urn:www-volosblogs-gr:feeds:atom Volos Blogs » VivlioLatreia Volos Blogs » VivlioLatreia 2010-09-07T17:30:27-04:00 http://www.volosblogs.gr/VivlioLatreia/2010/09/07/%ce%92%ce%b9%ce%b2%ce%bb%ce%af%ce%b1_%cf%83%cf%84%ce%b7%ce%bd_%ce%bc%ce%b9%ce%ba%cf%81%ce%ae_%ce%ba%ce%b1%ce%b9_%cf%84%ce%b7%ce%bd_%ce%bc%ce%b5%ce%b3%ce%ac%ce%bb%ce%b7_%ce%bf%ce%b8%cf%8c%ce%bd%ce%b7 VivlioLatreia: Βιβλία στην μικρή και την μεγάλη οθόνη 2010-09-07T07:03:00-04:00 2010-09-07T07:03:00-04:00


Βιβλία που θα δείτε να μεταφέρονται φέτος στις κινηματογραφικές αίθουσες και στην τηλεόραση!

- Το νησί, Victoria Hislop
Ταξιδέψτε στο Νησί της Victoria Hislop, προτού δείτε τη σειρά στην ελληνική τηλεόραση τον Οκτώβριο. Η Hislop, η οποία προτίμησε να δώσει τα δικαιώματα του βιβλίου της στην Ελλάδα παρά στο Χόλιγουντ, έχει πουλήσει πάνω από ένα εκατομμύρια αντίτυπα στη Μεγάλη Βρετανία μόνο. Μπορείτε να πάρετε μία γεύση του βιβλίου που διαδραματίζεται στην Κρήτη, διαβάζοντας ένα απόσπασμα του, ξεφυλλίζοντας το ηλεκτρονικά μέσα από τις σελίδες του PERIZITITO.GR.

ΣΥΝΤΟΜΗ ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ:«Η Αλέξις λαχταρά να μάθει για το παρελθόν της μητέρας της, Σοφίας, που εκείνη τόσα χρόνια έκρυβε. Ξέρει μόνο ότι η μητέρα της μεγάλωσε σ' ένα μικρό χωριό της Κρήτης προτού φύγει οριστικά για το Λονδίνο. Όταν η Αλέξις αποφασίζει να επισκεφθεί την Κρήτη, η Σοφία της δίνει ένα γράμμα για μια παλιά της φίλη και της υπόσχεται πως απ' αυτήν θα μάθει την αλήθεια. Έκπληκτη η Αλέξις, ανακαλύπτει πως η ζωή της οικογένειάς της συνδέεται άμεσα με το μικρό και εγκαταλελειμμένο νησί της Σπιναλόγκας -την πρώην αποικία των λεπρών. Μαθαίνει την ιστορία της γιαγιάς της και της μητέρας της, όπως και τη διάλυση της οικογένειάς της από την τραγωδία, τον πόλεμο και τα πάθη...».

-----
• Eat, Pray, Love, Elizabeth Gilbert
• Το κορίτσι στη φωλιά της σφήγκας, Stieg Larsson
• Μη μ' αφήσεις ποτέ, Kazuo Ishiguro
• Ο ταξιδιώτης της αυγής, Staples Lewis Clive
• Ζωντανοί νεκροί στο Ντάλας, Charlaine Harris
Καλή ανάγνωση!

PERIZITITO.GR
- ]]> http://www.volosblogs.gr/VivlioLatreia/2010/09/06/%ce%a3%ce%ba%ce%ad%cf%86%cf%84%ce%b5%cf%84%ce%b1%ce%b9_%ce%ba%ce%b1%ce%bd%ce%b5%ce%af%cf%82_%cf%84%ce%bf%cf%85%cf%82_%cf%83%cf%85%ce%b3%ce%b3%cf%81%ce%b1%cf%86%ce%b5%ce%af%cf%82; VivlioLatreia: Σκέφτεται κανείς τους συγγραφείς; 2010-09-06T21:40:00-04:00 2010-09-06T21:40:00-04:00
- Με όλη τη θλίψη και συμπαράστασή μου στους 100 περίπου υπαλλήλους που μένουν άνεργοι με το κλείσιμο του εκδοτικού οίκου ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ, θα ήθελα να παρατηρήσω ότι, ενώ όλοι εκφράζουν την έγνοια τους γι’ αυτούς τους υπαλλήλους ή την πνευματική τους ανησυχία που κλείνει ένας εκδοτικός οίκος, δεν υπέπεσε στην αντίληψή μου καμία έγνοια για τους συγγραφείς και τα βιβλία τους που μένουν χωρίς εκδότη. Κάποιος, μάλιστα, βιάστηκε να τους εξαιρέσει από την έγνοια του κόσμου, διότι, λέει, «οι συγγραφείς θα βρουν τρόπο να δώσουν αλλού τα βιβλία τους και δεν τρέχει τίποτε γι’ αυτούς. Αλίμονο τους υπαλλήλους που μένουν άνεργοι».
Αυτό το γεγονός με έκανε να διαπιστώσω για άλλη μια φορά ότι ο πλατύς κόσμος θεωρεί τους συγγραφείς άτομα υπεράνω χρημάτων. Αυτή η τόσο λανθασμένη αντίληψη μπορεί να βασίζεται σε δύο υποθέσεις:
1. Οι συγγραφείς δε χρειάζονται χρήματα, διότι είναι άυλα(!!) άτομα όπως οι χαρακτήρες που δημιουργούν στα γραπτά τους.
2. Οι συγγραφείς δεν έχουν υλικές ανάγκες, διότι απλά αυτοί έχουν αρκετά χρήματα (αδιευκρίνιστο πώς τα έχουν), ώστε να μην τους λείπει τίποτε.
Και η μεν πρώτη υπόθεση μπορεί να είναι κάπως κολακευτική για έναν συγγραφέα, με την έννοια ότι τον «αγιοποιούν» μεταφυσικά, η δεύτερη όμως υπόθεση, η οποία είναι και η πιο διαδεδομένη, δημιουργεί άπειρα βιοποριστικά προβλήματα σε κάποιον που θέλει να είναι συγγραφέας και μόνο συγγραφέας.
Η δεύτερη υπόθεση βασίζεται στο γεγονός ότι στην πλειοψηφία τους οι Έλληνες συγγραφείς δεν μπορούν να ζήσουν από τη συγγραφή και αναγκαστικά κάνουν κάποιο άλλο επάγγελμα έχοντας τη συγγραφή ως πάρεργο ή ερασιτεχνία.
Αλλά τι γίνεται με τους συγγραφείς που δεν εξασκούν άλλο επάγγελμα αλλά προσπαθούν με νύχια και με δόντια να ζήσουν με όσα τους αποδίδουν τα βιβλία τους; Και είναι αυτή η κατηγορία των συγγραφέων που πλήττεται με το κλείσιμο του εκδοτικού οίκου ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ. Θα μπορέσουν αυτοί οι «αμιγείς» συγγραφείς να διαθέσουν τα βιβλία τους σε άλλον εκδότη τώρα που με τέτοια ύφεση δε διακινδυνεύει κάποιος να εκδόσει «ξαναζεσταμένο πιάτο»; Θα μπορέσουν να επιζήσουν, χωρίς τελικά να παραμερίσουν τη συγγραφή και να κάνουν κάποια άλλη δουλειά; Και θα μπορέσουν να βρουν άλλη δουλειά μέσα σε τούτη την ανεργία;

[voulamastori-paidika-vivlia.blogspot.com] - ]]> http://www.volosblogs.gr/VivlioLatreia/2010/09/05/%ce%99%ce%b6%ce%b1%ce%bc%cf%80%ce%ad%ce%bb_%ce%91%ce%bb%ce%b9%ce%ad%ce%bd%cf%84%ce%b5..._%ce%92%cf%81%ce%b1%ce%b2%ce%b5%ce%af%ce%bf_%ce%bc%ce%b5_%ce%b1%ce%bd%cf%84%ce%b9%ce%b4%cf%81%ce%ac%cf%83%ce%b5%ce%b9%cf%82! VivlioLatreia: Ιζαμπέλ Αλιέντε... Βραβείο με αντιδράσεις! 2010-09-05T07:35:00-04:00 2010-09-05T07:35:00-04:00 -- Ξέσπασε σε δάκρυα η Χιλιανή συγγραφέας Ιζαμπέλ Αλιέντε, καθώς παρέλαβε το Εθνικό Βραβείο Λογοτεχνίας της χώρας της. Το σημαντικό αυτό βραβείο, με το οποίο η Χιλιανή συγγραφέας Γκαμπριέλα Μιστράλ τιμήθηκε έξι χρόνια αφότου πήρε το Νόμπελ Λογοτεχνίας, απονεμήθηκε στην Ιζαμπέλ Αλιέντε ύστερα από έντονο διάλογο στη Χιλή. Από τη μία πλευρά βρέθηκαν οι υποστηρικτές του έργου της Αλιέντε και από την άλλη όσοι ισχυρίζονται ότι η συγγραφέας δεν μπορεί να αναγνωρισθεί ως λογοτέχνης, αλλά απλώς ως δημιουργός ευπώλητων βιβλίων. "Εάν το βραβείο δινόταν με απόφαση των συναδέλφων μου, δεν θα το έπαιρνα ποτέ", δήλωσε η Ιζαμπέλ Αλιέντε στη χιλιανή τηλεόραση. "Αυτό είναι αποτέλεσμα μίας εκστρατείας των αναγνωστών μου. Εγώ δεν θέλω να βρεθώ μπλεγμένη ανάμεσα στα πόδια των αλόγων".

Η Ιζαμπέλ Αλιέντε που ζει στην Καλιφόρνια είναι η Λατινοαμερικανίδα συγγραφέας με τις μεγαλύτερες πωλήσεις βιβλίων και τις περισσότερες μεταφράσεις. Η 68χρονη Αλιέντε, της οποίας ο πατέρας ήταν εξάδελφος του Χιλιανού προέδρου, Σαλβαδόρ Αλιέντε, δήλωσε ότι δεν περίμενε πως θα της απονεμόταν το Βραβείο Λογοτεχνίας της χώρας της. "Στη Χιλή, όπως και σε πολλές χώρες, οι άνθρωποι δεν συγχωρούν την επιτυχία, εκτός εάν κάποιος είναι ποδοσφαιριστής", εξήγησε η Ιζαμπέλ Αλιέντε.


ΤΟ ΕΙΔΑΜΕ ΣΤΟ http://exypno.blogspot.com- ]]> http://www.volosblogs.gr/VivlioLatreia/2010/09/03/%ce%94%ce%b5%cf%8d%cf%84%ce%b5%cf%81%ce%b7_%ce%b3%ce%b5%cf%8d%cf%83%ce%b7._%ce%9c%ce%ad%cf%81%ce%bf%cf%82_%ce%91_,_%ce%ba%ce%b5%cf%86%ce%ac%ce%bb%ce%b1%ce%b9%ce%bf_%ce%91_ VivlioLatreia: Δεύτερη γεύση. Μέρος Α', κεφάλαιο Α' 2010-09-03T19:22:00-04:00 2010-09-03T19:22:00-04:00 Μαίρη Κόντζογλου- Τσιαχτσίρη

Φιλιά από τον ουρανό (Νέα Υόρκη)

Θυμόταν αμυδρά ένα τεράστιο λιβάδι, σπαρμένο με καταπράσινο γρασίδι μέχρι εκεί που έφτανε το μάτι του και μερικές μεγάλες γκρίζες πέτρες, με στρογγυλεμένη ράχη και πάνω γράμματα. Το μέρος ήταν πολύ ωραίο, γαλήνιο και πάντα το ίδιο. Αδιασάλευτη η τάξη, τα δέντρα θαρρείς κι ήταν ακίνητα, τα πουλιά μουγγά, τα νερά από τις μαρμάρινες βρύσες κυλούσαν σιωπηλά. Μια διάχυτη μυρωδιά υπήρχε πάντα, όχι όλες τις εποχές η ίδια, φρεσκοκομμένο χορτάρι την άνοιξη, το άρωμα της ξεραμένης γης που δέχεται με λαχτάρα το νερό το καλοκαίρι, η μυρωδιά από τα φύλα που κιτρινίζουν και πέφτουν το φθινόπωρο, η αδιόρατη αρωματισμένη αναπνοή των κοιμισμένων φυτών, το χειμώνα.

Οι άνθρωποι –άλλες φορές ήταν πολλοί, τις περισσότερες όμως νόμιζε ότι ήταν μόνοι τους- έμοιαζαν ελάχιστοι και μικροσκοπικοί μέσα σε κείνον τον αχανή χώρο και μιλούσαν χαμηλόφωνα, περπατούσαν αργά, λες και δεν ήθελαν να ενοχλήσουν στο παραμικρό, αυτούς που δε μπορούσε να τους ενοχλήσει τίποτα πια.

Στο μέρος εκείνο πήγαιναν με άμαξα, ήταν κάμποσο μακριά από το σπίτι τους ή έτσι του φαινόταν. Στο ένα του χέρι θυμάται ότι πάντα κρατούσε ένα μικρό μπουκέτο λουλούδια, κάτι μοβ λουλουδάκια με μια κίτρινη καρδούλα στο κέντρο, που την περιεργαζόταν κάθε φορά με το ίδιο ενδιαφέρον. Ένα φουσκωτό, έντονα κίτρινο μαξιλαράκι, μικρό όσο ένα σέντ και από μέσα του να ξεφυτρώνουν πάρα, πάρα πολλές κεραίες, λεπτές όσο μια κλωστή, ίσως και λεπτότερες και να καταλήγουν σ’ένα τριχωτό κεφαλάκι, το ίδιο κίτρινο, το ίδιο ζωηρό, το ίδιο αυθάδικο. Αισθανόταν το μυστήριο της κίτρινης καρδούλας να τον μαγεύει περισσότερο από το μυστηριώδη χώρο που πήγαιναν. Τόσο φουσκωτό μαξιλαράκι, τόσο ωραίο κίτρινο, τόσες πολλές κεραιούλες, τόσα τριχωτά κεφαλάκια και όλα μέσα σε ένα τόσο μικρό λουλουδάκι... Το άλλο του χέρι, το δεξί, ήταν βυθισμένο σε ένα ανδρικό χέρι. Μεγάλο, απαλό και ζεστό. Κούρνιαζε εκεί μέσα το δικό του, χάιδευε αφηρημένα κάθε γραμμούλα της παλάμης του, που την ανακάλυπτε τρίβοντας πάνω κάτω το μικρό του, ανήσυχο δαχτυλάκι και δεν το άφηνε ούτε ένα λεπτό. Στιγμές-στιγμές, το μεγάλο χέρι έσφιγγε το δικό του μια-δυο φορές, σημάδι ότι «φτάσαμε» ή «μη σε νοιάζει», αν το άλογα κάλπαζαν πιο γρήγορα από συνήθως, «ας φεύγουμε τώρα» ή «πάμε παρακάτω», αν χάζευαν καμιά βιτρίνα. Ήξερε επίσης ότι το σφίξιμο αυτό, το συνθηματικό, σήμαινε και «σ’αγαπώ». Αυτό ήταν το πιο συχνό –έτσι το μετέφραζε αυτός- δε μιλούσαν τα σφιξίματα, αλίμονο, αλλά ήξερε πολύ καλά ότι έτσι ήταν, «σ’αγαπώ» σήμαινε.

Κατέβαιναν από την άμαξα, ο μπαμπάς του πηδούσε από το σκαλί, έκανε ότι χαμογελούσε, όμως αυτός ήξερε καλά εκείνη τη μικρή γραμμούλα –δεν ήξερε ακόμη ότι λέγεται ρυτίδα- τη γραμμούλα στην άκρη από το στόμα του που εμφανιζόταν πάντα, εκείνη την ώρα. Την ώρα που πηδούσε από την άμαξα. Πατούσαν πάνω στο γρασίδι –πάντα πράσινο και πάντα περιποιημένο- πατούσαν και τα βήματά τους βούλιαζαν, φιμωνόταν ο ήχος, χανόταν και οι πατημασιές, το χορτάρι ξαναγύριζε στη θέση του μόλις σήκωνε πάλι το ποδαράκι του, για να κάνει το επόμενο βήμα. Διανύαν έτσι μια απόσταση που στην αρχή του φαίνονταν μεγάλη, τεράστια, αργότερα, όταν έμαθε να μετράει, μια απόσταση που ήταν πενήντα δύο βήματα, βήματα κανονικά του πατέρα του και αυτός τα’κανε με τα πόδια τεντωμένα να συναγωνιστεί τον άντρα και αργότερα, μια απόσταση μικρή σχεδόν ελάχιστη.

Στέκονταν για λίγο μπροστά στην «πέτρα τους» -ίδια γκρίζα και στρογγυλή με τις υπόλοιπες- μόνο ο πατέρας του ήξερε να τη ξεχωρίζει από την αρχή, δεν είχε καμιά αμφιβολία, πήγαιναν κατευθείαν προς τα κει, στην τρίτη ή τέταρτη επίσκεψη το παιδί την έμαθε κι αυτό, κι ας μη διέφερε σε τίποτα από τις άλλες, ας ήταν απλά μια γκρίζα πέτρα με κάτι σημαδάκια, «γράμματα» είπε ο μπαμπάς του, όπως και όλες οι άλλες. Στέκονταν μπροστά στην «πέτρα τους», αφού έβγαζαν τα καπέλα τους –στην αρχή ο πατέρας έβγαζε και του παιδιού, μετά έμαθε να το βγάζει μόνο του μόλις πλησίαζε- άφηνε το παιδί τα μοβ λουλουδάκια με τις κίτρινες καρδούλες στη ρίζα της πέτρας, στο σημείο που χωνόταν μέσα στο γρασίδι και χάζευε γύρω-γύρω και κυρίως τον ουρανό.

Σ’εκείνο το μέρος, εκείνες τις ώρες, ανακάλυψε τις αμέτρητες μορφές του ουρανού. «Μεγάλος και ατέλειωτος» ήταν οι πρώτες παρατηρήσεις του, όσον αφορά το μέγεθος. «Συννεφιασμένος και γκρίζος» ήταν η πιο συνηθισμένη εικόνα που έβλεπε, σε σχέση με το χρώμα. Σπάνια ο ουρανός εκείνος ήταν γαλάζιος, χωρίς σύννεφα, σπάνια δεν έβρεχε, σπάνια δεν έτρεχαν τα σύννεφα γρήγορα, το ένα πίσω απ’τα άλλα, γρήγορα, για να δώσουν τη θέση τους σε άλλα, και κείνα σε άλλα, σε άλλα, μια ατέλειωτη συννεφένια παρέλαση.

Όταν βαριόταν να κοιτάει τον ουρανό και τα σύννεφα, χαμήλωνε το βλέμμα, μικρό παιδί ήταν και ο ουρανός δεν ήταν ακόμη στα μέτρα του, ποιος ξέρει αν θα γίνονταν κάποτε, εξέταζε τα ζουζούνια πάνω στο χορτάρι που έκαναν έφοδο στα μοβ λουλουδάκια του, εκείνα με τις κίτρινες καρδούλες, τα έδιωχνε με τα δάχτυλα του αριστερού του χεριού, το άλλο, το δεξί, παρέμενε κλεισμένο μέσα στη μαλακή χούφτα του πατέρα του, που τώρα δεν του έκανε νοήματα, δεν έσφιγγε και ξέσφιγγε, το κρατούσε συνέχεια σφιγμένο, σα να’θελε να πάρει δύναμη και κουράγιο από τη μικροσκοπική χουφτίτσα, τα λεπτά δαχτυλάκια, ακόμη και από τα κοντοκομμένα απαλά νυχάκια.

- ]]> http://www.volosblogs.gr/VivlioLatreia/2010/09/03/%ce%88%ce%ba%ce%b8%ce%b5%cf%83%ce%b7_%ce%b2%ce%b9%ce%b2%ce%bb%ce%af%ce%bf%cf%85_%cf%83%cf%84%ce%bf_%ce%96%ce%ac%cf%80%cf%80%ce%b5%ce%b9%ce%bf_3-19_%ce%a3%ce%b5%cf%80%cf%84%ce%b5%ce%bc%ce%b2%cf%81%ce%af%ce%bf%cf%85 VivlioLatreia: Έκθεση βιβλίου στο Ζάππειο 3-19 Σεπτεμβρίου 2010-09-03T15:41:00-04:00 2010-09-03T15:41:00-04:00 Αφιερωμένο στο «ρόλο της Τοπικής Αυτοδιοίκησης στη σύγχρονη κοινωνία και τον πολιτισμό», είναι το 39ο Φεστιβάλ Βιβλίου, που διεξάγεται στους υπαίθριους χώρους του Ζαππείου από τις 3 έως τις 19 Σεπτεμβρίου 2010.-

Η διευθύντρια του Συνδέσμου Εκδοτών Βιβλίου (ΣΕΚΒ) Κατρίν Βελισσάρη και ο πρόεδρος του ΣΕΚΒ Γιώργος Ψύχαλος στην συνέντευξη τύπου για το 39ο Φεστιβάλ Βιβλίου, Τετάρτη 1 Σεπτεμβρίου 2010 [ΑΠΕ]

Πρόκειται για έναν πολυσήμαντο θεσμό στα δρώμενα της πόλεως των Αθηνών, που οργανώνεται από τον Σύνδεσμο Εκδοτών Βιβλίου, με συνδιοργανωτές τον Πολιτισμικό Οργανισμό και το Ιστορικό Αρχείο του Δήμου Αθηναίων, ενώ έχει τεθεί υπό την αιγίδα του Υπουργείου Πολιτισμού και Τουρισμού.

Περίπου 160 εκδότες, σε 130 περίπτερα παρουσιάζουν τη σύγχρονη εκδοτική παραγωγή με περισσότερους από 50.000 τίτλους. Συμμετέχουν, η Ελληνική Εθνική Επιτροπή της UNICEF το Εθνικό Κέντρο Βιβλίου και το Ίδρυμα της Βουλής των Ελλήνων για τον Κοινοβουλευτισμό και τη Δημοκρατία.

Το πρόγραμμα του 39ου Φεστιβάλ Βιβλίου μας προσκαλεί σε ένα πλήθος εκδηλώσεων, οι οποίες έχουν προγραμματισθεί από τον Πολιτισμικό Οργανισμό και το Ιστορικό Αρχείο του Δήμου Αθηναίων, το Εθνικό Κέντρο Βιβλίου και φυσικά τον Σύνδεσμο Εκδοτών Βιβλίου.

Συγκεκριμένα, στους χώρους του Φεστιβάλ θα φιλοξενηθεί έκθεση ανέκδοτων φωτογραφιών με όψεις της Αθήνας του 1888, οι οποίες προέρχονται από τη συλλεκτική έκδοση του Ιστορικού Αρχείου Δήμου Αθηναίων «Αθήναι», ενώ θα πραγματοποιηθεί και η πρώτη επίσημη παρουσίαση του λευκώματος, την Τετάρτη, 15 Σεπτεμβρίου, στις 8 το βράδυ.

Ακόμα, το Σάββατο, 11 Σεπτεμβρίου 2010, στις 8 το βράδυ, προγραμματίσθηκε συζήτηση, με θέμα: «Η αστυνομική λογοτεχνία στην Ελλάδα σήμερα», με ομιλητές τα μέλη της Ελληνικής Λέσχης Συγγραφέων Αστυνομικής Λογοτεχνίας: Τιτίνα Δανέλλη, Τεύκρο Μιχαηλίδη, Δημήτρη Μαμαλούκα και Γιάννη Ράγκο. Τη συζήτηση θα συντονίσει ο δημοσιογράφος Μανώλης Πιμπλής, επίσης μέλος της Λέσχης.

Επίσης, στο πλαίσιο του 39ου Φεστιβάλ Βιβλίου, το Εθνικό Κέντρο Βιβλίου οργανώνει σειρά εκδηλώσεων με θέμα «Παραμύθια του κόσμου» για τους μικρούς επισκέπτες. Το Σάββατο 4, την Κυριακή 12 και την Κυριακή 19 Σεπτεμβρίου, 7-8 το απόγευμα, τα παιδιά θα έχουν την ευκαιρία να ακούσουν παραμύθια της προφορικής παράδοσης και της λογοτεχνίας από τις τέσσερις γωνιές του κόσμου. Παραμύθια για πλάσματα παράξενα, για ζώα που μιλούν με ανθρώπινη λαλιά, ιστορίες για όνειρα και επιθυμίες, για μικρούς και για μεγάλους, που έφτασαν στις μέρες μας από στόμα σε στόμα ή γράφτηκαν από Έλληνες και ξένους συγγραφείς. Οι εκδηλώσεις θα πραγματοποιηθούν στο χώρο εκδηλώσεων της Έκθεσης και είναι ανοικτές στο κοινό.

Τα επίσημα εγκαίνια του Φεστιβάλ Βιβλίου θα τελεσθούν την Κυριακή, 5 Σεπτεμβρίου 2010, στις 8 το βράδυ από το δήμαρχο Αθηναίων Νικήτα Κακλαμάνη.

[Ναυτεμπορική], www.pressgr.com

- ]]> http://www.volosblogs.gr/VivlioLatreia/2010/09/03/%ce%b4%cf%85%ce%bf_%cf%83%ce%b7%ce%bc%ce%b1%ce%bd%cf%84%ce%b9%ce%ba%ce%ac_%ce%bd%ce%ad%ce%b1_%ce%b1%cf%80%cf%8c_%cf%84%ce%b1_%ce%92%ce%b9%ce%b2%ce%bb%ce%b9%ce%bf%cf%80%cf%89%ce%bb%ce%b5%ce%af%ce%b1_%ce%a6%ce%bb%cf%89%cf%81%ce%ac%cf%82 VivlioLatreia: δυο σημαντικά νέα από τα Βιβλιοπωλεία Φλωράς 2010-09-03T14:58:00-04:00 2010-09-03T14:58:00-04:00 ΓΙΑ ΠΡΩΤΗ ΦΟΡΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΑΓΟΡΑΖΟΥΜΕ ΠΙΣΩ

ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΠΕΛΑΤΕΣ ΜΑΣ ΜΕΤΑΧΕΙΡΙΣΜΕΝΑ ΞΕΝΟΓΛΩΣΣΑ ΒΙΒΛΙΑ

Τα Βιβλιοπωλεία Φλωράς, με δεδομένα τα προβλήματα που έχουν δημιουργηθεί στην αγορά του ξενόγλωσσου βιβλίου με τις αποκλειστικές διαθέσεις και τους φραγμούς εισαγωγών από άλλες ευρωπαϊκές χώρες (πρακτικές που ήδη εξετάζει η Ευρωπαϊκή Επιτροπή Ανταγωνισμού), εγκαινιάζουν τη δευτερογενή αγορά ξενόγλωσσων εκπαιδευτικών βιβλίων.

Θα αγοράσουμε από τους πελάτες μας τα ξενόγλωσσα βιβλία στο τέλος της σχολικής χρονιάς (ή και άμεσα αν έχετε διαθέσιμα βιβλία) στο ένα τρίτο της λιανικής τους τιμής υπό την προϋπόθεση ότι τα βιβλία είναι σε καλή κατάσταση, ικανά να χρησιμοποιηθούν και πάλι από μαθητές και ότι ο εκδοτικός οίκος δεν έχει αποσύρει τα βιβλία αυτά από την αγορά ή δεν έχει βγει νέα έκδοση. Τα μεταχειρισμένα βιβλία θα πωλούνται σε τιμές σημαντικά χαμηλότερες από τις ονομαστικές τους, με δεδομένο ότι είναι μεταχειρισμένα βιβλία.

Σε πρώτη φάση η αγορά μεταχειρισμένων βιβλίων αφορά τα ξενόγλωσσα εκπαιδευτικά βιβλία των ακόλουθων εκδοτικών οίκων: Burlington, Oxford, Longman-Pearson και Trait D’ Union.

Η αγορά μεταχειρισμένων βιβλίων θα γίνει με πιστωτικό σημείωμα το οποίο θα εξαργυρωθεί με την αγορά νέων βιβλίων από τα Βιβλιοπωλεία Φλωράς. Προϋπόθεση είναι η αγορά των βιβλίων να έχει πραγματοποιηθεί από τα Βιβλιοπωλεία Φλωράς. Η αγορά μεταχειρισμένων βιβλίων αφορά βιβλία μαθητών (κύρια βιβλία μαθητή, βιβλία ασκήσεων, γραμματικές) και όχι εκδόσεις για καθηγητή (teachers book). Εάν το βιβλίο πωλείται συσκευασμένο μαζί με άλλα βιβλία η επιστροφή αφορά όλα τα βιβλία του «πακέτου».

Τα Βιβλιοπωλεία Φλωράς διατηρούν το δικαίωμα να μην δεχτούν να αγοράσουν μεταχειρισμένα ξενόγλωσσα βιβλία, χωρίς αιτιολόγηση. Βασική μας επιδίωξη είναι να μπορέσουμε να διαθέσουμε και πάλι τα βιβλία σε πολύ χαμηλότερες τιμές.

ΣΥΛΛΟΓΙΚΕΣ ΑΓΩΓΕΣ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΚΑΡΤΕΛ ΤΟΥ ΞΕΝΟΓΛΩΣΣΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ

Με βάση τις ανακοινώσεις του Υπουργείου Οικονομίας, εντός του μηνός Σεπτεμβρίου 2010 θα κατατεθεί προς Ψήφιση το νομοσχέδιο για τις αποζημιώσεις των θυμάτων των καρτέλ. Το νομοσχέδιο αυτό, το οποίο εφαρμόζει τις οδηγίες της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, ορίζει ότι και συλλογικές οργανώσεις θα μπορούν να στραφούν κατά των καρτέλ για αποζημιώσεις.

Στον χώρο του ξενόγλωσσου βιβλίου η Επιτροπή Ανταγωνισμού, ύστερα από πολυετή αγώνα των Βιβλιοπωλείων Φλωράς, διαπίστωσε το καλοκαίρι του 2009 ότι υπήρχε ένα πολύ σκληρό καρτέλ επί σειρά ετών. Οι πρακτικές του καρτέλ οδήγησαν τις τιμές των βιβλίων στα ύψη. Σε συνδυασμό με τις πρακτικές ξένων εκδοτικών οίκων που απαγορεύουν στους έλληνες εισαγωγείς να κάνουν φθηνότερες εισαγωγές από άλλες ευρωπαϊκές χώρες (ήδη το ερευνάει η Ευρωπαϊκή Επιτροπή Ανταγωνισμού) οι τιμές πολλών βιβλίων ήταν υπερβολικά ακριβές με ανάλογες υπερχρεώσεις των μαθητών της αγγλικής γλώσσας.

Τα Βιβλιοπωλεία Φλωράς σε συνέχεια της προσπάθειας τους για άνοιγμα της αγοράς του ξενόγλωσσου βιβλίου αναλαμβάνουν πρωτοβουλία για την διοργάνωση συλλογικής αγωγής των μαθητών της αγγλικής γλώσσας κατά των μελών του καρτέλ του ξενόγλωσσου βιβλίου για όλες τις παράνομες πράξεις τους την δεκαετία 2000-2010 που είχαν σαν αποτέλεσμα να υπερχρεώνονται εκατοντάδες χιλιάδες ελληνικές οικογένειες.

Δηλώστε τώρα το ενδιαφέρον σας για συμμετοχή στις συλλογικές αγωγές. Η εκδήλωση του ενδιαφέροντος σας δεν σημαίνει την ανάληψη καμίας υποχρέωσης εκ μέρους σας. Η τελική συμμετοχή σας θα ακολουθήσει την πλήρη ενημέρωση σας για τις προϋποθέσεις των αγωγών. Η εκδήλωση του ενδιαφέροντός σας για συμμετοχή στις ενδεχόμενες αγωγές δεν πρόκειται να δημοσιοποιηθεί σε κανέναν παρά μόνο στα αρμόδια δικαστικά όργανα.

Η κατάθεση συλλογικών αγωγών προϋποθέτει την ψήφιση του σχετικού νομοσχεδίου που ήδη έχει ανακοινώσει το Υπουργείο Οικονομίας και την δυνατότητα κατάθεσης των αγωγών που θα περιλαμβάνεται στο νομοσχέδιο που τελικά θα ψηφιστεί.

Για να εκδηλώσετε το ενδιαφέρον σας καλέστε στο 2105232621 και αφήστε ονοματεπώνυμο και τηλέφωνο επικοινωνίας ώστε να μπορέσουμε να επικοινωνήσουμε μαζί σας μόλις ψηφιστεί το σχετικό νομοσχέδιο.

ΟΙ ΔΙΕΥΘΥΝΣΕΙΣ ΤΩΝ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΩΝ ΦΛΩΡΑΣ ΕΙΝΑΙ

Πανεπιστημίου 59 Αθήνα, τηλ. 210-3215590, Ζωσιμάδων 46 Πειραιάς, τηλ. 210-4172819, Σκοπευτηρίου 31 Καλλιθέα, τηλ. 210-9519140, Λ. Ηρακλείου 350

Ν.Ιωνία, Εμπορικό Κέντρο ΙΟΝΙΑ 2000 τηλ. 210-2710665, Εθνικής Αντιστάσεως 87 Περιστέρι, τηλ. 210-5756882, Στέφανου Σαράφη 2

Αιγάλεω, τηλ. 210-5312229, Μιλτιάδου 16 Μαρούσι, 15122 τηλ. 210-8066377, Κουντουριώτου 14, Ηλιούπολη τηλ. 210-9955162, Ηρώδου Αττικού 4,

Χαλάνδρι τηλ. 210-6844417, Κουντουριώτου 54-56 Κορυδαλλός 210494

Βιβλιοπωλεία Φλωράς Μαρία Φλωρά ΕΠΕ Πανεπιστημίου 59 Αθήνα 10564 ΑΦΜ 095492257, τηλ. 2103215590

Αυτό το μήνυμα πληροί τις προϋποθέσεις τής Ευρωπαϊκής νομοθεσίας περί μηνυμάτων προβολής.
Κάθε μήνυμα θα πρέπει να φέρει τα πλήρη στοιχεία τού αποστολέα ευκρινώς και θα πρέπει να δίνει στον δέκτη τη δυνατότητα διαγραφής (Directiva 2002/31/CE του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου Relative as A5-270/2001 τού Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου). Αν είσαστε σε αυτή τη λίστα κατά λάθος ή για οποιονδήποτε άλλο λόγο θέλετε να διαγραφεί το e-mail σας από αυτή τη λίστα παραληπτών email απλά απαντήστε σε αυτό το email με θέμα "UNSUBSCRIBE" στην ηλεκτρονική διεύθυνση newsletter@floras.gr . Παρακαλούμε δεχθείτε τις απολογίες μας για οποιαδήποτε ενόχληση σας προκαλέσαμε.

- ]]> http://www.volosblogs.gr/VivlioLatreia/2010/09/03/%ce%8c%ce%bb%ce%b1_%ce%b1%cf%85%cf%84%ce%ac_%cf%80%ce%bf%cf%85_%cf%87%ce%ac%cf%83%ce%b1%ce%bc%ce%b5_-_%ce%9a%ce%b5%cf%86%ce%ac%ce%bb%ce%b1%ce%b9%ce%bf_7 VivlioLatreia: Όλα αυτά που χάσαμε - Κεφάλαιο 7 2010-09-03T11:05:00-04:00 2010-09-03T11:05:00-04:00 ακυκλοφόρητο μυθιστόρημα
[lakisf.blogspot.com]


-
Η Μάριαν, με τα μεγάλα αμυγδαλωτά μάτια που έμοιαζαν με τις εποχές, καθώς άλλαζαν συνεχώς φωτοσκιάσεις. Ένιωσα μεγάλη χαρά μόλις τη γνώρισα, μόλις τα δάχτυλά μου άγγιξαν τα μακριά, λίγο χαρακωμένα, δικά της, κι εκείνη μ’ έχωσε στη ζεστή αγκαλιά της, λες και με ήξερα από μικρή και τώρα απλά συναντιόμασταν ξανά. Εθελόντρια κι αυτή, βοηθούσε τα παιδιά όπως μπορούσε, να δουν τον κόσμο λίγο πιο φωτεινό.
Φεύγοντας από κει, με τις πρωτόγνωρες εμπειρίες νωπές ακόμη στη μνήμη μου, κινήσαμε για ένα μικρό φαγάδικο όπου, όπως αποδείχτηκε όλοι γνώριζαν τόσο τον Άντι όσο και τη Μάριαν. Μόλις άκουσαν ν’ ανοίγει η πόρτα πολλά ζευγάρια μάτια γύρισαν διερευνητικά προς το μέρος μας, με μια σκιά υποψίας να τα βαραίνει, όταν όμως αντίκρισαν τους δύο τελευταίους τα ερωτηματικά μεταμορφώθηκαν αμέσως σε χαμόγελα. Εμένα παρέμειναν να με παρατηρούν για λίγο ακόμη, σα μια εξωτική παρουσία, με φανερή περιέργεια, αλλά σύντομα έστρεψαν και πάλι την προσοχή τους εκεί που την είχαν πριν καταφθάσουμε.
Καθίσαμε σ’ ένα ακρινό στενόμακρο ξύλινο τραπέζι, μπροστά από μια τζαμαρία, την οποία διαπερνούσαν τα πρώτα χλωμά φώτα της νύχτας. Στο δρόμο η κίνηση ήταν αραιή, σχεδόν ανύπαρκτη. Σα να μην ήμασταν στη Νέα Υόρκη, αλλά κάπου αλλού, σ’ ένα σκηνικό από ταινία, σε μια παλιά φωτογραφία. Ο Άντι και η Μάριαν συζητούσαν κάτι για τις τάξεις τους, κι εγώ απλά τους άκουγα. Ένιωθα λίγο ξένη ανάμεσά τους, αλλά την ίδια ώρα δεν είχα καμιά απολύτως αμφιβολία ότι εκεί ακριβώς ανήκα. Μια βαριά σκιά πήρε σκιά στο τραπέζι, σκοτείνιασε λίγο την οπτική μου γωνία. Σήκωσα το βλέμμα για να αντικρίσω μια χοντρή σαν πλατεία γυναίκα, σχεδόν τετράγωνη. Σίγουρα δεν ήταν ντόπια, αλλά δεν μπορούσα ακριβώς να την τοποθετήσω κιόλας. Κάπου από τη νότιο Αμερική ερχόταν. Κουβανή ίσως. Κρατούσε ένα μπλοκάκι παραγγελιών στο χέρι και περίμενε υπομονετικά την παραγγελία μας, που δεν ερχόταν.
«Τι κάνεις αγόρι μου;» ρώτησε τον Άντι σε σπασμένα αγγλικά, κι ένα βλέμμα όλο τρυφερότητα, αποσπώντας του την προσοχή. «Κορίτσια;» απευθύνθηκε και σε μας, αλλά όχι με την ίδια θέρμη. Ωστόσο χαμογελούσε πλατιά, καθόλου επαγγελματικά, λες κι η δουλειά της ήταν αυτή ακριβώς που την έκανε ευτυχισμένη.
«Όλα καλά, κυρία Πιλάρ», απάντησε ο Άντι, ανταποδίδοντας το χαμόγελο. «Πεινάμε. Τι καλό έχεις για μας σήμερα;»
Άρχισε να του απαριθμεί τα πιάτα στα ισπανικά, κι εκείνος απλά την άκουγε και σκεφτόταν, και ρωτούσε κι εμάς τι θα θέλαμε να φάμε. Δεν είχαμε κάποια ιδιαίτερη προτίμηση έτσι στο τέλος κατέληξε να παραγγείλει και για τους τρεις μας το ίδιο φαγητό, ένα από τα καλύτερά της, όπως μου είπε: κοτόπουλο κρασάτο, με μαύρα φασόλια και λαχανικά. Για ποτό επιλέξαμε το νερό, αφού ήτανε ακόμη πολύ νωρίς για ν’ αρχίσουμε να μπεκρουλιάζουμε.
«Δεν το ήξερα ότι μιλάς ισπανικά», του είπα άθελά μου επικριτικά, καθώς η Πιλάρ, όνομα αλλά όχι πράμα, απομακρυνόταν κουνώντας επιδεικτικά τα τεράστια οπίσθιά της.
«Περισσότερο τα καταλαβαίνω παρά τα μιλώ, Χοπ. Τα μαθαίνω μαζί με τα παιδιά, ή μάλλον από τα παιδιά στην τάξη. Θα έλεγα ότι είναι αναγκαίο καλό. Εξάλλου δεν είναι και πολύ δύσκολα. Η Μάριαν τα μιλά πολύ καλύτερα από μένα».
«Κι εγώ, τις πρώτες μου λέξεις απ’ τα παιδιά στην τάξη τις έμαθα. Δεν είναι εύκολο να διδάσκεις μικρά παιδιά, που ποτέ δεν έμαθαν αγγλικά, αν δε μιλάς τη γλώσσα τους. Αλλά εγώ, μια και έχω πολλή χρόνο στη διάθεσή μου, πηγαίνω τρεις φορές τη βδομάδα σε κάποια μαθήματα. Υπάρχουν μερικές υπέροχες εκφράσεις σ’ αυτή τη γλώσσα, που ακούγονται σχεδόν σαν τραγούδι. Όταν τελειώσω μ’ αυτή τη σπουδή, σκέφτομαι ν’ αρχίσω να μαθαίνω γαλλικά κι ιταλικά. Ακόμη και καταλανικά, αφού κάποια μέρα θα ήθελα να πάω να ζήσω στη Βαρκελώνη, την ευρωπαϊκή πόλη των ονείρων μου».
«Μα πού βρίσκεις το χρόνο; Πού τον βρίσκετε;»
«Όσο κι αν ακούγεται κλισέ, για μένα όλα είναι θέμα προγραμματισμού. Όταν τα βάζεις όλα σε μια τάξη, όταν φτιάχνεις ένα ολόδικό σου σχεδιάγραμμα, τότε όλα μπορούν να γίνουν. Και πολύ εύκολα μάλιστα», απάντησε ο Άντι.
«Εγώ από την άλλη δεν μπορώ να λειτουργήσω μέσα στην τάξη, παρά μόνο μέσα στην αταξία, αυτή μου ταιριάζει, και το χάος. Δεν προγραμματίζω ποτέ τίποτα και όλα απλά γίνονται, σαν από μόνα τους. Τα μαθήματα που παίρνω και δίνω, αυτά μονάχα είναι οι σταθερές μου», είπε χαμηλόφωνα εκείνη. Όπως θ’ αντιλαμβανόμουν στη συνέχεια δεν ήξερε άλλο τρόπο για να μιλά. Ακόμη και την οργή της χαμηλόφωνα την εξέφραζε.
«Δε δουλεύεις;»
«Ζωγραφίζω».
«Και;»
«Τίποτ’ άλλο. Βγάζω αρκετά απ’ τη δουλειά μου».
Ασυναίσθητα χαμογέλασα. Ένιωθα σα να μιλούσα με τη θηλυκή εκδοχή του Άντι. Δεν έλεγε περισσότερα απ’ όσα είχε να πει και δεν έκρυβε απολύτως τίποτα, χωρίς να αποκαλύπτει κάτι κιόλας. Η στάση της μου κίνησε ακόμη περισσότερο την περιέργεια.
«Πόσων χρονών είσαι;»
«Σχεδόν τριάντα».
Τριάντα! Παρέμεινα για λίγο να την παρατηρώ σιωπηλή, δεν πίστευα στ’ αυτιά μου. Τριάντα; Μα αυτή έμοιαζε έφηβη, σχεδόν παιδί. Ή, καλά, ίσως όχι παιδί, αλλά κάποια κοντά στην ηλικία μου, όχι δέκα χρόνια μεγαλύτερη από μένα. Ωστόσο, δε μου έλεγε ψέματα, γι’ αυτό δεν είχα καμιά αμφιβολία. Γιατί να το κάνει άλλωστε; Ίσως να ήταν αυτή η απόκοσμη γαλήνη που εξέπεμπε που έκρυβε τα χρόνια της. Ίσως να ήταν και το απέριττο που ανέδιδε ολόκληρη η ύπαρξή της. Τη μετρούσα με το βλέμμα εκείνη την ώρα, αλλά εκείνη δε φαίνονταν να νοιάζεται. Ήταν σα να με προκαλούσε. Σα να μου έλεγε, κάνε ό,τι θες μικρή μου, αλλά αν δεν το θελήσω εγώ ποτέ δε θα με καταλάβεις. Για λίγη ώρα μείναμε έτσι, να κοιτάμε συνεχώς η μια την άλλη, και στα διαλείμματα τον Άντι, συνάπτοντας λες μεταξύ μας μια κρυφή συμφωνία, υφαίνοντας μια αμίλητη συνομωσία. Ως συνήθως, εγώ ήμουνα αυτή που έσπασε τη σιωπή.
«Γνωριστήκατε στην τάξη;»
«Όχι στην τάξη, αλλά στη σχολή. Πριν τρία χρόνια. Ο κύριος αποδώ έγραψε μια κριτική για τη ζωγραφική μου στο μπλογκ του και θέλησα να τον γνωρίσω. Όσο κι αν δεν ήθελα να το παραδεχτώ αρχικά, με διάβασε…».
«Όπως κι εμένα», ξεφώνισα αυθόρμητα, προτού προλάβω να συγκρατήσω τις λέξεις. Άρχισαν κι οι δύο να γελάνε. Γέλασα κι εγώ. Γιατί όχι; Μαζί μου γελούσαν, όχι στην πλάτη μου. Έστρεψα την προσοχή μου στον Άντι, που εκείνη την ώρα έμοιαζε απερίγραπτα χαρούμενος, ξεκομμένος απ’ τα προβλήματα όλου του κόσμου και τα δικά του.
«Πόσα μυστικά μου κρύβεις ακόμη;» τον ρώτησα στα ίσια.
«Πόσα αντέχεις να μάθεις;»
«Θέλω να τα μάθω όλα».
«Τότε αυτό ακριβώς θα συμβεί. Αλλά όχι τώρα. Σιγά-σιγά. Το κάθε πράγμα στον καιρό του. Εξάλλου όπως εσύ θες να μάθεις εμένα, άλλο τόσο θέλω εγώ να μάθω εσένα».
«Να μη σας εμποδίζω, παιδιά», είπε η Μάριαν πειρακτικά και σηκώθηκε απότομα για να φύγει. Όμως κάθισε αμέσως ξανά, προτού καν αντιδράσουμε. «Έρχεται το κοτόπουλο», είχε έτοιμη τη δικαιολογία, κι όντως αυτή ήταν πολύ καλή.
Πρώτη φορά έφαγα τόσο νόστιμο φαγητό στην πόλη μου. Μαθημένη καθώς ήμουνα από μικρή στο τζανκ φουτ και στα άλλα ετοιματζίδικα φαγητά στα ακριβά εστιατόρια, ποτέ πριν δεν είχα την ευκαιρία να δοκιμάσω ένα καλομαγειρεμένο σπιτικό πιάτο σ’ ένα φαγάδικο. Και το απόλαυσα τόσο, μα τόσο πολύ. Σαν ένα ταξίδι στις αισθήσεις ήταν εκείνο το δείπνο, το πρώτο αλλά όχι το τελευταίο που θα απολαμβάναμε μαζί οι τρεις μας.
Με το που τελειώσαμε όμως ο Άντι είπε ότι είχε δουλειά και έπρεπε να φύγει. Η Μάριαν μου πρότεινε, αν δεν είχα κάτι καλύτερο να κάνω, να τη συνοδεύσω μέχρι το σπίτι της. Δεν έφερα αντίρρηση, τόσο επειδή είχα όλο το χρόνο στη διάθεσή μου, αλλά και λόγω της ακατανίκητης περιέργειάς μου. Ήθελα να γνωρίσω όσο καλύτερα και όσο συντομότερο μπορούσα αυτό το παράξενο πλάσμα, την έφηβη γυναίκα.
Το ταξίδι με τον υπόγειο κύλησε σαν τίποτα, χωρίς καλά-καλά να το καταλάβω καθώς μιλούσαμε. Στη διάρκεια της διαδρομής έμαθα μερικά πράγματα για τη ζωή της, αποκόμισα αποκόμματα από την ιστορία της. Κατέφθασε κι αυτή στη Νέα Υόρκη, από τη Βαλτιμόρη, πριν από χρόνια με δυο βαλίτσες γεμάτες αγωνία και όνειρα. Δεν είχε πολλά λεφτά, αλλά δεν ήταν φτωχή τότε, όπως και τώρα άλλωστε. Τώρα ήταν μάλλον πλούσια ή τουλάχιστον σε πολύ καλή οικονομική κατάσταση. Σπούδασε αυτό που ακριβώς επιθυμούσε, ζωγραφική δηλαδή, αλλά όπως φάνηκε στην πορεία δεν υπήρχε λόγος για να το κάνει αυτό, αφού ήτανε φυσικό το ταλέντο της, έμφυτο. Ωστόσο η σχολή δεν αποδείχτηκε χάσιμο χρόνου, αφού αυτή ήταν που της έδωσε την ευκαιρία να εκθέσει τα έργα της και να αναδυθεί σχετικά εύκολα στο παράξενο και δύστροπο καλλιτεχνικό στερέωμα. Δεν της πήρε και πολύ να γίνει γνωστή. Άρχισε να πουλάει απ’ την πρώτη στιγμή και δε σταμάτησε ποτέ, αφού όλα τα έργα της έμοιαζαν να ξεφεύγουν από τους γνωστούς κανόνες, να καταδύονται στην ουσία των πραγμάτων χωρίς να την υπερπροβάλλουν. Γι’ αυτό και δε χρειάστηκε στα έντεκα χρόνια που βρισκόταν εδώ να βρει κάποια δουλειά. Ο Άντι την οδήγησε, όπως κι εμένα σήμερα, στην τάξη, στο κρυφό του σχολειό, πριν από δύο χρόνια -αυτό είναι το μεγάλο κόλπο της ζωής μου, της είπε- κι από τότε διδάσκει εκεί.
«Φίλο δεν έχεις;»
«Είχα. Πολλούς. Αλλά ήταν όλες επιφανειακές σχέσεις, άοσμες, άχρωμες, σχεδόν τυπικές. Δε με καταλάβαιναν, όπως δεν καταλάβαινα κι εγώ εκείνους άλλωστε».
«Καλλιτέχνες;»
«Δυο-τρεις. Αλλά αυτοί ήταν οι χειρότεροι. Λένε, ή μάλλον το φωνάζουν ότι είναι ιδιόρρυθμοι, εκκεντρικοί ή δεν ξέρω τι, ενώ ξεκάθαρα κι απλά είναι ιδιότροποι, ξεροκέφαλοι κι εγωιστές, και κατά βάθος καθάρματα. Όλη την ευαισθησία τους τη βάζουν σ’ αυτά που κάνουν, για τους απλούς ανθρώπους, για τον κόσμο, δεν τους περισσεύει. Άστα να πάνε. Γνώρισα και κάποιους συγγραφείς-καθηγητές. Ακόμη χειρότεροι αυτοί. Δεν κάνουν τίποτ’ άλλο από το να αυτοθαυμάζονται και να προσπαθούν να παρασύρουν κάποιο κοριτσάκι στο κρεβάτι τους. Όσο για τους δήθεν διανοούμενους, αυτοί κι αν με κάνουν ν’ αρρωσταίνω. Ειλικρινά τους σιχαίνομαι, τους τοποθετώ στο ίδιο επίπεδο με τους βιαστές και τους παιδεραστές. Ξοδεύουν όλο το βιος τους αναλύοντας τις ζωές των άλλων, ενώ εκείνοι στο τέλος της ημέρας δεν έζησαν τίποτα, ή τουλάχιστον τίποτα συνταρακτικό. Η ζωή τους όλη αρχίζει και τελειώνει μέσα στα κεφάλια και τις αναμφισβήτητες πεποιθήσεις τους. Άνυδρα, αποστειρωμένα ενυδρεία…». Ξάφνου άρχισε να γελά, δυνατά, πηγαία, εκκωφαντικά, κι εγώ παρέμεινα απλά να την κοιτάω, μ’ ένα μειδίαμα στα χείλη – όχι αμήχανα, αλλά με περιέργεια. Με περιέργεια την παρατηρούσαν κι οι άλλοι συνένοχοι-συνεπιβάτες στο βαγόνι, αλλά όχι για πολύ. Σύντομα έστρεψαν την προσοχή τους και πάλι στις μουσικές, τα βιβλία και τις εφημερίδες τους, τα κινητά τηλέφωνα και τους φορητούς υπολογιστές τους – ανίκανοι να απολαύσουν το τυχαίο. Τελικά, σαν στέρεψε το γέλιο, έστρεψε το δακρυσμένο βλέμμα της πάνω μου, και μ’ ένα μάλλον διφορούμενο χαμόγελο, είπε να βάλει την τελευταία πινελιά στο μονόλογό της: «Τελικά κουβαλώ πολλά και βαριά μπαγκάζια πίσω μου!»
«Ναι, απ’ αυτά που μου λες μοιάζεις να είσαι περπατημένη», είπα, στην απουσία κάποιου ουσιαστικού σχολίου εγώ. Γέλασε.
«Περπατημένη, ε; Μπορείς να το πεις κι έτσι, αν είσαι αρκετά ευγενική, κι εσύ είσαι. Αλλά δεν είμαι περπατημένη, γαμημένη είμαι. Έτσι ακριβώς. Μου γαμήσανε για μια εποχή τα μυαλά όλοι αυτοί οι ειδικοί του τίποτα, του κοπανιστού αέρα, προσπάθησαν να μου κλέψουν τα πάντα, να με κάνουν κάποια άλλη, να, σαν και τα μούτρα τους, μα δεν τους πέρασε. Ήμουνα το λάθος παιχνίδι για κείνους».
«Κι ο Άντι;»
«Ο Άντι! Επιτέλους φτάσαμε στο ψαχνό της υπόθεσης». Δεν το είπε με ίχνος κακίας αυτό, ούτε καν με κάποια υποψία ειρωνείας, απλά το τόνισε σαν ένα αναμφισβήτητο γεγονός. «Ο Άντι ήταν ο γαμημένος ιππότης που ήρθε καβάλα στ’ άλογο και τις αρχές του για να με σώσει απ’ τα κοράκια και τα κατάφερε!»
«Πώς μπορείς να φωνάζεις, να βρίζεις και την ίδια ώρα ν’ ακούγεσαι γαλήνια;» τη ρώτησα με πραγματική απορία, κι εκείνη αρκέστηκε να χαμογελάσει.
Βγήκαμε από το βαγόνι και ανεβήκαμε σιγά-σιγά τα σκαλιά για να βρεθούμε στους δρόμους του Μπρούκλιν, στην εκκωφαντική πραγματικότητα μιας πόλης, που έμοιαζε να αγνοεί την παρουσία μας. Φώτα, κόρνες, διαφημίσεις -μια μαζική κακοφωνία- και άνθρωποι βιαστικοί που δεν κοιτούσαν γύρω τους, αλλά ίσια μπροστά, σα φαντάσματα που έψαχναν να βρουν το σπίτι που θα στοίχειωναν κι εκείνο το βράδυ. Αδιέξοδες ζωές.
Κρατώντας σφικτά απ’ το χέρι με οδήγησε μέσα από μια πλατιά λεωφόρο και στενά ημιφωτισμένα δρομάκια στη γειτονιά της που, αν και στο άλλο άκρο της πόλης, θύμιζε κάτι απ’ την άλλη, αυτή που πρωτοαντίκρισα λίγες ώρες πριν, εκείνη των απόλυτα φτωχών. Το διαμέρισμά της ήταν σ’ ένα παλιό μεγάλο κτήριο, που με μια πρώτη ματιά έμοιαζε εγκαταλειμμένο.
«Πάμε από την πίσω πόρτα», μου είπε, κι εγώ απλά την ακολούθησα χωρίς να ρωτήσω το γιατί. Ανεβήκαμε μια παλιά στριφογυριστή σιδερένια σκάλα, που έτριζε στο κάθε μας βήμα, και η οποία κρεμόταν σαν προφυλακτήρας απ’ το πλάι της πολυκατοικίας, για να φτάσουμε σ’ ένα ψηλό σιδηρόφρακτο παράθυρο, το οποίο ξεκλείδωσε μ’ ένα μεγάλο σκουριασμένο κλειδί. Σειρά πήρε μια τζαμόπορτα, που έμοιαζε παράταιρη στο μέχρι τότε σκηνικό.
Το ξάφνιασμα που ένιωσα όταν μπήκαμε μέσα και άναψε το φως, δεν μπορώ εύκολα να το περιγράψω με λόγια. Ήταν σα να βρέθηκα από τη μια στιγμή στην άλλη σ’ ένα εφιάλτη. Ακριβώς όπως το λέω. Όλοι οι τοίχοι του δωματίου ήταν γεμάτοι από πίνακες, που έμοιαζαν βγαλμένοι ή έστω εμπνευσμένοι από την Αποκάλυψη. Σκελετωμένα κορμιά, κομμένα μέλη, άνθρωποι να βουλιάζουν στην άβυσσο, καράβια αντιμέτωπα με άγριες καταιγίδες, τεράστια τρομακτικά κύματα, γυναίκες να οδύρονται, παιδιά να δακρύζουν με πόνο, κι άντρες νεκροί, κατάκοιτοι σε μια γη ποτισμένη με αίμα, με τα όρνια τριγύρω να ετοιμάζουν τη δική τους γιορτή. Αυτά που έβλεπα μου θύμιζαν για κάποιο λόγο την πτώση του Εωσφόρου, αλλά και κάποιες από τις εικόνες του Μπλέικ, του προπάτορα.
«Το δωμάτιο της πραγματικής ζωής», μου είπε εκείνη απαλά, αγγίζοντάς με φευγαλέα στον ώμο, προσπαθώντας λες να μου δώσει δύναμη, κουράγιο να αντικρίσω την πραγματικότητα μέσα από τη δική της ματιά. «Ζωγραφίζω τους εφιάλτες μου». Με πήρε απ’ το χέρι και με οδήγησε στο επόμενο δωμάτιο. Άναψε και πάλι τι φως, κι αυτή τη φορά τα μάτια μου πλημμύρισαν χρώματα. «Το δωμάτιο της ζωής όπως θα έπρεπε να είναι», μου ψιθύρισε. «Ζωγραφίζω τα όνειρά μου». Ο κόσμος όλος λοιπόν, ο δικός της, κι ο δικός μας, μέσα σε δύο μόλις δωμάτια. Αυτό το δεύτερο έγινε μεμιάς το αγαπημένο μου, γαλήνεψε αμέσως τις φουρτούνες που φούντωσαν μέσα μου λίγες στιγμές πριν, κατέπνιξαν τους εφιάλτες στη γένεσή τους. Κι όσο κι αν δίστασα προηγουμένως να σταθώ και να μελετήσω με προσοχή εκείνους τους πίνακες, μπροστά σ’ αυτούς αφέθηκα, παραδόθηκα στην ομορφιά τους. Μια μάνα να κρατά στην τρυφερή αγκαλιά της ένα νιογέννητο παιδί και να του χαρίζει τους χυμούς της ζωής από το σώμα της, καθώς στο φόντο, μέσα από ένα ανοικτό παράθυρο διακρίνεται ο ήλιος ροδοκόκκινος να ανατέλλει. Δυο κοριτσάκια να πετάνε ψηλά, σ’ ένα γαλανό ουρανό, κρατημένα από μια δέσμη πολύχρωμα μπαλόνια. Μια γριά, με χαραγμένο το πρόσωπο απ’ της ηλικίας και της γνώσης τις ρυτίδες κι ένα μικρό χαμόγελο στα χείλη, να υφαίνει κάτι με το βελόνι. Ένας άντρας να περπατά σε κάποιο άγνωστο σε μένα πάρκο αγκαλιά με την αγαπημένη του, καθώς γύρω τους οργιάζει η φύση. Κάποιο αγόρι, μάλλον στην Αφρική, να παίζει μπάλα μ’ ένα ξύλινο πόδι και να δείχνει πολύ-πολύ ευτυχισμένο. Ένα κορίτσι και μια φάλαινα να κολυμπάνε μαζί στα διάφανα πράσινα νερά μιας θάλασσας εξωτικής. Αστερίες και όστρακα να στολίζουν, σαν οι καλύτερες διακοσμητές της πλάσης, μια αχανή παραλία. Ο Άντι! Ο Άντι μ’ ένα πλατύ χαμόγελο ν’ ακουμπά σ’ ένα τοίχο, φορώντας εκείνο το τόσο γνώριμο πια αγαπημένο του ξεβαμμένο τζιν κι ένα πουκάμισο γαλάζιο, παρακολουθώντας κάποια παιδιά να παίζουν μπάσκετ.
«Σου αρέσει;» Με έβγαλε απ’ τις θαυμαστές μου σκέψεις η Μάριαν.
«Πολύ. Είναι σα να τον βλέπω ζωντανό μπροστά μου».
«Δικός σου!»
Τον ξεκρέμασε απ’ τον τοίχο και μου τον έδωσε. Έτσι απλά. Χωρίς καν ένα στιγμιαίο δισταγμό, δίχως δεύτερη σκέψη. Κι εγώ δεν άντεξα και τη ρώτησα:
«Ήσασταν ποτέ μαζί εσείς οι δυο;»
«Όχι. Ποτέ! Η αλήθεια είναι ότι το ήθελα κάποια εποχή, ίσως να το ήθελε κι εκείνος, αλλά στο τέλος της μέρας η αλήθεια είναι ότι δεν ταιριάζουμε. Είμαστε συμβατοί, είμαστε τέλειοι σα φίλοι, αλλά μέχρι εκεί. Το ξέρω καλά, το ξέρει κι αυτός. Αν σμίγαμε θα τρελαίναμε ο ένας τον άλλο, ενώ τώρα…».
«Μα πώς μπορείς να είσαι τόσο σίγουρη;»
«Μας γνωρίζω. Θα μας μάθεις κι εσύ, με τον καιρό».
«Κι όμως, εγώ πιστεύω ότι ταιριάζετε, κι ας μισώ τον εαυτό μου που το λέει αυτό. Έχετε τόσα κοινά οι δυο σας».
«Μ’ εσένα ταιριάζει περισσότερο, το κατάλαβα απ’ την πρώτη φορά που σε είδα, απ’ τα λίγα που είπαμε. Ο Άντι έχει χαράξει μια πορεία στη ζωή του και δεν έχω καμία απολύτως αμφιβολία ότι δε θα παρεκκλίνει καθόλου απ’ αυτή. Εμένα δε μου αρέσει, δε μου πάει αυτή η επίφοβη σιγουριά, μισώ το ότι δεν αφήνει τίποτα στην τύχη, μου την σπάει αυτή η μονοτονία. Εγώ θέλω συνεχώς ν’ αλλάζω, ό,τι μπορώ, μου αρέσει να έχω την ελευθερία των πολλών επιλογών».
«Ενώ εγώ…».
«Ενώ εσύ…».
Ενώ εγώ δεν έχω άλλη επιλογή από το να τον ακολουθήσω, ήθελα να πω, μα δεν το είπα. Δεν ήθελα να με ρίξω στα μάτια της, να με ισοπεδώσω με τις λέξεις, κι ας ανταποκρίνονταν στην πραγματικότητα αυτά τα λόγια. Προτού τον γνωρίσω δεν είχα κανένα στόχο στη ζωή, κανένα σκοπό. Το μόνο που ήθελα ήταν να περνώ καλά και περνούσα, επιφανειακά τουλάχιστον, όπως όλοι. Η γνωριμία μου μαζί του έδωσε στη ζωή μου αξία, τη σημάδεψε, κι ας ένιωθα -και νιώθω ακόμη- ανάξια απέναντί του. Καθώς κρυβόμουνα πίσω από το πέπλο των ματιών μου και τις εικόνες της, η Μάριαν σηκώθηκε αθόρυβα απ’ τον πάτωμα, που μέχρι εκείνη την ώρα καθόμασταν και πήγε στην κουζίνα. Επέστρεψε λίγο αργότερα κρατώντας δυο ποτήρια κόκκινο κρασί, γεμάτα μέχρι πάνω, σχεδόν ξέχειλα. Δε με ρώτησε καν αν μου άρεσε αυτό το ποτό, το θεωρούσε μάλλον δεδομένο. Κρατώντας στο ένα χέρι τον πίνακα του Άντι και στο άλλο το ποτήρι, την ακολούθησα σ’ ένα διπλανό δωμάτιο, όπου υπήρχαν δυο πολυθρόνες, ένα γυάλινο τραπεζάκι, ένας παλιός και ξεφτισμένος από τη χρόνια χρήση καναπές και μα βαρυφορτωμένη με τόμους βιβλιοθήκη. Βιβλία τέχνης και λογοτεχνίας, ποίησης και ταξιδιωτικά, ακόμη και φιλοσοφίας βάραιναν τα ράφια της, χαρίζοντάς τους αξία. Ένα ακόμη γλυκό κομμάτι της περιουσίας της. Καθίσαμε, η μια απέναντι από την άλλη, στις πολυθρόνες, βγάλαμε τα παπούτσια κι ακουμπήσαμε τα πόδια στο τραπεζάκι, και μείναμε για λίγα λεπτά σιωπηλές, να παρατηρούμε τα φώτα απ’ τις αντικρινές εργατικές πολυκατοικίες και τους ουρανοξύστες στην όχι και τόσο μακρινή άκρη του ορίζοντα.
Ένιωθα γαλήνια και ανήσυχη την ίδια ώρα. Το μυαλό μου ταξίδευε απ’ το ένα πράγμα στο άλλο, απ’ τη μια σκέψη στην επόμενη, απ’ τις εφιαλτικές σκηνές που αντίκρισα στους τοίχους λίγο πριν έως τις πρόσφατες φωτεινές αναμνήσεις.
«Θα ήθελα να είμαι στα Απαλάχια τώρα», της είπα ξαφνικά.
«Θα πρέπει να είναι πολύ όμορφα, τουλάχιστον όπως τα βλέπω στις φωτογραφίες και σύμφωνα με τις περιγραφές τους στα βιβλία».
«Μα…»
«Δε με πήγε ποτέ. Με προσκάλεσε, αλλά εγώ αρνήθηκα, αφού η μνήμη μου στάθηκε εγκληματικά δυνατή…». Κόμπιασε για λίγο. Συνέχισε. «Βλέπεις, η μνήμη μου δε διαγράφει τίποτα: λέξεις, εικόνες, όνειρα, σκηνές στο δρόμο, όλα τα θυμάμαι. Ακόμη και συγκεκριμένες εκφράσεις σε συγκεκριμένες στιγμές. Έτσι θυμήθηκα ότι κάποτε μου είχε πει, όταν τον πρωτογνώρισα, ότι η μόνη γυναίκα που θα μπορούσε να τον συνοδέψει εκεί ήταν η γυναίκα της ζωής του. Καμία άλλη. Και όπως σου είπα: ήξερα πως αυτή η γυναίκα δεν ήμουν εγώ!»
Δεν είχα τι να πω, έτσι απλά έβγαλα το σκασμό. Με κρασί, λίγες αδιάφορες και μη κουβέντες και μεγάλες σιωπές, ξοδέψαμε τις επόμενες ώρες. Και ξαφνικά ήταν πια πολύ αργά για να γυρίσω σπίτι. Έτσι κι αλλιώς σε κανένα δε θα έλειπα. Κανείς δε θα πρόσεχε την απουσία μου. Γι’ αυτό κι όταν με ρώτησε αν ήθελα να μείνω εκεί δέχτηκα. Μου δάνεισε ένα ζευγάρι ανάλαφρες γαλάζιες πιτζάμες που μου ταίριαζαν γάντι και κοιμηθήκαμε μαζί, στο ίδιο κρεβάτι, σα δύο αδελφές αγαπημένες.

Συνεχίζεται- ]]> http://www.volosblogs.gr/VivlioLatreia/2010/09/03/%ce%9d%ce%ad%ce%b1_%ce%ba%cf%85%ce%ba%ce%bb%ce%bf%cf%86%ce%bf%cf%81%ce%af%ce%b1 VivlioLatreia: Νέα κυκλοφορία 2010-09-03T08:02:00-04:00 2010-09-03T08:02:00-04:00 Pasxalia Travlou Επιτέλους, έφτασε το πλήρωμα του χρόνου! Στις 24 Σεπτεμβρίου η ΓΥΝΑΙΚΑ ΤΟΥ ΦΑΡΟΥ στα βιβλιοπωλεία! Η αδρεναλίνη χτυπάει και πάλι κόκκινο καθώς περιμένω τις εντυπώσεις σας!- ]]> http://www.volosblogs.gr/VivlioLatreia/2010/09/02/%ce%9a%ce%bb%ce%b5%ce%af%ce%bd%ce%bf%cf%85%ce%bd_%cf%84%ce%b1_%e2%80%9c%ce%95%ce%bb%ce%bb%ce%b7%ce%bd%ce%b9%ce%ba%ce%ac_%ce%93%cf%81%ce%ac%ce%bc%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%b1%e2%80%9d VivlioLatreia: Κλείνουν τα “Ελληνικά Γράμματα” 2010-09-02T20:06:00-04:00 2010-09-02T20:06:00-04:00 -
Ο εκδοτικός οίκος “Ελληνικά Γράμματα” κλείνει και οι 90 εργαζόμενοι μένουν στο δρόμο, όπως πρώτο αποκάλυψε το zoomnews. Ο μεγαλομέτοχος του ΔΟΛ, Σταύρος Ψυχάρης, στο πλαίσιο των περικοπών που έχει εξαγγείλει στα δύο φύλλα του Ομίλου (Τα Νέα, Το Βήμα), προσπαθεί να “κλείσει τρύπες” από παντού και έτσι, ένας εκδοτικός οίκος με σπουδαίες εκδόσεις και με ιστορία από το 1957, αναστέλλει τη λειτουργία του. Εντωμεταξύ, οι δημοσιογράφοι των Νέων ενημερώθηκαν ότι κόβονται τα κυριακάτικά τους επιδόματα και πλέον θα πληρώνονται για μόλις 12 Κυριακές το χρόνο.

πηγή: www.zoumnews.gr
- ]]> http://www.volosblogs.gr/VivlioLatreia/2010/09/02/%ce%95%ce%bd%ce%b7%ce%bc%ce%ad%cf%81%cf%89%cf%83%ce%b7 VivlioLatreia: Ενημέρωση 2010-09-02T07:56:00-04:00 2010-09-02T07:56:00-04:00
Εύχομαι καλό μήνα και καλή σχολική χρονιά σε μαθητές και δασκάλους!
Θα ήθελα να ευχαριστήσω όλους εσάς που πήρατε τα βιβλία μου για τα καλά σας λόγια και το ένθερμο ενδιαφέρον σας!
Σας ενημερώνω ότι από το πρώτο βιβλίο"Ανάμεσα σε δύο κόσμους" έχουν μείνει ελάχιστα αντίτυπα. Σε όσους επιθυμούν μπορώ να το στείλω με αφιέρωση και χωρίς έξοδα αποστολής.

Το δεύτερο βιβλίο"Περιμένοντας την Άνοιξη" μπορείτε να το βρείτε στον Ιανό της ΑΘΗΝΑΣ,στον Ιανό, το Μαλλιάρη, το "Αριστοτέλειο"(Ερμού 61) και το βιβλ. ΙορδάνηΚαράτση στη ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ, στα βιβλιοπωλεία της Ιερισσού Χαλκιδικής, στο "Βασιλάκο"στη Βόνιτσα Αιτωλ/νίας και στην Πρέβεζα.
Μπορείτε, ακόμη να το παραγγείλετε από οποιοδήποτε βιβλιοπωλείο της χώρας στις εκδόσεις Ερωδιός (τηλ. 2310 282782)
Όσοι επιθυμείτε να το αποκτήσετε με αφιέρωση, μπορείτε να επικοινωνήσετε μαζί μου για να σας το στείλω χωρίς έξοδα αποστολής.

[glykeriakakouri@hotmail.com] - ]]> http://www.volosblogs.gr/VivlioLatreia/2010/09/01/38%ce%bf_%ce%a6%ce%b5%cf%83%cf%84%ce%b9%ce%b2%ce%ac%ce%bb_%ce%92%ce%b9%ce%b2%ce%bb%ce%af%ce%bf%cf%85 VivlioLatreia: 38ο Φεστιβάλ Βιβλίου 2010-09-01T08:03:00-04:00 2010-09-01T08:03:00-04:00 Με σύνθημα "Για ένα πράσινο μέλλον", το Φεστιβάλ φέτος είναι οικολογικό και για τις εκδηλώσεις του συνεργάστηκε και με την πρεσβεία της Δανίας, χώρα στην οποία θα φιλοξενηθεί στις 7 Δεκεμβρίου η σύνοδος κορυφής των Ηνωμένων Εθνών για το κλίμα.
Μαζί με τους 200 Έλληνες εκδότες, που σε 172 περίπτερα θα παρουσιάσουν μέσα από 50.000 τίτλους την πρόσφατη παραγωγή τους, οι μικροί αναγνώστες θα έχουν την πρωτοκαθεδρία για ένα τέτοιο θέμα. Σε αυτούς απευθύνεται η "Παιδική Βιβλιοθήκη της Οικολογίας" που θα στήσει το Εθνικό Κέντρο Βιβλίου, με τις σχετικές εκδόσεις αλλά και συναντήσεις των παιδιών με συγγραφείς και εικονογράφους.
Εξάλλου, η έκθεση κόμικς "Χημεία και Τέρατα", του περιοδικού "9" της εφημερίδας "Ελευθεροτυπία", σε συνεργασία με την οικολογική οργάνωση WWF, θα φιλοξενηθεί στο Φεστιβάλ Βιβλίου, με σκοπό τη μεγαλύτερη ευαισθητοποίηση του κοινού για τις επιπτώσεις της χημικής μόλυνσης.
Το 38ο Φεστιβάλ Βιβλίου, θα ανοίξει την πρώτη ημέρα η προσκεκλημένη του Φεστιβάλ, ποιήτρια Ίρις Γκάρνοβ, με τη συλλογή ποιημάτων της "Ποιήματα από τη Γροιλανδία", αφιερωμένα σε μια από τις πιο ευαίσθητες κλιματολογικά περιοχές του πλανήτη.
Την επομένη, 12 του μηνός, ο επίσης Δανός συγγραφέας Πήτερ Φόγκνταλ, θα διαβάσει αποσπάσματα από μυθιστορήματά του και θα συζητήσει με το κοινό.
Το αφιέρωμα περιλαμβάνει επίσης προβολές οικολογικών ντοκιμαντέρ, Ελλήνων σκηνοθετών (Η. Ιωσηφίδης, Δ. Κουτσιαμπασάκος, Μ. Παπαλιού) και θα κορυφωθεί στις 17 Σεπτεμβρίου, με τη συναυλία του δανέζικου συγκροτήματος "Grand Avenue" και των Ελλήνων "Maraveyan Illegal".
Το 38ο Φεστιβάλ Βιβλίου θα διαρκέσει ως τις 27 Σεπτεμβρίου. Τα επίσημα εγκαίνια θα γίνουν στις 14 Σεπτεμβρίου. - ]]> http://www.volosblogs.gr/VivlioLatreia/2010/09/01/%ce%9f_%ce%9a%ce%b1%ce%b8%cf%81%ce%ad%cf%86%cf%84%ce%b7%cf%82_%cf%84%ce%bf%cf%85_%ce%a3%cf%8e%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%bf%cf%82_-_%ce%95%cf%80%ce%b1%ce%bd%ce%b1%cf%83%cf%84%ce%b1%cf%84%ce%b9%ce%ba%cf%8c_%ce%a3%ce%b5%ce%bc%ce%b9%ce%bd%ce%ac%cf%81%ce%b9%ce%bf_%ce%b1%cf%80%cf%8c_%cf%84%ce%bf%ce%bd_Martin_Brofman VivlioLatreia: Ο Καθρέφτης του Σώματος - Επαναστατικό Σεμινάριο από τον Martin Brofman 2010-09-01T07:41:00-04:00 2010-09-01T07:41:00-04:00 -

Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με το σεμινάριο, πατήστε εδώ!

Ένα εκπληκτικό, επαναστατικό σεμινάριο, που προτείνει αποτελεσματικές, δυναμικές
θεραπευτικές τεχνικές και εργαλεία που μπορεί να χρησιμοποιήσει οποιοσδήποτε.

Όλοι μπορούν να χρησιμοποιήσουν αυτά τα εργαλεία.

Όλοι είμαστε θεραπευτές.

ΟΛΑ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΘΕΡΑΠΕΥΤΟΥΝ


Διαβάστε παρακάτω μερικές πραγματικές ιστορίες:

Τ. E. - ΗΠΑ. - (χωρίς ημερομηνία)
Δεν έχω λόγια να περιγράψω πώς ένιωσα όταν ολοκλήρωσα το σεμινάριο του Μάρτιν. Ασχολούμαι με την ολιστική υγεία εδώ και 25 χρόνια, και δύσκολα συνεπαίρνομαι από κάτι. Ωστόσο, το εισαγωγικό σεμινάριο με συνεπήρε. Ο άνθρωπος είναι κορυφαίος θεραπευτής και δάσκαλος. Πάνω απ’ όλα, εντυπωσιάστηκα από τη σαφήνεια και την ΑΠΛΟΤΗΤΑ των διδασκαλιών, αλλά και από το γεγονός ότι ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΕΣ.
Το Σαββατοκύριακο δουλεύαμε περίπου δέκα ώρες ημερησίως. Είδαμε να συμβαίνουν εκπληκτικά πράγματα. Είδαμε μια γυναίκα με διαταραχές βάδισης από εγκεφαλική παράλυση, να βαδίζει πιο εύκολα και με λιγότερο πόνο. Εγώ είχα μια χρόνια πάθηση στον αυχένα επί οκτώ χρόνια, η οποία εξαφανίστηκε. Είδαμε κεφαλαλγίες, οσφυαλγίες και άλλα να εξαφανίζονται ΑΜΕΣΩΣ. Μάθαμε να βλέπουμε αύρες μέσα σε 5-10 λεπτά, ενώ πριν προσπαθούσα ματαίως για χρόνια. Αφιερώσαμε πολλές ώρες στη λειτουργία των τσάκρα – στα χρώματα, στους βιολογικούς, διανοητικούς και συναισθηματικούς τομείς που συνδέονται με αυτά, στα χρώματα που δηλώνουν δυσλειτουργία σε έναν ή περισσότερους τομείς, καθώς και στον καθαρισμό των χρωμάτων και τη θεραπεία της δυσλειτουργίας. Συζητώντας μεταξύ μας, ήταν εμφανές ότι επήλθε θεραπεία. Βαθιά ριζωμένα προβλήματα που επηρεάζουν τη ζωή μας ήρθαν στην επιφάνεια και εκτονώθηκαν. Καθένας μας έλαβε 5-6 θεραπείες, και όλοι είχαμε τη δυνατότητα να λειτουργήσουμε ως θεραπευτές και να δούμε θεραπείες με τα ίδια μας τα μάτια. Μάθαμε να επισκοπούμε το σώμα, καθώς και να αντιλαμβανόμαστε και να καθαρίζουμε τα τσάκρα. Μάθαμε να διακρίνουμε και να απομακρύνουμε τις σκεπτομορφές από το σώμα. Έγιναν πάρα πολλά… τι να πρωτογράψω!

Δρ. Ρ.Σ. - Ιταλία - 6 Ιουλίου 1998
Στο τέλος του σεμιναρίου συνειδητοποίησα ότι η μέθοδος είναι αποτελεσματική, ανεξάρτητα από την όποια «επιστημονική» της βάση. Έχω δοκιμάσει διάφορες διανοητικές προσεγγίσεις, όπως οι ανθρωπολογικές προσεγγίσεις, η αρχαία Γνώση, η Τάντρα και οι Ουπάνισαντ. Ωστόσο, θεωρώ ότι υπολείπονται αυτής της τόσο άμεσης προσέγγισης.
Συνειδητοποίησα ότι οι γνώσεις μου είναι όχι μόνο άχρηστες, αλλά και ότι εμποδίζουν την πραγματική γνώση. Το κατάλαβα την πρώτη φορά που έκανα θεραπεία με Λευκό Φως σε έναν φίλο που πάσχει από τη νόσο Πάρκινσον. Εκείνος δεν ήξερε ότι είμαι γιατρός και ότι έχω κουράρει πολλούς ασθενείς σαν αυτόν. Με επέλεξε ως θεραπευτή και έμεινα κατάπληκτος. Ένιωσα το Φως να μπαίνει στο σώμα του και να επεκτείνεται… Εντυπωσιάστηκα από το γεγονός ότι η κατάστασή του βελτιώθηκε χωρίς να πάρει levodopa ή ντοπαμινεργικά φάρμακα, Η φωνή του, το πρόσωπό του και οι κινήσεις του είχαν βελτιωθεί.

- ]]> http://www.volosblogs.gr/VivlioLatreia/2010/09/01/%ce%9d%ce%b9%ce%ba%ce%b7%cf%84%ce%ad%cf%82_%ce%b4%ce%b9%ce%b1%ce%b3%cf%89%ce%bd%ce%b9%cf%83%ce%bc%ce%bf%cf%8d_%ce%91%ce%bc%ce%b1%cf%81%cf%84%cf%89%ce%bb%ce%ac_%ce%98%ce%b1%cf%8d%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%b1 VivlioLatreia: Νικητές διαγωνισμού Αμαρτωλά Θαύματα 2010-09-01T07:38:00-04:00 2010-09-01T07:38:00-04:00

Ολοκληρώθηκε ο διαγωνισμός που διοργάνωσαν οι Εκδόσεις Διόπτρα μαζί με το blog Tera Amou σχετικά με το νέο βιβλίο του Δημήτρη Αλεξίου, Αμαρτωλά θαύματα. Οι συμμετοχές ήταν πολλές και ξεπέρασαν κατά πολύ προηγούμενους διαγωνισμούς.

Διαγωνισμός Αμαρτωλά θαύματα, νικητές:

  1. Δημητριάδου Δέσποινα, Μαρούσι
  2. Τσαρούχα Βασιλική, Αιγάλεω
  3. Σκαρλατίδου Ανίκα, Κομοτηνή
  4. Κουτσογεωργοπούλου Παναγιώτα, Καλαμάτα
  5. Γεωργάτος Φάνης, Κρήτη
- ]]> http://www.volosblogs.gr/VivlioLatreia/2010/09/01/%ce%b1%ce%bd%ce%bf%ce%af%ce%b3%ce%b5%ce%b9_%cf%84%ce%b9%cf%82_%cf%80%cf%8c%cf%81%cf%84%ce%b5%cf%82_%cf%84%ce%bf%cf%85_%cf%83%cf%84%ce%b7%ce%bd_%ce%b4%ce%bf%ce%bc%ce%ae_%ce%ba%ce%b1%ce%b9_%cf%84%ce%b9%cf%82_%ce%b1%ce%bd%cf%84%ce%b9%ce%bb%ce%ae%cf%88%ce%b5%ce%b9%cf%82 VivlioLatreia: ανοίγει τις πόρτες του στην δομή και τις αντιλήψεις 2010-09-01T07:12:00-04:00 2010-09-01T07:12:00-04:00 -

Δεν θα πω καλό χειμώνα αλλά καλό υπόλοιπο καλοκαιριού.. Έτσι κι’ αλλιώς ο Σεπτέμβρης είναι καταπληκτικός μήνας για διακοπές. Κατά την περίοδο των διακοπών διάβασα αρκετά βιβλία αλλά δεν νομίζω ότι υπάρχει λόγος να αναφερθούν. Στο booknights.gr δεν κάνουμε κριτική όλων των βιβλίων που διαβάσαμε αλλά αναφέρουμε μόνο όσα αξίζει να διαβαστούν κατά την γνώμη των ΒΟOKNIGHTERS, αγαπημένων συγγραφέων και φίλων της σελίδας… Ελπίζουμε σε λίγα χρόνια να έχουμε φτιάξει μια αξιόλογη ηλεκτρονική βιβλιοθήκη με αγαπημένα βιβλία.. Και ένα από αυτά που αξίζει να διαβαστεί και κέντρισε το ενδιαφέρον μου κατά την περίοδο του καλοκαιριού ήταν το νέο βιβλίο της Ρέας Γαλανάκη……..

Το βιβλίο της Ρέα Γαλανάκη μας ανοίγει τις πόρτες του στην δομή και τις αντιλήψεις των σύγχρονων κονωνιών. Η ιστορία του βιβλικού Ιούδα, κατά την νεότητά του προτού προδώσει τον Ιησού, περιπλέκεται με την μοίρα του μυθικού Οιδίποδα και το αποτέλεσμα εκπλήσσει. Μία νεαρή δασκάλα φτάνει σε ένα ορεινό χωριό της Κρήτας, ψάχνοντας να βρει τις ρίζες της οικογένειάς της, και έρχεται αντιμέτωπη με απαρχαιωμένες αντιλήψεις, κοινά απαγορευμένα μυστικά. Ενα πέπλο μυστηρίου καλύπτει το παρελθόν της καθώς αυτό ξεδιπλώνεται με παραλληλισμούς από την ιστορία του Ιούδα και του Οιδίποδα.

Όλα τα αποτρόπαια εγκλήματα της κοινωνίας μπορούν να συγχωνευθούν σε ένα μύθο, τον μύθο του Ιούδα που θα απορροφήσει τις αμαρτίες των ανθρώπων. Το κάψιμο του Ιούδα που ακόμα αποτελεί πασχαλινό έθιμο πολλών περιοχών της Ελλάδας συμβολίζει την καύση του κακού. Επειδή και εγώ κατάγομαι από νησί που το κάψιμο του Ιούδα είναι βασικό Πασχαλινό έθιμο, η ιστορία αυτή μου έφερε στο μυαλό αρκετές παιδικές μνήμες.

Η διαφοροποίηση του βιβλίου έγκειται στο γεγονός ότι βασίζεται σε φιλολογικές πηγές της Κρήτης και όχι μόνο σε φανταστικά γεγονότα, τα οποία αναφέρουν τον Ιούδα και τον συσχετίζουν με τον ευρέως γνωστό μύθο του Οιδίποδα. Λόγος σμιλευμένος που καθηλώνει τον αναγνώστη και κεντρίζει συνεχώς το ενδιαφέρον του. Ο συνδυασμός του μύθου με την σύγχρονη ζωή, των κοινωνικών αντιλήψειων με το αρχέτυπο της αρχαιοελληνικής τραγωδίας και την ρατσιτστική αντιμετώπιση των Εβραίων, συνθέτουν ένα μοναδικό τρόπο γραφής που ξεπερνάει τα όρια του φανταστικού και αγγίζει σύγχρονα θέματα που λίγοι μπορούν να τα εξιστορήσουν με τέτοια αφηγηματική δύναμη.

πηγή: [www.booknights.gr] - ]]> http://www.volosblogs.gr/VivlioLatreia/2010/08/31/%ce%9c%ce%ad%cf%81%ce%bf%cf%82_%ce%91___%cf%84%ce%b7%cf%82_%cf%84%cf%81%ce%b9%ce%bb%ce%bf%ce%b3%ce%af%ce%b1%cf%82_%cf%80%ce%bf%cf%85_%ce%b8%ce%b1_%ce%ba%cf%85%ce%ba%ce%bb%ce%bf%cf%86%ce%bf%cf%81%ce%ae%cf%83%ce%b5%ce%b9_%cf%83%cf%8d%ce%bd%cf%84%ce%bf%ce%bc%ce%b1...._%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%9c%ce%b1%ce%af%cf%81%ce%b7%cf%82_%ce%9a%cf%8c%ce%bd%cf%84%ce%b6%ce%bf%ce%b3%ce%bb%ce%bf%cf%85-_%ce%a4%cf%83%ce%b9%ce%b1%cf%87%cf%84%cf%83%ce%af%cf%81%ce%b7 VivlioLatreia: Μέρος Α' της τριλογίας που θα κυκλοφορήσει σύντομα.... της Μαίρης Κόντζογλου- Τσιαχτσίρη 2010-08-31T20:04:00-04:00 2010-08-31T20:04:00-04:00 Σηκώθηκε από το παγκάκι -χοντρές σταγόνες βροχής είχαν σταθεί αναποφάσιστες πάνω στο μάλλινο παλτό της, λίγο πριν απορροφηθούν από το ύφασμα και χαθούν για πάντα αφήνοντας πίσω τους έναν αδιόρατο σκούρο κύκλο-, κράτησε με το ένα χέρι το καπελάκι της, εκτός από βροχή είχε σηκωθεί και ένας κρύος αέρας, πέρασε από τη μεγάλη σιδερένια πόρτα της εξόδου –άλλη αναποφάσιστη και κείνη, προηγουμένως, όταν η Ζωή ήρθε στο πάρκο, ήταν η είσοδος, τώρα είχε γίνει το αντίθετο, κοτζάμ σιδερένια πόρτα και δεν ήξερε τι ήταν…- βγήκε από το πάρκο και πήρε να κατηφορίζει στη μεγάλη λεωφόρο, να βρει τη στάση, να πάρει το τρένο. Η βροχή σήκωσε αρώματα από τη γη και τους δρόμους, τα δέντρα και τα κτίρια, χαμογέλασε η κοπέλα, επιτέλους μύριζε η άνοιξη, η πολυπόθητη άνοιξη που ερχόταν δειλά, κατηφόριζε και θυμόταν, οι αναμνήσεις είχαν ξεκινήσει εδώ και ώρα να κατηφορίζουν στο μυαλό της, δεν μπορούσε να τις σταματήσει. Μπορεί και να μην ήθελε κιόλας.

Κατέβηκε βιαστικά τις σκάλες του σταθμού και μπήκε στο συρμό που, σαν να την περίμενε, έκλεισε αμέσως τις πόρτες πίσω της και ξεκίνησε μ’ένα τράνταγμα. Βρήκε μια θέση ανάμεσα σε δυο άλλες γυναίκες, κουρασμένες και έτοιμες να καταρρεύσουν, κοίταξε από το παράθυρο, μαύρα σκοτάδια, φρίκη, μόνο το πρόσωπό της είδε μέσα στο τζάμι, έφτιαξε λίγο τα μαλλιά της και ακούμπησε το μέτωπό της στο δροσερό τζάμι. Αχ, έτσι δροσερή θα είναι και η αγάπη.

Ο συρμός έτρεχε μονότονα, ξεσχίζοντας τα εντόσθια της πόλης.

Πήδηξε βιαστικά έξω από το βαγόνι, ουφ, παραλίγο θα’χανε τη στάση, τόσο είχε απορροφηθεί από τις σκέψεις της, ανέβηκε τρέχοντας τις σκάλες μαζί με πολλούς άλλους που βιάζονταν το ίδιο –όλοι ήταν βιαστικοί σ’αυτήν την πόλη, βγήκε έξω στον καθαρό αέρα και τράβηξε για το σπίτι της. Τα σύννεφα είχαν διαλυθεί, τώρα φυσούσε για τα καλά, η ψύχρα είχε γίνει κρύο, πότε Χριστέ μου θα ζεστάνει ο καιρός; Αχ Ελλάδα, Ελλάδα με τις γλύκες σου…

Μπήκε στο σπίτι της, σκοτεινό και κρύο ήτανε, άναψε αμέσως τη σόμπα με το υγραέριο, έβγαλε το καπέλο και το παλτό της, έπλυνε το πρόσωπό της, τα χέρια της και κοιτάχτηκε στον καθρέφτη. Μεγάλης γυναίκας ήταν το βλέμμα της, γυναίκας ώριμης, προβληματισμένης, φορτωμένης με ευθύνες και προβλήματα. Έψαξε. Ηρέμησε και έψαξε στο βάθος των ματιών της, έψαξε να βρει τη φλόγα –για να μην πει πυρκαγιά- τη φλόγα του έρωτα που έβλεπε στα μάτια του Τζόνυ. Την πυρκαγιά που έβλεπε η μάνα της στα δικά της τα μάτια, τότε στη Σαλονίκη, τότε που της είπε «Φύγε! Φύγε για να σωθείς!»

Πήγε προς το κρεβάτι και έφτιαξε με την παλάμη της τις ζάρες από το μουντό πάπλωμα. Φάνηκε ένα κομμάτι από το σεντόνι με τις σκούρες υφαντές ρίγες. Παράταιρο ήταν. Ανασήκωσε το πάπλωμα και χάιδεψε το σεντόνι, εκείνο το παράταιρο με τις σκούρες ρίγες. Και με τη ζεστασιά της αγάπης του. Αχ η αγάπη του… Παράταιρη ήταν και εκείνη μέσα της...

- ]]> http://www.volosblogs.gr/VivlioLatreia/2010/08/31/%ce%91%ce%a0%ce%9f%ce%a4%ce%95%ce%9b%ce%95%ce%a3%ce%9c%ce%91%ce%a4%ce%91_%ce%ba%ce%bb%ce%ae%cf%81%cf%89%cf%83%ce%b7%cf%82__%ce%9a%ce%b5%cf%81%ce%b4%ce%af%cf%83%cf%84%ce%b5_%ce%bc%ce%af%ce%b1_%cf%83%cf%85%ce%bb%ce%bb%ce%bf%ce%b3%ce%ae_%cf%84%cf%89%ce%bd_%ce%95%ce%ba%ce%b4%cf%8c%cf%83%ce%b5%cf%89%ce%bd_%ce%a8%ce%a5%ce%a7%ce%9f%ce%93%ce%99%ce%9f%ce%a3__-_50_%cf%83%cf%85%ce%bb%ce%bb%ce%bf%ce%b3%ce%ad%cf%82_%ce%b2%ce%b9%ce%b2%ce%bb%ce%af%cf%89%ce%bd VivlioLatreia: ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ κλήρωσης "Κερδίστε μία συλλογή των Εκδόσεων ΨΥΧΟΓΙΟΣ" - 50 συλλογές βιβλίων 2010-08-31T18:42:00-04:00 2010-08-31T18:42:00-04:00 Με μεγάλη χαρά σας ενημερώνουμε πως ολοκληρώθηκε τη Δευτέρα 30/08/2010 και ώρα 15:00, στα γραφεία μας, η κλήρωση για τις 50 συλλογές βιβλίων των Εκδόσεων ΨΥΧΟΓΙΟΣ.

Ο διαγωνισμός «Κερδίστε μία συλλογή των Εκδόσεων ΨΥΧΟΓΙΟΣ» διεξήχθη μέσω των καταλόγων των Εκδόσεων ΨΥΧΟΓΙΟΣ «Νέες Κυκλοφορίες / Άνοιξη-Καλοκαίρι 2010» και «Θεματικές προτάσεις βιβλίων για το νηπιαγωγείο και το δημοτικό / Σχολικός Κατάλογος 2010» με τη συμπλήρωση και ταχυδρομική αποστολή του ειδικού δελτίου συμμετοχής.

Από την κλήρωση αναδείχθηκαν 50 νικητές που κερδίζουν από μία συλλογή των 5 βιβλίων έκαστος. Η επιλογή των βιβλίων-δώρων γίνεται από τις Εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ.

Οι νικητές έχουν ειδοποιηθεί και γραπτώς.

Οι διαμένοντες εντός Αττικής θα παραλάβουν το δώρο τους με επίδειξη αστυνομικής ταυτότητας από το κεντρικό μας κατάστημα στην οδό Μαυρομιχάλη 1 (ΑΘΗΝΑ: κοντά στην πλατεία Ομονοίας, κάθετη στην Ακαδημίας και σχεδόν απέναντι από τη Λυρική Σκηνή – Ώρες λειτουργίας: Δευτέρα-Παρασκευή 8.00π.μ.-4.00μ.μ. και Σάββατο 8.00π.μ.-1.00μ.μ.).

Οι διαμένοντες εκτός Αθηνών παρακαλούνται να επικοινωνήσουν με την κύρια Γεωργακοπούλου Σταυρούλα, μέσω e-mail στο stagemarketing@psichogios.gr ή τηλεφωνικά στο 2102804846 για να συνεννοηθούν για την παραλαβή του δώρου τους.

Α/Α

Επώνυμο

Όνομα

Περιοχή

1

Βασίλου

Κυριακή

ΩΡΑΙΟΚΑΣΤΡΟ-ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

2

Βουζουνεράκη

Πόπη

ΙΕΡΑΠΕΤΡΑ

3

Βουλτσίου

Αγγελική

ΔΡΑΜΑ

4

Γιόκνωρη

Συρμαλένια

ΕΔΕΣΣΑ

5

Γιώτη

Άρτεμις

ΑΘΗΝΑ

6

Γιώτη

Δήμητρα

ΑΘΗΝΑ

7

Δεληγιάννη

Ευρυδίκη

Ν.ΗΡΑΚΛΕΙΟ-ΑΘΗΝΑ

8

ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΧΟΛΕΙΟ ΗΜΕΡΟΒΙΓΛΙΟΥ ΘΗΡΑΣ

ΘΗΡΑ

9

Διαμαντή

Χρυσούλα

ΦΑΡΣΑΛΑ

10

Θεοδωρακοπούλου

Φωτεινή

ΠΕΡΙΣΤΕΡΙ-ΑΘΗΝΑ

11

Κάραλη

Βασιλική

ΑΧΑΡΝΑΙ-ΑΘΗΝΑ

12

Καρεκλά

Αίγλη

ΣΤΡΟΒΟΛΟΣ-ΛΕΥΚΩΣΙΑ

13

Κεραμήτσου

Ειρήνη

ΜΑΡΟΥΣΙ-ΑΘΗΝΑ

14

Κεσκίνογλου

Σοφία

ΣΕΡΡΕΣ

15

Κονόρτα

Αναστασία

ΚΑΛΑΜΑΡΙΑ-ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

16

Κοτσίφου

Μαρία

ΠΕΙΡΑΙΑΣ

17

Κουβάρα

Παναγιώτα

ΑΙΓΑΛΕΩ-ΑΘΗΝΑ

18

Κουλιάνου

Μαρία

ΕΥΟΣΜΟΣ-ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

19

Κωνσταντίνου

Κωνσταντία

ΧΑΛΚΙΔΑ

20

Κωστοπούλου

Βασιλική

ΜΑΡΟΥΣΙ-ΑΘΗΝΑ

21

Κωστούλη

Κωνσταντία

ΝΙΚΑΙΑ-ΠΕΙΡΑΙΑΣ

22

Λαζούρα

Γαβριέλα

ΖΩΓΡΑΦΟΥ-ΑΘΗΝΑ

23

Λεμονάκη

Ελευθερία

ΚΑΤΕΡΙΝΗ

24

Λύκου - Αβραμοπούλου

Θεανώ

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

25

Μακρίδου

Βασιλική

Κ.ΠΑΤΗΣΙΑ-ΑΘΗΝΑ

26

Μαραγκάκη

Σταυρούλα

ΑΡΚΑΛΟΧΩΡΙ ΗΡΑΚΛΕΙΟΥ

27

Ματθιουδάκη

Αγγελική

ΓΛΥΦΑΔΑ-ΑΘΗΝΑ

28

Μαυρούδη

Ελευθερία

ΕΡΜΟΥΠΟΛΗ-ΣΥΡΟΣ

29

Μπίλη

Όλγα

ΚΑΣΤΟΡΙΑ

30

Παληογιάννης

Ιωάννης

ΜΕΣΟΛΟΓΓΙ

31

Παπαδοπούλου

Χρυσοβαλάντω

ΚΑΣΤΟΡΙΑ

32

Παπαδοπούλου

Ειρήνη

ΒΡΙΛΗΣΣΙΑ-ΑΘΗΝΑ

33

Παπαμιχαήλ

Φωτεινή

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

34

Παπουτσή - Κατσίκη

Νικολέτα

ΠΑΤΡΑ

35

Ραυτοπούλου

Βασιλική

ΠΑΤΡΑ

36

Ρήγα

Μαρία - Χαρά

ΤΡΙΚΑΛΑ

37

Ροκανά

Νίκη - Μαρίνα

ΠΟΛΥΓΥΡΟΣ ΧΑΛΚΙΔΙΚΗΣ

38

Ρούλια

Έφη

ΛΙΒΑΔΕΙΑ

39

Σαμίου

Ελένη

ΠΑΤΗΣΙΑ-ΑΘΗΝΑ

40

Σπυριδοπούλου

Γιώτα

ΠΥΛΑΙΑ - ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

41

Σφακιανάκη

Αικατερίνη

ΗΡΑΚΛΕΙΟ ΚΡΗΤΗΣ

42

Τελιωνάτη

Αρετή

ΓΛΥΚΑ ΝΕΡΑ ΑΤΤΙΚΗΣ

43

Τσικλέα

Μαρία

ΑΡΓΥΡΟΥΠΟΛΗ-ΑΘΗΝΑ

44

Τσόγκα

Ελισάβετ

ΔΡΑΜΑ

45

Φαρού

Άλκηστις

ΒΥΡΩΝΑΣ-ΑΘΗΝΑ

46

Χασιώτη

Στεργιανή

ΚΑΤΕΡΙΝΗ ΠΙΕΡΙΑΣ

47

Χριστοδούλου

Κασσάνδρα

ΑΝΩ ΠΑΤΗΣΙΑ-ΑΘΗΝΑ

48

Χρονοπούλου

Οιχαλία

ΑΓ.ΑΝΑΡΓΥΡΟΙ-ΑΘΗΝΑ

49

Ψυχογιός

Γεώργιος

ΘΗΒΑ

50

Ψώμαλη

Ελένη

ΚΥΛΛΗΝΗ ΗΛΕΙΑΣ

Σας ευχαριστούμε πολύ για την μεγάλη σας συμμετοχή στην κλήρωσή μας και μείνετε σε επαφή με τις Εκδόσεις μας, καθώς περισσότερα βιβλία και κληρώσεις έρχονται προσεχώς!

Με εκτίμηση,

Η ομάδα των Εκδόσεων ΨΥΧΟΓΙΟΣ

- ]]> http://www.volosblogs.gr/VivlioLatreia/2010/08/30/%ce%8c%ce%bb%ce%b1_%ce%b1%cf%85%cf%84%ce%ac_%cf%80%ce%bf%cf%85_%cf%87%ce%ac%cf%83%ce%b1%ce%bc%ce%b5_-_%ce%9a%ce%b5%cf%86%ce%ac%ce%bb%ce%b1%ce%b9%ce%bf_6 VivlioLatreia: Όλα αυτά που χάσαμε - Κεφάλαιο 6 2010-08-30T21:45:00-04:00 2010-08-30T21:45:00-04:00 ακυκλοφόρητο μυθιστόρημα
[lakisf.blogspot.com]

-Μπήκαμε σ’ ένα βαγόνι σαν όλ’ τ’ άλλα και σταθήκαμε σε μια γωνιά, κολλημένοι σχεδόν ο ένας πάνω στον άλλο, κοιτώντας τα σκοτεινά τοπία των τούνελ και τους σταθμούς να περνούν σχεδόν αδιάφορα μπροστά από τα μάτια μας. Κόσμος ερχόταν και έφευγε, τα πρόσωπα άλλαζαν, αλλά η παράσταση παρέμενε η ίδια. Όσο απομακρυνόμασταν από το κέντρο οι φυλές άρχισαν να διαδέχονται η μια την άλλη. Οι λευκοί γίνονταν όλο και λιγότεροι, οι λατίνοι και οι μαύροι όλο και περισσότεροι. Σα να πλησιάζαμε τα σύνορα, έτοιμοι να περάσουμε σε μια ξένη γη.
Όταν βγήκαμε επιτέλους έξω, στο φως, λες και δε βρισκόμασταν πια στη Νέα Υόρκη, αλλά σε μια πόλη παρείσακτη, τριτοκοσμική, που έμοιαζε να έχει ξεφυτρώσει στα μέρη μας από το πουθενά. Παλιά κτήρια κτυπημένα από την υγρασία και μια ζώσα εγκατάλειψη, ακόμη πιο παλιά μουχλιασμένα αυτοκίνητα στους δρόμους, νέοι να περιφέρονται σε ομάδες από δω κι από κει, περιπολικά να διασχίζουν πού και πού με χαμηλή ταχύτητα τις σχεδόν έρημες γειτονιές, πολύχρωμες μπουγάδες απλωμένες στα μπαλκόνια και ήχοι παράταιροι να φτάνουν στ’ αυτιά μας από τα σπίτια, από τηλεοράσεις που διαφήμιζαν μια ζωή που ήταν αλλού, σε ανθρώπους που ίσως να μην είχαν αύριο. Η όψη πίσω από τη φωτεινή βιτρίνα της σύγχρονης πόλης.
Η αλήθεια είναι ότι πρώτη φορά στη ζωή μου ένιωσα να φοβάμαι τόσο πολύ, κι ας είχα τον Άντι δίπλα μου, να μου κρατά το χέρι, να με καθησυχάζει και δίχως λόγια να με καθοδηγεί σ’ ένα προορισμό για μένα άγνωστο ακόμη. Κάποτε φτάσαμε σ’ ένα παλιό κτήριο, σαν όλα τ’ άλλα, μα κάπου διαφορετικό, αφού αυτό, για κάποιο αδιανόητο στην κοινή μου λογική λόγο, έμοιαζε να ξεχειλίζει από ζωή. Ήταν φρεσκομπογιατισμένο τουρκουάζ και όλα τα παλιά, σαν κι εκείνο το ίδιο, παράθυρα κάλυπταν λευκές διάφανες κουρτίνες. Μπήκαμε μέσα απρόσκλητοι, λες και μας ανήκε ο χώρος, σπρώχνοντας μια πόρτα που έτριζε και ήταν κλειστή, αλλά όχι κλειδωμένη. Είδα μια χοντρή αφροαμερικανή να κάθεται πίσω από ένα γραφείο, παριστάνοντας ή μη τη θυρωρό. Με το που σήκωσε το βλέμμα και μας αντίκρισε είδα να σχηματίζεται στα χείλη της ένα τόσο πλατύ χαμόγελο, που έμοιαζε σε μια στιγμή να έχει ανακτήσει πέντε από τα χαμένα χρόνια της ζωής της. Όταν μίλησε η φωνή της ακούστηκε παράταιρα λεπτή, λίγο τσιριχτή, σαν ενός κοριτσιού που αρνιότανε πεισματικά να μεγαλώσει.
«Άντι, αγόρι μου», είπε και σηκώθηκε για να τον αγκαλιάσει. Εκείνος για μια στιγμή φάνηκε να χάνεται μέσα στην τεράστια αγκαλιά της, αλλά αμέσως μετά τον άκουσα να κρυφογελάει.
«Μυρίζεις απολυμαντικό σαπούνι, Τάμπιθα», της είπε με που τον άφησε.
«Κι εσύ σαν άπλυτος ασπρουλιάρης κώλος, εξυπνάκια», του απάντησε γελώντας εκείνη. Και μετά έστρεψε το βλέμμα της σε μένα. Έμεινε να με παρατηρεί για λίγο σαν ένα παιχνίδι, σαν κάτι αξιοπερίεργο, δεν ξέρω τι. «Κι η δεσποινίς;» ρώτησε τελικά τον Άντι δείχνοντάς με με μια κίνηση του κεφαλιού.
«Το κορίτσι μου», απάντησε εκείνος, σχεδόν με περηφάνια, προκαλώντας μια έκρηξη γέλιου στη γυναίκα. Γελούσε, σταματούσε, τον κοιτούσε και ξαναγελούσε. Στο τέλος δεν άντεξα, άρχισα να γελώ κι εγώ μαζί της. Τρελό σκηνικό, αλλά όμορφο.
«Για δες τον βρε. Βρήκε κι αυτός ένα κορίτσι και το ’φερε για να μας το επιδείξει, και να περηφανευτεί σαν το κοκόρι που είναι. Κι εσύ;» Στράφηκε σε μένα, κοιτώντας με με μάτια που έσταζαν τρυφερότητα και ειρωνεία. «Εσύ τι του βρήκες αυτού του μπουνταλά, γλύκα;»
«Ειλικρινά, δεν έχω ιδέα», της απάντησα, προσπαθώντας να μη γελάσω, αλλά χωρίς να μπορέσω να αποτρέψω εκείνην από το να το κάνει. Μάλλον αυτή είχε πάντα έτοιμο το γέλιο, έτοιμο να ξεχυθεί απ’ το πλούσιο μπούστο της, και καλά έκανε δηλαδή.
«Σε περιμένουν», είπε γυρνώντας προς τον Άντι, και το πρόσωπό της αμέσως σοβάρεψε, δίχως να χάσει όμως ίχνος απ’ την ευθυμία του, η οποία μετατοπίστηκε στο βλέμμα.
«Πάμε». Με πήρε απ’ το χέρι και πάλι, καθώς αρχίζαμε ν’ ανεβαίνουμε μια παλιά μα πεντακάθαρη, αλλά εμφανώς φθαρμένη στο πέρασμα του χρόνου σκάλα. Από κάτω και στα δεξιά διέκρινα έναν ανελκυστήρα με σιδερόφρακτη πόρτα, που είχε μάλλον φάει εδώ και καιρό τα ψωμιά του.
Με το που φτάσαμε στον πρώτο όροφο ακούσαμε πολλή θόρυβο και κάποιες χαρούμενες φωνές και γέλια να δονούν το χώρο. Με το που μπήκαμε μέσα όμως μας υποδέχτηκε μια αναμενόμενη αμήχανη σιωπή, που δεν κράτησε και τόσο πολύ. Μετά από μια στιγμή όλοι άρχισαν να χαιρετούν τον Άντι, να του δίνουν το χέρι, να τον ρωτάνε:
«Τι χαμπάρια, μάγκα;» Εκείνος, ζεστός και χαμογελαστός, τους απαντούσε πώς ήταν καλά, όλα πήγαιναν μια χαρά, ότι κρατιόταν απ’ τη ζωή εκεί έξω.
«Αυτή είναι η Χοπ», με σύστησε, και όλοι με καλωσόρισαν με δυνατές φωνές και πειρακτικά χαμόγελα, σαν να κοιτούσαν εμένα και έβλεπαν τον Άντι. Κάποιος, που ήταν κάπου στο βάθος μάλλον, έδωσε το σύνθημα και σε λίγο, όσοι ήξεραν το τραγούδι, άρχισαν να τραγουδούν ακαπέλα ένα κομμάτι που γράφτηκε για το όνομα μιας άλλης γυναίκας, αλλά τι σημασία είχε αυτό. Hope, Joanna gimme hope, τραγουδούσαν οι περισσότεροι και γελούσαν, ενώ ένας κύριος μιας κάποιας ηλικίας θυμήθηκε κάποιαν άλλη Χοπ, που πρωταγωνιστούσε σ’ ένα μπλουζ. Καθώς έκαναν όλο αυτό το σαματά, εγώ απλά τους παρατηρούσα, ευτυχισμένη κι άφωνη, μη μπορώντας να πιστέψω αυτά που έβλεπα να συμβαίνουν μπρος στα μάτια μου. Μαύροι, νοτιαμερικανοί, ασιάτες, ακόμη και κάποιοι λευκοί κάθονταν ή μάλλον περιφέρονταν εκεί, σα μια συντροφιά, μια παλιά καλή παρέα, και μιλούσαν, γελούσαν, τραγουδούσαν, μεγάλοι και μικροί, νέοι και γέροι.
«Τι είναι αυτό το μέρος;» ρώτησα ψιθυριστά τον Άντι, χωρίς να προσπαθήσω να κρύψω την ταραχή μου.
«Θα έλεγα ότι είναι ένα κοινοτικό κέντρο, αλλά όχι ακριβώς. Είναι πολύ περισσότερα. Θα στα εξηγήσω όλα αργότερα, όταν μας το επιτρέπει ο χώρος και ο χρόνος». Μου υπέδειξε μια γωνία στο βάθος της αίθουσας, όπου θα μπορούσα να πάω και να καθίσω.
«Για να κάνω τι;»
«Μα για να παρακολουθήσεις το μάθημα φυσικά, κουτό!» Με αποστόμωσε. Υπάκουσα, ακριβώς όπως υπακούει μια καλή μαθήτρια το δάσκαλό της. Πήγα και κάθισα πάνω σε μια άσπρη πλαστική καρέκλα, που σε κάθε μου κίνηση έτριζε, και αμέσως μετά τον είδα με μια κίνηση του χεριού του, η οποία έμοιαζε μ’ επίσημο χαιρετισμό, να επιβάλλει την τάξη, δίχως να σβήνει τα χαμόγελα. Μονάχα οι ασιάτες έδειχναν λίγο συνοφρυωμένοι, αλλά αυτό μάλλον θα οφειλόταν από την τεράστια σημασία που έδιναν σε θέματα πειθαρχίας και τη φυσική τους συστολή.
Σε λίγο έκαναν την εμφάνισή τους τετράδια και βιβλία, που όπως είδα ήταν κρυμμένα σε μικρές τσάντες ώμου, κωλότσεπες, ακόμη και χαρτοφύλακες. Έμοιαζε τόσο ετερόκλητο εκείνο το πλήθος, τόσο ξεχωριστό και αταίριαστο, που η έκπληξη, την οποία ένιωσα από την πρώτη στιγμή που πάτησα το πόδι μου εκεί, άρχισε σιγά-σιγά να γίνεται όλο και μεγαλύτερη. Ξεκίνησα, ασυναίσθητα, να τους παρατηρώ αδιάκριτα, μέχρι που κάποια στιγμή το βλέμμα μου συνάντησε το δικό του και το ’κοψα, αν κι εκείνοι δεν έδειχναν να νοιάζονται.
Μη ξέροντας τι άλλο να κάνω, έστρεψα την προσοχή μου στο χώρο που μας φιλοξενούσε. Ήταν μια μεγάλη ψηλοτάβανη αίθουσα, στην οποία έμπαινε άπλετο φως από τα πολλά παράθυρα και τους φεγγίτες. Οι τοίχοι όλοι έμοιαζαν καλυμμένοι πέρα ως πέρα με ζωγραφιές -άλλες άτεχνες, κι άλλες περίτεχνες- γκράφιτι κι ατάκες. Σε μια γωνιά στεκόταν ένα γερασμένο πιάνο, ενώ από πίσω του υπήρχαν διάσπαρτα διάφορα άλλα μουσικά όργανα: κιθάρες, τρομπόνια, φλάουτα, φυσαρμόνικες, κι ένα μπάσο που έμοιαζε καινούριο. Στο βάθος αριστερά, όπως καθόμουνα, ανάμεσα στα δύο φύλλα μιας ψηλής πόρτας, μπορούσα να διακρίνω μια κοπέλα να κάθεται στο πάτωμα με κάποια μικρά παιδιά και να τους δείχνει πώς να ζωγραφίζουν. Η φωνή της δεν έφτανε στ’ αυτιά μου, ίσως και να ψιθύριζε για να μην ενοχλεί αυτή την τάξη, και όσο κι αν τεντωνόμουνα, όσο κι αν προσπαθούσα δεν μπορούσα να διακρίνω το χρώμα των ματιών της, τις θύρες της ψυχής. Τα μόνα πράγματα που μπορούσα να παρατηρήσω ήταν οι αβίαστες κινήσεις της, οι σχεδόν αέρινες, κι η ευγένεια των τρόπων της. Είχε σγουρά μαύρα μαλλιά, κομμένα στο ύψος του ώμου, και όπως την έβλεπα να κάθεται εκεί χάμω, δεν ήξερα να πω αν ήτανε κοντή ή ψηλή. Πρέπει να ένιωσε το βλέμμα μου πάνω της, αφού κάποια στιγμή στράφηκε προς το μέρος μου, αλλά δεν έμοιαζε να με έχει δει. Έδειχνε ολότελα φευγάτη, και δίχως να μπορώ να εξηγήσω το γιατί ένιωθα ότι ήταν βαθιά λυπημένη. Εντελώς αφοσιωμένη σ’ αυτό που έκανε, αλλά και χωμένη στο μέσα της. Κάθε τόσο την έβλεπα να χαϊδεύει τα μαλλιά ενός παιδιού, να του λέει κάτι και να χαμογελά. Το πρόσωπό της τότε φωτίζονταν. Και τότε ασυναίσθητα χαμογελούσα κι εγώ. Και μετά σκοτείνιαζε. Κι από μακριά λυπόμουνα κι εγώ. Απλή παράνοια!
«Πού ταξιδεύεις εσύ;» Άκουσα τη φωνή του ξαφνικά στ’ αυτί μου, απαλά να με ξυπνάει, να με βγάζει από εκείνο το όνειρο, ή μάλλον την οπτασία, της μέρας.
Στεκόταν από πίσω μου. Του έδειξα με μια ελαφριά κλίση της κεφαλής και ένα βλέμμα, που ήταν αδύνατον να δει, τη γυναίκα. Ένιωσα το χαμόγελό του να μου τρυπά το κρανίο, όσο κουφό κι αν ακούγεται αυτό. Έσκυψε και πάλι στ’ αυτί μου.
«Η Μάριαν», ψιθύρισε. «Θα σας συστήσω αργότερα». Έγνεψα καταφατικά, με μια κρυφή ικανοποίηση, αφού η περιέργειά μου θα έβρισκε τη δικαίωσή της, καθώς εκείνος απομακρυνόταν. Πήγαινε από τον ένα μαθητή στον άλλο, κοιτούσε αυτά που έγραφαν και τους έλεγε κάτι χαμηλόφωνα. Τον έβλεπα να κάνει διορθώσεις και παρατηρήσεις, να μοιράζει υποσχέσεις και ζεστασιά. Του ταίριαζε πολύ ο ρόλος του δασκάλου. Είχε την απαραίτητη ηρεμία και ήξερε πώς να δείχνει κατανόηση. Και προφανώς έκανε ό,τι έκανε απλά και μόνο επειδή το αγαπούσε. Έτσι όπως τον παρατηρούσα, αδιάκριτα, έμοιαζε απόλυτα σοβαρός, αλλά έδειχνε κιόλας έτοιμος ανά πάσα στιγμή να γελάσει. Και γέλασε.
«Τελείωσα, ασπρουλιάρη», του είπε ένας μαύρος μεσήλικας άντρας, κουνώντας πέρα-δώθε ένα μάτσο άδετες σελίδες, και προκαλώντας τη γενική ευθυμία. Στη στιγμή όμως σοβάρεψαν όλοι και πάλι. Έσκυψαν στα τετράδιά τους και συνέχισαν να γράφουν. Μια έκθεση, μια ιστορία, ένα δοκίμιο, ένα στιγμιότυπο της μνήμης; Δεν έχω ιδέα. Ποτέ δεν έμαθα.
Απ’ ό,τι κατάλαβα όμως δεν ήταν και πολύ δύσκολα τα μαθήματα που δίδασκε. Μάθαινε στα παιδιά τα πρώτα τους γράμματα και τους βασικούς κανόνες της αριθμητικής, στους μετανάστες τις πρώτες τους βασικές λέξεις στη νέα γλώσσα, έδινε στους γηραιότερους μια καινούρια ευκαιρία στη ζωή. Τόσο απλά.
Μιάμιση ώρα περίπου κράτησε η παράσταση -ναι, έτσι ακριβώς φάνταζε στο βλέμμα μου- και πέρασε σαν τίποτα, σαν λίγα δευτερόλεπτα στην απεραντοσύνη του χρόνου. Μετά, άρχισε το σώου. Πήγε ένας ψηλός μαύρος άντρας, που θύμιζε πρωταγωνιστή γκανγκστερικής ταινίας, κάθισε στο πιάνο, σήκωσε τα μανίκια του και άρχισε να παίζει. Οι νότες ξεχύνονταν σε εξωφρενικούς ρυθμούς κάτω από τα χέρια του, δονώντας το χώρο πέρα ως πέρα, αναγκάζοντάς τους όλους να σηκωθούν και ν’ αρχίσουν να χορεύουν. Τα παιδιά, όπως ήταν φυσικό, το γλεντούσαν από όλους πιο πολύ. Έκαναν απίθανες φιγούρες και κωλότουμπες, φώναζαν και γελούσαν, ενώ οι μεγαλύτεροι απλά προσπαθούσαν ν’ ακολουθήσουν το ρυθμό. Η μουσική, σα γλώσσα του σώματος παγκόσμια, τους ένωνε. Στο άκουσμά της έσβηναν μεμιάς χώρες, πρόσωπα, αναστολές, συνήθειες, καταγωγές και χρώματα, όλοι και όλα γίνονταν ένα. Δεν άντεξα για πολύ, σύντομα μπήκα κι εγώ στον τρελό χορό. Γελούσα μαζί τους, στροβιλιζόμουν, χοροπηδούσα κι έπεφτα, ένιωθα κάθε στιγμή που περνούσε, όλο και πιο πολύ, την ευτυχία να ξεχειλίζει από μέσα μου, να με τυλίγει, και μαζί με μένα να τυλίγει κι όλους αυτούς τους ανθρώπους που βρίσκονταν γύρω μου, τα μέλη της άγνωστης οικογένειάς μου. Επιτέλους ζω, σκεφτόμουνα. Επιτέλους ζω, ξεφώνιζε όλο μου το είναι. Επιτέλους ζω!
Όσο για κείνον, όλη αυτή την ώρα στεκότανε σε μια γωνιά, με κοιτούσε και χαμογελούσε πλατιά, το πρόσωπό του φώτιζε μια ικανοποίηση, που δε θέλησε ούτε στιγμή να κρύψει. Ναι, μου φώναζαν τα μάτια του. Ναι, μου κραύγαζαν άηχα τα χείλη του. Ναι!

Συνεχίζεται

- ]]> http://www.volosblogs.gr/VivlioLatreia/2010/08/30/%ce%8c%ce%bb%ce%b1_%ce%b1%cf%85%cf%84%ce%ac_%cf%80%ce%bf%cf%85_%cf%87%ce%ac%cf%83%ce%b1%ce%bc%ce%b5_-_%ce%9a%ce%b5%cf%86%ce%ac%ce%bb%ce%b1%ce%b9%ce%bf_5 VivlioLatreia: Όλα αυτά που χάσαμε - Κεφάλαιο 5 2010-08-30T18:56:00-04:00 2010-08-30T18:56:00-04:00 ακυκλοφόρητο μυθιστόρημα
[lakisf.blogspot.com]
-Επιστρέψαμε σε μια πόλη ξένη, γκρίζα και οργίλη, αφιλόξενη. Δε μου άρεσε πια η πόλη μου, οι άνθρωποί της, η ταχύτητά της, το ό,τι δεν κοιμόταν ποτέ, όλ’ αυτά που τη χαρακτήριζαν και τα οποία κάποτε για μένα ήταν το παν. Ήταν σα να έφυγα ερωμένη της κι επέστρεψα θανάσιμος εχθρός. Από την πρώτη κιόλας στιγμή άρχισε να μου λείπει εκείνο το ταπεινό κι απέριττο σπίτι στην ερημιά, το ποτάμι, η Ρόντα, οι ήσυχες μέρες και οι γαλήνιες νύχτες.
Ο Άντι από την άλλη ήταν ο συνηθισμένος του εαυτός – λες και δεν είχε φύγει στιγμή από κει. Πάντα χαμογελαστός, πάντοτε έτοιμος να ακούσει τα πάντα και να μιλήσει για λίγα. Είχε συνηθίσει λέει το πήγαινε-έλα, αν και όπως παραδέχτηκε, κι εκείνος προτιμούσε τη ζωή εκεί παρά εδώ. Όμως δεν είχε επιλογή και δεν του άρεσε να κλαίγεται για κάτι που δεν μπορούσε να αλλάξει.
Στο σπίτι των γονιών μου δεν ένιωθα πια καθόλου άνετα, ήμουνα σαν παρείσακτη, κι ας μην τους έβλεπα σχεδόν ποτέ – καταραμένη κι ευλογημένη την ίδια ώρα. Όλη εκείνη η χλιδή, οι αχρείαστες σπατάλες, η υπερβολή, η κοινωνική υποκρισία, άρχισαν σιγά-σιγά να μου προκαλούν ναυτία, ακόμη και κλειστοφοβία. Ήθελα τους ανοικτούς ορίζοντες, ήθελα τους απλούς ανθρώπους, μια κανονική ζωή. Ήθελα να ξεφύγω.
Η πρώτη ρήξη με τον πατέρα μου ήρθε όταν του ανακοίνωσα την ανήκουστη, για την κοινωνική μας τάξη, απόφαση ν’ αλλάξω επαγγελματικό προσανατολισμό, κι από μελλοντική μεγαλοεπιχειρηματίας να μετατραπώ σε μια ταπεινή εκπαιδευτικό. Καθόλου δεν του άρεσε αυτό. Του άναψαν τα λαμπάκια, πήρε ανάποδες, έγινε κόκκινος σαν παντζάρι, και άλλες μεταφορές, όταν του το είπα. Κι άρχισε να μου μιλά για τις πολλές ώρες της συγκεκριμένης δουλειάς -μέχρι και εξήντα πέντε τη βδομάδα- τις επιπλέον δραστηριότητες στις οποίες θα έπρεπε να συμμετάσχω, το βάρος της ευθύνης και τον πολύ χαμηλό, για τα δικά του δεδομένα μισθό. Τι είναι τη σήμερον ημέρα τριάντα πέντε χιλάδες δολάρια το χρόνο; Αν πρέπει να νοικιάζεις σπίτι, απολύτως τίποτα. Αλλά η μάνα μου, η ειδική στις δημόσιες και μη σχέσεις, κατάφερε σύντομα να τον ηρεμήσει, να τον πείσει ακόμη ότι ίσως αυτό γινότανε για καλό, πώς θα ήταν ένας ακόμη άσσος στο επαγγελματικό του μανίκι. Θα αποδείκνυε στους φιλελεύθερους φίλους του ότι δεν ήταν τόσο μονόχνοτος και συντηρητικός όσο τον νόμιζαν, κι έτσι θα ανέβαινε στην εκτίμησή τους. Έτσι θα γλίτωναν και το, σκάνδαλο. Ναι, το σκάνδαλο, αφού για εκείνον τον στρυφνό, μεγαλωμένο με δήθεν παραδοσιακές αξίες στο νότο άντρα, η κόρη όφειλε να ακολουθεί τις επιταγές του πατέρα, αλλιώς… Τα ευκόλως εννοούμενα παραλείπονται. Η λογική της μάνας μου με έσωσε και με υποδούλωσε την ίδια ώρα. Με έσωσε επειδή θα μπορούσα επιτέλους να κάνω αυτό που ήθελα, εκείνο που εγώ επέλεξα, μα με υποδούλωσε αφού δε θα μου επέτρεπε να κάνω τη μεγάλη προσωπική επανάσταση που τόσο αποζητούσα. Τουλάχιστον όχι ακόμη.
Όταν είπα στον Άντι τα καθέκαστα χαμογέλασε, κι αρκέστηκε να μου πει ότι ίσως καλύτερα που ήρθαν τελικά έτσι τα πράγματα, αφού είτε μου άρεσε είτε όχι τους δικούς μου τους είχα ακόμη ανάγκη. Δίκιο είχε, αλλά και άδικο. Ναι, τους χρειαζόμουνα, αλλά απλά και μόνο επειδή μου προσέφεραν χρήμα, υλική ασφάλεια, κι επειδή, όσο και να το ήθελα δεν ήμουνα σαν κι εκείνον. Οι δικοί μου ήταν η προσωπική μου τράπεζα, ποτέ δε μου χάρισαν τίποτα περισσότερο από λεφτά. Αμφέβαλλα ακόμη κι αν με αγαπούσαν ή αν κάποτε μ’ αγάπησαν. Θυμάμαι ότι πάντα ένιωθα ότι γεννήθηκα μόνο και μόνο για να δικαιώσω το μύθο της ιδανικής οικογένειας, για να προσθέσω τη φάτσα μου στις φωτογραφίες πάνω από το τζάκι και στο γραφείο του πατέρα μου, που τώρα πια καταλάμβανε ένα ολόκληρο όροφο στην πιο ακριβή και περιζήτητη από τους επαγγελματίες, περιοχή της πόλης.
Όσο εκείνος ανέβαινε με γοργά και γιγαντιαία άλματα τα σκαλοπάτια της υψηλής κοινωνίας, τόσο εγώ, με απλούς πήδους τα κατέβαινα. Από την πρώτη μέρα της επιστροφής έβαλα μπρος, σιγά-σιγά, να κόψω όλους τους δεσμούς με το χθες μου: άρχισα ν’ αποξενώνομαι απ’ τις παλιές μου γνωριμίες, έπαψα να συχνάζω στα πάρτι και να φλερτάρω μ’ αγόρια, που έμοιαζαν το ένα φωτοαντίγραφο του άλλου, κατασκευάσματα ενός άθλιου εργαστηρίου.
Ο Άντι μου έλεγε να ρίξω ταχύτητες, να μη βιάζομαι και τόσο πολύ ν’ αλλάξω ζωή, με προειδοποιούσε ότι θα έβλεπα πράγματα που δε θα μου άρεσαν, ότι θα ερχόμουνα αντιμέτωπη με καταστάσεις που δε θα ήταν εύκολο να αντιμετωπίσω, προσπαθούσε να με πείσει ότι ο κόσμος δεν ήταν αυτός ο φωτεινός πίνακας που κοιτούσα μέχρι τώρα. Αλλά όσο μου τα έλεγε αυτά, τόσο εγώ πείσμωνα. Δεν ήξερε πόσο ξεροκέφαλη κατά βάθος ήμουνα.
«Είμαι έτοιμη», του φώναζα. «Είμαι έτοιμη από καιρό. Προτού καν σε γνωρίσω».
«Είσαι έτοιμη για τι, Χοπ;» με ρωτούσε ξανά και ξανά. «Για να κάνεις τι;» Σα να με περνούσε από εξετάσεις. Λες και δοκίμαζε την αποφασιστικότητα και τις αντοχές μου.
«Μοιάζουμε πολύ Άντι, και το ξέρεις», του απάντησα την τελευταία φορά.
«Το ξέρω», ομολόγησε, μ’ εκείνα τα μάτια που έσταζαν κατανόηση και καλοσύνη -αλλά και μια σκληρά αποκτημένη στο πέρασμα του χρόνου γνώση- που δε με άφηναν ποτέ να μείνω για πολύ μαζί του θυμωμένη.
«Τότε γιατί; Γιατί προσπαθείς να μ’ αποθαρρύνεις;»
«Επειδή εσύ έχεις πολλά να χάσεις, ενώ εγώ απολύτως τίποτα. Αυτή είναι ίσως η μοναδική μας διαφορά, και κάθε άλλο παρά μικρή είναι».
«Θέλω να σε βοηθήσω. Το θέλω όσο οτιδήποτε άλλο στον κόσμο».
«Με βοηθάς, με το να είσαι εκεί. Δε θέλω να σε βάλω στο φαύλο κύκλο μου. Και πριν με ρωτήσεις σου απαντώ: Ναι, φαύλος είναι ο κύκλος! Αλλά κάποιοι πρέπει να συνεχίσουν να παραδέρνουν μέσα σ’ αυτόν, αλλιώς τίποτα δε θ’ αλλάξει ποτέ. Και, αν θες ν’ ακούσεις την ωμή αλήθεια, κρύβει πολλούς κινδύνους».
«Δε φοβάμαι τίποτα. Μην προσπαθείς να με τρομοκρατήσεις με τις λέξεις σου. Δε σου πάει. Όσο για τις αλλαγές, κάποια πράγματα μπορούν στα σίγουρα ν’ αλλάξουν, όπως άλλαξα κι εγώ».
«Εσύ ποτέ δεν άλλαξες, δε χρειαζότανε ν’ αλλάξεις. Απλά βρήκες την ευκαιρία ν’ ανακαλύψεις ποια στ’ αλήθεια είσαι. ποια κρυβόταν πίσω από την εικόνα σου».
«Λέγε ό,τι θες. Τα λόγια μπαίνουν από το ένα αυτί και βγαίνουν απ’ το άλλο. Ούτε τα καλοπιάσματα, ούτε και οι αμήχανες απειλές σου δε θα με κάνουν να αλλάξω γνώμη. Ίσως να μην είμαι εσύ, αλλά θα μπορούσα, είμαι σίγουρη γι’ αυτό, να γίνω κάποια σαν κι εσένα».
«Μην το κάνεις. Μην το επιχειρήσεις καν. Σταμάτα να κοιτάς μονάχα το χαμόγελό μου και να χαίρεσαι, δες κι όλες αυτές τις σιωπές που κρύβονται από πίσω του. Είναι μοναχικός πολύ ο δρόμος που επέλεξα ν’ ακολουθήσω, Χοπ, αλλά είναι καλά χαραγμένος στο χάρτη της ελπίδας. Αρκετά όμως, δε θέλω να μιλήσω άλλο για μένα».
«Μα ποτέ δε μου μιλάς για σένα, κι αυτό ακριβώς είναι το πρόβλημά μας. Αν δεν ήταν η Ρόντα δε θα σε ήξερα σχεδόν καθόλου, θ’ αγαπούσα ένα μόνο κομμάτι σου…».
«Ωραία λοιπόν, πάμε», μου είπε ξαφνικά και λίγο απότομα, μα αποφασιστικά. Μ’ ένα χαμόγελο λίγο πικρό, με πήρε απ’ το χέρι και με βήματα γοργά με οδήγησε στον υπόγειο.
Συνεχίζεται- ]]> http://www.volosblogs.gr/feed.php?channel=140&y=2010&m=08&d=29&iid=14435 VivlioLatreia: "Ο ... 2010-08-29T09:51:00-04:00 2010-08-29T09:51:00-04:00 -
"Ο κόσμος της κυρίας Ολιβ", Elizabeth Strout (Αγκυρα)
της Γκέλης Βούρβουλη

Η Ελίζαμπεθ Στράουτ κέρδισε το βραβείο Πούλιτζερ (2009) με αυτό το βιβλίο, το οποίο δεν είναι ούτε ακριβώς μυθιστόρημα, ούτε συλλογή διηγημάτων. Είναι 13 ιστορίες που συνδέονται μεταξύ τους μέσω μιας συνταξιούχου καθηγήτριας μαθηματικών, η οποία ζει σε μία παραθαλάσσια πόλη του Μέϊν και βαδίζει προς την όγδοη δεκαετία της ζωής της σε μόνιμη κατάσταση θυμού, χωρίς να ζητάει συγνώμη από κανέναν και για τίποτα. Ψηλή, υπέρβαρη και πάντα μ’ έναν κακό λόγο για όλους, συνδέει τα πρόσωπα των ιστοριών σαν μια ανάποδη αράχνη. Τον ιστό τον υφαίνουν οι άλλοι. Η κυρία Ολιβ γερνάει παρατηρώντας τη ζωή γύρω της, οργισμένη, ισοπεδωτική και συχνά για πολλά χαστούκια – αλλά σύντομα φαίνεται ότι ο θυμός είναι το μόνο πράγμα που την κρατάει ζωντανή.

Η Στράουτ πετυχαίνει κάτι δύσκολο με αυτό το όχι ακριβώς μυθιστόρημα. Στήνει τις ιστορίες της γύρω από έναν κλασσικά «αντιεμπορικό» χαρακτήρα - μία αντιπαθέστατη γριά γυναίκα, που ενοχλεί ακόμα και τον εαυτό της – και υποχρεώνει τον αναγνώστη να τελειώσει το βιβλίο κλείνοντας το μάτι στην κυρία Ολιβ. Καλά τα πάτε, μαντάμ. Όποιος έχει το θράσσος να δηλώσει σε 17χρονη ανορεξική ότι πάσχει από την ίδια ασθένεια και γι’ αυτό μπουκώνει τα ντόνατ δύο-δύο, μπορεί να χάνει συγγενείς και φίλους αλλά κερδίζει το Πούλιτζερ.
πηγή: www.protagon.gr- ]]> http://www.volosblogs.gr/VivlioLatreia/2010/08/28/%ce%95%ce%b4%cf%8e_%cf%83%cf%84%ce%b7%ce%bd_%ce%95%ce%bb%ce%bb%ce%ac%ce%b4%ce%b1,_%cf%83%cf%84%ce%b9%cf%82_%cf%80%ce%b1%cf%81%ce%ad%ce%b5%cf%82_%ce%b3%ce%b5%ce%bb%ce%ac%cf%84%ce%b5_%ce%b1%ce%ba%cf%8c%ce%bc%ce%b7... VivlioLatreia: Εδώ στην Ελλάδα, στις παρέες γελάτε ακόμη... 2010-08-28T09:51:00-04:00 2010-08-28T09:51:00-04:00 - Γράφει η Εριφύλη Μαρωνίτη
«Ολοι αυτοί οι απλοί άνθρωποι έζησαν τόσο δύσκολα και όμως δεν το έβαλαν κάτω. Δεν υπέμειναν τη μίζερη ζωή τους, αλλά προσπάθησαν για μια άλλη ζωή, αυτήν-αυτές που πραγματεύομαι στο βιβλίο». Είναι η Βικτόρια Χίσλοπ που έκανε την έκπληξη με το μπεστ σέλερ της για το νησί των λεπρών και επιστρέφει στο προσκήνιο με αφορμή την τηλεοπτική μεταφορά του
«Στο Νησί, η επιλογή δεν υπήρξε ακριβώς δική μου. Η Σπιναλόγκα περίμενε...», λέει στο «Βιβλιοδρόμιο» η βρετανή συγγραφέας. «Εκανα διακοπές με την οικογένειά μου στην Κρήτη και ένα απόγευμα επισκεφθήκαμε μαζί με άλλους τουρίστες το νησί. Η ατμόσφαιρα, η επίδραση πάνω μου ήταν καταλυτική. Και η ανάγκη να αρχίσω μια ιστορία, επιτακτική! Δεν περιφερόμουν αναζητώντας θέμα για να γράψω εκείνη την εποχή. Στην πραγματικότητα, δεν έγραφα καν μυθοπλασία όταν άρχισα τοΝησί. Οταν όμως πήγα σε εκείνο τον τόπο, το ένιωσα το θέμα, την ιστορία που περίμενε, την ιστορία».
Πηγαίνατε συχνά στην Κρήτη και παρακολουθούσατε τα γυρίσματα για το τηλεοπτικό σίριαλ. Εντυπώσεις, σχόλια;
Ολα προχωρούσαν πολύ καλά. Παραγωγή, σκηνοθεσία, ερμηνείες και γυρίσματα είναι υψηλής ποιότητας. Είμαι ευτυχής και νομίζω ότι και οι θεατές πραγματικά θα εντυπωσιαστούν. Αλλωστε συνεργάστηκα εξαρχής πολύ καλά με τη Μιρέλλα Παπαοικονόμου που έκανε την τηλεοπτική μεταφορά. Μου διάβαζε τα σενάριά της και με βοηθούσε, μεταφράζοντας, να παρακολουθώ την εξέλιξη της ιστορίας και εγώ σημείωνα τα τυχόν σχόλιά μου.
Και είναι πιστή στο βιβλίο σαςη τηλεοπτική μεταφορά;
Οταν μεταφέρεις ένα βιβλίο στον κινηματογράφο, η υπόθεση συμπτύσσεται. Για 26 όμως τηλεοπτικά επεισόδια πρέπει να επεκταθείς. Το σίριαλ παρουσιάζει όλα όσα υπάρχουν στο βιβλίο μου, αλλά μαζί με καινοτομίες, νέα πρόσωπα κυρίως, που ζουν στη Σπιναλόγκα και σχετίζονται με τους ήρωες του βιβλίου. Θα δείτε...
Αννα,Μαρία,Σοφία,Ελένη,Αλέξις- οι γυναίκες κυριαρχούν στο «Νησί». Θα αναγνωρίζατε σε κάποια τον εαυτό σας;
Αυτοβιογραφικά στοιχεία έχει η Ελένη, αλλά από τη μητέρα μου. Την είχα έντονα στο μυαλό μου όταν έγραφα για την Ελένη. Η ίδια όμως δεν ταυτίζομαι με κάποια από τις γυναίκες. Υπάρχουν αυτοβιογραφικά στοιχεία διάσπαρτα σε διάφορα πρόσωπα, αλλά κανένα δεν είμαι εγώ. Θα ήθελα να είμαι καλή σαν τη Μαρία, αλλά το ξέρω πως δεν είμαι!

Περισσότερο στο επόμενο μυθιστόρημά σας, τον «Γυρισμό», όπου ίσως το μεγαλύτερο μέρος της ιστορίας εκτυλίσσεται με έντονη δραματικότητα στον ισπανικό Εμφύλιο, και λιγότερο στο «Νησί», η μυθοπλασία διασταυρώνεται με την Ιστορία.Ο λόγος;
Είναι μια μανία που με έπιασε γύρω στα σαράντα. Να ψάχνω και να μαθαίνω τι είχε συμβεί σε έναν τόπο, προτού τον επισκεφθώ. Η ιστοριογραφία έχει την κληρονομιά της. Το χθες επηρεάζει το σήμερα. Γιατί γράφω για την Ελλάδα και την Ισπανία; Γιατί ενώ είναι τα μέρη όπου πηγαίνουμε για διακοπές, οι γνώσεις μας γι΄ αυτά συνήθως είναι μηδενικές και επιδερμικές! Θέλησα λοιπόν να μάθω περισσότερα και άρχισα να ψάχνω. Περισσότερο ίσως για την Ισπανία, λιγότερο για το «Νησί». Εκατομμύρια Βρετανοί πηγαίνουν κάθε χρόνο στην Ισπανία και οι περισσότεροι δεν έχουν ιδέα ούτε για τον φοβερό Εμφύλιο ούτε για τη δικτατορία του Φράνκο.

Για τον ελληνικό Εμφύλιο έχετε σκεφθεί να γράψετε;
Με είχε απασχολήσει όταν μιλούσα με ανθρώπους στην Ελλάδα για τον Γυρισμό, γνωρίζοντας ότι είχατε και εσείς τον δικό σας Εμφύλιο και ότι, αν και πόλεμοι πολύ διαφορετικοί, έχουν αναλογίες. Βιβλίο, μυθοπλασία, για τον ελληνικό Εμφύλιο δεν θα έγραφα όμως. Νομίζω πως παραμένει ένα πολύ ευαίσθητο θέμα και ιδιαίτερα σύνθετο για τους Ελληνες. Ενα παρελθόν, όχι όμως και τόσο παλιό, που χώρισε στα δύο οικογένειες και χωριά- τη χώρα. Βέβαια, αν έγραφα κάποιο θέμα που θα σχετιζόταν με την Ελλάδα του 1940, του 1950 ή του 1960, σίγουρα θα υπήρχαν αναφορές και στον Εμφύλιο.

Μου κάνει εντύπωση η προσεκτικά σχεδιασμένη πλοκή στα μυθιστορήματά σας, με δύο ιστορίες παράλληλες, μία στο παρόν και μία στο παρελθόν που καθορίζει τελικά την πρώτη. Είναι αποτέλεσμα σκληρής δουλειάς;
Φοβάμαι πως ναι! Καμιά φορά, εύχομαι να ήταν διαφορετικά. Να είχα το έμφυτο χάρισμα να μου έβγαιναν οι ιστορίες πιο γρήγορα! Συνήθως όμως, όταν ένας συγγραφέας γίνεται εύγλωττος, είναι γιατί στην πραγματικότητα έχει δουλέψει πολύ πάνω σε κάτι. Οι αναγνώστες διαβάζουν σε πέντε λεπτά ένα κομμάτι που εσένα σου έχει πάρει δεκαπέντε ώρες για να το γράψεις. Επί χρόνια κοιτούσα πόσες λέξεις είχα γράψει μέσα σε μία ημέρα και δεν το πίστευα πόσο λίγες ήταν. Ισως επειδή δουλεύω και ξαναδουλεύω το ίδιο τμήμα. Κάνω πολλά προσχέδια, ξοδεύω πολύ χρόνο μέχρι να μαζέψω και να συσχετίσω τα κομμάτια της ιστορίας. Ταυτοχρόνως παραμένω ανοιχτή και σε αλλαγές. Διότι στη διαδικασία της γραφής μπορεί να παρεκκλίνω από την αρχική πλοκή και το σχεδίασμα. Ενδέχεται ο εαυτός σου να σε αιφνιδιάσει όταν γράφεις, πρέπει λοιπόν να είσαι προετοιμασμένος, να αλλάξεις το ένα ή το άλλο.

Συγγραφέας αλλά και δημοσιογράφος στη «Sunday Τelegraph», στην «Daily Τelegraph», στο «Women & Ηome». Η ανταπόκρισή σας από τη φετινή Ελλάδα της οικονομικής κρίσης;

Βέβαια τα γυρίσματα γίνονταν κοντά σε κοσμοπολίτικες τουριστικές περιοχές και από εκεί δεν μπορείς να κρίνεις. Συζητώντας όμως με έλληνες φίλους, η κατάσταση μου φαίνεται πολύ στενόχωρη. Ελπίζω, ύστερα από ένα ή δύο επώδυνα χρόνια, να οδηγήσει σε μια αλλαγή προς το καλύτερο. Ξέρετε, με συναρπάζει να μιλώ για την Ελλάδα και το πόσο αγαπώ τη χώρα σας. Οι περισσότερες βρετανικές εφημερίδες μιλούν μόνο αρνητικά. Δεν δείχνουν την καλή όψη. Δείχνουν τουρίστες που δεν μπορούν να επιβιβαστούν στα πλοία ή άλλους που αδυνατούν να μετακινηθούν λόγω απεργίας. Μια γκρίζα εικόνα της Ελλάδας που με ενοχλεί. Θέλω να τους πω πως αυτό δεν είναι παρά μια πτυχή και ότι φυσικά και μπορείς να πας διακοπές στην Ελλάδα, δεν υπάρχουν παντού φωτιές ούτε διαδηλωτές στους δρόμους. Και το λέω όποτε μου δοθεί η ευκαιρία. Ξέρετε, δεν θέλω να ακουστώ υπεραισιόδοξη, αλλά αυτό που παίρνεις από την Ελλάδα είναι η φυσική ομορφιά, το τοπίο, η κουλτούρα και, ευτυχώς, αυτά σχετίζονται με το χρήμα. Αν μπορείς να καθήσεις σε ένα καφενείο και να πιεις με φίλους έναν καφέ ή μια μπίρα, μπορείς και απολαμβάνεις μια καλύτερη ποιότητα ζωής. Στην Ελλάδα στις παρέες γελάτε ακόμη, μου έκανε εντύπωση. Αν είσασταν στην Αγγλία, όπου μπορεί να μην αντιμετωπίζουμε τα ίδια προβλήματα αλλά η ύφεση είναι σοβαρή, θα βλέπατε ότι ο κόσμος δεν βγαίνει πια έξω. Δεν υπάρχει και η συνήθεια του «βγαίνω για καφέ» όπως σε εσάς. Εσείς εξακολουθείτε να μαζεύεστε γύρω από ένα τραπέζι, κουβεντιάζετε, διασκεδάζετε μεταξύ σας- και αυτό είναι, πάλι, κάτι που δεν αγοράζεται με χρήματα. Κάτι διαφορετικό, όμορφο, η έννοια της φιλίας, της παρέας. Στην Αγγλία ο κόσμος κλείνεται στο σπίτι του, πίσω από κλειστές πόρτες και τραβηγμένες κουρτίνες. - -
πηγή: www.tanea.gr- ]]> http://www.volosblogs.gr/VivlioLatreia/2010/08/28/%ce%a1%cf%89%cf%83%ce%af%ce%b1_%ce%ba%ce%b1%ce%bb%ce%b5%ce%af_%ce%b1%ce%bd%ce%b8%cf%81%cf%89%cf%80%cf%8c%cf%84%ce%b7%cf%84%ce%b1 VivlioLatreia: Ρωσία καλεί ανθρωπότητα 2010-08-28T09:30:00-04:00 2010-08-28T09:30:00-04:00 - -

Γράφει η Σοφία Νικολαΐδου www.snikolaidou.gr
Ενα συγγραφικό ταμπεραμέντο που δεν συμβιβαζόταν με τίποτα. Ο Αντρέγιεφ υπήρξε το λογοτεχνικό αστέρι της εποχής του. Χιλιάδες αντίτυπα, διθυραμβικές κριτικές. Στα έργα του θέτει σπαρακτικά φιλοσοφικά ερωτήματα και εστιάζει σε πολύπλοκες ψυχολογικές καταστάσεις. Ρώσικος ρεαλισμός, που καταβυθίζεται στην ανθρώπινη ύπαρξη.
Ο Αντρέγιεφ (1871-1919) υπήρξε πρωτότυπος και αμφιλεγόμενος. Εζησε σε μια εποχή κρίσεων και ανατροπών στη Ρωσία- και στον κόσμο ολόκληρο. Η παλιά τάξη πραγμάτων καταποντιζόταν, ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος σφράγιζε, με άφθονο αίμα, το τέλος μιας εποχής. Καταθλιπτικός, ταλανιζόταν από κρίσεις αμφιβολίας. Πότης και ασυμβίβαστος. Προσπάθησε ανεπιτυχώς να αυτοκτονήσει, όταν ήταν φοιτητής. Σπάνιο ταλέντο στη φωτογραφία, έγραψε διηγήματα και θεατρικά έργα. Οι κριτικοί τσακώνονταν ποιος θα τον εγκωμιάσει πρώτος. Οι εκδόσεις των έργων του εξαντλούνταν λίγες μέρες μετά την πρώτη τους κυκλοφορία. Οι αναγνώστες τον μισούσαν ή τον λάτρευαν. Η λογοκρισία απαγόρευε τις παραστάσεις του. Η κόμισσα Τολστόι ζήτησε την κεφαλή του επί πίνακι, γιατί εξέθετε τα σεξουαλικά προβλήματα των νέων. «Θέλω να γίνω ο απόστολος της αυτοκαταστροφής. Θέλω με το βιβλίο μου να επηρεάσω τη λογική, τα συναισθήματα, τα νεύρα του ανθρώπου, ολόκληρη τη ζωώδη του φύση», σημείωνε στο ημερολόγιό του. Η τρανταχτή επιτυχία ξεχνιέται, τις περισσότερες φορές, μετά θάνατον. Η λήθη είναι η αναγνωστική μοίρα των πολύ επιτυχημένων. Ο Αντρέγιεφ διέψευσε τα λογοτεχνικά προγνωστικά.
Στο διήγημα «Η σκέψη», ο γιατρός Ιγκνάτγεβιτς Κερζέντσεφ διαπράττει φόνο. Κλείνεται σε ψυχιατρείο. Η αστυνομική έρευνα μελετά τα ημερολόγιά του. Αυτά αποτελούν τη βάση της δικαστικής πραγματογνωμοσύνης. Ο αφηγητής αναφέρεται στο θύμα του, τον Αλεξέι Κωνσταντίνοβιτς Σαβιέλοφ, στενό του φίλο από το γυμνάσιο, και στη σύζυγο του φίλου του Τατιάνα Νικολάγεβνα. Θυμίζει ότι της έκανε πρόταση γάμου, δυο χρόνια προτού εκείνη επιλέξει τον Αλεξέι.
Μέσα από έναν σπαρακτικό μονόλογο, ο αφηγητής, μιλάει για το έγκλημα και την τρέλα.
Αναφέρεται στον Ντοστογιέφσκι και τον Μωπασάν. Ψαύει τη σκοτεινή ρίζα της παράνοιας. Την τυφλή αφετηρία της. Εκφυλισμός ή απόφαση; Για ποιο λόγο δολοφονεί τον φίλο του ο γιατρός; Επειδή αγαπούσε την Τατιάνα, όπως ο ίδιος αποκαλύπτει; Ή επειδή η Τατιάνα αγαπούσε τον άντρα της, όπως επιμένει η ίδια; Μέσα στον στρόβιλο της αφηγηματικής τρέλας, κάθε παραλογισμός ακούγεται λογικός και πειστικός. Τρέλα και βία: το κεφάλι του θύματος γίνεται κομμάτια. Σαλεμένος νους και υπερβολική προσοχή, ταυτόχρονα. Συναισθηματικό χάος και νοητική ευταξία. Ο αφηγητής αναπτύσσει τον πρωτοπρόσωπο λόγο του κι εμείς ακούμε τη φωνή του να ανεβοκατεβαίνει κλίμακες αισθημάτων, να χτίζει και να γκρεμίζει σκέψεις και λογικές συνεπαγωγές, να αντηχεί σε ένα άδειο δωμάτιο.
Ομοβροντία
Στο δεύτερο διήγημα του τόμου, με τίτλο «Ο κυβερνήτης», ο κυβερνήτης Πιοτρ Ιλιτς αναγκάζεται να αντιμετωπίσει έξαλλους εργάτες εργοστασίου, μετά από τρεις εβδομάδες απεργίας. Πετούν πέτρες, πληγώνουν τον αρχηγό της αστυνομίας. Ο κυβερνήτης κάνει νόημα. Ακολουθεί ομοβροντία πυρών. Σαράντα επτά νεκροί, ανάμεσά τους εννιά γυναίκες και τρία παιδιά. Τρία μικρά κοριτσάκια.
Ο κυβερνήτης ζητά να δει τα πτώματα, σηκώνει το πανί που τα σκεπάζει. Αρχίζει η αντίστροφη μέτρηση. Μέσα από μια πλοκή χωρίς τρανταχτά γεγονότα, μέσα σε μια ασφυκτική ατμόσφαιρα, ο κυβερνήτης θεωρείται ξεγραμμένος. Ολοι τον αντιμετωπίζουν σαν μέλλοντα νεκρό: η γυναίκα του, η οικογένειά του, οι άνθρωποι γύρω του. Η περιοχή βοά: κάποιος θα τον σκοτώσει. Το δίχτυ πέφτει πάνω του αναπόδραστο κι αρχίζει να τον σφίγγει.
Πάνω σ΄ αυτόν τον καμβά, σκηνοθετείται ένα από τα πιο ατμοσφαιρικά διηγήματα που έχω διαβάσει. Με λεπταίσθητες πινελιές, πεταμένα λόγια και ασήμαντες πράξεις, όλοι πείθονται πως αυτό που είναι να συμβεί θα συμβεί. Και πράγματι συμβαίνει, ως αυτοεκπληρούμενη προφητεία.
Ο κυβερνήτης δέχεται επιστολές, απειλές, συμβουλές. Δεν εγκαταλείπει το πόστο του. Η κάθε φράση μετεωρίζεται και, την ίδια στιγμή, παίρνει τη θέση της στο αφηγηματικό σχέδιο. Η μετάφραση του κειμένου, με τον αφηγηματικό ρυθμό σε πλήρη ένταση, επιλέγει και συναρμόζει τις λέξεις της με συγγραφική μαεστρία.
πηγή:www.tanea.gr- ]]> http://www.volosblogs.gr/VivlioLatreia/2010/08/28/%ce%9f_%ce%bb%ce%b1%cf%8c%cf%82_%ce%b4%ce%b5%ce%bd_%ce%b5%ce%af%ce%bd%ce%b1%ce%b9_%ce%ba%cf%8c%cf%84%ce%b1! VivlioLatreia: Ο λαός δεν είναι κότα! 2010-08-28T09:21:00-04:00 2010-08-28T09:21:00-04:00 -Ο Αντρέγιεφ βρίσκει ευκαιρία να αποτυπώσει την κοινωνική ένταση της εποχής και της χώρας του, στην επιστολή που απευθύνει κάποιος υποτελής στον κυβερνήτη-ήρωα του ομότιτλου διηγήματός του: «Αξιότιμε κύριε! Ο λαός δεν είναι κότα. (...) εμείς εξακολουθούμε να υπάρχουμε κι όπως ανάμεσά σας υπάρχουν αυτοί που θα κληρονομήσουν τον τίτλο της ευγενείας, δηλαδή οι τύραννοι, ανάμεσά μας είναι αυτοί που κληρονομικά θα ανήκουν στην εργατική τάξη, δηλαδή οι σκλάβοι».
Δεν είμαι οπαδός του αμείλικτου ρεαλισμού. Πιστεύω πως η αποτύπωση της κοινωνικής και ψυχολογικής πραγματικότητας, αν υποθέσουμε ότι αυτό αποτελεί έργο της λογοτεχνίας, χρειάζεται «πέταγμα», απογείωση, μια αποφασισμένα λοξή ματιά στα πράγματα, για να γίνει τέχνη. Τα δύο μεταφρασμένα διηγήματα του Αντρέγιεφ, γραμμένα στις αρχές του 20ού αιώνα, ολόφρεσκα και επίκαιρα σήμερα, διατηρούν αυτό το δυσπερίγραπτο «κάτι», που καθιστά τα κείμενα ανθεκτικά στον χρόνο και αξιανάγνωστα.
Ο Αντρέγιεφ είχε, υποθέτω, το εκρηκτικό ταλέντο να γράφει ευπώλητα κείμενα που λάτρευαν οι σύγχρονοί του, χωρίς αυτό να τα καθιστά ληξιπρόθεσμα. Τουναντίον. Αλλωστε, η νίκη της μεγάλης λογοτεχνίας είναι ο τρόπος που βρίσκει, κάθε φορά, να εισχωρεί στον πυρήνα της ανθρώπινης εμπειρίας. Από τις σπηλιές ώς τους ουρανοξύστες, η λογοτεχνία έδινε στην ανθρώπινη εμπειρία όνομα και πλοκή. Η πραγματική πραγματικότητα θα ήταν πιο φτωχή χωρίς τη λογοτεχνία, κι αυτό το ξέρουν καλά συγγραφείς κι αναγνώστες. Κι ο μάστορας Αντρέγιεφ, σίγουρα. πηγή: www.tanea.gr- ]]> http://www.volosblogs.gr/VivlioLatreia/2010/08/23/%ce%bf%ce%b9_%ce%ba%ce%b1%ce%bb%cf%8d%cf%84%ce%b5%cf%81%ce%b5%cf%82_%cf%80%cf%89%ce%bb%ce%ae%cf%83%ce%b5%ce%b9%cf%82 VivlioLatreia: οι καλύτερες πωλήσεις 2010-08-23T22:24:00-04:00 2010-08-23T22:24:00-04:00
Σε αυτή τη στήλη παρουσιάζονται κάθε εβδομάδα οι καλύτερες πωλήσεις που σημειώθηκαν σε ένα βιβλιοπωλείο το επταήμερο που πέρασε. Σήμερα τα βιβλιοπωλεία Παπασωτηρίου 1 ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΤΣΙΓΑΡΟ της Λένας Μαντά (Εκδόσεις Ψυχογιός) 2 ΛΕΥΚΗ ΟΡΧΙΔΕΑ της Καίτης Οικονόμου (Εκδόσεις Ψυχογιός) 3 ΔΕΣΠΟΙΝΙΣ ΕΤΩΝ 29... ΚΑΙ ΚΑΤΙ ΨΙΛΑ της Θεοφανίας Ανδρονίκου-Βασιλάκη (Εκδόσεις Μοντέρνοι Καιροί) 4 ΤΟ ΚΥΜΑ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ των Γιάννη και Μαρίας Αλεξάνδρου...

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ


1. ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΤΣΙΓΑΡΟ της Λένας Μαντά (Εκδόσεις Ψυχογιός)
2. ΛΕΥΚΗ ΟΡΧΙΔΕΑ της Καίτης Οικονόμου (Εκδόσεις Ψυχογιός)
3. ΔΕΣΠΟΙΝΙΣ ΕΤΩΝ
4. ... ΚΑΙ ΚΑΤΙ ΨΙΛΑ της Θεοφανίας Ανδρονίκου-Βασιλάκη (Εκδόσεις Μοντέρνοι Καιροί)
5. ΤΟ ΚΥΜΑ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ των Γιάννη και Μαρίας Αλεξάνδρου (Εκδόσεις Λιβάνη)
6. ΟΛΑ ΣΟΥ ΤΑ ΄ΜΑΘΑ ΜΑ ΞΕΧΑΣΑ ΜΙΑ ΛΕΞΗ του Δημήτρη Μπουραντά (Εκδόσεις Πατάκη)
7. ΑΓΑΠΩ ΘΑ ΠΕΙ ΧΑΝΟΜΑΙ της Ρένας Ρώσση-Ζαΐρη (Εκδόσεις Ψυχογιός)
8. ΙΜΑΡΕΤ- ΣΤΗ ΣΚΙΑ ΤΟΥ ΡΟΛΟΓΙΟΥ του Γιάννη Καλπούζου (Εκδόσεις Μεταίχμιο)
9. ΟΤΑΝ ΤΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ ΛΕΝΕ ΑΛΗΘΕΙΑ της Εύας Ομηρόλη (Εκδόσεις Λιβάνη)
10. ΔΩΡΟΘΕΑ ΝΤΕ ΡΟΠΠΑΘΟΣ ΚΑΙ ΥΠΕΡΗΦΑΝΕΙΑ του Γιώργου Πολυράκη (Εκδόσεις Ψυχογιός)
11. ΜΗΝ ΠΑΙΡΝΕΙΣ ΚΙ ΟΡΚΟ ΣΤΟΝ ΕΡΩΤΑ... της Κατερίνας Παπανικολάου (Εκδόσεις Λιβάνη)



ΞΕΝΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ

1. ΔΕΚΑ ΕΤΩΝ, ΔΙΑΖΕΥΓΜΕΝΗ της Αλί Νοζούντ (Εκδόσεις Μodern Τimes)
2. ΤΟ ΝΗΣΙ της Βικτόρια Χίσλοπ (Εκδόσεις Διόπτρα)
3. ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΜΕ ΤΟ ΤΑΤΟΥΑΖ του Στιγκ Λάρσον (Εκδόσεις Ψυχογιός)
4. ΤΟ ΧΑΜΕΝΟ ΣΥΜΒΟΛΟ του Νταν Μπράουν (Εκδόσεις Λιβάνη)
5. ΣΚΕΨΟΥ ΕΝΑΝ ΑΡΙΘΜΟ του Τζον Βέρντον (Εκδόσεις Διόπτρα)
6. ΤΟ ΧΡΥΣΟΨΑΡΟ του Ζ.-Μ. Γκ. Λε Κλεζιό (Εκδόσεις Πατάκη)
7. ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΠΟΥ ΕΠΑΙΖΕ ΜΕ ΤΗ ΦΩΤΙΑ του Στιγκ Λάρσον (Εκδόσεις Ψυχογιός)
8. ΤΟ ΝΗΣΙ ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ της Ιζαμπέλ Αλιέντε (Εκδόσεις Ωκεανίδα)
9. ΕΝΑΣ ΤΕΛΕΙΟΣ ΚΑΤΑΣΚΟΠΟΣ του Τζον Λε Καρέ (εκδόσεις Βell)
10. ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΝΑ ΣΚΕΦΘΕΙΣ του Χόρχε Μπουκάι (Εκδόσεις Οpera)


Διαβάστε περισσότερα: [www.tovima.gr]
- ]]> http://www.volosblogs.gr/VivlioLatreia/2010/08/21/%ce%88%cf%81%cf%89%cf%82_%ce%ba%ce%b1%ce%b9_%ce%ba%ce%b1%cf%84%ce%b1%cf%83%ce%ba%ce%bf%cf%80%ce%b5%ce%af%ce%b1_%cf%83%cf%84%ce%b7%ce%bd_%ce%91%ce%b8%ce%ae%ce%bd%ce%b1_%cf%84%ce%bf%cf%85_%ce%bc%ce%b5%cf%83%ce%bf%cf%80%ce%bf%ce%bb%ce%ad%ce%bc%ce%bf%cf%85 VivlioLatreia: Έρως και κατασκοπεία στην Αθήνα του μεσοπολέμου 2010-08-21T17:16:00-04:00 2010-08-21T17:16:00-04:00 -
ΔΩΡΟΘΕΑ ΝΤΕ ΡΟΠ
Γιώργος Πολυράκης
Εκδ ΨΥΧΟΓΙΟΣ
Θα την πω την αμαρτία μου: έχω μια ακατανίκητη έλξη για τα μυθιστορήματα που έχουν ως τίτλο ένα ''εξωτικό'', απαραιτήτως ξενόγλωσσο, γυναικείο όνομα. Επίσης, λατρεύω από άποψη αισθητικής την εποχή του μεσοπολέμου. Και αυτοί ήταν οι δύο λόγοι που πήρα στα χέρια μου το ήδη best seller του συγγραφέα και γιατρού, Γιώργου Πολυράκη.

Έτσι βρέθηκα να διαβάζω ένα ''χορταστικό'' -τόσο όσον αφορά στον αριθμό των σελίδων του όσο και στην πλοκή του-, μυθιστόρημα της ''παλιάς σχολής'', όπου πρωταγωνιστούν οι έρωτες και τα πάθη, τα μυστικά και τα ψέματα, οι παρεξηγήσεις αλλά και τα δραματικά γεγονότα που χωρίζουν τους εραστές. Αλλά, αν νομίζετε ότι η ''Δωροθέα ντε Ροπ'' είναι μόνο ένα αισθηματικό μυθιστόρημα, κάνετε λάθος: είναι ταυτόχρονα και ένα ενδιαφέρον διπλωματικό και αστυνομικό θρίλερ: Τούρκοι κατάσκοποι προσπαθούν να διαβρώσουν την ελληνική υψηλή κοινωνία της εποχής, ενώ παράλληλα, σε ένα μεγαλοαστικό σπίτι της Κηφισιάς, ένα σατανικό, δολοφονικό σχέδιο μπαίνει σε εφαρμογή...

Για να πάρουμε τα πράγματα από την αρχή, η ριψοκίνδυνη και ατίθαση Λετονή βαρόνη Δωροθέα ντε Ροπ, πρώην ερωμένη του βασιλιά της Αλβανίας, ακολουθεί στην Αθήνα του 1934 το μεγάλο έρωτα της ζωής της, έναν επίσης Αλβανό διπλωμάτη. Προκειμένου όμως να καταφέρει να ξεφύγει από τη ''χρυσή φυλακή'' όπου την είχε εγκλωβίσει ο ισχυρός πρώην εραστής της, δέχεται τη βοήθεια Τούρκων κατασκόπων που επιχειρούν, εκβιάζοντάς την, να τη χρησιμοποιήσουν ως πιόνι στα σχέδιά τους. Η Δωροθέα αγωνίζεται να αντισταθεί στους εκβιαστές, αναζητώντας απεγνωσμένα διέξοδο από την παγίδα στην οποία εγκλωβίστηκε. Στο πλάι της, η Ελληνογαλλίδα φίλη της Κολέτ, η οποία εργάζεται ως δασκάλα γαλλικών στην πολυτελή έπαυλη της οικογένειας Σερέτη - εκεί όπου συμβαίνουν κάποια πολύ περίεργα και άκρως επικίνδυνα γεγονότα που απειλούν τη ζωή της...

Ο συγγραφέας έχει κάνει εξαιρετική δουλειά στην απόδοση της ατμόσφαιρας και του τρόπου ζωής της μεγαλοαστικής, πάντα, τάξης, ενώ και τα πολιτικά γεγονότα που διαδραματίζονταν τότε αξιοποιούνται σωστά ως φόντο, αλλά και ως αφετηρίες δραματικών εξελίξεων για τις ζωές των ηρώων. Η δε αστυνομική subplot, με επίκεντρο τη δευτεραγωνίστρια Κολέτ, λειτουργεί άψογα σε επίπεδο μυστηρίου και σασπένς (θυμίζοντας αρκετά το ύφος της Άγκαθα Κρίστι) και θα έλεγα ότι, από ένα σημείο και μετά, κλέβει την παράσταση από τις περιπέτειες της βασικής ηρωίδας.

Βασισμένο σε αληθινή ιστορία, το βιβλίο αποτελεί καλή συντροφιά για τις καλοκαιρινές διακοπές: θα σας ταξιδέψει πίσω στο χρόνο, σε μια Αθήνα που μόνο από παλιές φωτογραφίες μπορούμε να φανταστούμε και σε μια εποχή ταραγμένη πολιτικά και κοινωνικά αλλά την ίδια στιγμή ρομαντική και παθιασμένη, όπου όταν οι άνθρωποι έλεγαν ''πεθαίνω από έρωτα'', κυριολεκτούσαν.
Αγγέλα Γαβρίλη
πηγή: www.diavasame.gr- ]]> http://www.volosblogs.gr/VivlioLatreia/2010/08/20/A%ce%b3%ce%bf%cf%81%ce%b1%cf%80%cf%89%ce%bb%ce%b7%cf%83%ce%af%ce%b5%cf%82_%ce%92%ce%b9%ce%b2%ce%bb%ce%af%cf%89%ce%bd VivlioLatreia: Aγοραπωλησίες Βιβλίων 2010-08-20T16:47:00-04:00 2010-08-20T16:47:00-04:00 -Το booknights.gr σε συνεργασία με το Sosivio.gr σας δίνουν την δυνατότητα να αγοράσετε ή να πουλήσετε βιβλία.

Eπισκεφτήτε την σελίδα!- ]]> http://www.volosblogs.gr/VivlioLatreia/2010/08/20/%ce%a4%ce%b1%ce%be%ce%b9%ce%b4%ce%b5%cf%8d%ce%bf%cf%85%ce%bc%ce%b5_%cf%83%cf%84%ce%b7%ce%bd_%ce%95%ce%bb%ce%bb%ce%ac%ce%b4%ce%b1_%ce%bc%e2%80%99%ce%ad%ce%bd%ce%b1_%ce%b2%ce%b9%ce%b2%ce%bb%ce%af%ce%bf! VivlioLatreia: Ταξιδεύουμε στην Ελλάδα μ’ένα βιβλίο! 2010-08-20T16:38:00-04:00 2010-08-20T16:38:00-04:00 - ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΨΥΧΟΓΙΟΣ - PSICHOGIOS PUBLICATIONS
Τελευταία ημέρα συμμετοχής στο μεγάλο ταξιδιωτικό διαγωνισμό μας!
Όσοι δεν το έχετε κάνει ήδη, μπορείτε να συμμετάσχετε συμπληρώνοντας τα στοιχεία σας στο [www.psichogios.gr] μέχρι τις 12:00 μ.μ. της 20ης Αυγούστου, και 4 τυχεροί από εσάς θα έχετε την ευκαιρία να ταξιδέψετε με ένα ακόμα άτομο της επιλογής σας σε Μάνη, Σαντορίνη, Σπέτσες ή Ύδρα.- ]]> http://www.volosblogs.gr/VivlioLatreia/2010/08/16/%ce%88%ce%bd%ce%b1_%cf%84%ce%b5%ce%bb%ce%b5%ce%af%cf%89%cf%82_%ce%b1%cf%83%ce%ae%ce%bc%ce%b1%ce%bd%cf%84%ce%bf_%ce%b3%ce%b5%ce%b3%ce%bf%ce%bd%cf%8c%cf%82 VivlioLatreia: Ένα τελείως ασήμαντο γεγονός 2010-08-16T21:36:00-04:00 2010-08-16T21:36:00-04:00 -Ο αγαπημένος των μελισσών
Ανδρέας Μήτσου
εκδ Καστανιώτης
Του Αλέξη Ζήρα

Αν ισχύει και δεν είναι κι αυτό μία ακόμα επινόηση του συγγραφέα, ανάμεσα στις τόσες ακραίες επινοήσεις, που ξέρουμε από τα προηγούμενα βιβλία του ότι τις αγαπά πολύ, το περιστατικό που περιγράφει με συντομία ο Ανδρέας Μήτσου στο οπισθόφυλλο του «Αγαπημένου των μελισσών» (Καστανιώτης) είναι το απλούστερο έναυσμα που θα μπορούσε να υπάρξει για μια μυθοπλασία. Ένας μεσήλικας επιτίθεται σε έναν νεότερο άντρα την ώρα που κάνουν το απογευματινό θαλάσσιο μπάνιο τους. Χωρίς να υπάρχει κάποιος φανερός λόγος, τον αρπάζει από τον λαιμό και προσπαθεί να τον στραγγαλίσει, οπότε ο νεότερος και δυνατότερος τον ακινητοποιεί και τον παραδίδει στην αστυνομία. Αυτό είναι όλο. Ένα τελείως ασήμαντο γεγονός, από αυτά που συμβαίνουν κατά δεκάδες καθημερινά. Κι όμως, από αυτό το σχεδόν επουσιώδες ακόμα και να αναφερθεί περιστατικό ξεκινάει ο Μήτσου για να χτίσει την περίπου αδιανόητη και σπρωγμένη στα άκρα μυθοπλασία του.

Με το να προσθέτει κομμάτι στο κομμάτι τα μέρη μιας εξωφρενικής, βαθύτατα παράλογης ιστορίας, η οποία όμως, αν γνωρίζουμε κάπως την τυπολογία και τα γενετικά χαρακτηριστικά πολλών προηγούμενων ιστοριών του, δεν πρέπει να μας εκπλήσσει. Θέλω να πω ότι και τούτο, το σχετικά δύσκολο στην προσπέλασή του αφήγημα έχει στη βάση και στα έγκατά του την παράδοξη, λοξή ματιά του Μήτσου, με την οποία πολλές φορές έχει αναποδογυρίσει τα απλούστερα και έχει δημιουργήσει στον αναγνώστη μια αίσθηση ανοικειότητας, αποξένωσης. Σε αρκετά από τα πεζά του ‒τουλάχιστον στα πιο φιλόδοξα από αυτά‒ υψώνει απότομα, απροειδοποίητα μια μηχανή διάλυσης και καταστροφής της οικείωσής μας, εκεί που νομίζουμε ότι τα πάντα «βαίνουν καλώς» και τα παρακολουθούμε με χαλαρότητα. Από εκεί και πέρα, όλα όσα συμβαίνουν ως καταστάσεις στα πρόσωπα του Μήτσου, όπως τώρα στον «Αγαπημένο των μελισσών», στον Μπρούνο, στον Αριστείδη, στην Ευτέρπη, στη Λιβ και στην Μπριγκίτα, έχουν καθοριστεί πρωθύστερα από αυτή τη στιγμή της καταστροφής. Δηλαδή, τη στιγμή που ξυπνάει ένα δαιμόνιο σε κάποιο από τα πρόσωπα και το σπρώχνει να φύγει από τη συμβατική οδό, να ξεπεράσει τον εαυτό του. Να βγει από τον μοιραίο και ανούσιο ρόλο του και να γίνει ένας μικρός θεός.

Αυτή είναι άλλωστε μέσες άκρες η βαθύτερη ουσία της νουβέλας του Ανδρέα Μήτσου. Ο ελληνολάτρης, σουηδικής καταγωγής και ολλανδικής διαμονής Μπρούνο Γκούσταφσον, ενώ βρίσκεται μέσα στη θάλασσα της Ναυπάκτου, κεραυνοβολείται από την έμπνευση τού να γίνει ένας θεός. Να αλλάξει με μια αποφασιστική κίνησή του τη φορά του κύκλου της ζωής του, να σταματήσει τη χρονική της εξέλιξη, τη φθορά, τα γηρατειά. Να αναστείλει τελικά την έλευση του ίδιου του θανάτου του με το να παρατείνει σε βάθος χρόνου το παρόν του. Και την ίδια στιγμή να αλλάξει τα πεπρωμένα των άλλων, αφού με αυτή την απλή, όσο και παράλογη κίνησή του, να σκοτώσει τον Αριστείδη, τον υποτιθέμενο νεότερο εαυτό του και σωσία του, σπάζει τη φυσική ακολουθία των πραγμάτων, δίνοντάς τους ένα καινούργιο νόημα. Και, όντως, από τη στιγμή που εξαφανίζει τον Αριστείδη, ο οποίος περιέργως πηγαίνει προς το τέλος του μοιρολατρικά, λες και έχει αποδεχτεί τον ρόλο του θύματος σε ένα προκαθορισμένο και αναπότρεπτο σχέδιο, αλλάζει η μοίρα των ανθρώπων που ζουν γύρω από τον Μπρούνο. Το κατ’ αυτόν «ευεργετικό κακό» του δημιουργεί την αυταπάτη ότι είναι ένας μικρός θεός, ότι όλα εξαρτώνται από τις διαθέσεις και τις μηχανεύσεις του. Ως τη στιγμή που, μετά από χρόνια, καταλαβαίνει ότι ένα άλλο ανθρώπινο δαιμόνιο, αφυπνισμένο στον νου και στη φαντασία της εγγονής του, της Μπριγκίτα, αλλά ισχυρότερο από το δικό του, αναλαμβάνει αυτό τώρα, σα μια μορφή θεοδικίας, να επαναφέρει τα διασαλευμένα πράγματα στη φυσική τάξη τους και να αποδώσει δικαιοσύνη. Να πάρει πίσω τον χρόνο που είχε κλέψει ο Μπρούνο με τη δολοφονία του Αριστείδη και, επίσης, να τιμωρήσει την ηθική παρεκτροπή εκεί που όλα έμοιαζαν να έχουν μια κι έξω ρυθμιστεί από την αδικία, από την παράβαση του φονικού.

Όπως και σε άλλα βιβλία του –θυμίζω «Τα ανίσχυρα ψεύδη του Ορέστη Χαλκιόπουλου» (1995), αλλά και το διήγημα «Σφήκες» από το ομότιτλο βιβλίο διηγημάτων του 2001–, ο Μήτσου δανείστηκε αρκετά μοτίβα, αρχαιοελληνικά και μεσαιωνικά, ανα-αφηγούμενος ιστορίες πάθους και ιερού φόβου. Στα «Ανίσχυρα ψεύδη» υπάρχει στο βάθος ο μύθος της οικογένειας των Ατρειδών, με τις μεταφορικές προσωποποιήσεις του Αγαμέμνονα, του Ορέστη, της Κλυταιμνήστρας, του Αίγισθου, της Ιφιγένειας κτλ. Στον «Αγαπημένο των μελισσών», τώρα, η αίσθηση του αρχέγονου είναι και πάλι έντονη, με διάσπαρτες νύξεις που μας παραπέμπουν στον θηβαϊκό κύκλο και στον Οιδίποδα. Όχι τόσο με τις συνεχείς ‒και μάλλον υπερβολικές στη συχνότητά και στην έκτασή τους, αχρείαστες κατά τη γνώμη μου‒ πλάγιες αναφορές στην αρχαία και στη νεότερη φιλοσοφία για τον χρόνο, τη λογική, το παράλογο κτλ. Αναφορές που βαραίνουν με μια ρητορική δυσκαμψία την όλη αφήγηση. Όσο κυρίως με το ότι η μυθοπλασία που επινόησε ο Μήτσου απαιτεί στην ανάπτυξή της ένα τελετουργικό, ιερουργικό ρυθμό. Στον νου και στη φαντασία του Μπρούνο όλα υπακούουν σε έναν αυστηρά δομημένο σχεδιασμό. Λόγου χάριν, αναζητά το κατάλληλο σημείο, ένα αρχαίο πηγάδι, για να οδηγήσει εκεί το «σφάγιό» του. Τόσο προσεγμένο και αρχιτεκτονημένο σχεδιασμό, ώστε να θεωρεί ότι η τάξη την οποία επέβαλε με τον φόνο του Αριστείδη, καθώς και όλα όσα παράχθηκαν στη συνέχεια από αυτόν, θα πρέπει να αντικρίζονται ως πράξεις κεκυρωμένες. Ως πράξεις απρόσβλητες από τον χρόνο και, πάνω απ’ όλα, ιερές από ηθική άποψη, καθώς πιστεύει πως έχοντας ξεπεράσει τον φόβο της παράβασης, έχοντας εγκληματίσει, έχει περάσει κάπου αλλού. Έγινε πλέον ένας άρχων του χρόνου, και επομένως του κόσμου!

Αλλά αυτή ακριβώς η ύψιστη μορφή παράβασης, της οποίας το μυστικό το ξέρει μόνο εκείνος, αυτή η μέσω του φόνου διασάλευση της φυσικής συνέχειας του κόσμου, δεν παύει να δουλεύει μέσα του ως ενοχή. Φαίνεται, αλλά δεν είναι άτρωτος. Και όπως άφησε ανοιχτό τον κύκλο του αίματος, με το κρυφό φονικό, στην αρχή της νουβέλας, έρχεται προς το τέλος η εγγονή του, η Μπριγκίτα, το ίδιο του το αίμα δηλαδή, να οδηγήσει με σιδερένια αποφασιστικότητα στην κάθαρση του δράματος. Στο κλείσιμο του εδώ και χρόνια ανοιχτού κύκλου. Αλλά με τίμημα τον θάνατο του παππού της Μπρούνο. Συνάλληλα με αυτό το ανακάτεμα θρύλων και προαιώνιων παραδόσεων, ελληνικών και ξένων, άλλοτε με δομική συνοχή και άλλοτε όχι, στη μυθοπλασία του Ανδρέα Μήτσου έχει βασικό ρόλο ο επίσης αρχέγονος μύθος της αείζωης ομορφιάς. Μπορούμε να δούμε την ιστορία του «Αγαπημένου των μελισσών» ως μια παραλλαγή του φαουστικού μύθου, καθώς ο μεσήλικας Μπρούνο δίνει τα πάντα για να κρατήσει άφθαρτη τη ζωή. Αλλά μήπως και ο φαουστικός μύθος δεν έχει άμεση σχέση με τον ανθρώπινο χρόνο, τον γειωμένο στην καθημερινότητα, αλλά και τον υπερβατικό;
πηγή: www.bookpress.gr- ]]> http://www.volosblogs.gr/VivlioLatreia/2010/08/15/%ce%97%cf%87%ce%b7%cf%81%ce%ac_%ce%bf%ce%bd%cf%8c%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%b1_%cf%83%cf%84%ce%b9%cf%82_%cf%80%cf%81%ce%bf%ce%b8%ce%ae%ce%ba%ce%b5%cf%82 VivlioLatreia: Ηχηρά ονόματα στις προθήκες 2010-08-15T19:51:00-04:00 2010-08-15T19:51:00-04:00 Δυνατά ελληνικά ονόματα θα μπουν το φθινόπωρο στις βιτρίνες των βιβλιοπωλείων. Ηδη οι εκδοτικοί οίκοι αρχίζουν να ανακοινώνουν τον προγραμματισμό τους. Νέα μυθιστορήματα θα εκδώσουν τρεις από τις σημαντικότερες γυναικείες φωνές των Εκδ. Καστανιώτη και της ελληνικής λογοτεχνίας- η Ιωάννα Καρυστιάνη, η Ευγενία Φακίνου και η Αμάντα Μιχαλοπούλουενώ συλλογή διηγημάτων θα εκδώσει ο Νίκος Παπανδρέου. Βιβλίο βγάζει και η Αλκη Ζέη με εξιστορήσεις παιδικών βιωμάτων, όπως και ο Λευτέρης Παπαδόπουλος που με τοΜάγκες πιάστε τα γιοφύριακάνει μια περιήγηση στον κόσμο του λαϊκού τραγουδιού. Νέο βιβλίο και από τον Μίμη Ανδρουλάκη, ενώ στον «Καστανιώτη» θα κάνει συγγραφικό ντεμπούτο και ο ηθοποιός Στέλιος Μάινας με συλλογή διηγημάτων. Ο Αχιλλέας Κυριακίδης θα κυκλοφορήσει νουβέλα με τίτλο «Κωμωδία»από τις Εκδ. Πόλις.

Οι Εκδόσεις Νεφέλη ανακοίνωσαν αρκετές ενδιαφέρουσες εκδόσεις. Η μία με άπαντα τα ποιήματα του Γιάννη Σκαρίμπα (επιμέλεια και σχολιασμός Κατερίνα Κωστίου) που θα συνοδεύεται και με το νέο CD του Διονύση Τσακνή, ο οποίος μελοποίησε δώδεκα ποιήματα του καταχωρημένου ως χαλκιδαίου- αν και γεννημένου στη Φωκίδα- πεζογράφου και ποιητή. Επίσης, την «Ιουστίνη»του Μαρκήσιου ντε Σαντ με γκραβούρες από την έκδοση του 1797, αλλά και επανεκδόσεις από τα άπαντα του Ηλία Πετρόπουλου. Ακόμη ένα βιβλίο του φιλόσοφου- στο Πρίνστον- Αλέξανδρου Νεχαμά για τη «θέση του Ωραίου στην τέχνη και τη ζωή», αλλά και το ιστορικό του Χάρη Εξερτζόγλου «Οι χαμένες πατρίδες» πέρα από τη νοσταλγία. Μια κοινωνική- πολιτισμική ιστορία των Ρωμιών της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας». Υψηλές πωλήσεις υπόσχονται για τις Εκδ. Ψυχογιός δύο από τα πιο δημοφιλή τους γυναικεία ονόματα, η Πασχαλία Τραυλού και η Ελένη Τσαμαδού. Νέο μυθιστόρημα, στις ίδιες εκδόσεις, από τον Θοδωρή Παπαθεοδώρου και τον Ηπειρώτη Βαγγέλη Κούτα. πηγή: ΤΑ ΝΕΑ- ]]> http://www.volosblogs.gr/VivlioLatreia/2010/08/15/%ce%9a%ce%91%ce%9b%ce%9f%ce%9a%ce%91%ce%99%ce%a1%ce%99%ce%9d%ce%95%ce%a3_%ce%a3%ce%9a%ce%95%ce%a8%ce%95%ce%99%ce%a3 VivlioLatreia: ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ 2010-08-15T17:08:00-04:00 2010-08-15T17:08:00-04:00 Μια αδιόρατη μελαγχολία με κατακλύζει χωρίς λόγο ,χωρίς αιτία.
Ακούω το νεογέννητο καλοκαίρι να με καλεί ,μα κάτι με κρατάει μακριά του.
Κοιτάω ώρες την θάλασσα που ερωτοτροπεί με τον ουρανό και γίνονται ένα.
Τραβάω μια γραμμή στον ορίζοντα, εκεί που ενώνονται τα δυο γαλάζια.
Μια μεταξωτή ,ίσια , γυαλιστερή κλωστή που μοιάζει με κορδελάκι.
Αρχίζω να περπατώ πάνω στη γραμμή μα επειδή νοιώθω μοναξιά καλώ και τις αναμνήσεις μου.
Κι ήρθαν όλες σαν καλές φιλενάδες σε ραντεβού για απογευματινό καφέ.
Περπατούσαμε όλες μαζί κρατώντας η μια την άλλη απ’ το χέρι σαν κολλητές που είχαν χρόνια να βρεθούν.
Γέλασα με τις πιο χαρούμενες, τους χάιδεψα τα μαλλιά και πήρα βαθιές ανάσες απ’ την μυρωδιά τους.
Παρηγόρησα τις πιο μελαγχολικές, τους είπα πως δεν τους κρατώ κακία και τα είπαμε σαν αδελφές που μοιράζονται μυστικά.
Έτσι μας βρήκε το βράδυ και τα δύο γαλάζια έγιναν μαύρα σαν σκέψεις που είχαν μείνει για χρόνια κλειδωμένες στο μυαλό μας.
Μα πριν προλάβουμε να φοβηθούμε, ένα φεγγάρι καλοκαιρινό κύκλωσε τους φόβους μας μ’ ασημένιο χρώμα.
Ήταν η νύχτα μαγική σαν τις νύχτες που λένε οι μανάδες παραμύθια στα παιδιά τους.
Λίγο πριν ξημερώσει το φεγγάρι έπεσε απ’ τον ουρανό και έσκασε στα πόδια μας σαν κατακόκκινο καρπούζι, γεμίζοντας τον αέρα μυρωδιά από χαμένα καλοκαίρια.
Όταν ήρθε το ξημέρωμα, καθίσαμε όλες στη μεταξωτή γραμμή και βρέχαμε τα πόδια μας στο νερό της θάλασσας κοιτώντας την ανατολή.
Μια θάλασσα κόκκινη λες και είχε πνιγεί στα νερά της ο έρωτας.
Ήταν ώρα να αποχαιρετιστούμε μα δεν νοιώθαμε θλίψη, γιατί ξέραμε...
Ξέραμε πως ο έρωτας δεν πνίγεται παρά μόνο αν πνιγούν οι αναμνήσεις.
Κι εμείς ήμασταν ζωντανές ,όσο ζωντανό ήταν και το καλοκαίρι που έτρεχε αλαφιασμένο στην αμμουδιά.

ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΣΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ BEST ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ 2010
ΤΑ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΑΝΗΚΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΣΠΑ ΗΛΙΑΚΗ ΒΟΛΑΚΑ - ]]> http://www.volosblogs.gr/VivlioLatreia/2010/08/15/%ce%91%ce%b8%ce%b7%ce%bd%ce%ac,_%ce%b5%cf%85%cf%84%cf%85%cf%87%cf%8e%cf%82_%cf%80%ce%bf%cf%85_%ce%b4%ce%b5%ce%bd_%ce%b3%ce%b5%ce%bd%ce%bd%ce%ae%ce%b8%ce%b7%ce%ba%ce%b1_%cf%8c%ce%bc%ce%bf%cf%81%cf%86%ce%b7_,_%ce%9a%cf%8e%cf%83%cf%84%ce%b1%cf%82_%ce%9a%ce%b1%cf%81%ce%b1%ce%ba%ce%ac%cf%83%ce%b7%cf%82 VivlioLatreia: Αθηνά, ευτυχώς που δεν γεννήθηκα όμορφη", Κώστας Καρακάσης 2010-08-15T16:53:00-04:00 2010-08-15T16:53:00-04:00
-

της Κατερίνας Καρακασίδου
Βιβλίο παραλίας δεν το λες... Επτακόσιες σελίδες και μια ιστορία που μπορεί να σε κρατήσει ώρες μακριά απο τα κύματα ή να σε κάνει να χάσεις το μαγευτικό ηλιοβασίλεμα στον ορίζοντα. Ωστόσο μέσα σε μισό μόνο καλοκαίρι το έχω δανείσει ήδη σε τέσσερις φίλες! Κι αυτές το επέστρεφαν πάντα ενθουσιασμένες έχοντας προσθέσει στις σελίδες του μπόλικη άμμο, κομμάτια απο στάχτυ κι αγωνία, σταγόνες δακρύων και φραπέ...

Δεν συνηθίζω να δανείζω τα βιβλία μου. Είναι ένα «βίτσιο» που απέκτησα απο πολύ μικρή. Τα θέλω εκεί στη βιβλιοθήκη μου να κλείνουν μέσα τους τις ώρες που ξόδεψα να τα φυλλομετρώ. Ωστόσο θεώρησα ιεροσυλία να κρατήσω μόνο για μένα αυτήν την ιστορία! Αυτήν την αληθινή ιστορία! Ειδικά σε καιρούς που στην πρώτη αναποδιά λυγίζουμε και ξεκινάμε τη μεμψιμοιρία. Η Αθηνά όχι! Τα είχε όλα, η ζωή της τα πήρε αλλά αυτή συνέχισε. Πάλεψε, σπούδασε, δούλεψε, ταξίδεψε... Κυνήγησε τη ζωή στην άκρη του κόσμου. Απο την Κεφαλλονιά στη Βενετία, στην Αγία Πετρούπολη, στο Κάιρο...Τι κι αν ήταν τέλη του 19ου αιώνα και ο ρόλος της γυναίκας ήταν συγκεκριμένος και περιοριστικός;

Ύμνος στην ανθρώπινη και κυρίως στη γυναικεία θέληση. “Ευαγγέλιο” για κάθε νέα κοπέλα...Μια σπουδαία γυναίκα, μια συγκλονιστική, αληθινή ιστορία δια χειρός Κώστα Καρακάση.

πηγή: www.protagon.gr

- ]]> http://www.volosblogs.gr/VivlioLatreia/2010/08/15/%ce%94%ce%b9%ce%b1%ce%b3%cf%89%ce%bd%ce%b9%cf%83%ce%bc%cf%8c%cf%82:_%cf%84%ce%b1_%ce%ba%ce%b1%ce%bb%cf%8d%cf%84%ce%b5%cf%81%ce%b1_%ce%b2%ce%b9%ce%b2%ce%bb%ce%af%ce%b1_%ce%b3%ce%b9%ce%b1_%cf%84%ce%b7%ce%bd_%cf%80%ce%b1%cf%81%ce%b1%ce%bb%ce%af%ce%b1! VivlioLatreia: Διαγωνισμός: τα καλύτερα βιβλία για την παραλία! 2010-08-15T16:49:00-04:00 2010-08-15T16:49:00-04:00
- * Μπήκαμε στην τρίτη και τελευταία φάση του διαγωνισμού μας και σας ευχαριστούμε θερμότατα για την ανταπόκρισή σας. Η αλήθεια είναι ότι μας έχετε εντυπωσιάσει και με την πληθώρα των κειμένων σας αλλά και με την ποιότητά τους. Η κριτική επιτροπή μας διαβάζει και αξιολογεί τις συμμετοχές σας, οι καλύτερες απο τις οποίες θα συνεχίσουν να δημοσιεύονται εδώ, στην ενότητα των Βιβλίων. Θα παραλαμβάνουμε τις συμμετοχές σας ως τις 15 Αυγούστου. Στη συνέχεια θα επιλέξουμε και τον τρίτο νικητή μας, ο οποίος θα κερδίσει ένα σαββατοκύριακο στο ξενοδοχείο Pylaia, στην Αστυπάλαια.

Πέρα απο τα γενικά (να μην είναι τεράστια, σπάνια ή πολύτιμα) τα καλά βιβλία παραλίας είναι μια εντελώς υποκειμενική υπόθεση. Αλλοι τα θέλουν δροσερά και εύπεπτα, άλλοι τα προτιμούν καυτά και ερεθιστικά, άλλοι χάνονται με τα βαρειά κι ασήκωτα κι άλλοι τα θέλουν ασορτί με το μαγιώ. Το protagon είναι ανοιχτό σε όλα και σας καλεί να γράψετε για το αγαπημένο σας Βιβλίο Παραλίας και να κερδίσετε δωρεάν διανυκτερεύσεις στη Σύρο και στην Αστυπάλαια, στα ξενοδοχεία Eleana και Pylaia, κερασμένες απο την Coco-Mat.

Κανονισμοί
Ο διαγωνισμός μας θα διαρκέσει ως το τέλος Αυγούστου.
Τα κείμενα πρέπει να αναφέρονται σε ένα βιβλίο, οποιουδήποτε είδους, το οποίο έχει εκδοθεί στα Ελληνικά.
Δεν πρέπει να ξεπερνούν τις 300 λέξεις.
Τα περιμένουμε στο info@protagon.gr
Θα αξιολογούνται απο την κριτική επιτροπή του protagon (Αναστασία Λαμπρία, Σταύρος Θεοδωράκης, Αλκης Γαλδαδάς, Αρης Δαβαράκης) και τα καλύτερα θα δημοσιεύονται άμεσα.

Οι νικητές ως τώρα:
*Ο Κωστής Μακρής, που μας έστειλε το πρώτο review ("Η λεβάντα της Άτκινσον", Μάνος Κοντολέων ) στο info@protagon, είναι ο πρώτος απο τους νικητές μας. Κέρδισε δύο διανυκτερεύσεις σε δίκλινο δωμάτιο με πρωϊνό στο ξενοδοχείο Eleana, στη Σύρο. Θα ακολουθήσουν κι άλλοι!

* Η κριτική επιτροπή μας διάβασε τις συμμετοχές σας που λάβαμε ως και τις 22 Ιουλίου και επέλεξε την Πένη Κρανά ως νικήτρια. Η κα. Κρανά κερδίζει δύο διανυκτερεύσεις στο ξενοδοχείο Eleana.

πηγή: [www.protagon.gr] - ]]> http://www.volosblogs.gr/VivlioLatreia/2010/08/15/%ce%ba%ce%b1%ce%b9%ce%bd%ce%bf%cf%8d%cf%81%ce%b9%ce%bf_blog VivlioLatreia: καινούριο blog 2010-08-15T09:40:00-04:00 2010-08-15T09:40:00-04:00 www.ksanthompoumpouras.blogspot.com ελάτε να μοιραστούμε εμπειρίες και να ενημερωθούμε για ότι αφορά τα βλαστάρια μας.- ]]> http://www.volosblogs.gr/VivlioLatreia/2010/08/13/%ce%93%ce%b5%cf%89%ce%b3%cf%81%ce%b1%cf%86%ce%b9%ce%ba%ce%ac_%ce%b6%ce%bf%cf%8d%ce%bc%ce%b5_%cf%83%cf%84%ce%b7_%ce%94%cf%8d%cf%83%ce%b7,_%cf%83%cf%85%ce%bd%ce%b1%ce%b9%cf%83%ce%b8%ce%b7%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%b9%ce%ba%ce%ac_%cf%83%cf%84%ce%b7%ce%bd_%ce%91%ce%bd%ce%b1%cf%84%ce%bf%ce%bb%ce%ae VivlioLatreia: Γεωγραφικά ζούμε στη Δύση, συναισθηματικά στην Ανατολή 2010-08-13T09:10:00-04:00 2010-08-13T09:10:00-04:00 Σοφία Κωνσταντοπούλου

Δημοσιεύτηκε στον διαδικτυακό τόπο της κρητικής εφημερίδας "Η Τόλμη" (27-6-2010)

Η Πέρσα Κουμούτση γεννήθηκε στο Κάιρο. Ηρθε στην Ελλάδα αφού τελείωσε τις σπουδές της στο Αιγυπτιακό πανεπιστήμιο Καΐρου, ενώ τα πρώτα χρόνια δίδαξε στη μέση και ανώτερη εκπαίδευση. Το 1993 ασχολήθηκε επαγγελματικά με τη λογοτεχνική μετάφραση από τα αραβικά και τα αγγλικά, ενώ τα τελευταία χρόνια έχει κάνει σπουδαία δουλειά και ως συγγραφέας.
Η Πέρσα Κουμούτση, με αφορμή την πρόσφατη παρουσία της στο Ηράκλειο για ένα αφιέρωμα στην αραβική λογοτεχνία μέσα από τα βιβλία της «Τα Δυτικά του Νείλου» και το «Καφέ Κλεμέντε» μιλάει στην «Τ» για τους δύο πολιτισμούς που «κουβαλάει» μέσα της, τον αιγυπτιακό και τον ελληνικό, την επίπονη εργασία της μεταφράστριας αλλά και το αναγνωστικό κοινό της Ελλάδος.

Πώς πήρατε την απόφαση ν' ασχοληθείτε με την αραβική λογοτεχνία;

Εχοντας διανύσει τον πολύ δύσβατο δρόμο της μετάφρασης για πολλά χρόνια, αποφάσισα αυτή μου την εμπειρία να την αξιοποιήσω ακόμα περισσότερο στο να γράψω δικά μου βιβλία εξαιτίας της καταγωγής μου. Είμαι παιδί της διασποράς, έχω ζήσει και κουβαλάω μέσα μου δύο πολιτισμούς κι αυτό ήθελα κάπου να το εξωτερικεύσω. Ετσι αποφάσισα να γράψω το πρώτο μου βιβλίο. Πήγε πολύ καλά, δίνοντάς μου έδωσε το έναυσμα να γράψω ένα δεύτερο ώσπου συμπληρώθηκαν τέσσερα.

Υπάρχει κάποιος πολιτισμός που σας κερδίζει περισσότερο;

Οχι. Νομίζω ότι έχουν την ίδια δύναμη μέσα στην ψυχή μου και με επηρεάζουν το ίδιο. Γιατί έζησα ένα μεγάλο μέρος της ζωής μου στην Αίγυπτο, την παιδική μου ηλικία και τα εφηβικά μου χρόνια που είναι πολύ δυνατά και καθοριστικά για τη ζωή ενός ανθρώπου. Είμαι όμως και στην Ελλάδα πάνω από 20 χρόνια οπότε υπάρχει μία ισορροπία πια.

Αυτοί οι δύο πολιτισμοί έχουν κοινά;
Εχουν πολλά κοινά. Κατ' αρχάς αυτοί οι δύο πολιτισμοί υπήρξαν από τους αρχαίους χρόνους και ήταν αδελφοί πολιτισμοί. Υπήρχε μία αλληλεπίδραση που μόνο καλό έχει κάνει. Επειτα ο ελληνισμός της Αιγύπτου που άνθισε για έναν αιώνα περίπου άφησε τα σημάδια του εκεί. Και ο αραβικός πολιτισμός επηρέασε τον ελληνικό πολιτισμό.

Τελικά η Ελλάδα ανήκει στη Δύση ή στην Ανατολή;

Η Ελλάδα παραπαίει ανάμεσα στη Δύση και στην Ανατολή γι' αυτό δεν έχει βρει ακόμα την ταυτότητά της. Νομίζω ότι γεωγραφικά ζούμε στη Δύση αλλά συναισθηματικά ανήκουμε στην Ανατολή. Και δεν είναι τυχαίο που πάντα η Ελλάδα υποστηρίζει το αραβικό ζήτημα.

Παρατηρείται μία μεγάλη πληθώρα έντυπων. Μήπως αυτό τελικά είναι ένα μεγάλο μειονέκτημα για την ποιότητα;

Ναι, είναι μεγάλο μειονέκτημα γιατί υπάρχει μία «αυθαιρεσία». Χωρίς να υπάρχει η κατάλληλη παιδεία και πνευματική καλλιέργεια, ο καθένας μπορεί να γράψει ένα βιβλίο, να το χρηματοδοτήσει ο ίδιος και να το κυκλοφορήσει. Από την άλλη μεριά το αναγνωστικό κοινό δεν είναι «εκπαιδευμένο» να ξεχωρίζει ένα καλό λογοτεχνικό βιβλίο από ένα πιο «εύπεπτο» ανάγνωσμα. Τα έχει ισοπεδώσει κάπως στο μυαλό του κι έτσι χαντακώνεται εν μέρει η ποιοτική λογοτεχνία, η οποία έχει περιθωριοποιηθεί στην Ελλάδα. Αυτό βέβαια είναι ένα παγκόσμιο φαινόμενο, απλά εδώ παρατηρείται πιο έντονα.

Η οικονομική κρίση έχει αγγίξει το βιβλίο;

Οχι, δεν το αγγίζει στο βαθμό που θα περίμενε κανείς. Απλά όπως προανέφερα οι επιλογές είναι λάθος. Δηλαδή, ναι μεν ο κόσμος αγοράζει βιβλία αλλά αγοράζει πιο ανάλαφρα βιβλία.
Το τελευταίο σας βιβλίο λέγεται «Καφέ Κλεμέντε». Περί τίνος πρόκειται;
Το «Καφέ Κλεμέντε» ενώ εξελίσσεται κατά το ήμισυ στην Αίγυπτο μιλά περισσότερο για τις ευαισθησίες μας. Δηλαδή, ότι οι άνθρωποι δίνονται πολύ εύκολα στο ονειρικό και δεν θέλουν να ζουν την πραγματικότητα. Εθελοτυφλούν, δηλαδή. Με αποτέλεσμα η ζωή να τους προσπεράσει και να χάσουν το… παιχνίδι.

Τι μηνύματα θέλετε να περάσετε στο βιβλίο σας;

Ολα τα βιβλία ειδικά τα δύο τελευταία («Στα Δυτικά του Νείλου» και «Καφέ Κλεμέντε») επειδή αναφέρομαι στο σημείο καμπής για τον πολιτισμό της Αιγύπτου και την επανάσταση που προκάλεσε μετά την παρακμή της παροικίας μεταφέρει τα μηνύματα της εξέλιξης και του χρόνου. Δηλαδή, ότι όλα έχουν μία εξέλιξη αλλά τα πάντα τείνουν να χαθούν. Ο χρόνος είναι πολύ δυνατός αλλά η μνήμη πρέπει να υπάρχει και να διαιωνίζεται. Τίποτα δεν μένει το ίδιο, τα «πάντα ρει» όπως λέει ο Ηράκλειτος κι όπως λένε οι Αιγύπτιοι «το νερό του Νείλου δεν είναι ποτέ ίδιο». Ηταν μία συνέπεια που την περίμεναν οι περισσότεροι, άλλοι τη δέχτηκαν κι άλλοι όχι, με αποτέλεσμα να μένουν με το όνειρο.

Μία μετάφραση μπορεί να επηρεάσει το βιβλίο;

Η μετάφραση είναι μία επώδυνη διαδικασία. Πολύ πιο δύσκολη από τη συγγραφή. Μπορεί πολύ εύκολα να επηρεάσει ένα βιβλίο είτε να το βελτιώσει είτε να το χαντακώσει. Πρέπει ο καθένας να διαβάζει τα νοήματα που κρύβονται μέσα από τις λέξεις. Ειδικά στην αραβική λογοτεχνία που μέχρι πρόσφατα υπήρχε λογοκρισία και οι συγγραφείς έγραφαν υπαινικτικά, οπότε ο μεταφραστής έπρεπε να τα καταλάβει αυτά. Τα τελευταία χρόνια, ευτυχώς, δεν ισχύει αυτό αλλά δεν παύει να είναι μία δύσκολη διαδικασία το να μεταφέρεις ένα ολόκληρο έργο ενός ανθρώπου που έχει άλλα πιστεύω. Πρέπει να έχεις μελετήσεις τον ίδιο το συγγραφέα.

πηγή: [persakoumoutsi.psichogios.gr] - ]]> http://www.volosblogs.gr/VivlioLatreia/2010/08/13/%ce%97_%cf%80%ce%b1%cf%84%cf%81%ce%af%ce%b4%ce%b1_%ce%b5%ce%af%ce%bd%ce%b1%ce%b9_%ce%b7_%cf%83%ce%b7%ce%bc%ce%b1%ce%b4%ce%bf%cf%8d%cf%81%ce%b1_%ce%bc%ce%b1%cf%82 VivlioLatreia: Η πατρίδα είναι η σημαδούρα μας 2010-08-13T09:00:00-04:00 2010-08-13T09:00:00-04:00 -Με αφορμή το τελευταίο της βιβλίο, η Νοέλ Μπάξερ μιλάει στην Ελπίδα Πασαμιχάλη για την έμπνευση, την καταγωγή και την παγκοσμιοποίηση.

«Ένα από τα θέματα που με απασχολούν στα βιβλία μου είναι ο τρόπος με τον οποίο οι παλιοί ‘‘ξεβάφουν’’ στους νεότερους. Όταν ξεκινάμε την ενήλικη ζωή μας, κουβαλάμε και το ‘‘χρώμα’’ των προηγούμενων γενιών. Θέλω να δω τη ρυτίδα του ήρωα. Το παρελθόν του.

Ένας ήρωας που έχει κάνει πλαστικές εμένα δεν μου λέει τίποτα. Γιατί δεν είναι ρεαλιστικός». Τη δήλωση αυτή κάνει η συγγραφέας Νοέλ Μπάξερ, μιλώντας με την ευκαιρία έκδοσης του δεύτερου μυθιστορήματός της, με τίτλο «Τη νύχτα που γύρισε ο χρόνος» (εκδόσεις Ψυχογιός). Με μητέρα Ελληνίδα και πατέρα Βρετανό, η Μπάξερ, η οποία προσδιορίζει τον εαυτό της ως «Ελληνίδα συγγραφέας με ξενικό όνομα», μιλά για τις πηγές της έμπνευσης, τις χαμένες πατρίδες που χαρακτηρίζουν τη θεματολογία της, για τον τρόπο που την επηρέασε η διπλή της καταγωγή, για τον Οδυσσέα και την παγκοσμιοποίηση.
Πώς έρχεται η έμπνευση για ένα μυθιστόρημα;

Άλλοτε έρχεται μια εικόνα, σαν να ανοίγεις ένα βιβλίο και σου έρχεται ξαφνικά η κεντρική του σελίδα. Άλλοτε έρχεται ο ήρωας, και ξαφνικά υπάρχει στη ζωή μου. Στο τελευταίο μου βιβλίο βρισκόμασταν σε διακοπές στη Θάσο και καθόμασταν κοιτάζοντας τα κύματα. Ξαφνικά η κεντρική ηρωίδα, η Σουλτάνα, εμφανίστηκε σαν να την έφερνε το κύμα. Ήταν σαν μια οπτασία, αλλά πολύ έντονη, ένα πρόσωπο που έβλεπα, με όλα του τα χαρακτηριστικά, σαν να ήταν μέλος της παρέας. Από εκεί και πέρα άρχισε να χτίζεται η υπόθεση. Σαν ένα παζλ από επιμέρους στοιχεία.

Στο προηγούμενο βιβλίο σας, «Από δρυ παλιά και από πέτρα», τι είχε συμβεί;

Εκεί είχε έλθει μια εικόνα από το βιβλίο, η κεντρική ιδέα. Μετά άρχισαν να μπαίνουν σκέψεις σκόρπιες που με απασχολούσαν επί χρόνια. Όπως η ιδέα της «Οδύσσειας», που ήλθε στο μυαλό μου όταν είχα πάει την κόρη μου να δει την Καβάλα. Είχα να πάω 25-30 χρόνια, από τότε που είχα φύγει δηλαδή. Τότε αισθάνθηκα πως είμαι τυχερή που εγώ έχω κάπου να επιστρέψω. Αντίθετα, υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που δεν έχουν πού να πάνε. Σκεφτόμουν τι θα γινόταν αν ο Οδυσσέας δεν εύρισκε την Ιθάκη!... Αν ήταν από εκείνους τους Έλληνες που δεν έχουν πια πατρίδα.

Σας τρομάζει η πιθανότητα να μην έχει κάποιος πατρίδα;

Αυτό το θέμα με έχει απασχολήσει από τότε που γεννήθηκα. Γιατί είμαι μισή Ελληνίδα, μισή Βρετανίδα. Στην Ελλάδα θεωρούμαι Αγγλίδα, στην Αγγλία θεωρούμαι Ελληνίδα! Δηλαδή, δεν ανήκω πουθενά εκατό τοις εκατό.

Πώς δημιουργήθηκε το ενδιαφέρον για τις χαμένες πατρίδες του ελληνισμού που κυριαρχεί και στα δύο βιβλία σας;

Το πρώτο βιβλίο ήταν ο δικός μου τρόπος να αποχαιρετίσω τον 20ό αιώνα. Ο αιώνας που είχε χαμένες πατρίδες –που δεν είναι μόνο η Μικρά Ασία, η Ιωνία, είναι και ο Πόντος και η Κύπρος–, που είχε Κατοχή, είχε Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, είχε την προσφυγική Ελλάδα. Με το τωρινό μου βιβλίο λέω «ευχαριστώ» σε μια πόλη, την Καβάλα, και σε μια εποχή της στην οποία βρίσκονται τα παιδικά μου χρόνια. Μιλάμε για τη δεκαετία του ’60 και του ’70, που ήταν σημαντική για όλη τη Βόρεια Ελλάδα. Τότε είχε ακόμη προσφυγικό πληθυσμό που ενσωματωνόταν. Μπορούσα να δω τη διαφορετική κουλτούρα. Έβλεπα Μικρασιάτες, έβλεπα Πόντιους, και καταλάβαινα πώς μπορεί να υπάρξει ένα σύνολο από πολλά μέρη, γιατί κι εγώ έτσι ήμουνα.

Με ποιον τρόπο σάς έχει επηρεάσει η διπλή σας καταγωγή;

Θεωρώ τον εαυτό μου Ελληνίδα κι έχω πει ότι είμαι μια Ελληνίδα συγγραφέας με ξενικό όνομα. Πιστεύω ότι, αν για σήμερα είμαι μια εξαίρεση, στην επόμενη γενιά συγγραφέων θα υπάρχουν σίγουρα και άλλα ξένα ονόματα. Γιατί από τόσα παιδιά μεταναστών στην Ελλάδα σίγουρα θα δημιουργηθούν και νέοι συγγραφείς.

Πότε πρωτοπήγατε στην Αγγλία;

Ο πατέρας μου δεν είχε συγγενείς εκεί και πηγαίναμε κάποια ταξίδια σαν τουρίστες. Όταν τελείωσα το πανεπιστήμιο, πήγα στην Αγγλία για να κάνω μεταπτυχιακά. Ήθελα να διερευνήσω σε ποιον βαθμό είμαι και Αγγλίδα. Σας πληροφορώ ότι δεν μου άρεσε τίποτα! Όταν ήρθα πίσω, ήμουν πολύ πιο συνειδητοποιημένη Ελληνίδα από όσο ήμουν όταν έφυγα. Μου έλειπαν οι Έλληνες φίλοι και η ελληνική οικογένεια όπως την γνώρισα. Δεν ήταν τόσο ο ήλιος, αλλά οι άνθρωποι.

Σε επίπεδο κουλτούρας, ποια σας έχει επηρεάσει περισσότερο; Ο Όμηρος ή ο Σαίξπηρ;

Ήταν και ο Όμηρος και ο Σαίξπηρ, και η γερμανική και η γαλλική λογοτεχνία! Μεγάλωσα σε ένα σπίτι που διάβαζαν πάρα πολύ, υπήρχαν πάρα πολλά βιβλία, και αυτό με είχε τρομάξει στην εφηβεία. Έβλεπα όλα αυτά τα βιβλία, με τα ράφια να φτάνουν μέχρι το ταβάνι. Η μητέρα μου χρησιμοποιούσε τον όρο «οι κλασικοί» και τόνιζε ότι είναι αδύνατον να μην ξέρεις κάποιον από αυτούς! Όλη αυτή η παγκόσμια λογοτεχνία μού φαινόταν απρόσιτη. Εκείνο που δεν είχα κατανοήσει τότε ήταν ότι το ζήτημα δεν ήταν να τα μάθω όλα αυτά, αλλά να τα απολαύσω.

Ποια είναι η δική σας ματιά στο φαινόμενο της παγκοσμιοποίησης που χαρακτηρίζει την εποχή μας;

Η παγκοσμιοποίηση στην τέχνη είναι ελευθερία. Είναι ένα ποτάμι που έχει τη δική του ροή. Νομίζω ότι όλα έχουν την καλή και την κακή τους πλευρά. Η παγκοσμιοποίηση δεν είναι ούτε μάστιγα, αλλά ούτε και το μεγάλο όφελος. Προερχόμενη από μια «πανευρωπαϊκή» οικογένεια, έκανα αγώνα να βρω τον εαυτό μου ως ενήλικας. Ο άνθρωπος έχει απόλυτη ανάγκη από μια πατρίδα, γιατί έτσι έχει μια σημαδούρα. Αλλιώς πηγαίνει κι έρχεται και τον παρασύρει το κύμα.

-Τη νύχτα που γύρισε ο χρόνος
Νοέλ Μπάξερ
Ψυχογιός 2010

* http://noellebaxer.psichogios.gr


πηγή: [www.bookpress.gr] - ]]> http://www.volosblogs.gr/VivlioLatreia/2010/08/13/100_%ce%9d%ce%b9%ce%ba%ce%b7%cf%84%ce%ad%cf%82_%ce%9a%ce%bb%ce%ae%cf%81%cf%89%cf%83%ce%b7%cf%82_%ce%99%ce%bf%cf%85%ce%bb%ce%af%ce%bf%cf%85_2010 VivlioLatreia: 100 Νικητές Κλήρωσης Ιουλίου 2010 2010-08-13T08:35:00-04:00 2010-08-13T08:35:00-04:00 Με μεγάλη χαρά σας ανακοινώνουμε τα ονόματα των 100 νικητών της κλήρωσης του Ιουλίου 2010, οι οποίοι κερδίζουν ένα μυθιστόρημα της επιλογής τους από τις Εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ.

Στην κλήρωση συμμετείχαν όλοι οι αναγνώστες που εγγράφηκαν στο FAN CLUB/ΛΕΣΧΗ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ το χρονικό διάστημα από 01/01/2010 μέχρι και 30/06/2010, όσοι έστειλαν συμπληρωμένα ερωτηματολόγια των βιβλίων μας ή κατέθεσαν την κριτική τους στο site μας, όσοι χρησιμοποίησαν τις υπηρεσίες που παρέχονται από το site μας (Ηλεκτρονική εγγραφή, Εγγραφή στο newsletter, Αγορές, Πρόταση βιβλίου, Μάντης, Εκδοτικές προτάσεις, Γνώμη για site, Γνώμη για newsletter, Σύμβουλος δώρων, Forum, Social Networks) και όσοι έστειλαν τα στοιχεία τους ή ανανέωσαν την εγγραφή τους μέσω sms το ίδιο χρονικό διάστημα.

Οι νικητές έχουν ειδοποιηθεί και γραπτώς.

Οι διαμένοντες στην Αθήνα μπορούν να παραλάβουν άμεσα το μυθιστόρημα της επιλογής τους από το κεντρικό μας κατάστημα στην οδό Μαυρομιχάλη 1 (ΑΘΗΝΑ: κοντά στην πλατεία Ομονοίας, κάθετη στην Ακαδημίας και σχεδόν απέναντι από τη Λυρική Σκηνή – Ώρες λειτουργίας: Δευτέρα-Παρασκευή 8.00π.μ.-4.00μ.μ. και Σάββατο 8.00π.μ.-1.00μ.μ.).

Οι διαμένοντες εκτός Αθηνών παρακαλούνται να επικοινωνήσουν με την κύρια Γεωργακοπούλου Σταυρούλα, μέσω e-mail στο stagemarketing@psichogios.gr ή τηλεφωνικά στο 2102804846 για να συνεννοηθούν για την παραλαβή του δώρου τους.

Α/Α

Επώνυμο

Όνομα

Περιοχή

1

Aυξωνίδης

Βαγγέλης

ΔΡΑΜΑ

2

Αγάκου

Ελευθερία

ΑΘΗΝΑ

3

Αλεξανδροπούλου

Βίκη

ΓΕΡΑΚΑΣ ΑΤΤΙΚΗΣ

4

Αμπατζίδου

Ελένη

ΓΡΕΒΕΝΑ

5

Αναστασοπούλου

Δήμητρα

ΛΥΓΟΥΡΙΟ

6

Ανδρεδάκη

Ειρήνη

ΧΑΝΙΑ ΚΡΗΤΗΣ

7

Αρμενιάκου

Κασσιανή

ΑΚΑΔΗΜΙΑ ΠΛΑΤΩΝΟΣ - ΑΘΗΝΑ

8

Βούλγαρη

Βιργινία

ΚΑΛΛΙΘΕΑ - ΑΘΗΝΑ

9

Γελαδάκη

Κωνσταντίνα

ΑΘΗΝΑ

10

Γεωργάτου

Αριάδνη

ΚΕΡΚΥΡΑ

11

Γεωργίου

Μαρία

ΚΙΛΚΙΣ

12

Γεωργουσάκη

Βάσω

ΝΙΚΑΙΑ - ΠΕΙΡΑΙΑΣ

13

Γιαννούλη

Ελένη

ΧΟΛΑΡΓΟΣ - ΑΘΗΝΑ

14

Γιαννούση

Πετρούλα

ΒΕΡΟΙΑ

15

Γιορδαμνή

Κατερίνα

ΡΟΔΟΣ

16

Γρηγοράκη

Χρυσούλα

ΣΕΡΡΕΣ

17

Δίνα

Αρετή

ΠΟΛΙΧΝΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

18

Ευαγγέλου - Ιωάννου

Ευαγγελία

ΓΑΛΑΞΙΔΙ

19

Θεοδωροπούλου

Νάγια

ΑΓΙΑ ΜΑΡΙΝΑ ΚΟΡΩΠΙΟΥ

20

Ίβρου

Σοφία

ΚΑΡΔΙΤΣΑ

21

Καπετανάκη

Ελένη

ΜΑΣΤΑΜΠΑΣ - ΗΡΑΚΛΕΙΟ ΚΡΗΤΗΣ

22

Καραγιάννη

Αννούλα

ΚΑΣΤΟΡΙΑ

23

Κάραλη

Γρηγορία - Μαρία

ΑΜΑΛΙΑΔΑ

24

Καραμπίκα

Σταυρούλα

ΓΟΥΔΙ - ΑΘΗΝΑ

25

Κατούφα

Αναστασία

ΠΕΡΙΓΙΑΛΙ ΚΟΡΙΝΘΙΑΣ

26

Κατσίκη

Σταματίνα

ΚΟΡΩΠΙ ΑΤΤΙΚΗΣ

27

Κατσιούλη

Νικολέτα

ΚΑΛΛΙΘΕΑ - ΑΘΗΝΑ

28

Κλαδή

Μαριέττα

ΖΑΚΥΝΘΟΣ

29

Κόκκαλη

Σπυριδούλα

ΚΕΡΚΥΡΑ

30

Κολλύρης

Νικόλαος

ΚΑΤΑΚΟΛΟ

31

Κοντορόζη

Μαρκέλλα

ΓΛΥΦΑΔΑ - ΑΘΗΝΑ

32

Κορδή

Ελένη

ΑΣΠΡΟΠΥΡΓΟΣ ΑΤΤΙΚΗΣ

33

Κουκουτή

Μαριάννα

ΧΑΛΑΝΔΡΙ - ΑΘΗΝΑ

34

Κουλαμπά

Στέλλα

ΝΕΑ ΧΑΛΚΗΔΟΝΑ - ΑΘΗΝΑ

35

Κουρδή

Ειρήνη

ΚΑΛΑΜΑΤΑ

36

Κουρκούλη

Άννα

ΚΕΡΑΤΣΙΝΙ - ΠΕΙΡΑΙΑΣ

37

Κουρουπή

Δήμητρα

ΚΑΛΑΜΑΤΑ

38

Κούσουλου

Μαρία

ΛΑΤΣΙΑ - ΛΕΥΚΩΣΙΑ

39

Κούστα

Αικατερίνη

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

40

Κουτσιούκης

Ελευθέριος

ΛΑΡΙΣΑ

41

Κυρατζή

Μανωλία

ΚΑΜΑΤΕΡΟ

42

Κυργιαφίνη

Μαριάννα

ΠΟΛΥΓΥΡΟΣ ΧΑΛΙΚΙΔΙΚΗΣ

43

Κωνσταντέλου

Πολυξένη

ΑΘΗΝΑ

44

Λάζαρη

Γεωργία

ΠΑΤΡΑ

45

Λαντζανάκη

Μαρία

ΑΓΙΟΙ ΘΕΟΔΩΡΟΙ

46

Λιοδάκη

Εύη

ΠΕΡΙΣΤΕΡΙ - ΑΘΗΝΑ

47

Λιότσα

Άννα

ΚΑΛΑΜΑΡΙΑ - ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

48

Μαζαράκης

Σπύρος

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

49

Μάντουκας

Μπάμπης

ΧΑΛΚΙΔΑ

50

Μανώλη

Ναταλία

ΚΟΖΑΝΗ

51

Μαρινάκη

Άσπα

ΖΑΚΥΝΘΟΣ

52

Μελισσουργού

Ελένη

ΑΧΑΡΝΑΙ - ΑΘΗΝΑ

53

Μίχα

Τέτα

ΣΑΛΑΜΙΝΑ

54

Μουστάκα

Έφη

ΑΓΙΑ ΑΝΝΑ ΕΥΒΟΙΑΣ

55

Μουστάκας

Αθανάσιος

ΝΕΑ ΜΑΚΡΗ ΑΤΤΙΚΗΣ

56

Μπασανάκη

Σάντυ

ΦΙΛΟΘΕΗ - ΑΘΗΝΑ

57

Μπλάτσου

Βάσια

ΚΑΛΑΜΑΤΑ

58

Νάτση

Όλγα

ΛΑΡΙΣΑ

59

Νουρή

Λώρα

ΑΧΑΡΝΑΙ - ΑΘΗΝΑ

60

Νταλαμπούρα

Μαρία

ΛΑΜΙΑ

61

Ντερά

Κατερίνα

ΚΑΜΑΤΕΡΟ

62

Ντούμα

Κωνσταντίνα

ΠΕΤΡΟΥΠΟΛΗ - ΑΘΗΝΑ

63

Παλαιοπάνου

Ανδρονίκη

ΠΑΛΑΙΟ ΦΑΛΗΡΟ - ΑΘΗΝΑ

64

Παληοπούλου

Αγάθη-Ρίτσα

ΜΑΝΔΡΑ ΑΤΤΙΚΗΣ

65

Παναγάκης

Αναστάσιος

ΜΕΓΑΛΟΠΟΛΗ

66

Παναγιωτίδου

Σοφία

ΛΙΤΟΧΩΡΟ

67

Παναηλίδου

Σοφία

ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

68

Παπαδογιαννάκη

Σταυρούλα

ΧΑΝΙΑ ΚΡΗΤΗΣ

69

Παπαδοπούλου

Σοφία

ΑΓΙΟΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ - ΛΕΜΕΣΟΣ

70

Παππάς

Γιάννης

ΙΩΑΝΝΙΝΑ

71

Παππού

Ιωάννα

ΑΣΠΡΟΠΥΡΓΟΣ ΑΤΤΙΚΗΣ

72

Παραδεισανός

Γιάννης

ΗΡΑΚΛΕΙΟ ΚΡΗΤΗΣ

73

Πατρικοπούλου

Ειρήνη

ΜΥΤΙΛΗΝΗ

74

Παυλοπούλου

Μαρία

ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΗ - ΑΘΗΝΑ

75

Πέππα

Κατερίνα

ΓΑΛΑΤΣΙ - ΑΘΗΝΑ

76

Πετράκη

Εύα

ΙΕΡΑΠΕΤΡΑ ΚΡΗΤΗΣ

77

Πετροπούλου

Ελένη

ΠΕΙΡΑΙΑΣ

78

Πούλου

Ελένη

ΑΞΙΟΥΠΟΛΗ ΚΙΛΚΙΣ

79

Ρέππας

Νικόλαος

ΛΑΜΙΑ

80

Σαριδάκη

Ευφροσύνη

ΑΜΦΙΑΛΗ - ΚΕΡΑΤΣΙΝΙ

81

Σιανίδου

Μαρία

ΛΑΡΙΣΑ

82

Σιδέρη

Κατερίνα

ΘΗΒΑ

83

Σπυροπούλου

Γεωργία

ΖΕΦΥΡΙ

84

Στασέσκαγια

Αλίσια

ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΗ - ΑΘΗΝΑ

85

Σταύρος

Ελένη

ΛΕΡΟΣ

86

Συλάκου

Μαρία

ΧΑΙΔΑΡΙ

87

Ταβιανάτου

Παναγιώτα

ΑΡΓΟΣΤΟΛΙ- ΚΕΦΑΛΛΟΝΙΑ

88

Τζανακοπούλου

Ιζαβέλλα

ΠΑΡΟΣ

89

Τζιβράς

Γιώργος

ΑΡΓΟΣΤΟΛΙ ΚΕΦΑΛΛΗΝΙΑΣ

90

Τσαϊλακοπούλου

Μαρία

ΑΡΓΥΡΟΥΠΟΛΗ - ΑΘΗΝΑ

91

Τσακίρης

Σάββας - Νεκτάριος

ΑΘΗΝΑ

92

Τσαλδάρη

Αικατερίνη

ΑΦΙΔΝΕΣ

93

Τσέφου

Ελένη

ΠΕΤΡΑΛΩΝΑ - ΑΘΗΝΑ

94

Τσουφλίδης

Ορέστης

ΝΕΑ ΙΩΝΙΑ - ΑΘΗΝΑ

95

Φιλιππίδου

Μαρία

ΣΤΑΥΡΟΥΠΟΛΗ - ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ

96

Φραγκάκη

Ειρήνη

ΑΙΓΑΛΕΩ - ΑΘΗΝΑ

97

Φώτη

Κατερίνα

ΧΙΟΣ

98

Χατζησταύρου

Μαργαρία

ΑΜΦΙΑΛΗ - ΚΕΡΑΤΣΙΝΙ

99

Χρήστου

Σταματία

ΧΑΛΚΙΔΑ

100

Χριστοπούλου

Σόνια

ΑΧΑΡΝΑΙ - ΑΘΗΝΑ

Η επόμενη κλήρωση για 100 μυθιστορήματα των Εκδόσεών μας θα πραγματοποιηθεί τον Ιανουάριο του 2011 και θα αφορά τα άτομα που έκαναν οποιαδήποτε από τις περιγραφόμενες δραστηριότητες το χρονικό διάστημα 01/07/2010 έως 31/12/2010.

- ]]> http://www.volosblogs.gr/VivlioLatreia/2010/08/12/%ce%96%ce%ad%cf%83%cf%84%ce%b7..... VivlioLatreia: Ζέστη..... 2010-08-12T09:13:00-04:00 2010-08-12T09:13:00-04:00 ]]> http://www.volosblogs.gr/VivlioLatreia/2010/08/11/%ce%a6%ce%b1%ce%bd%cf%84%ce%ac%cf%83%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%b1_%cf%80%ce%bf%cf%85_%cf%83%cf%84%ce%bf%ce%b9%cf%87%ce%b5%ce%b9%cf%8e%ce%bd%ce%bf%cf%85%ce%bd_%cf%84%ce%bf_%cf%80%ce%b1%cf%81%cf%8c%ce%bd VivlioLatreia: Φαντάσματα που στοιχειώνουν το παρόν 2010-08-11T09:08:00-04:00 2010-08-11T09:08:00-04:00 Συγγραφέας Γιώργος Γλυκοφρύδης
Εκδοτικός Οίκος ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ
Κατηγορία Ελληνική Λογοτεχνία

Υπάρχουν στιγμές στην ιστορία κάθε λαού που είναι κομβικές για την πορεία του και υπάρχουν γεγονότα που ποτέ δεν μπορούν να ξεχαστούν ή να παραγραφούν. Χρόνια σκοτεινά ή ηρωικά επανέρχονται στη συλλογική μνήμη και γίνονται αντικείμενο διδασκαλίας στο σχολείο. Φυσικό είναι να εμφανίζονται συχνά και στη λογοτεχνία. Η γερμανική κατοχή, 65 χρόνια μετά το τέλος της, υπάρχει στη μνήμη αρκετών επιζώντων της εποχής και στο μυαλό όλων μας ως ιστορικό γεγονός. Όλοι έχουμε ακούσει πολλά για αυτή την περίοδο και αρκετοί έχουμε στο μυαλό μας την εικόνα των δωσίλογων με τη μαύρη κουκούλα να προβαίνουν σε πράξεις προδοσίας. Μια τέτοια εικόνα ζωγραφίζει και ο Γιώργος Γλυκοφρύδης στο μυθιστόρημα του 10 Ώρες Δυτικά.

Στη Θεσσαλονίκη του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου ο νεαρός Σταύρος κάνει τα πάντα για να επιβιώσει. Τρέφει βαθύ μίσος για τους Εβραίους και τους κομμουνιστές και δεν διστάζει να φορέσει την μαύρη κουκούλα για να τους προδώσει στον κατακτητή. Όταν καταλαβαίνει ότι το τέλος της γερμανικής κυριαρχίας πλησιάζει, αλλάζει στρατόπεδο και δεν διστάζει να προδώσει ακόμα και αυτόν που τον βοήθησε να σταθεί στα πόδια του. Εξηντα τρία χρόνια μετρά η εγγονή του, η Αριάδνη, έρχεται από την Αμερική στη Θεσσαλονίκη για να ολοκληρώσει το διδακτορικό της. Σε ένα μπαρ γνωρίζει και ερωτεύεται τον Μωυσή. Τι θα συμβεί, όμως, όταν μάθει ότι ο παππούς της ήταν ένας προδότης; Πως θα αντιδράσει όταν καταλάβει ότι οι απόγονοι όσων πρόδωσε περιμένουν ακόμα να πάρουν εκδίκηση; Πως θα μπορέσει να κρατήσει τη σχέση της με τον Μωυσή, όταν όλο το παρελθόν έχει στραφεί εναντίον τους;

Το βιβλίο χωρίζεται σε τρία μέρη. Στο πρώτο μέρος («Οι έξι μαύροι κύκλοι») παρουσιάζεται η ιστορία του Σταύρου και η δράση του στην περίοδο της κατοχής στη Θεσσαλονίκη. Σκοτεινές εικόνες, αίσθημα ασφυξίας και κακίας χαρακτηρίζουν αυτό το πρώτο μέρος όπου ο Σταύρος δεσπόζει με τον αδίστακτο χαρακτήρα του. Στο δεύτερο μέρος («Στον Άλφα του Κένταυρου») το φως και το σκοτάδι εναλλάσονται καθώς οι δυο πρωταγωνιστές ερωτεύονται και ζουν την «άλλη ζωή», αυτή τη ζωή που δεν κρύβει μυστικά και προβλήματα, ώσπου δεν μπορούν πια να αγνοήσουν το παρελθον: πρέπει να το αντιμετωπίσουν για να μπορέσουν και οι δυο να συνεχίσουν. Οι άνθρωποι που ψάχνουν τον Σταύρο για να τον τιμωρήσουν δεν μπορούν να σταματήσουν για χάρη της Αριάδνης. Η τιμωρία του παππού της είναι κάτι που πρέπει να γίνει για να δικαιωθούν οι νεκροί και για αυτό προχωρούν όπως είχαν σχεδιάσει. Το τρίτο μέρος («10 Ώρες Δυτικά») παρακολουθεί τη ζωή του Μωυσή και της Αριάδνης μετά την τιμωρία του Σταύρου, όταν το παρελθόν δεν μπορεί να τους αγγίξει πια.

Ο Γιώργος Γλυκοφρύδης και σε αυτό το μυθιστόρημα, όπως και στον Επιβάτη, εξετάζει το πως τα ιστορικά γεγονότα και το παρελθόν επηρεάζουν το άτομο. Δημιουργεί χαρακτήρες αληθινούς και ζωντανούς και πλοκή που δημιουργεί αγωνία. Κρατάει σωστές αποστάσεις από τα γεγονότα που περιγράφει και σέβεται τη χρονική περίοδο που τον απασχολεί δημιουργώντας ένα μυθιστόρημα δυνατό και συναρπαστικό.

πηγή: www.diavasame.gr
Αφροδίτη Δημοπούλου- ]]> http://www.volosblogs.gr/VivlioLatreia/2010/08/09/%ce%a0%cf%81%cf%8e%cf%84%ce%b1_%cf%83%ce%b5_%ce%ba%cf%85%ce%ba%ce%bb%ce%bf%cf%86%ce%bf%cf%81%ce%af%ce%b1 VivlioLatreia: Πρώτα σε κυκλοφορία 2010-08-09T19:41:00-04:00 2010-08-09T19:41:00-04:00

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ



Α/Α

ΤΙΤΛΟΣ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ

ΕΚΔΟΤΗΣ

1 Το τελευταίο τσιγάρο Μαντά Λένα ΨΥΧΟΓΙΟΣ
2 Η ξυπόλητη των Αθηνών
 Λαπατά Φιλομήλα ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗΣ
3 Τα δάκρυα τςη χαράς Παπάκου Βάσω ΛΙΒΑΝΗ
4 Οταν τα παραμυθια λενε αληθεια Ομηρολη Ευα ΛΙΒΑΝΗ
5 Το κύμα του έρωτα Αλεξάνδρου Γιάννης & Μαρίνα ΛΙΒΑΝΗΣ
6 Λευκή ορχιδέα Οικονόμου Καίτη ΨΥΧΟΓΙΟΣ
7 Το μοναστήρι Καρνέζης Πάνος ΛΙΒΑΝΗ
8 Πανωλεθρίαμβος Τζούμας Κωνσταντίνος ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗΣ
9 Γλυκόπικρες παρενθέσεις Τα καλοκαίρια του έρωτα: Μυθιστόρημα Βήχας Κωνσταντίνος Δ. PUBLICBOOK
10 Βαλίτσες και φύγαμε Μαναλης Γιάννης-Παπαδόπουλος Χάρης ΛΙΒΑΝΗΣ
11 Ιμαρέτ στη σκια του ρολογιού Καλπούζος Γιάννης ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ
12 Μαμά 2 και ο μπαμπάς στον κόσμο του 2 Μανανεδάκη Κατερίνα ΛΙΒΑΝΗ
13 Σταχτοπούτα δίχως πρίγκιπα Βαηνά, Ελένη ΛΙΒΑΝΗ
14 Μερσέντες Χιλλ Δημουλίδου Χρυσηίδα ΨΥΧΟΓΙΟΣ
15 Ένα πεινασμένο στόμασ Διβάνη Λένα ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗ

ΞΕΝΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ



Α/Α

ΤΙΤΛΟΣ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ

ΕΚΔΟΤΗΣ

1 Ο Φρόιντ στο Μανχάταν Μυθιστόρημα Bossi, Luc ΚΑΛΕΝΤΗΣ
2 Ττο νησι Hislop Victoria ΔΙΟΠΤΡΑ
3 Δέκα ετών, διαζευγμένη Ναζούντ Αλί Ali, Nojoud MODERN TIMES
4 EAT, PRAY, LOVE Η ζωή περιμένει να την απολαύσεις Gilbert Elizabeth ΜΙΝΩΑΣ
5 Ο αγαπημένος μαθηματικός τύπος του καθηγητή Ogawa, Yoko ΑΓΡΑ
6 Lost Symbol (pb) USA EDITION Brown, Dan --
7 Η ταπείνωση Roth, Philip ΠΟΛΙΣ
8 Το χαμένο σύμβολο Brown Dan ΛΙΒΑΝΗΣ
9 Το μυστικό Byrne Rhonda ΛΙΒΑΝΗΣ
10 Το καθετί στην ώρα του Tong Cuong, Valerie ΠΟΛΙΣ
11 Το νησί κάτω από τη θάλασσα Allende, Isabel ΩΚΕΑΝΙΔΑ
12 Το βιβλίο των μυστικών Harper, Tom ΛΙΒΑΝΗΣ
13 Το κορίτσι με το τατουάζ Larsson, Stieg ΨΥΧΟΓΙΟΣ
14 Η χρονιά της ερήμου Mairal, Pedro ΠΟΛΙΣ
15 Γιατί οι άνδρες θέλουν σεξ και οι γυναίκες χρειάζονται αγάπη Pease, Allan ΕΣΟΠΤΡΟΝ

ΠΑΙΔΙΚΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ



Α/Α

ΤΙΤΛΟΣ

ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ

ΕΚΔΟΤΗΣ

1 ΤΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΜΥΘΙΩΝ: ΟΜΗΡΟΥ ΟΔΥΣΣ. ΘΕΑΤΡΟ ΓΙΑ ΠΑΙΔΙΑ ΡΟΥΓΓΕΡΗ, ΚΑΡΜΕΝ ΛΙΒΑΝΗΣ
2 Ο ΜΙΚΡΟΣ ΠΡΙΓΚΙΠΑΣ SAINT - EXUPERY, ANTOINE DE ΠΑΤΑΚΗ
3 ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΕΝΟΣ ΣΠΑΣΙΚΛΑ 4 : ΣΚΥΛΙΣΙΑ ΖΩΗ ΚΙΝΙ ΤΖΕΦ ΨΥΧΟΓΙΟΣ
4 Ο ΠΕΡΣΙ ΤΖΑΚΣΟΝ ΚΑΙ Η ΘΑΛΑΣΣΑ ΤΩΝ ΤΕΡΑΤΩΝ Riordan, Rick ΠΑΠΥΡΟΣ
5 TOY STORY 3 -- ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ
6 ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΕΝΟΣ ΣΠΑΣΙΚΛΑ 1: ΤΑ ΧΡΟΝΙΚΑ ΤΟΥ ΓΚΡΕΓΚ ΧΕΦΛΙ KINNEY, JEFF ΨΥΧΟΓΙΟΣ
7 ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ΜΙΑΣ ΞΕΝΕΡΩΤΗΣ Russell, Renee Rachel ΨΥΧΟΓΙΟΣ
8 ΟΜΗΡΟΥ ΗΛΙΑΔΑ: ΤΡΩΪΚΟΣ ΠΟΛΕΜΟΣ Ρουγγέρη, Κάρμεν ΛΙΒΑΝΗΣ
9 ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ενός ΣΠΑΣΙΚΛΑ 4: Το ποτήρι ξεχείλισε KINNEY ΨΥΧΟΓΙΟΣ
10 ΟΙ ΔΙΑΚΟΠΕΣ ΤΟΥ ΜΙΚΡΟΥ ΝΙΚΟΛΑ GOSCINNY, RENE ΣΥΓΧΡΟΝΟΙ ΟΡΙΖΟΝΤΕΣ
11 TOY STORY 3: Μαγικός κόσμος --- ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ
12 ΤΟ ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ ενός ΣΠΑΣΙΚΛΑ 2: Ο Ρόντρικ δεν παίζεται Kinney, Jeff ΨΥΧΟΓΙΟΣ
13 ΔΙΑΚΟΠΕΣ ΑΠΟ ΤΗΝ Α' ΣΤΗ Β' ΔΗΜΟΤΙΚΟΥ ΓΛΩΣΣΑ, ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΑ, ΙΣΤΟΡΙ ΣΤΕΦΟΥ - ΒΟΥΔΟΥΡΗ, ΑΘΑΝΑΣΙΑ ΚΕΔΡΟΣ
14 TOY STORY 3 --- ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ
15 ΕΡΧΕΣΑΙ ΜΑΖΙ ΜΟΥ; ΤΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ ΜΕ ΤΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ ΡΟΥΓΓΕΡΗ, ΚΑΡΜΕΝ ΛΙΒΑΝΗΣ
πηγή: www.diavasame.gr- ]]> http://www.volosblogs.gr/VivlioLatreia/2010/08/08/%ce%9f_%ce%ac%ce%ba%ce%b1%ce%bc%cf%80%cf%84%ce%bf%cf%82_%cf%83%cf%85%ce%bd%cf%84%ce%b7%cf%81%ce%b7%cf%84%ce%b9%cf%83%ce%bc%cf%8c%cf%82_%cf%84%ce%bf%cf%85_%ce%9a%ce%bf%cf%8d%ce%bd%cf%84%ce%b5%cf%81%ce%b1 VivlioLatreia: Ο άκαμπτος συντηρητισμός του Κούντερα 2010-08-08T22:15:00-04:00 2010-08-08T22:15:00-04:00 -
-Γράφει ο Δημοσθένης Κούρτοβικ
Κανένας δεν έχει υπερασπίσει την τέχνη του μυθιστορήματος τόσο επιδέξια και ρωμαλέα όσο ο Μίλαν Κούντερα. Μήπως όμως αυτή η υπεράσπιση φανερώνει και τα όρια της «φιλοσοφίας» του σύγχρονου μυθιστορήματος;

Οταν διαβάζεις δοκίμια του Κούντερα, αισθάνεσαι πως παρακολουθείς ένα υπέροχο ρέκβιεμ για έναν πολιτισμό που είναι ο δικός σου (αν συμβαίνει να είσαι Ευρωπαίος). Στην περίπτωση μάλιστα που είσαι ο ίδιος καλλιτέχνης ή συγγραφέας, είναι πολύ πιθανό να νιώσεις, μέσα στη συγκίνησή σου για την αριστοτεχνικά και διορατικά εγκωμιαστική νεκρολογία, το σοκ από την ανακοίνωση της εντελώς προσωπικής καταδίκης σου. Γιατί θα συνειδητοποιήσεις ότι πρόκειται για τα δικά σου πιστεύω, ότι οσαδήποτε και οσοδήποτε σωστά επιχειρήματα και αν επικαλεστείς υπέρ αυτών, δεν έχουν καμιά σημασία μπροστά στην αμείλικτη, αέναη ροή των πραγμάτων.

Γι΄ αυτό ο Κούντερα μισεί την Ιστορία. Η απαισιοδοξία του δεν έχει να κάνει τόσο με τη διαπίστωσή του ότι ζει το τέλος του πολιτισμού του όσο με την υπόρρητη πεποίθησή του ότι ο πολιτισμός αυτός θα ήταν ο μόνος άξιος (ή έστω ο πιο άξιος) να επιζήσει, αλλά η Ιστορία είναι τυφλή απέναντι σ΄ αυτό, όπως και σε κάθε τι άλλο. Παρουσιάζεται, λοιπόν, στο δικαστήριό της σαν κατηγορούμενος αγωνιστής σε μια εικονική δίκη, ο οποίος ξέρει ότι η καταδικαστική απόφαση είναι προειλημμένη, αλλά θέλει ν΄ αναδείξει με την απολογία του την ουτιδανότητα των δικαστών του και την υπεροχή της πίστης του.

Και η απολογία αυτή είναι πράγματι συγκλονιστική. Συν τοις άλλοις επειδή γίνεται με όλη την εγρήγορση και την ενάργεια που αποκτά ξαφνικά η συνείδησή μας, όταν μιλάμε για κάτι πολύτιμο που χάσαμε ή πρόκειται να χάσουμε πολύ σύντομα. Ο Κούντερα αρχίζει τα δοκίμιά του με προσωπικά του βιώματα, που θέτουν ένα ζήτημα, ένα αίνιγμα για ένα ορισμένο έργο τέχνης. Διερευνά βασανιστικά αυτό το αίνιγμα, το συσχετίζει με άλλα βιώματά του, το πολιορκεί από διάφορες πλευρές, ώσπου να καταλήξει σ΄ ένα συμπέρασμα, μια εξήγηση, συχνά αναπάντεχη, που ρίχνει φως στη βαθύτερη ουσία των πνευματικών δημιουργιών που τον συγκινούν στη λογοτεχνία, τη μουσική, τη ζωγραφική. Σ΄ αυτό που θεωρεί τέρμα του ευρωπαϊκού πολιτισμού υιοθετεί έναν τόνο και μια στάση παρόμοια μ΄ εκείνα που διέκριναν στην αφετηρία της ακμής του έναν άλλο στοχαστή: τον Μονταίνιο.

Είναι γνωστά, τόσο από τα μυθιστορήματά του όσο και από προηγούμενους τόμους δοκιμίων του, ο σκεπτικισμός του, η πικρή ειρωνεία του, ο σαρκασμός, προπαντός ο αυτοσαρκασμός του, ο σχετικισμός του, η αλλεργία του στις ιδεολογίες και τις ηθικές αξιολογήσεις, η απέχθειά του για το συναίσθημα, όταν αυτό γίνεται στην τέχνη χαρτογράφος και αποτιμητής της πραγματικότητας. Ειδικά για το μυθιστόρημα (για το οποίο έχει διακηρύξει από παλιά ότι αποτελεί ξεχωριστή τέχνη, την αυθεντικότερα ευρωπαϊκή τέχνη, και όχι απλώς λογοτεχνικό είδος) επαναλαμβάνει εδώ ότι αξίζει το όνομά του μόνον όταν αποκαλύπτει κάτι καινούργιο για την ανθρώπινη ύπαρξη, όταν είναι, όπως λέει ο ίδιος, ένας «υπαρξιακός βυθομετρητής», και μάλιστα βουτώντας στις πιο καθημερινές, τις πιο κοινότοπες καταστάσεις της ζωής των ανθρώπων. Αναπτύσσει την ποιητική του διαλέγοντας, αυτή τη φορά, ως παραδείγματα ήσσονες ή και άγνωστες ευρύτερα λογοτεχνικές μορφές, ώστε να μπορέσει να δείξει με περισσότερη καθαρότητα, μακριά από το θάμβος των μεγάλων κλασικών, τον ριζικά μοντέρνο, ρηξικέλευθο πυρήνα του έργου τους. Φτάνει μάλιστα στο σημείο να υπερασπιστεί- αυτός ο φιλοσοφημένος και συνεπέστατος, όχι όμως δογματικός μοντερνιστής- το πιο κόκκινο πανί σύσσωμης της μοντερνιστικής πρωτοπορίας: τον Ανατόλ Φρανς!

Οπως πάντα, ο Κούντερα κάνει ένα σωρό διεισδυτικές παρατηρήσεις, εντυπωσιακά συνεκτικές και σύμφωνες με τη γενικότερη αντίληψή του περί τέχνης. Προσωπικά, ήθελα να χειροκροτήσω κάθε φορά που διάβαζα τις θέσεις του για τη φύση του μυθιστορήματος, κάθε φορά που εξηγούσε γιατί ο συναισθηματισμός είναι δηλητήριο για την τέχνη. Με τον ίδιο ενθουσιασμό υποδέχτηκα, σ΄ αυτό το βιβλίο, τις βολές του εναντίον της «πανεπιστημιακής βλακείας», που συρρικνώνει την αισθητική ενός μυθιστορήματος σε ζήτημα γλώσσας, παραγνωρίζοντας άλλα βασικά στοιχεία της μυθιστορηματικής σύνθεσης (σς 82-83), εναντίον του ολοένα πιο «μισόμουσου» χαρακτήρα της λογοτεχνικής θεωρίας (σ. 86) και πολλά άλλα.

Ωστόσο, όσο περισσότερο διαβάζω Κούντερα τόσο πιο σχηματισμένες και επίμονες γίνονται κάποιες απορίες μου και θα ήθελα τώρα, με αφορμή το καινούργιο βιβλίο του, να τις διατυπώσω, χωρίς να προχωρήσω εδώ σε διεξοδική ανάπτυξή τους.

Ο Κούντερα βλέπει τα σημάδια της παρακμής του ευρωπαϊκού πολιτισμού στην απώλεια της ουσιαστικής επαφής με τις ρίζες του, στην κυριαρχία της σύγχρονης πολιτισμικής βιομηχανίας, που πλημμυρίζει τον κόσμο και τα μυαλά με τα γνωστά σκουπίδια, εκτοπίζοντας την αληθινή τέχνη, και στην ιλιγγιώδη επιτάχυνση της Ιστορίας, που διαλύει την ατομικότητα, αφού ένας άνθρωπος της εποχής μας γνωρίζει στη διάρκεια της ζωής του υπερβολικά πολλές αλλαγές για να μπορεί να τις αφομοιώσει και να τις συνθέσει στη συνείδησή του. Σωστά είναι όλα αυτά. Μήπως όμως στα σημάδια της παρακμής ανήκουν επίσης ο (ολοένα πιο σκυθρωπός) σκεπτικισμός και σχετικισμός του Κούντερα, η απροκάλυπτη αδυναμία του (που αυτός βέβαια δεν τη βλέπει ως αδυναμία) να πιστέψει σε κάτι, οτιδήποτε, έξω από την τέχνη; Ο Όστβαλντ Σπένγκλερ θεωρούσε ότι ο χειμώνας ενός πολιτισμού, η φάση της παρακμής του, χαρακτηρίζεται από την κουλτούρα, την αναγωγή του δηλαδή σε μια εκλέπτυνση που δεν συνοδεύεται από το αλλοτινό σφρίγος και την πνευματική ορμή του. Μπορούμε και χωρίς ν΄ ασπαστούμε την κοσμοθεωρία του Σπένγκλερ να παραδεχτούμε ότι υπάρχει αλήθεια σ΄ αυτή την άποψη. Ο Κούντερα δεν βλέπει παρά μόνο τέχνη, τέχνη όχι βέβαια έξω από τη ζωή (αλλιώς δεν θα μ΄ ενδιέφερε ως στοχαστής ούτε ως συγγραφέας), αλλάκόντραστη ζωή, μια τέχνη που ξέρει άριστα ν΄ ανατέμνει, όχι όμως και να συμπαθεί. Αυτό, για μένα, είναι σύμπτωμα παρακμής ενός πολιτισμού.

Η τέχνη όπως την αντιλαμβάνεται ο Κούντερα είναι μόνον η υψηλή τέχνη. Η «ταπεινή» τέχνη απλώς δεν είναι τέχνη. Ο Κούντερα δεν έχει τίποτα να πει για τα κόμιξ, φερ΄ ειπείν, ή για τη μοντέρνα μουσική (ξέρουμε όμως από τα μυθιστορήματά του ότι την αντιπαθεί). Καταδικάζει ακόμα και τον κινηματογράφο (κάνει εξαίρεση μόνο για τις ταινίες του Φελλίνι), γιατί θεωρεί την κάμερα αδιάκριτη, κουτσομπόλικη και αποβλακωτική. Ακαμπτος συντηρητισμός, όπου τέχνες είναι μόνον οι έξι που αναγνωρίστηκαν από τον Χέγκελ ως τέχνες; Δεν θα επιμείνω σ΄ αυτό, είναι κάτι που αφορά τον ίδιο τον Κούντερα. Πολύ σημαντικότερο είναι ότι ο απόλυτος διαχωρισμός ανάμεσα σε «υψηλή» και «ταπεινή» (ή «λαϊκή» ή «ευτελή») τέχνη αποτελεί και αυτός σύμπτωμα κάθε γερασμένου πολιτισμού.

Ο συναισθηματισμός είναι εχθρός της τέχνης, λέει ο Κούντερα, κι επαναλαμβάνω ότι συμφωνώ απόλυτα. Από εδώ όμως ώς το σημείο ν΄ απορρίψεις την «υποκειμενική ηχητικότητα της ψυχής» υπέρ της «αντικειμενικής ηχητικότητας του κόσμου» (ο Κούντερα χρησιμοποιεί αυτούς τους όρους μιλώντας για τη μουσική του Ξενάκη) η απόσταση είναι μεγάλη. Η πεποίθηση του Τσέχου συγγραφέα ότι το συναίσθημα περικλείει το σπέρμα της βαρβαρότητας πρέπει να ιδωθεί στο ζοφερό φως των ολοκληρωτισμών του 20ού αιώνα, που απευθύνονταν μεθοδικά στο συναίσθημα των μαζών, και σ΄ αυτό το πλαίσιο είναι κατανοητή. Αλλά ποιος πολιτισμός και ποιος άνθρωπος μπορεί να σηματοδοτήσει, πολύ περισσότερο να νοηματοδοτήσει, τον κόσμο του χωρίς την ενέργεια του συναισθήματος και της πίστης; Πόση αντοχή μπορεί να έχει μια τέχνη που αναλύει την ανθρώπινη κατάσταση, οσοδήποτε λεπτά κι ευρηματικά, για να καταλήξει από τα πιο περίπλοκα μονοπάτια στις ίδιες πάντα σταθερές και να μας πει ότι η ύπαρξή μας είναι τυχαία, οι πράξεις μας κωμικές και οι επιδιώξεις μας ανόητες; Αυτή δεν είναι η καρναβαλική ιλαρότητα και φιλοπαιγμοσύνη του Ραμπελαί, που τόσο θαυμάζει ο Κούντερα. Είναι πιο πολύ το επαγγελματικό βλέμμα του ανατόμου μπροστά σ΄ ένα πτώμα ξαπλωμένο πάνω στον μαρμάρινο πάγκο.

Εκτιμώ αφάνταστα τον Κούντερα. Αλλά πώς ν΄ αντλήσεις παρηγοριά από την τέχνη, όταν έχεις πάψει να φυλάς, έστω σε μια κρυφή γωνιά της ψυχής σου, κάποια ψήγματα πίστης σε κάτι πέρα από την τέχνη;

Εξαιρετική, όπως πάντα, η μετάφραση του βιβλίου από τον Γιάννη Χάρη. - ]]> http://www.volosblogs.gr/VivlioLatreia/2010/08/08/%ce%9a%ce%9f%ce%a5%ce%a3_%ce%9a%ce%9f%ce%a5%ce%a3 VivlioLatreia: ΚΟΥΣ ΚΟΥΣ 2010-08-08T22:02:00-04:00 2010-08-08T22:02:00-04:00 Μεγάλη αναστάτωση και ανησυχία προκάλεσε στον εκδοτικό κόσμο η αποχώρηση της Fnac από την Ελλάδα. Ο λόγος είναι ότι κανείς δεν ενημερώθηκε τι θα γίνει με τις υποχρεώσεις της αλυσίδας απέναντι στους εκδότες, παρά το γεγονός ότι έως τώρα η συμπεριφορά της στις συναλλαγές της έχει θεωρηθεί πολύ καλή. Η ανησυχία αυτή οδήγησε και ένα συνδικαλιστικό όργανο των εκδοτών, τον Σύνδεσμο Εκδοτών Βιβλίου, να εκδώσει ανακοίνωση με την οποία καλούσε την εταιρεία να προβεί σε δημόσια τοποθέτηση και δέσμευση για τη διαδικασία αποπληρωμής των προμηθευτών εκδοτών. Οπως είναι ήδη γνωστό, τα καταστήματα Αμαρουσίου (Τhe Μall Αthens) και Γλυφάδας περιήλθαν στον έλεγχο της αλυσίδας Ρublic, ενώ το κατάστημα στο Μοναστηράκι, που είχε ανοίξει πριν από λίγους μήνες, έκλεισε.

Ειδικές τιμές από 0,90 μέχρι 7,90 ευρώ σε 143 τίτλους παιδικής λογοτεχνίας και από 2,90 μέχρι 11 ευρώ σε 177 τίτλους λογοτεχνίας ενηλίκων, βιβλίων γενικών γνώσεων και λευκωμάτων ανακοίνωσαν οι Εκδόσεις Ψυχογιός. Η πρωτοβουλία αυτή αναλήφθηκε, όπως λένε οι άνθρωποι του εκδοτικού οίκου, «ενάντια στην οικονομική κρίση και με επίγνωση των δυσκολιών που αντιμετωπίζει ο χώρος του βιβλίου», καθώς «η ανάγνωση αποτελεί βασική ανάγκη για τον άνθρωπο». Τα βιβλία θα διατίθενται από επιλεγμένα βιβλιοπωλεία, μέχρι εξαντλήσεως των αποθεμάτων και από το site των εκδόσεων.

Οι Εκδόσεις Μίνωας πενθούν την απώλεια του Ηλία Κωνστανταρόπουλου, ο οποίος μαζί με τη Μαρία Κωνστανταροπούλου- Δρούγκα βρισκόταν στο τιμόνι του οίκου από το 1960 μέχρι το 1990, οπότε και η σκυτάλη παραδόθηκε στα παιδιά τους Γιάννη και Ανδρέα. Ο Ηλίας Κωνστανταρόπουλος είχε γεννηθεί στην Οιχαλία Μεσσηνίας το 1923. Ο Μίνωας έδινε πάντα έμφαση στο παιδικό βιβλίο, συνολικά όμως έχει εκδώσει πάνω από 3.000 τίτλους. Στα χρόνια του Ηλία Κωνστανταρόπουλου είχε αρχίσει η έκδοση της σειράς Γαλάζια Βιβλιοθήκη (Ουγκώ, Κρόνιν, Χέμινγουεϊ, Στάινμπεκ κ.ά.) αλλά και σειράς με έργα του Ιουλίου Βερν. - ]]> http://www.volosblogs.gr/VivlioLatreia/2010/08/08/%ce%95%cf%81%cf%89%cf%84%ce%b5%cf%85%ce%bc%ce%ad%ce%bd%ce%bf%cf%82_%ce%bc%ce%b5_%cf%84%ce%bf%ce%bd_%ce%b5%cf%87%ce%b8%cf%81%cf%8c VivlioLatreia: Ερωτευμένος με τον εχθρό 2010-08-08T21:54:00-04:00 2010-08-08T21:54:00-04:00 -Γράφει ο Μιχάλης Μοδινός
Μέσα σ΄ αυτό το μυθιστόρημα ενηλικίωσης, ο αλγερινός συγγραφέας καταγράφει τα γυρίσματα της μοίρας και αναπολεί τα νιάτα του. Ο ανεκπλήρωτος έρωτας που διατρέχει ολόκληρο το βιβλίο εμπλουτίζεται προς το τέλος με τα δραματικά πολιτικά γεγονότα που σημάδεψαν τη χώρα του. Συμπέρασμα; Ετσι το θέλησε ο Αλλάχ.

Περισσότερο από κάθε άλλη αποικία, η Αλγερία χάραξε τη μεταπολεμική γαλλική και γενικότερα ευρωπαϊκή ιστορία. Με τους Γάλλους απρόθυμους να εγκαταλείψουν τα κεκτημένα, ο απελευθερωτικός πόλεμος που άρχισε επισήμως το 1954 για να ολοκληρωθεί μόλις το 1962 εισήγαγε νέες μορφές αντάρτικου των πόλεων, τυφλή τρομοκρατία και πραξικοπηματικές κινήσεις. Οι γάλλοι έποικοι που ένιωθαν επί έναν αιώνα σαν στο σπίτι τους- άλλωστε η μεσογειακή Αλγερία έχει παρόμοια τοπιο-κλιματικά χαρακτηριστικά με την απέναντι Κυανή Ακτή- ωθήθηκαν σε έναν πικρό εμφύλιο, ο ρατσισμός κατά των Αράβων φούντωσε, τα θύματα συσσωρεύτηκαν κατά χιλιάδες, μέχρι οι έποικοι και οι ντόπιοι συνεργάτες τους να υποχρεωθούν κακήν κακώς να εγκαταλείψουν τη γενέθλια γη και να καταφύγουν στη Μητρόπολη ως «μαυροπόδαροι». Καθ΄ οδόν, συντελούσης και της ταπεινωτικής ήττας των Γάλλων στο Ντιεν Μπιεν Φου (Ινδοκίνα), ο Ντε Γκωλ παραχώρησε κυριολεκτικά εν μια νυκτί την ανεξαρτησία στις δεκατέσσερις άλλες αποικίες της Μαύρης Αφρικής. Το γαλλικό Ιμπέριουμ είχε παραδώσει το πνεύμα, ενώ οι πικροί μεταπελευθερωτικοί ανταγωνισμοί μόλις άρχιζαν για την αφρικανική ήπειρο.

Η Αλγερία συνιστά προνομιακό πεδίο για τη γαλλική λογοτεχνία, αρχής γενομένης βεβαίως από τον Αλμπέρ Καμί, στο έργο του οποίου μπορεί ο αναγνώστης να ανιχνεύσει τον βαθμό ενσωμάτωσης των γάλλων εποίκων. Ο Γιασμίνα Χάντρα τον μνημονεύει κάπου στο βιβλίο, και επιχειρεί να δώσει μια εικόνα της αλγερινής γης από τη δε καετία του ΄30 ώς το 1962 που να ανταποκρίνεται στα πράγματα. Ο ήρωάς του, ο Γιουνές ή Ιωνάς, παιδί μιας πάμφτωχης οικογένειας Αράβων που έχασε τη γη της, παρακολουθεί το κατρακύλισμα του πατέρα του μέχρι να υιοθετηθεί από τον πλούσιο θείο του, ο οποίος ζει στην ευρωπαϊκή συνοικία του Οράν και έχει ενσωματωθεί στην κοινωνία των λευκών αποικιοκρατών (είναι μάλιστα παντρεμένος με Γαλλίδα). Μεταβάλλεται έτσι αίφνης σε χαϊδεμένο πριγκιπόπουλο, ενώ η οικογένειά του σύρεται στον βούρκο μέχρι να εξαφανισθεί- όχι ιδιαίτερα πειστικάπαντελώς. Ο Ιωνάς δεν θα τους αναζητήσει με ιδιαίτερο φανατισμό και θα περάσει μια χαρά τα εφηβικά του χρόνια παρέα με Γάλλους, Εβραίους και Ισπανούς. Τα ζητήματα της καρδιάς θα κυριαρχήσουν σύντομα. Μια Γαλλιδούλα, η Εμιλί, θα στοιχειώσει τη σκέψη του, αλλά ο Ιωνάς θα την απαρνηθεί όταν εκείνη του κάνει μια ανοιχτή και διόλου πειστική ερωτική εξομολόγηση, καθώς η μαμά της τον έχει ήδη εξίσου ανοιχτά αποπλανήσει και του απαγορεύει την πρόσβαση στην κόρη της. Ο Ιωνάς θα συγκρουσθεί με την παρέα του που επίσης ποθεί συλλογικά την Εμιλί, η οποία αφού κορτάρει όλους τους φίλους θα καταλήξει να παντρευτεί τον λιγότερο προικισμένο από αυτούς εν είδει μιας ιδιότυπης απονομής κοινωνικής δικαιοσύνης. Ο ήρωάς μας θα περιφέρεται ανεξήγητα μελαγχολικός και απελπισμένος για μια ολόκληρη ζωή, θα την επαναδιεκδικήσει όταν είναι πια πολύ αργά και μόνο στην κηδεία της στην Αιξ Αν Προβάνς, μισό αιώνα αργότερα, θα λυτρωθεί επανανακαλύπτοντας τον έρωτά της μέσω ανεπίδοτων επιστολών.

Εντέλει σαπουνόπερα μπολιασμένη με άφθονο αραβικό λυρισμό; Ισως. Το ζήτημα είναι ότι ο πρώην αξιωματικός του αλγερινού στρατού που έγραψε δημοφιλή αστυνομικά έργα δανειζόμενος το όνομα της συζύγου του, επιχειρεί μέσα από τα βιβλία του να περάσει πανανθρώπινα μηνύματα και άρα δεν μπορεί να κριθεί παρά ως πολιτικοποιημένος συγγραφέας. Εδώ κυριαρχεί εντούτοις μια παθητική αποδοχή του κισμέτ. Ωρες ώρες μάλιστα διαφαίνεται μέσα από ατέλειωτες σελίδες «επιφανειακής ενδοσκόπησης» μια νοσταλγία της αποικιοκρατίας. Ακόμη και στο τελευταίο κεφάλαιο όπου ο Ιωνάς είναι πια υπερήλικος μαθαίνουμε αίφνης ότι τα πενήντα χρόνια που μεσολάβησαν του φέρθηκαν μια χαρά. Παιδιά κι εγγόνια αποκατεστημένα - η μπουλντόζα της Ιστορίας πέρασε ακριβώς δίπλα από το περιβόλι του χωρίς να το αγγίξει. Τυχερός εντέλει αυτός ο μελαγχολικός Γιουνές που έγινε Ιωνάς. Να μην ήταν κι η Εμιλί στη μέση!

- ]]> http://www.volosblogs.gr/VivlioLatreia/2010/08/07/%ce%9c%cf%80%ce%ae%ce%ba%ce%b1_%cf%83%cf%84%ce%b7_%ce%b2%ce%ac%cf%81%ce%ba%ce%b1_... VivlioLatreia: Μπήκα στη βάρκα ... 2010-08-07T21:21:00-04:00 2010-08-07T21:21:00-04:00 -ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΖΩΗΣ
ΠΕΝΥ ΠΑΠΑΔΑΚΗ
εκδ Ψυχογιός

Μπήκα στη βάρκα που είχε το όνομά σου: Ελπίδα. Έπιασα πολλά λιμάνια στην πορεία μου. Κάθε λιμάνι και μια ιστορία. Της Νανάς, του κυρ Λεωνίδα, της μικρής Μαρίας, της Έφης, της Ελισάβετ, του Στέλιου… Μέσα από τις ζωές τους έζησα τη δική σου κι έμαθα πολλά για σένα, που έφυγες νωρίς. Έμαθα πολλά για μένα, που έμεινα πίσω να αναρωτιέμαι γιατί έφυγες τόσο ξαφνικά. Έμαθα πως το πιο όμορφο μάθημα είναι αυτό του φλερτ με τη μέρα που ξημερώνει. Με το δειλινό που μας χαιρετάει βάφοντας τα πάντα μ' όμορφα χρώματα. Μου είχες πει κάποτε ότι "το παιχνίδι με τη ζωή μετράει - άλλοτε σε ρίχνει κι άλλοτε τη ρίχνεις, κι αυτή είναι η μαγεία". Είχες δίκιο, Ελπίδα, αυτό μετράει, και τώρα πια ξέρω να το παίζω και να το ζω. Για σένα και για μένα. Είναι το ριζικό μου που σαν λάδι στη βάφτιση με σφράγισε. Είναι το όνομά μου. Με λένε Νίκη και τα παιχνίδια της ζωής θα τα κερδίσω όλα".- ]]> http://www.volosblogs.gr/VivlioLatreia/2010/08/07/%ce%a3%cf%84%ce%b7_%cf%83%ce%ba%ce%b9%ce%ac_%cf%84%cf%89%ce%bd_%cf%84%cf%81%ce%b1%ce%b3%ce%bf%cf%85%ce%b4%ce%b9%cf%8e%ce%bd VivlioLatreia: Στη σκιά των τραγουδιών 2010-08-07T09:49:00-04:00 2010-08-07T09:49:00-04:00 ΙΜΑΡΕΤ
Στη σκιά των τραγουδιών

20-08-2010 ΒΡΑΔΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΓΙΑΝΝΗ ΚΑΛΠΟΥΖΟ

Βραδιά αφιερωμένη στον Γιάννη Καλπούζο και στο μυθιστόρημα του Ιμαρέτ, το οποίο κέρδισε το Βραβείο Αναγνωστών 2009, διοργανώνει ο Δήμος Αρταίων στις 20 Αυγούστου 2010 στο χώρο του Τζαμιού του Φαΐκ πασά στο Μαράτι Άρτας.
Στο πρώτο μέρος της βραδιάς θα ερμηνευτούν γνωστά και άγνωστα τραγούδια (ηπειρώτικα, μικρασιάτικα, τούρκικα κ.λπ.), τα οποία παίζονταν στα Καφέ Αμάν πριν από το 1880 και αναφέρονται στο βιβλίο, καθώς και άλλα ακούσματα της εποχής. Ενδιάμεσα των τραγουδιών θα αναγνωστούν αποσπάσματα από το μυθιστόρημα, παραδοσιακά δίστιχα και χαρακτηριστικές ρήσεις των ηρώων, ενώ θα προβάλλεται φωτογραφικό υλικό από την παλιά Άρτα.
Το πρόγραμμα θα συνεχιστεί με γνωστά ηπειρώτικα τραγούδια, μικρασιάτικα και ηπειρώτικα με επιρροές από μικρασιάτικα ακούσματα.

Συντελεστές:
Το ηπειρώτικο συγκρότημα Λαλητάδες και η Ροδή Τομουρτζούκγκιουλ
Οι ηθοποιοί Λίνα Εξάρχου και Λεωνίδας Χρυσομάλλης
Ο συγγραφέας Γιάννης Καλπούζος

Τόπος: Τζαμί Φαΐκ πασά, Μαράτι, δρόμος Άρτα-Γραμμενίτσα

Χρόνος: 20 Αυγούστου 2010

Ώρα έναρξης: 9:00 μ.μ.

Είσοδος : Ελεύθερη

Στο χώρο θα διατίθεται το βιβλίο του Γιάννη Καλπούζου “Ιμαρέτ-Στη σκιά του ρολογιού”. Επίσης έκδοση του βιβλίου σε audio book και έκδοση με cd όπου περιέχονται τα τραγούδια του πρώτου μέρους της βραδιάς, τα οποία ηχογραφήθηκαν στη μουσική σκηνή Χαμάμ σε αντίστοιχη εκδήλωση στην Αθήνα- ]]> http://www.volosblogs.gr/VivlioLatreia/2010/08/06/%ce%8c%ce%bb%ce%b1_%ce%b1%cf%85%cf%84%ce%ac_%cf%80%ce%bf%cf%85_%cf%87%ce%ac%cf%83%ce%b1%ce%bc%ce%b5_-_%ce%9a%ce%b5%cf%86%ce%ac%ce%bb%ce%b1%ce%b9%ce%bf_6 VivlioLatreia: Όλα αυτά που χάσαμε - Κεφάλαιο 6 2010-08-06T22:18:00-04:00 2010-08-06T22:18:00-04:00 Όταν βγήκαμε επιτέλους έξω, στο φως, λες και δε βρισκόμασταν πια στη Νέα Υόρκη, αλλά σε μια πόλη παρείσακτη, τριτοκοσμική, που έμοιαζε να έχει ξεφυτρώσει στα μέρη μας από το πουθενά. Παλιά κτήρια κτυπημένα από την υγρασία και μια ζώσα εγκατάλειψη, ακόμη πιο παλιά μουχλιασμένα αυτοκίνητα στους δρόμους, νέοι να περιφέρονται σε ομάδες από δω κι από κει, περιπολικά να διασχίζουν πού και πού με χαμηλή ταχύτητα τις σχεδόν έρημες γειτονιές, πολύχρωμες μπουγάδες απλωμένες στα μπαλκόνια και ήχοι παράταιροι να φτάνουν στ’ αυτιά μας από τα σπίτια, από τηλεοράσεις που διαφήμιζαν μια ζωή που ήταν αλλού, σε ανθρώπους που ίσως να μην είχαν αύριο. Η όψη πίσω από τη φωτεινή βιτρίνα της σύγχρονης πόλης.
Η αλήθεια είναι ότι πρώτη φορά στη ζωή μου ένιωσα να φοβάμαι τόσο πολύ, κι ας είχα τον Άντι δίπλα μου, να μου κρατά το χέρι, να με καθησυχάζει και δίχως λόγια να με καθοδηγεί σ’ ένα προορισμό για μένα άγνωστο ακόμη. Κάποτε φτάσαμε σ’ ένα παλιό κτήριο, σαν όλα τ’ άλλα, μα κάπου διαφορετικό, αφού αυτό, για κάποιο αδιανόητο στην κοινή μου λογική λόγο, έμοιαζε να ξεχειλίζει από ζωή. Ήταν φρεσκομπογιατισμένο τουρκουάζ και όλα τα παλιά, σαν κι εκείνο το ίδιο, παράθυρα κάλυπταν λευκές διάφανες κουρτίνες. Μπήκαμε μέσα απρόσκλητοι, λες και μας ανήκε ο χώρος, σπρώχνοντας μια πόρτα που έτριζε και ήταν κλειστή, αλλά όχι κλειδωμένη. Είδα μια χοντρή αφροαμερικανή να κάθεται πίσω από ένα γραφείο, παριστάνοντας ή μη τη θυρωρό. Με το που σήκωσε το βλέμμα και μας αντίκρισε είδα να σχηματίζεται στα χείλη της ένα τόσο πλατύ χαμόγελο, που έμοιαζε σε μια στιγμή να έχει ανακτήσει πέντε από τα χαμένα χρόνια της ζωής της. Όταν μίλησε η φωνή της ακούστηκε παράταιρα λεπτή, λίγο τσιριχτή, σαν ενός κοριτσιού που αρνιότανε πεισματικά να μεγαλώσει.
«Άντι, αγόρι μου», είπε και σηκώθηκε για να τον αγκαλιάσει. Εκείνος για μια στιγμή φάνηκε να χάνεται μέσα στην τεράστια αγκαλιά της, αλλά αμέσως μετά τον άκουσα να κρυφογελάει.
«Μυρίζεις απολυμαντικό σαπούνι, Τάμπιθα», της είπε με που τον άφησε.
«Κι εσύ σαν άπλυτος ασπρουλιάρης κώλος, εξυπνάκια», του απάντησε γελώντας εκείνη. Και μετά έστρεψε το βλέμμα της σε μένα. Έμεινε να με παρατηρεί για λίγο σαν ένα παιχνίδι, σαν κάτι αξιοπερίεργο, δεν ξέρω τι. «Κι η δεσποινίς;» ρώτησε τελικά τον Άντι δείχνοντάς με με μια κίνηση του κεφαλιού.
«Το κορίτσι μου», απάντησε εκείνος, σχεδόν με περηφάνια, προκαλώντας μια έκρηξη γέλιου στη γυναίκα. Γελούσε, σταματούσε, τον κοιτούσε και ξαναγελούσε. Στο τέλος δεν άντεξα, άρχισα να γελώ κι εγώ μαζί της. Τρελό σκηνικό, αλλά όμορφο.
«Για δες τον βρε. Βρήκε κι αυτός ένα κορίτσι και το ’φερε για να μας το επιδείξει, και να περηφανευτεί σαν το κοκόρι που είναι. Κι εσύ;» Στράφηκε σε μένα, κοιτώντας με με μάτια που έσταζαν τρυφερότητα και ειρωνεία. «Εσύ τι του βρήκες αυτού του μπουνταλά, γλύκα;»
«Ειλικρινά, δεν έχω ιδέα», της απάντησα, προσπαθώντας να μη γελάσω, αλλά χωρίς να μπορέσω να αποτρέψω εκείνην από το να το κάνει. Μάλλον αυτή είχε πάντα έτοιμο το γέλιο, έτοιμο να ξεχυθεί απ’ το πλούσιο μπούστο της, και καλά έκανε δηλαδή.
«Σε περιμένουν», είπε γυρνώντας προς τον Άντι, και το πρόσωπό της αμέσως σοβάρεψε, δίχως να χάσει όμως ίχνος απ’ την ευθυμία του, η οποία μετατοπίστηκε στο βλέμμα.
«Πάμε». Με πήρε απ’ το χέρι και πάλι, καθώς αρχίζαμε ν’ ανεβαίνουμε μια παλιά μα πεντακάθαρη, αλλά εμφανώς φθαρμένη στο πέρασμα του χρόνου σκάλα. Από κάτω και στα δεξιά διέκρινα έναν ανελκυστήρα με σιδερόφρακτη πόρτα, που είχε μάλλον φάει εδώ και καιρό τα ψωμιά του.
Με το που φτάσαμε στον πρώτο όροφο ακούσαμε πολλή θόρυβο και κάποιες χαρούμενες φωνές και γέλια να δονούν το χώρο. Με το που μπήκαμε μέσα όμως μας υποδέχτηκε μια αναμενόμενη αμήχανη σιωπή, που δεν κράτησε και τόσο πολύ. Μετά από μια στιγμή όλοι άρχισαν να χαιρετούν τον Άντι, να του δίνουν το χέρι, να τον ρωτάνε:
«Τι χαμπάρια, μάγκα;» Εκείνος, ζεστός και χαμογελαστός, τους απαντούσε πώς ήταν καλά, όλα πήγαιναν μια χαρά, ότι κρατιόταν απ’ τη ζωή εκεί έξω.
«Αυτή είναι η Χοπ», με σύστησε, και όλοι με καλωσόρισαν με δυνατές φωνές και πειρακτικά χαμόγελα, σαν να κοιτούσαν εμένα και έβλεπαν τον Άντι. Κάποιος, που ήταν κάπου στο βάθος μάλλον, έδωσε το σύνθημα και σε λίγο, όσοι ήξεραν το τραγούδι, άρχισαν να τραγουδούν ακαπέλα ένα κομμάτι που γράφτηκε για το όνομα μιας άλλης γυναίκας, αλλά τι σημασία είχε αυτό. Hope, Joanna gimme hope, τραγουδούσαν οι περισσότεροι και γελούσαν, ενώ ένας κύριος μιας κάποιας ηλικίας θυμήθηκε κάποιαν άλλη Χοπ, που πρωταγωνιστούσε σ’ ένα μπλουζ. Καθώς έκαναν όλο αυτό το σαματά, εγώ απλά τους παρατηρούσα, ευτυχισμένη κι άφωνη, μη μπορώντας να πιστέψω αυτά που έβλεπα να συμβαίνουν μπρος στα μάτια μου. Μαύροι, νοτιαμερικανοί, ασιάτες, ακόμη και κάποιοι λευκοί κάθονταν ή μάλλον περιφέρονταν εκεί, σα μια συντροφιά, μια παλιά καλή παρέα, και μιλούσαν, γελούσαν, τραγουδούσαν, μεγάλοι και μικροί, νέοι και γέροι.
«Τι είναι αυτό το μέρος;» ρώτησα ψιθυριστά τον Άντι, χωρίς να προσπαθήσω να κρύψω την ταραχή μου.
«Θα έλεγα ότι είναι ένα κοινοτικό κέντρο, αλλά όχι ακριβώς. Είναι πολύ περισσότερα. Θα στα εξηγήσω όλα αργότερα, όταν μας το επιτρέπει ο χώρος και ο χρόνος». Μου υπέδειξε μια γωνία στο βάθος της αίθουσας, όπου θα μπορούσα να πάω και να καθίσω.
«Για να κάνω τι;»
«Μα για να παρακολουθήσεις το μάθημα φυσικά, κουτό!» Με αποστόμωσε. Υπάκουσα, ακριβώς όπως υπακούει μια καλή μαθήτρια το δάσκαλό της. Πήγα και κάθισα πάνω σε μια άσπρη πλαστική καρέκλα, που σε κάθε μου κίνηση έτριζε, και αμέσως μετά τον είδα με μια κίνηση του χεριού του, η οποία έμοιαζε μ’ επίσημο χαιρετισμό, να επιβάλλει την τάξη, δίχως να σβήνει τα χαμόγελα. Μονάχα οι ασιάτες έδειχναν λίγο συνοφρυωμένοι, αλλά αυτό μάλλον θα οφειλόταν από την τεράστια σημασία που έδιναν σε θέματα πειθαρχίας και τη φυσική τους συστολή.
Σε λίγο έκαναν την εμφάνισή τους τετράδια και βιβλία, που όπως είδα ήταν κρυμμένα σε μικρές τσάντες ώμου, κωλότσεπες, ακόμη και χαρτοφύλακες. Έμοιαζε τόσο ετερόκλητο εκείνο το πλήθος, τόσο ξεχωριστό και αταίριαστο, που η έκπληξη, την οποία ένιωσα από την πρώτη στιγμή που πάτησα το πόδι μου εκεί, άρχισε σιγά-σιγά να γίνεται όλο και μεγαλύτερη. Ξεκίνησα, ασυναίσθητα, να τους παρατηρώ αδιάκριτα, μέχρι που κάποια στιγμή το βλέμμα μου συνάντησε το δικό του και το ’κοψα, αν κι εκείνοι δεν έδειχναν να νοιάζονται.
Μη ξέροντας τι άλλο να κάνω, έστρεψα την προσοχή μου στο χώρο που μας φιλοξενούσε. Ήταν μια μεγάλη ψηλοτάβανη αίθουσα, στην οποία έμπαινε άπλετο φως από τα πολλά παράθυρα και τους φεγγίτες. Οι τοίχοι όλοι έμοιαζαν καλυμμένοι πέρα ως πέρα με ζωγραφιές -άλλες άτεχνες, κι άλλες περίτεχνες- γκράφιτι κι ατάκες. Σε μια γωνιά στεκόταν ένα γερασμένο πιάνο, ενώ από πίσω του υπήρχαν διάσπαρτα διάφορα άλλα μουσικά όργανα: κιθάρες, τρομπόνια, φλάουτα, φυσαρμόνικες, κι ένα μπάσο που έμοιαζε καινούριο. Στο βάθος αριστερά, όπως καθόμουνα, ανάμεσα στα δύο φύλλα μιας ψηλής πόρτας, μπορούσα να διακρίνω μια κοπέλα να κάθεται στο πάτωμα με κάποια μικρά παιδιά και να τους δείχνει πώς να ζωγραφίζουν. Η φωνή της δεν έφτανε στ’ αυτιά μου, ίσως και να ψιθύριζε για να μην ενοχλεί αυτή την τάξη, και όσο κι αν τεντωνόμουνα, όσο κι αν προσπαθούσα δεν μπορούσα να διακρίνω το χρώμα των ματιών της, τις θύρες της ψυχής. Τα μόνα πράγματα που μπορούσα να παρατηρήσω ήταν οι αβίαστες κινήσεις της, οι σχεδόν αέρινες, κι η ευγένεια των τρόπων της. Είχε σγουρά μαύρα μαλλιά, κομμένα στο ύψος του ώμου, και όπως την έβλεπα να κάθεται εκεί χάμω, δεν ήξερα να πω αν ήτανε κοντή ή ψηλή. Πρέπει να ένιωσε το βλέμμα μου πάνω της, αφού κάποια στιγμή στράφηκε προς το μέρος μου, αλλά δεν έμοιαζε να με έχει δει. Έδειχνε ολότελα φευγάτη, και δίχως να μπορώ να εξηγήσω το γιατί ένιωθα ότι ήταν βαθιά λυπημένη. Εντελώς αφοσιωμένη σ’ αυτό που έκανε, αλλά και χωμένη στο μέσα της. Κάθε τόσο την έβλεπα να χαϊδεύει τα μαλλιά ενός παιδιού, να του λέει κάτι και να χαμογελά. Το πρόσωπό της τότε φωτίζονταν. Και τότε ασυναίσθητα χαμογελούσα κι εγώ. Και μετά σκοτείνιαζε. Κι από μακριά λυπόμουνα κι εγώ. Απλή παράνοια!
«Πού ταξιδεύεις εσύ;» Άκουσα τη φωνή του ξαφνικά στ’ αυτί μου, απαλά να με ξυπνάει, να με βγάζει από εκείνο το όνειρο, ή μάλλον την οπτασία, της μέρας.
Στεκόταν από πίσω μου. Του έδειξα με μια ελαφριά κλίση της κεφαλής και ένα βλέμμα, που ήταν αδύνατον να δει, τη γυναίκα. Ένιωσα το χαμόγελό του να μου τρυπά το κρανίο, όσο κουφό κι αν ακούγεται αυτό. Έσκυψε και πάλι στ’ αυτί μου.
«Η Μάριαν», ψιθύρισε. «Θα σας συστήσω αργότερα». Έγνεψα καταφατικά, με μια κρυφή ικανοποίηση, αφού η περιέργειά μου θα έβρισκε τη δικαίωσή της, καθώς εκείνος απομακρυνόταν. Πήγαινε από τον ένα μαθητή στον άλλο, κοιτούσε αυτά που έγραφαν και τους έλεγε κάτι χαμηλόφωνα. Τον έβλεπα να κάνει διορθώσεις και παρατηρήσεις, να μοιράζει υποσχέσεις και ζεστασιά. Του ταίριαζε πολύ ο ρόλος του δασκάλου. Είχε την απαραίτητη ηρεμία και ήξερε πώς να δείχνει κατανόηση. Και προφανώς έκανε ό,τι έκανε απλά και μόνο επειδή το αγαπούσε. Έτσι όπως τον παρατηρούσα, αδιάκριτα, έμοιαζε απόλυτα σοβαρός, αλλά έδειχνε κιόλας έτοιμος ανά πάσα στιγμή να γελάσει. Και γέλασε.
«Τελείωσα, ασπρουλιάρη», του είπε ένας μαύρος μεσήλικας άντρας, κουνώντας πέρα-δώθε ένα μάτσο άδετες σελίδες, και προκαλώντας τη γενική ευθυμία. Στη στιγμή όμως σοβάρεψαν όλοι και πάλι. Έσκυψαν στα τετράδιά τους και συνέχισαν να γράφουν. Μια έκθεση, μια ιστορία, ένα δοκίμιο, ένα στιγμιότυπο της μνήμης; Δεν έχω ιδέα. Ποτέ δεν έμαθα.
Απ’ ό,τι κατάλαβα όμως δεν ήταν και πολύ δύσκολα τα μαθήματα που δίδασκε. Μάθαινε στα παιδιά τα πρώτα τους γράμματα και τους βασικούς κανόνες της αριθμητικής, στους μετανάστες τις πρώτες τους βασικές λέξεις στη νέα γλώσσα, έδινε στους γηραιότερους μια καινούρια ευκαιρία στη ζωή. Τόσο απλά.
Μιάμιση ώρα περίπου κράτησε η παράσταση -ναι, έτσι ακριβώς φάνταζε στο βλέμμα μου- και πέρασε σαν τίποτα, σαν λίγα δευτερόλεπτα στην απεραντοσύνη του χρόνου. Μετά, άρχισε το σώου. Πήγε ένας ψηλός μαύρος άντρας, που θύμιζε πρωταγωνιστή γκανγκστερικής ταινίας, κάθισε στο πιάνο, σήκωσε τα μανίκια του και άρχισε να παίζει. Οι νότες ξεχύνονταν σε εξωφρενικούς ρυθμούς κάτω από τα χέρια του, δονώντας το χώρο πέρα ως πέρα, αναγκάζοντάς τους όλους να σηκωθούν και ν’ αρχίσουν να χορεύουν. Τα παιδιά, όπως ήταν φυσικό, το γλεντούσαν από όλους πιο πολύ. Έκαναν απίθανες φιγούρες και κωλότουμπες, φώναζαν και γελούσαν, ενώ οι μεγαλύτεροι απλά προσπαθούσαν ν’ ακολουθήσουν το ρυθμό. Η μουσική, σα γλώσσα του σώματος παγκόσμια, τους ένωνε. Στο άκουσμά της έσβηναν μεμιάς χώρες, πρόσωπα, αναστολές, συνήθειες, καταγωγές και χρώματα, όλοι και όλα γίνονταν ένα. Δεν άντεξα για πολύ, σύντομα μπήκα κι εγώ στον τρελό χορό. Γελούσα μαζί τους, στροβιλιζόμουν, χοροπηδούσα κι έπεφτα, ένιωθα κάθε στιγμή που περνούσε, όλο και πιο πολύ, την ευτυχία να ξεχειλίζει από μέσα μου, να με τυλίγει, και μαζί με μένα να τυλίγει κι όλους αυτούς τους ανθρώπους που βρίσκονταν γύρω μου, τα μέλη της άγνωστης οικογένειάς μου. Επιτέλους ζω, σκεφτόμουνα. Επιτέλους ζω, ξεφώνιζε όλο μου το είναι. Επιτέλους ζω!
Όσο για κείνον, όλη αυτή την ώρα στεκότανε σε μια γωνιά, με κοιτούσε και χαμογελούσε πλατιά, το πρόσωπό του φώτιζε μια ικανοποίηση, που δε θέλησε ούτε στιγμή να κρύψει. Ναι, μου φώναζαν τα μάτια του. Ναι, μου κραύγαζαν άηχα τα χείλη του. Ναι!

Συνεχίζεται- ]]> http://www.volosblogs.gr/VivlioLatreia/2010/08/05/%ce%92%ce%b9%ce%b2%ce%bb%ce%af%ce%b1_%cf%80%ce%bf%cf%85_%ce%b8%ce%b1_%cf%83%cf%85%ce%bc%ce%bc%ce%b5%cf%84%ce%ac%cf%83%cf%87%ce%bf%cf%85%ce%bd_%cf%83%ce%b5_%ce%bc%ce%b5%ce%bb%ce%bb%ce%bf%ce%bd%cf%84%ce%b9%ce%ba%ce%bf%cf%8d%cf%82_%ce%b4%ce%b9%ce%b1%ce%b3%cf%89%ce%bd%ce%b9%cf%83%ce%bc%ce%bf%cf%8d%cf%82 VivlioLatreia: Βιβλία που θα συμμετάσχουν σε μελλοντικούς διαγωνισμούς 2010-08-05T23:50:00-04:00 2010-08-05T23:50:00-04:00 και έπεται και συνέχεια ...

- ]]> http://www.volosblogs.gr/VivlioLatreia/2010/08/05/%ce%8c%ce%bb%ce%b1_%ce%b1%cf%85%cf%84%ce%ac_%cf%80%ce%bf%cf%85_%cf%87%ce%ac%cf%83%ce%b1%ce%bc%ce%b5_-_%ce%9a%ce%b5%cf%86%ce%ac%ce%bb%ce%b1%ce%b9%ce%bf_5 VivlioLatreia: Όλα αυτά που χάσαμε - Κεφάλαιο 5 2010-08-05T22:59:00-04:00 2010-08-05T22:59:00-04:00 Ο Άντι από την άλλη ήταν ο συνηθισμένος του εαυτός – λες και δεν είχε φύγει στιγμή από κει. Πάντα χαμογελαστός, πάντοτε έτοιμος να ακούσει τα πάντα και να μιλήσει για λίγα. Είχε συνηθίσει λέει το πήγαινε-έλα, αν και όπως παραδέχτηκε, κι εκείνος προτιμούσε τη ζωή εκεί παρά εδώ. Όμως δεν είχε επιλογή και δεν του άρεσε να κλαίγεται για κάτι που δεν μπορούσε να αλλάξει.
Στο σπίτι των γονιών μου δεν ένιωθα πια καθόλου άνετα, ήμουνα σαν παρείσακτη, κι ας μην τους έβλεπα σχεδόν ποτέ – καταραμένη κι ευλογημένη την ίδια ώρα. Όλη εκείνη η χλιδή, οι αχρείαστες σπατάλες, η υπερβολή, η κοινωνική υποκρισία, άρχισαν σιγά-σιγά να μου προκαλούν ναυτία, ακόμη και κλειστοφοβία. Ήθελα τους ανοικτούς ορίζοντες, ήθελα τους απλούς ανθρώπους, μια κανονική ζωή. Ήθελα να ξεφύγω.
Η πρώτη ρήξη με τον πατέρα μου ήρθε όταν του ανακοίνωσα την ανήκουστη, για την κοινωνική μας τάξη, απόφαση ν’ αλλάξω επαγγελματικό προσανατολισμό, κι από μελλοντική μεγαλοεπιχειρηματίας να μετατραπώ σε μια ταπεινή εκπαιδευτικό. Καθόλου δεν του άρεσε αυτό. Του άναψαν τα λαμπάκια, πήρε ανάποδες, έγινε κόκκινος σαν παντζάρι, και άλλες μεταφορές, όταν του το είπα. Κι άρχισε να μου μιλά για τις πολλές ώρες της συγκεκριμένης δουλειάς -μέχρι και εξήντα πέντε τη βδομάδα- τις επιπλέον δραστηριότητες στις οποίες θα έπρεπε να συμμετάσχω, το βάρος της ευθύνης και τον πολύ χαμηλό, για τα δικά του δεδομένα μισθό. Τι είναι τη σήμερον ημέρα τριάντα πέντε χιλάδες δολάρια το χρόνο; Αν πρέπει να νοικιάζεις σπίτι, απολύτως τίποτα. Αλλά η μάνα μου, η ειδική στις δημόσιες και μη σχέσεις, κατάφερε σύντομα να τον ηρεμήσει, να τον πείσει ακόμη ότι ίσως αυτό γινότανε για καλό, πώς θα ήταν ένας ακόμη άσσος στο επαγγελματικό του μανίκι. Θα αποδείκνυε στους φιλελεύθερους φίλους του ότι δεν ήταν τόσο μονόχνοτος και συντηρητικός όσο τον νόμιζαν, κι έτσι θα ανέβαινε στην εκτίμησή τους. Έτσι θα γλίτωναν και το, σκάνδαλο. Ναι, το σκάνδαλο, αφού για εκείνον τον στρυφνό, μεγαλωμένο με δήθεν παραδοσιακές αξίες στο νότο άντρα, η κόρη όφειλε να ακολουθεί τις επιταγές του πατέρα, αλλιώς… Τα ευκόλως εννοούμενα παραλείπονται. Η λογική της μάνας μου με έσωσε και με υποδούλωσε την ίδια ώρα. Με έσωσε επειδή θα μπορούσα επιτέλους να κάνω αυτό που ήθελα, εκείνο που εγώ επέλεξα, μα με υποδούλωσε αφού δε θα μου επέτρεπε να κάνω τη μεγάλη προσωπική επανάσταση που τόσο αποζητούσα. Τουλάχιστον όχι ακόμη.
Όταν είπα στον Άντι τα καθέκαστα χαμογέλασε, κι αρκέστηκε να μου πει ότι ίσως καλύτερα που ήρθαν τελικά έτσι τα πράγματα, αφού είτε μου άρεσε είτε όχι τους δικούς μου τους είχα ακόμη ανάγκη. Δίκιο είχε, αλλά και άδικο. Ναι, τους χρειαζόμουνα, αλλά απλά και μόνο επειδή μου προσέφεραν χρήμα, υλική ασφάλεια, κι επειδή, όσο και να το ήθελα δεν ήμουνα σαν κι εκείνον. Οι δικοί μου ήταν η προσωπική μου τράπεζα, ποτέ δε μου χάρισαν τίποτα περισσότερο από λεφτά. Αμφέβαλλα ακόμη κι αν με αγαπούσαν ή αν κάποτε μ’ αγάπησαν. Θυμάμαι ότι πάντα ένιωθα ότι γεννήθηκα μόνο και μόνο για να δικαιώσω το μύθο της ιδανικής οικογένειας, για να προσθέσω τη φάτσα μου στις φωτογραφίες πάνω από το τζάκι και στο γραφείο του πατέρα μου, που τώρα πια καταλάμβανε ένα ολόκληρο όροφο στην πιο ακριβή και περιζήτητη από τους επαγγελματίες, περιοχή της πόλης.
Όσο εκείνος ανέβαινε με γοργά και γιγαντιαία άλματα τα σκαλοπάτια της υψηλής κοινωνίας, τόσο εγώ, με απλούς πήδους τα κατέβαινα. Από την πρώτη μέρα της επιστροφής έβαλα μπρος, σιγά-σιγά, να κόψω όλους τους δεσμούς με το χθες μου: άρχισα ν’ αποξενώνομαι απ’ τις παλιές μου γνωριμίες, έπαψα να συχνάζω στα πάρτι και να φλερτάρω μ’ αγόρια, που έμοιαζαν το ένα φωτοαντίγραφο του άλλου, κατασκευάσματα ενός άθλιου εργαστηρίου.
Ο Άντι μου έλεγε να ρίξω ταχύτητες, να μη βιάζομαι και τόσο πολύ ν’ αλλάξω ζωή, με προειδοποιούσε ότι θα έβλεπα πράγματα που δε θα μου άρεσαν, ότι θα ερχόμουνα αντιμέτωπη με καταστάσεις που δε θα ήταν εύκολο να αντιμετωπίσω, προσπαθούσε να με πείσει ότι ο κόσμος δεν ήταν αυτός ο φωτεινός πίνακας που κοιτούσα μέχρι τώρα. Αλλά όσο μου τα έλεγε αυτά, τόσο εγώ πείσμωνα. Δεν ήξερε πόσο ξεροκέφαλη κατά βάθος ήμουνα.
«Είμαι έτοιμη», του φώναζα. «Είμαι έτοιμη από καιρό. Προτού καν σε γνωρίσω».
«Είσαι έτοιμη για τι, Χοπ;» με ρωτούσε ξανά και ξανά. «Για να κάνεις τι;» Σα να με περνούσε από εξετάσεις. Λες και δοκίμαζε την αποφασιστικότητα και τις αντοχές μου.
«Μοιάζουμε πολύ Άντι, και το ξέρεις», του απάντησα την τελευταία φορά.
«Το ξέρω», ομολόγησε, μ’ εκείνα τα μάτια που έσταζαν κατανόηση και καλοσύνη -αλλά και μια σκληρά αποκτημένη στο πέρασμα του χρόνου γνώση- που δε με άφηναν ποτέ να μείνω για πολύ μαζί του θυμωμένη.
«Τότε γιατί; Γιατί προσπαθείς να μ’ αποθαρρύνεις;»
«Επειδή εσύ έχεις πολλά να χάσεις, ενώ εγώ απολύτως τίποτα. Αυτή είναι ίσως η μοναδική μας διαφορά, και κάθε άλλο παρά μικρή είναι».
«Θέλω να σε βοηθήσω. Το θέλω όσο οτιδήποτε άλλο στον κόσμο».
«Με βοηθάς, με το να είσαι εκεί. Δε θέλω να σε βάλω στο φαύλο κύκλο μου. Και πριν με ρωτήσεις σου απαντώ: Ναι, φαύλος είναι ο κύκλος! Αλλά κάποιοι πρέπει να συνεχίσουν να παραδέρνουν μέσα σ’ αυτόν, αλλιώς τίποτα δε θ’ αλλάξει ποτέ. Και, αν θες ν’ ακούσεις την ωμή αλήθεια, κρύβει πολλούς κινδύνους».
«Δε φοβάμαι τίποτα. Μην προσπαθείς να με τρομοκρατήσεις με τις λέξεις σου. Δε σου πάει. Όσο για τις αλλαγές, κάποια πράγματα μπορούν στα σίγουρα ν’ αλλάξουν, όπως άλλαξα κι εγώ».
«Εσύ ποτέ δεν άλλαξες, δε χρειαζότανε ν’ αλλάξεις. Απλά βρήκες την ευκαιρία ν’ ανακαλύψεις ποια στ’ αλήθεια είσαι. ποια κρυβόταν πίσω από την εικόνα σου».
«Λέγε ό,τι θες. Τα λόγια μπαίνουν από το ένα αυτί και βγαίνουν απ’ το άλλο. Ούτε τα καλοπιάσματα, ούτε και οι αμήχανες απειλές σου δε θα με κάνουν να αλλάξω γνώμη. Ίσως να μην είμαι εσύ, αλλά θα μπορούσα, είμαι σίγουρη γι’ αυτό, να γίνω κάποια σαν κι εσένα».
«Μην το κάνεις. Μην το επιχειρήσεις καν. Σταμάτα να κοιτάς μονάχα το χαμόγελό μου και να χαίρεσαι, δες κι όλες αυτές τις σιωπές που κρύβονται από πίσω του. Είναι μοναχικός πολύ ο δρόμος που επέλεξα ν’ ακολουθήσω, Χοπ, αλλά είναι καλά χαραγμένος στο χάρτη της ελπίδας. Αρκετά όμως, δε θέλω να μιλήσω άλλο για μένα».
«Μα ποτέ δε μου μιλάς για σένα, κι αυτό ακριβώς είναι το πρόβλημά μας. Αν δεν ήταν η Ρόντα δε θα σε ήξερα σχεδόν καθόλου, θ’ αγαπούσα ένα μόνο κομμάτι σου…».
«Ωραία λοιπόν, πάμε», μου είπε ξαφνικά και λίγο απότομα, μα αποφασιστικά. Μ’ ένα χαμόγελο λίγο πικρό, με πήρε απ’ το χέρι και με βήματα γοργά με οδήγησε στον υπόγειο.

Συνεχίζεται- ]]> http://www.volosblogs.gr/VivlioLatreia/2010/08/05/%ce%8c%ce%bb%ce%b1_%ce%b1%cf%85%cf%84%ce%ac_%cf%80%ce%bf%cf%85_%cf%87%ce%ac%cf%83%ce%b1%ce%bc%ce%b5_-_%ce%9a%ce%b5%cf%86%ce%ac%ce%bb%ce%b1%ce%b9%ce%bf_4 VivlioLatreia: Όλα αυτά που χάσαμε - Κεφάλαιο 4 2010-08-05T22:33:00-04:00 2010-08-05T22:33:00-04:00 Τα ήθελα όλ’ αυτά, τα τόσο λίγα, τα ήθελα από καρδιάς, αλλά τότε δεν ήμουνα ακόμη έτοιμη για την επανάστασή μου, κι ας μην το ήξερα. Έκανα σιγά-σιγά κάποια βηματάκια προς τα εμπρός, όμως δεν είχε φτάσει ακόμη ο καιρός για να κάνω το μεγάλο άλμα στο κενό, εκείνο που λίγο φοβόμουνα, μα πιο πολύ λαχταρούσα. Από ένα τερτίπι της μοίρας, ή ίσως από μια ειρωνεία της τύχης, εκείνος που θα μου έδινε την απαραίτητη ώθηση, εκείνο το τελευταίο σπρώξιμο, δε θα ήταν άλλος από τον πατέρα μου.
Αυτό ωστόσο θα συνέβαινε σ’ ένα όχι και τόσο μακρινό, αλλά αόριστο μέλλον. Τώρα καθόμουν εκεί, στη μελωδική σιγαλιά του δειλινού, και σα μια καλή νοικοκυρά από καιρούς περασμένους, περίμενα τον άντρα μου να γυρίσει στο σπίτι. Για να τον υποδεχτώ με μια ζεστή αγκαλιά και ένα χορταστικό φιλί, για να του στρώσω το τραπέζι για να φάει, για να μοιραστούμε το λιτό μυστικό μας δείπνο, και για να του χαρίσω ολόψυχα τα πλούσια δώρα του έρωτά μου.
«Γιατί δε μου είπες τίποτα;» τον ρώτησα με το που μπήκε στο σπίτι, δήθεν θυμωμένα.
Τα κατάλαβε όλα, μόλις είδε τη μηλόπιτα στο τραπέζι, και χαμογέλασε. Μ’ εκείνον τον αποκρυπτικό τρόπο, που πάντα μου άρεσε.
«Έκανε πάλι το θαύμα της η κυρία Ρόντα!» δήλωσε κατηγορηματικά, αλλά δίχως κανένα κατηγορώ, χωρίς πικρία. Σα να το περίμενε. «Υποθέτω ότι σ’ τα είπε όλα. Εγώ τώρα τι να σου πω; Και πριν τι να σου έλεγα άλλωστε; Αφού με ξέρεις. Ξέρεις ότι δε μου αρέσει να μιλώ και πολύ για τον εαυτό μου».
«Ναι, αλλά έπρεπε να μου μιλήσεις γι’ αυτό Άντι. Θα μπορούσα να σε βοηθήσω».
Τον πλησίασα. Τον αγκάλιασα. Τον φίλησα απαλά στα χείλη. Και μετά τον πήρα απ’ το χέρι και τον οδήγησα στο τραπέζι. Καθίσαμε για λίγο διπλά-διπλά σιωπηλοί, κρατώντας ο ένας το χέρι του άλλου απαλά, προσπαθώντας να μην αφήσουμε τις σκέψεις μας να παραστρατήσουν. Μέχρι που έσκυψε το κεφάλι και κάρφωσε το βλέμμα στο μοναδικό αντικείμενο που μπορούσε να δει, τη μισοφαγωμένη μηλόπιτα.
«Δεν είναι δικός σου αυτός ο αγώνας, Χοπ», ψιθύρισε τελικά «Εξάλλου, δεν ήθελα να περιπλέξω τα πράγματα μεταξύ μας. Είναι λίγο τρελός ο κόσμος μου, ή μάλλον ο τρόπος μου. Ο τρόπος που ζω. Αλλά δεν υπάρχει λόγος να ανησυχείς για μένα. Τα βγάζω πέρα μια χαρά».
«Θα μπορούσες να τα βγάζεις καλύτερα!»
«Με τα λεφτά του μπαμπά σου; Ευχαριστώ, αλλά δε θα πάρω. Είμαι αλλιώς μαθημένος. Προτιμώ να δουλεύω ασταμάτητα, από το να εξαρτώμαι απ’ τη φιλανθρωπία των άλλων. Όταν παίρνω πρέπει και να δίνω. Αυτή είναι η αρχή μου…».
«Σε καταλαβαίνω, Άντι. Σε καταλαβαίνω απόλυτα. Και μάρτυς μου ο θεός δε θέλω να σε αλλάξω. Μου αρέσεις όπως ακριβώς είσαι. Μου αρέσει αυτό που είσαι. Αλλά να, πού και πού, και με το δίκιο μου πιστεύω, με πιάνει το παράπονο. Σκέφτομαι ότι δεν έχω κερδίσει την εμπιστοσύνη σου και γι’ αυτό δε μου μιλάς. Δε μου μιλάς για τα σημαντικά…».
«Όχι, αυτό δεν είναι αλήθεια, μη συνεχίζεις. Σ’ εμπιστεύομαι απόλυτα, ακόμη πιο πολύ κι από τον εαυτό μου. Ίσως… Ίσως τελικά όλα, όλες μου οι επιφυλάξεις, να οφείλονται στο γεγονός ότι είμαι παράξενος, ιδιόρρυθμος, παρανοϊκός, όπως θέλεις πες με. Απλά δε μου αρέσει να φορτώνω τα βάρη μου στις πλάτες των άλλων, ακόμη κι αν είναι πρόθυμοι να τα αναλάβουν».
«Γιατί τότε φορτώνεσαι εσύ τα βάρη των άλλων;» τον ρώτησα κάπως απότομα, με μια φωνή που ακούστηκε περισσότερο οργισμένη απ’ ό,τι ήταν. «Και γιατί δε με θέλεις να ξέρω όλ’ αυτά που θα με έκαναν περήφανη για σένα, πού θα φώτιζαν ακόμη περισσότερο στο μυαλό μου την εικόνα σου;»
«Απλά έτσι έμαθα, έτσι με δίδαξαν οι γονείς μου, κι ίσως τώρα να είναι κάπως αργά για να αλλάξω. Αυτοί βοηθούσαν πάντα τους άλλους στα κρυφά, κι ας μην ήμασταν σχεδόν ποτέ σε καλύτερη μοίρα από εκείνους. Αυτοί με έμαθαν να κοιτάω τον κόσμο με κατανόηση, με αγάπη και συμπόνια, να ψάχνω στους ανθρώπους το καλό και όχι να προσπαθώ με το έτσι θέλω ν’ ανακαλύψω την όποια κακία κρύβουν μέσα τους. Το ξέρω ότι αυτό δεν είναι και τόσο εύκολο να συμβεί στον κυνικό κόσμο που ζούμε, αλλά τουλάχιστον προσπαθώ. Αν δεν κάνουμε κάτι στη ζωή μας, Χοπ, δεν είμαστε τίποτα».
Το είπε με τόση πίστη, με τόση πειθώ αυτό το τελευταίο, που ένιωσα το κορμί μου ολόκληρο ν’ ανατριχιάζει. Οι λίγες αυτές λέξεις με έλουσαν με κρύο ιδρώτα και την ίδια ώρα καρφώθηκαν σα στιλέτο στην καρδιά μου. Αν δεν κάνουμε κάτι, δεν είμαστε τίποτα! Του έσφιξα δυνατά το χέρι. Έσφιξα ακόμη πιο δυνατά τα δόντια, για να μη δακρύσω. Τους κόμπους που πήγαν να πάρουν σχήμα στο λαιμό τους κατάπια. Τα δάκρυα τα άφησα να κυλήσουν προς τα μέσα.
«Κι η Σάρα;» τον ρώτησα, θέλοντας ν’ αλλάξω ρότα στα ταραγμένα νερά της συζήτησης.
Το πρόσωπό του από τη μια στιγμή στην άλλη φωτίστηκε νοσταλγικά. Τα σχεδόν πάντα γαλήνια μάτια του έμοιαζαν τώρα να ξεχειλίζουν από αγάπη. Κι αυτά στο άκουσμα και μόνο του ονόματός της!
«Η Σάρα», είπε χαμηλόφωνα, λες κι εκείνη την ώρα μιλούσε σε κάποιο φάντασμα, ή κάτι τέλος πάντων που θα μπορούσε να διαβάσει τις σκέψεις του. Δε σου μίλησα πολύ ούτε και γι’ αυτήν κι απολογούμαι. Η αλήθεια είναι ότι δεν ήξερα τι ακριβώς να σου πω. Όσο κι αν χτύπησε την οικογένειά μας η μοίρα, δε μου αρέσει να το παίζω τραγικός…»
Σιώπησε. Θα μου μιλήσει, θα μου πει κι άλλα, σκεφτόμουνα, αλλά θα έπεφτα έξω. Προς το παρόν δε θα μου έλεγε τίποτα άλλο. Απλά θα καθότανε εκεί και θα γέμιζε για μια φορά ερωτηματικά την κουζίνα και την ψυχή μου με τη σιωπή του. Τον σκούντηξα ελαφρά, τρυφερά στον ώμο, προσπαθώντας να τον ξυπνήσω, να τον βγάλω από ένα παράξενο όνειρο. Το δεξί του χέρι έμοιαζε να έχει παραλύσει κρατώντας την κούπα του καφέ, που ήταν άδεια προτού καν την πιάσει. Το βλέμμα του ταξίδευε αλλού, σ’ άγνωστα σε μένα μέρη, στην αγαπημένη του αδελφή ίσως. Το δικό μου προσπαθούσε να μαντέψει το μέσα του, να διαπεράσει την ομίχλη, που έμοιαζε να του θολώνει την όραση. Πόσα άλλα μυστικά μου κρύβει άραγε; αναρωτιόμουνα. Ένιωθα τόσο περίεργα εκείνη τη στιγμή, και τόσο ξένη. Τόσο ξένη από μένα, απ’ τον πρότερό μου εαυτό. Ο Άντι, με τα λόγια και τα έργα του, με τα μυστήρια και τις σιωπές του, έμοιαζε να καταλαμβάνει όλο και περισσότερο χώρο μέσα μου, έφτασε πια να ορίζει δίχως να καθορίζει τη ζωή μου, έγινε ο γλυκός τύραννος που ίσως από πάντα αναζητούσα.
Κάποτε το χέρι που κρατούσε την κούπα την άφησε. Το άπλωσε και κείνο και πήρε το δικό μου, συμπληρώνοντας λες το τετράγωνο ή τον κύκλο: τέσσερα χέρια, δυο ψυχές, τέσσερα μάτια, δυο ζωές. Άρχισε να μου μιλάει δίχως λόγια κι εγώ σιωπηλά του φώναζα ότι ήθελα να τα μάθω όλα. Μετά από ώρα πολλή του το είπα κιόλας, κι εκείνος αρκέστηκε σ’ ένα τρυφερό χαμόγελο κι ένα αφορισμό για απάντηση. Το όλα δεν υπάρχει, μου είπε.
Όταν βγήκαμε έξω έμοιαζε να έχει απλωθεί παντού ολόγυρα βαθύ σκοτάδι. Η μάνα νύχτα ήρθε να επιβάλει τα δικά της θέλω. Μόνο το σπίτι της Ρόντας, τόσο κοντά και τόσο μακριά, έριχνε λίγο φως, σα μια μικρή παραφωνία στη γήινη φύση. Ήτανε μια βραδιά ανέφελη, αλλά όχι ανώφελη, χωρίς φεγγάρι. Ο ουρανός ήτανε διάσπαρτος απ’ άκρη σ’ άκρη μ’ αστέρια, ενώ εμάς και τη γη μας δρόσιζε ένα αεράκι απαλό, σαν ψίθυρος, σα χάδι. Μου κρατούσε το χέρι και περπατούσαμε. Του κρατούσα το χέρι και περπατούσαμε. Κάποια πουλιά της νύχτας διέκοπταν πού και πού τη σιγή, μας έδιναν μια γλυκιά επιβεβαίωση ότι βρισκόμασταν εκεί, οι δυο μας μαζί, στη μέση ή την άκρη μιας όμορφης απεραντοσύνης.
«Δεν μπορώ να σ’ τα πω όλα ακόμη, μα ίσως κάποια απ’ αυτά μπορώ να σ’ τα δείξω», είπε ξαφνικά βγάζοντάς με άτσαλα από την όμορφη περισυλλογή μου. «Αλλά, ίσως να μη σου αρέσουν αυτά που θα δεις», βιάστηκε να προσθέσει. «Ο κόσμος, ειδικά ο κόσμος μου, δεν είναι ένα κουτί από σοκολατάκια, ωστόσο δεν του λείπει η γλυκύτητα».
«Η απόφαση είναι δική μου, Άντι. Θέλω να τα δω όλα. Κανείς δε με πιέζει να το κάνω. Όπως και κανείς δε με υποχρέωσε να είμαι αυτή τη στιγμή εδώ, μαζί σου».
«Μερικές φορές είναι πολύ σκληρός ο κόσμος μου, αγάπη, κι εσύ είσαι αλλιώς μαθημένη…».
«Θα μάθω. Θα προσαρμοστώ. Θ’ αλλάξω. Αλλάζω συνεχώς…». Εσύ με κάνεις να αλλάζω, κάθε μέρα, προς το καλύτερο, ήθελα να το πω, μα δεν το έκανα.
«Το ίδιο κι εγώ. Το ίδιο κι εγώ αλλάζω, μέρα με τη μέρα. Κι αυτό το οφείλω σε σένα, που με αγαπάς γι’ αυτό που είμαι!» Εκείνος δεν είχε τους δικούς μου ενδοιασμούς. Απέστρεψα το κεφάλι μου απ’ αυτόν και χαμογέλασα στο σκοτάδι.
Διασχίσαμε κάτι χωράφια, όπου οι μόνες σκιές που διακρίνονταν ήταν οι δικές μας, μαζί μ’ αυτές κάποιων αιωνόβιων δέντρων, για να καταλήξουμε σε μια απόκρυφη όχθη του Χέιβεν. Καθίσαμε εκεί για ώρα πολλή, ακούγοντας απλά το νερό να κυλά, τα βατράχια πού και πού να κοάζουν, και τις κουκουβάγιες να ανταλλάζουν τα δικά τους μυστικά. Καθισμένη χάμω και δίπλα του, κρυμμένη στην αγκαλιά του, χαμένη στα φιλιά του, μπορούσα και σιωπούσα υπέροχα, μπορούσα κι απολάμβανα έστω και για λίγο, δίχως έγνοιες και γιατί την ομορφιά της φύσης.
«Αν μείνεις μαζί μου…». Πήγε να μιλήσει, αλλά και πάλι άφησε την πρότασή του στη μέση. Λες και περίμενε από μένα να τη συμπληρώσω. Λες και μπορούσα να μαντέψω τι ήθελε να πει. Το έκανε τόσο συχνά αυτό που αρχικά μ’ ανησυχούσε. Το έκανε τόσο συχνά που στο τέλος το συνήθισα. Ίσως τελικά να τον φόβιζαν πιότερο τα λόγια απ’ ότι οι σιωπές. Ίσως να τον φόβιζαν οι απαντήσεις. Ίσως βαθιά μέσα του να διατηρούσε αμφιβολίες. Μπορεί να πίστευε ότι δεν ήμουνα έτοιμη ακόμη ν’ αποδεχτώ τον κόσμο του, κι ας ήμουν έτοιμη από καιρό. ν’ αποδεχτώ αυτό τον κόσμο που απλωνόταν τώρα μπροστά μου κι εντός μου -σ’ ένα σκοτάδι εξαίσια ζεστό και στις αισθήσεις καταπραϋντικό- κι εκείνον τον άλλον, που δεν είχα γνωρίσει. Που δε με άφησε να γνωρίσω. Άφησα τη σιωπή να αιωρείται χωρίς αμηχανία ανάμεσά μας. Δεν τον πίεσα να μιλήσει, αφού ήμουνα σίγουρη ότι έτσι κι αλλιώς θα το έκανε. Τον άφησα να βρει το κουράγιο, να ανιχνεύσει τις κατάλληλες λέξεις και να τις ζυγίσει μία-μία προτού τις αφήσει να βρουν διέξοδο στα χείλη. Όπως και έγινε. «Αν μείνεις μαζί μου θα υποφέρεις πολύ», ψιθύρισε τελικά, με μια ανάσα, που ακούστηκε σχεδόν σαν στεναγμός ανακούφισης. Σα να έφυγε ένα βάρος από πάνω του. Δεν ταράχτηκα. Καθόλου. Η σφιγμένη αγκαλιά, οι νευρικές του κινήσεις, οι προηγούμενες κοφτές ανάσες με προετοίμασαν μέσα σε μια στιγμή για τα λόγια που θ’ ακολουθούσαν. Έτσι, σήκωσα σιγά-σιγά το κεφάλι κι επιχείρησα, στο αμυδρό φως, να διαβάσω το βλέμμα του. Πάλι στραμμένο προς τα μέσα έμοιαζε, αλλά έσταζε κι αυτά ακριβώς που περίμενα: αισιοδοξία, λαχτάρα κι ανακούφιση.
«Προτιμώ να υποφέρω κοντά σου, δίπλα σου, παρά να είμαι ευτυχισμένη χωρίς εσένα», του είπα με μια αυτοπεποίθηση, που πήγαζε από τις κρυφές της ψυχής μου πηγές. Δεν άντεξε, για λίγο γέλασε. Κι ύστερα χάιδεψε τα μαλλιά μου τρυφερά. Τα στερέωσε απαλά πίσω από τ’ αυτιά μου για να μη μου κρύβουν το πρόσωπο.
«Πού το διάβασες αυτό;» με ρώτησε χαμογελώντας. Και του απάντησα ειλικρινά. Πουθενά δεν το διάβασα. Δικά μου ήταν τα λόγια. Φτιαγμένα με της πραγματικής αγάπης τα υλικά. «Η ζωή…». Μου χάρισε και πάλι δυο λέξεις και τρεις τελείες, τα αιώνιά του αποσιωπητικά.
Έψαξα τα χείλη του, βρήκε τα δικά μου. Το ποτάμι εξακολουθούσε να κυλάει, η γη να γυρίζει, η νύχτα να μας τυλίγει στην κουβέρτα της, αλλά εμείς πια ήμασταν κάπου αλλού.

Συνεχίζεται - ]]> http://www.volosblogs.gr/VivlioLatreia/2010/08/04/%ce%95%cf%81%ce%b3%ce%b1%cf%83%cf%84%ce%ae%cf%81%ce%b9_%ce%93%cf%81%ce%b1%cf%86%ce%ae%cf%82___%ce%91%ce%bd%ce%ac%ce%b3%ce%bd%cf%89%cf%83%ce%b7%cf%82 VivlioLatreia: Εργαστήρι Γραφής & Ανάγνωσης 2010-08-04T18:55:00-04:00 2010-08-04T18:55:00-04:00 Kάθε Δευτέρα 5.30μμ-8.30μμ: Από 4 Oκτωβρίου-20 Δεκεμβρίου
ΠΕΙΡΑΙΩΣ 38, 3ος όροφος (Αίθουσα σεμιναρίων Εκδόσεων ΠΑΤΑΚΗ)
Τίτλος Εργαστηρίου:
>
Διδάσκοντες:
Κώστας Κατσουλάρης & Σώτη Τριανταφύλλου

Περιγραφή του εργαστηρίου:

Ιστορία του μυθιστορήματος
Τεχνικές της αφήγησης, βασικές αρχές αφηγηματολογίας
Πλοκή, ιστορία, θεματική
Χαρακτήρες – εξέλιξη των χαρακτήρων
Γλώσσα και λογοτεχνία / Γλώσσα και ιδεολογία
Υφολογία
Πρακτικές και θεωρητικές συμβουλές (τα «λάθη» του συγγραφέα)
Εργασία σε σχέδια μυθιστορήματος των συμμετεχόντων
Προαιρετική βασική βιβλιογραφία:

Jonathan Culler, «Λογοτεχνική θεωρία, Μια συνοπτική εισαγωγή», Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κρήτης
Τerry Eagleton, «Εισαγωγή στη θεωρία της λογοτεχνίας», εκδόσεις Οδυσσέας
Για την παρακολούθηση του εργαστηρίου απαιτείται χρήση ηλεκτρονικού υπολογιστή (word, λήψη και αποστολή μέιλ, κ.λπ). Η γνώση μιας ξένης γλώσσας είναι επιθυμητή αλλά όχι απαραίτητη.

ΑΙΤΗΣΕΙΣ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗΣ

Ως αίτηση συμμετοχής λογίζεται η έγκαιρη αποστολή με ηλεκτρονικό μήνυμα των κάτωθι τριών στοιχείων:

α. Βιογραφικό σημείωμα στο οποίο να περιλαμβάνονται, φύλο, ηλικία, σπουδές, δημοσιεύσεις, συμμετοχές σε σεμινάρια-εργαστήρια

β. Σύντομο κείμενο (μιας σελίδας το πολύ) στο οποίο να περιγράφεται ο λόγος που θέλετε να συμμετάσχετε στο εργαστήριο

γ. Περίληψη προσχεδίου μυθιστορήματος έκτασης μιας σελίδας (αν υπάρχει)

ΔΙΑΡΚΕΙΑ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟΥ

Δώδεκα (12) συναντήσεις των τριών (3) ωρών (36 ώρες συνολικά)

ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ ΠΡΩΤΗΣ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗΣ

Δευτέρα, τέσσερις (4) Οκτωβρίου, ώρα 17.30 (δεν ισχύει η καθυστέρηση του «τετάρτου». Τα μαθήματα αρχίζουν στις 17.30 ακριβώς)

ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑΣ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗΣ

Δευτέρα, είκοσι (20) Δεκεμβρίου, ώρα 17.30

ΤΟΠΟΣ ΔΙΕΞΑΓΩΓΗΣ ΤΟΥ ΣΕΜΙΝΑΡΙΟΥ

Κτήριο των εκδόσεων Πατάκη, Πειραιώς 38 (μετρό Ομόνοια), 3ος όροφος


ΣΥΝΟΛΙΚΟ ΚΟΣΤΟ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗΣ

Εξακόσια (600) ευρώ κατ’ άτομο


ΗΜΕΡΑ ΓΝΩΡΙΜΙΑΣ ΜΕ ΤΟΥΣ ΔΙΔΑΣΚΟΝΤΕΣ

Δευτέρα, 13 Σεπτεμβρίου, ώρα 17.30 (ακριβώς), στο κτήριο των εκδόσεων Πατάκη, Πειραιώς 38 (μετρό Ομόνοια), 3ος όροφος



Τρόπος καταβολής διδάκτρων:

α. Ο ενδιαφερόμενος που έχει επιλεγεί και ειδοποιηθεί, επιβεβαιώνει τη συμμετοχή του με την κατάθεση προκαταβολής 100 ευρώ στον λογαριασμό της Book Press (δείτε τις πληροφορίες στο τέλος).

β. Η κατάθεση της προκαταβολής πρέπει να έχει γίνει μέχρι την 1η του Οκτωβρίου.

γ. Το υπόλοιπο ποσό καταβάλλεται σε δύο ισόποσες δόσεις: η πρώτη, 250 ευρώ, πρέπει να καταβληθεί μέχρι τη δεύτερη συνάντηση, δηλαδή μέχρι τις 11 Οκτωβρίου, ενώ η δεύτερη και τελευταία δόση πρέπει να καταβληθεί μέχρι τις 29 Νοεμβρίου.

Έκπτωση: Οι συνεργάτες και οι συνδρομητές της Book Press δικαιούνται έκπτωση 100 ευρώ. Το κόστος των 500 ευρώ προσαρμόζεται σε δύο δόσεις.

Ειδικές περιπτώσεις: Για συγγραφείς που έχουν δημοσιεύσει τουλάχιστον ένα ολοκληρωμένο λογοτεχνικό έργο προσφέρεται η δυνατότητα συμμετοχής τους στο εργαστήριο έναντι μόνον της προκαταβολής των 100 ευρώ. Ο αριθμός των συμμετεχόντων αυτής της κατηγορίας δεν μπορεί να ξεπερνάει τους τρεις (3) σε κάθε μάθημα.

Όλοι οι συμμετέχοντες εγγράφονται δωρεάν συνδρομητές για ένα χρόνο στην Book Press (αν θέλουν)

Πιστοποιητικά: Με το πέρας του εργαστηρίου θα δοθεί έγγραφη βεβαίωση φοίτησης υπογεγραμμένη από τους δύο διδάσκοντες.

Χρήσιμες πληροφορίες:

Τ + F: 2103227950

email: workshops&bookpress.gr Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από κακόβουλη χρήση. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε την Javascript για να τη δείτε.

Λογαριασμός της Book Press: 111 00 2330 000322 Alpha Bank

* Προσοχή: Μην καταθέτετε χρήματα αν πρώτα δεν έχετε ειδοποιηθεί για τη συμμετοχή σας στο Εργαστήριο από τους διδάσκοντες.

**Κατά την καταβολή χρημάτων στον λογαριασμό μας μην ξεχνάτε να σημειώνετε το ονοματεπώνυμό σας. Επίσης, φυλάξτε την απόδειξη κατάθεσης για την περίπτωση που σας ζητηθεί. - ]]> http://www.volosblogs.gr/VivlioLatreia/2010/08/04/%ce%91%cf%80%cf%8c_%cf%84%ce%bf_blog_%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%95%ce%bb%ce%ad%ce%bd%ce%b7%cf%82_%ce%a4%cf%83%ce%b1%ce%bc%ce%b1%ce%b4%ce%bf%cf%8d VivlioLatreia: Από το blog της Ελένης Τσαμαδού 2010-08-04T07:14:00-04:00 2010-08-04T07:14:00-04:00 [tsamadou.psichogios.gr]
- -

Όταν έδινα τη συνέντευξη στο «Φιλόδημο», αυτή που κοινοποίησα και σε σας στην αμέσως προηγούμενη ανάρτηση μου και με ρώτησε η δημοσιογράφος τι πιστεύω πως αναζητά ο αναγνώστης σε ένα βιβλίο, « την αλήθεια που διδάσκει, το ψέμα που του δίνει την πρώτη ύλη για τα όνειρα του ή την βεβαιότητα ότι δεν είναι μόνος στο δρόμο με τα ερωτήματα που τον βασανίζουν;»Και εγώ απαντούσα, « Δεν θέλω να πιστέψω πως διαβάζουμε ένα βιβλίο αναζητώντας ένα ψέμα που θα μας αποκοιμίσει, ούτε πάλι ότι ένα μυθιστόρημα πρέπει να είναι εγχειρίδιο γνώσης. Κατά τη γνώμη μου, ο σημερινός άνθρωπος, βιώνοντας ίσως περισσότερο από άλλοτε, την αλλοτρίωση και τη μοναξιά, αναζητά παντού και κυρίως μέσα από τα βιβλία, τις απαντήσεις στα ερωτήματα που τον βασανίζουν αλλά και την παρηγοριά της συνειδητοποίησης ότι δεν είναι μόνος στο δρόμο του.», δεν είχα ακόμη διαβάσει το βιβλίο της Γίολας Δαμιανού Παπαδοπούλου «Κρατήσου απ΄τα όνειρα σου» (εκδόσεις «Ωκεανίδα»). Λυπάμαι που το λέω, αλλά με περίμενε εδώ και λίγο καιρό στη στοίβα των «προς ανάγνωση» βιβλίων που είχα παραμελήσει εξ αιτίας του δικού μου που έγραφα.
Τις μέρες όμως αυτές, μακριά από τη ζεστή και πνιγηρή Αθηνά, στη δροσιά του ευλογημένου Ιονίου με τους «μαίστρους» που μας έρχονται από τη μακρινή Προβηγκία να ανακουφίσουν το κάμμα της Αφρικής, το πήρα στα χέρια μου και πια δεν μπορούσα να το αφήσω. Όσο προχωρούσε η ανάγνωση έβλεπα να επαληθεύεται αυτό που είχα εκφράσει λίγο καιρό πριν. Κανένα βιβλίο απ΄όσα έχω διαβάσει, με εξαίρεση φυσικά τα βιβλία του «Γίγαντα» Τολστόι, δε μου έδωσε μέχρι σήμερα τόσο έντονη την αίσθηση ότι γράφτηκε για να βοηθήσει τους ανθρώπους να συνειδητοποιήσουν πως στο δρόμο της ζωής, του πόνου και της αγωνίας κανείς δεν είναι εντελώς μόνος. Και ακόμη πως αν η μοίρα του δίνει το ένα χτύπημα πίσω από το άλλο, όπως γίνεται με την Αφροδίτη Αλεξανδρινού, την ηρωίδα του βιβλίου της Γιόλας Δαμιανού Παπαδοπούλου, πρέπει και μπορεί να αντλήσει δύναμη και παρηγοριά από τις αστείρευτες πηγές που όλοι διαθέτουμε μέσα μας, αρκεί να θελήσουμε να ψάξουμε και να τις βρούμε. Tη θέληση για ζωή και την ελπίδα. Και όταν τις βρούμε να μη πάψουμε να αγωνιζόμαστε να τις κρατήσουμε ζωντανές. Το βιβλίο της Γίολας Δαμιανού Παπαδοπούλου, είναι ένας ύμνος στον εσωτερικό αγώνα, στην τιτάνεια πάλη του ανθρώπου με τις δυνάμεις που τείνουν να τον συντρίψουν. Η ηρωίδα του βιβλίου, σαν τις ηρωίδες των Ελληνικών τραγωδιών, βυθίζεται από τα ύψη της απόλυτης ευτυχίας, στην απόλυτη δυστυχία. « Μια ροπή και πάντα ταύτα θάνατος διαδέχεται» ακούμε να ψάλλουν στη νεκρώσιμη ακολουθία. Η Αφροδίτη όμως δεν το δέχεται αυτό, δεν αφήνει την απιστία του άντρα που αγαπά, την απώλεια του παιδιού που περιμένει και το κορύφωμα την ύπουλη και καταστροφική αρρώστια τον «ερρυθηματώδη λύκο» που τη χτυπά, να τη λυγίσουν. Ανεβαίνει τον ανήφορο, στρωμένο με αγκάθια, όπως της προφήτεψε κάποτε ένα μέντιουμ, αγωνίζεται με όλες της δυνάμεις που διαθέτει και δε λυγίζει.Κρατιέται από τα όνειρά της και τα όνειρά της τα κάνει πραγματικότητα. Αυτά θα της δώσουν την εσωτερική γαλήνη πρώτα και μέσα από την πραγμάτωση των ονείρων της θα ανοίξει η πόρτα της αληθινής ευτυχίας που δεν είναι άλλη από την αγάπη.
Την αγάπη και την συνειδητοποίηση ότι για ό,τι καλό μας δίνεται είμαστε χρεώστες να το ανταποδώσουμε σε άλλους. «Δωρεάν ελάβατε, δωρεάν δότε» λέει ο Χριστός. Αυτό που σου δίνεται δεν είναι δικό σου, οφείλεις να το μοιραστείς με άλλους που έχουν και αυτοί ανάγκη από ένα καλό λόγο, μια καλή πράξη.
Αξίζει ένας μεγάλος έπαινος στη Γιόλα Δαμιανού Παπαδοπούλου, φίλη που έχουμε παρουσιάσει και άλλα βιβλία της το «Ψίθυροι του Δάσους» ( Αγκυρα) και «Το άλλο μου μισό» (Πατάκης). Πέρα από τη δύναμη της πένας της που ζωντανεύει με έξοχη τέχνη τον εξωτερικό περίγυρο του χώρου της δράσης, κάνοντας τον αναγνώστη να ταξιδεύει μαζί με τους ήρωες πότε στο κοσμοπολίτικο και σκοτεινό Λονδίνο, πότε στην λευκοντυμένη αστραφτερή Ελβετία, πότε στη μοναξιά της «off season” Αγίας Νάπας, και πότε στο Νείλο για να δει την ανατολή του ηλίου και τα μικρά πλεούμενα να διαγράφονται σα σκιές στην ομίχλη του πρωϊνού. ΄Εξοχες περιγραφές τοπίων, αλλά και .. γαστριμαργικών απολαύσεων, γεύματα με έξοχα λεπτής γεύσης φαγητά, αλλά και ταπεινά αραβικά πιάτα, προσφέρονται στον αναγνώστη κάνοντας τον να «ζεί» στ΄αλήθεια δίπλα στην ηρωίδα.
Εκείνο όμως που το κάνει μοναδικό αυτό το βιβλίο, είναι οι περιγραφές της ψυχολογικής κατάστασης της ηρωίδας, από την καταβύθιση στο πένθος και την οργή, από την αγωνία και την αβεβαιότητα για το αύριο, στην ανάταση και την πάλη με το «θηρίο» όπως ονομάζει την αρρώστια της. Χάνει τα πάντα, τον άντρα που αγαπά, το παιδί που λαχταρά, την οικογένεια, τις «κοινωνικές» φίλες, τα χρήματα και το κοινωνικό «status” , όλα εκτός από μια παιδική φίλη και μια γυναίκα του λαού. Και όμως δεν το βάζει κάτω. Αυτό είναι το μεγάλο δίδαγμα του βιβλίου αυτού.
Η ίδια η Γιόλα Δαμιανού Παπαδοπούλου, γράφει στο blog της
"Το ερέθισμα για την υπόθεση μου την έδωσε ο πανικός και ο φόβος μιας νεαρής γυναίκας μόλις διαγνώστηκε με την ασθένεια του Λύκου. Ήταν τόσος ο τρόμος και η ανασφάλειά στο βλέμμα της για το άνγωστο και το τρομακτικό που θα ακολουθούσε που αποφάσισα εκείνη ακριβώς τη στιγμή πως στο ήδη αρχινημένο μου μυθιστόρημα η ηρωίδα μου έπρεπε να αρρωστήσει με Λύκο για να δώσω μηνύματα αισιοδοξίας και δύναμης και να σας πω πώς όποια ασθένεια κι αν κουβαλάμε δεν είναι το τέλος του κόσμου. Φτάνει να την αντιμετωπίσουμε με δύναμη και να αποβάλουμε το φόβο. Ήθελα με το βιβλίο αυτό να κάνω γνωστή την ασθένεια του Λύκου. Γιατί παρ' όλο που 5 εκατομμύρια σ' όλο τον πλανήτη υποφέρουν από την ασθένεια αυτή ένα 80% έχει πλήρη άγνοια".
Εύχομαι να διαβάσουν το βιβλίο της αυτό όσο πιο πολλοί αναγνώστες γίνεται και μέσα από αυτό να μπορέσουν να βρουν τις απαντήσεις στα δικά τους προβλήματα στις δικές τους αγωνίες και να βγουν αν όχι νικητές, όπως η ηρωίδα, γιατί όλα δεν είναι ρόδινα στη ζωή, τουλάχιστον συνειδητοποιήμένοι πως δεν είναι μόνοι στον ανηφορικό δρόμο. Πως αξίζει να μην αφήνεις τον πανικό να γίνει οδηγός σου αλλά και πως τελικά οφείλουμε όλοι να επιστρέφουμε ό,τι καλό μας δίνεται και σε άλλους.
Συγχαρητήρια Γιόλα Δαμιανού Παπαδοπούλου, είμαι πολύ περήφανη που σε γνώρισα και είσαι φίλη μου, εύχομαι το βιβλίο σου να είναι όχι μόνο καλοτάξιδο, αλλά να γίνει φάρος ελπίδας για όσους πονούν και νιώθουν μόνοι. - ]]> http://www.volosblogs.gr/VivlioLatreia/2010/08/03/%ce%95%ce%9d%ce%91_%ce%a0%ce%95%ce%99%ce%9d%ce%91%ce%a3%ce%9c%ce%95%ce%9d%ce%9f_%ce%a3%ce%a4%ce%9f%ce%9c%ce%91-%ce%9b%ce%ad%ce%bd%ce%b1_%ce%94%ce%b9%ce%b2%ce%ac%ce%bd%ce%b7 VivlioLatreia: ΕΝΑ ΠΕΙΝΑΣΜΕΝΟ ΣΤΟΜΑ-Λένα Διβάνη 2010-08-03T18:19:00-04:00 2010-08-03T18:19:00-04:00 -Λένα Διβάνη
Ένα πεινασμένο στόμα
εκδ. Καστανιώτη
ΨΥΧΟΛΟΓΙΚΟ ΘΡΙΛΕΡ ΧΩΡΙΣ ΥΠΕΡΒΑΣΗ

Γράφει ο Βαγγέλης Χατζηβασιλείου
[www.critique.gr]

Ένας νεαρός εκπαιδευτής σκύλων πλευρίζει έναν μεσόκοπο καθηγητή της Νομικής, που προσπαθεί να βάλει σε μια τάξη τον απείθαρχο σκύλο του κατά τη διάρκεια της νυχτερινής τους βόλτας. Η τυχαία επαφή θα εξελιχθεί πάρα πολύ σύντομα σε σχέση ζωής και ο νεαρός, που θα αποδειχθεί απόφοιτος του πανεπιστημίου στο οποίο διδάσκει ο καθηγητής, θα βάλει τον ίδιο και τη σύζυγό του σε εξαιρετικά επικίνδυνες περιπέτειες, παίζοντας με όλες τις ερωτικές φαντασιώσεις και τα οικογενειακά τους απωθημένα.

Ο καθηγητής και η σύζυγος, μαζί με τον γιο τους, που ζει στον Λονδίνο κι είναι εξαρτημένος από την πρέζα, θα οδηγηθούν στο έσχατο σημείο του εξευτελισμού από τον σκυλοεκπαιδευτή, ο οποίος θα εφαρμόσει στη διαλυμένη εστία τους την τακτική κυριαρχίας επί της αγέλης, όπως την ξέρει από το επάγγελμά του. Ο εξευτελισμός θα φέρει στην επιφάνεια όχι μόνο τα ατομικά αδιέξοδα της οικογένειας, αλλά και τη βαθιά κρίση της κοινωνικής ελίτ στην οποία ανήκουν τα μέλη της: το διεφθαρμένο διοικητικό σύστημα του πανεπιστημίου σε ό,τι αφορά τον καθηγητή, την πλαδαρότητα, τον παρασιτισμό και την απόγνωση των γόνων του αθηναϊκού αστισμού σε ό,τι αφορά τη σύζυγο και τον γιο του. Όσο για τον σκυλοεκπαιδευτή, θα υποστεί έναν άλλο, χειρότερο εξευτελισμό, πληρώνοντας πανάκριβα τα συμπλέγματα της δικής του κοινωνικής καταγωγής – του παραμερισμένου μετανάστη, που δεν θα κατορθώσει να βρει ποτέ στον ήλιο μοίρα.
Το μοτίβο του εισβολέα με το αγγελικό πρόσωπο, ο οποίος θα εκμεταλλευτεί τους κατεστραμμένους εσωτερικούς δεσμούς μιας οικογένειας με απαστράπτον κοινωνικό στάτους προκειμένου να προσποριστεί το οικονομικό, αλλά και το συμβολικό της κεφάλαιο, έχει δώσει ορισμένα από τα καλύτερα ψυχολογικά θρίλερ τόσο στη λογοτεχνία όσο και στον κινηματογράφο, και η Λένα Διβάνη το χρησιμοποιεί αυτούσιο στο καινούργιο μυθιστόρημά της, που φέρει τον χαρακτηριστικό τίτλο «Ένα πεινασμένο στόμα». Αυτούσιο; Θα έλεγα, κάτι παραπάνω: το εμπλουτίζει με ιχνοστοιχεία παρμένα από το campus novel και το αστυνομικό μυθιστόρημα και του προσδίδει μιαν ιδιαίτερα ζωντανή λειτουργία με το εύρημα της αγελαίας εκπαίδευσης των σκύλων, που δημιουργεί μια σαφώς ανησυχαστική ατμόσφαιρα, παράγοντας το μεγαλύτερο και το πιο δυνατό μέρος του σασπένς.
Παρά, ωστόσο, την ψαγμένη σκηνοθεσία και τον προσεκτικό σχεδιασμό των προσώπων (κυρίως του καθηγητή και της συζύγου), από τον οποίο δεν απουσιάζει και μια υποδόρια πλην άκρως δραστική ειρωνεία, το ψυχολογικό θρίλερ της Διβάνη δεν κάνει την υπέρβαση, παραμένοντας λίγο-πολύ εγκλωβισμένο στα στερεότυπα του είδους. Ο πιο αδύναμος κρίκος στην αλυσίδα της πλοκής είναι, περιέργως, το πρόσωπο του πυροδοτικού μηχανισμού της: ο σκυλοεκπαιδευτής μπορεί να μην αποκαλύπτει μέχρι και την πύλη της εξόδου τις πραγματικές του προθέσεις, εντείνοντας ως έδει την αναγνωστική προσοχή (μολονότι έτσι δεν αποφεύγεται εν κατακλείδι κάποια σύγχυση), αλλά χάνει πολύ γρήγορα την αρχική του σκοτεινότητα, καταντώντας από τη μέση περίπου του βιβλίου και μετά απογοητευτικά διαφανής και προβλέψιμος. Επιπλέον, η συνεχής ταξική αντιπαραβολή του με την οικογένεια-στόχο γίνεται από ένα σημείο και πέρα εντελώς μηχανιστική, αποκτώντας κατά τόπους κι ένα δυσάρεστα αισθηματολογικό στοιχείο, με αποκορύφωμα τις αναιτίως μελοδραματικές (αστήρικτες ή αχρείαστες δραματουργικά) σελίδες του τέλους. Απομένουν, όπως το έλεγα και πρωτύτερα, τα σπαρακτικά πορτραίτα του καθηγητή και της συζύγου και η αναμφιβόλως συναρπαστική (παρά το βαρίδι του σκυλοεκπαιδευτή) δράση.
- ]]> http://www.volosblogs.gr/VivlioLatreia/2010/08/02/%ce%9f_%cf%84%ce%b5%ce%bb%ce%b5%cf%85%cf%84%ce%b1%ce%af%ce%bf%cf%82_%cf%83%cf%84%ce%b1%ce%b8%ce%bc%cf%8c%cf%82:_%ce%97_%ce%b6%cf%89%ce%ae_%cf%84%ce%bf%cf%85_%ce%a4%ce%bf%ce%bb%cf%83%cf%84%cf%8c%ce%b9_%cf%83%cf%84%ce%bf%ce%bd_%ce%ba%ce%b9%ce%bd%ce%b7%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%bf%ce%b3%cf%81%ce%ac%cf%86%ce%bf VivlioLatreia: Ο τελευταίος σταθμός: Η ζωή του Τολστόι στον κινηματογράφο 2010-08-02T19:02:00-04:00 2010-08-02T19:02:00-04:00
-

Πρόκειται για ένα δυνατό ιστορικό μυθιστόρημα που καταγράφει με συναρπαστικό τρόπο τα γεγονότα της εποχής του μεγάλου ρώσου συγγραφέα και δίνει ιδιαίτερη έμφαση στους χαρακτήρες. Tα μέλη της οικογένειας Τολστόι σπαράσσονται από τις μεταξύ τους συγκρούσεις, ζουν στη σκιά του διάσημου συγγραφέα και διεκδικούν το δικό τους μερίδιο στη ζωή. Ιδιαίτερο βάρος δίνεται στη δύσκολη σχέση του Τολστόι με τη σύζυγό του Σοφία, καθώς και στην άκρως ανταγωνιστική σχέση εκείνης με τους μαθητές του και τις κόρες τους.

Ο Γκορ Βιντάλ έγραψε για το βιβλίο: «Ένα από τα καλύτερα ιστορικά μυθιστορήματα που γράφτηκαν τα τελευταία είκοσι χρόνια».

Το μυθιστόρημα του Τζέι Παρίνι μεταφέρθηκε με επιτυχία στον κινηματογράφο από τον σκηνοθέτη Μάικλ Χόφμαν με τον Κρίστοφερ Πλάμερ στο ρόλο του Τολστόι, την Έλεν Μίρεν στο ρόλο της Σοφίας και τον Τζέιμς ΜακΑβόι στο ρόλο του γραμματέα του Τολστόι Μπουλγκάκοφ.

Η ταινία έχει σημειώσει μεγάλη καλλιτεχνική επιτυχία καθώς έχει ήδη βραβευτεί σε κινηματογραφικά φεστιβάλ στην Ιταλία, στη Γερμανία, στην Αγγλία και στις ΗΠΑ.

Οι δύο πρωταγωνιστές ήταν υποψήφιοι για τις Χρυσές Σφαίρες 2010 καθώς και για τα βραβεία Όσκαρ 2010.

"Ο τελευταίος σταθμός" θα βγαίνει στις κινηματογραφικές αίθουσες την Πέμπτη 29 Ιουλίου 2010.

[entertainment.in.gr] 0- ]]> http://www.volosblogs.gr/VivlioLatreia/2010/08/02/%ce%8c%ce%bb%ce%b1_%ce%b1%cf%85%cf%84%ce%ac_%cf%80%ce%bf%cf%85_%cf%87%ce%ac%cf%83%ce%b1%ce%bc%ce%b5_-_%ce%9a%ce%b5%cf%86%ce%ac%ce%bb%ce%b1%ce%b9%ce%bf_3 VivlioLatreia: Όλα αυτά που χάσαμε - Κεφάλαιο 3 2010-08-02T18:51:00-04:00 2010-08-02T18:51:00-04:00 ακυκλοφόρητο μυθιστόρημα
[lakisf.blogspot.com]

Της χρωστά και του χρωστά. Κανείς δε χρωστά σε κανένα όταν τα δώρα που παίρνουν και δίνουν είναι κατασκευασμένα στης καρδιάς τα βάθη. Τα δάκρυα -του πόνου ή της νοσταλγίας; δεν ξέρω- άρχισαν επιτέλους να κυλούν βιαστικά απ’ τα μάτια του, να πλημμυρίζουν μ’ αλμύρα τα μάγουλα και το πουκάμισό του. Τον αγκάλιασα αμίλητη, αδύναμη να νιώσω στα τρίσβαθα της ψυχής μου τον πόνο του, κρατώντας ακόμη στα χέρια μου τη φωτογραφία, που ξεκρέμασα απ’ τον τοίχο, μελετώντας την, προσπαθώντας να διαβάσω ότι είχαν να μου πουν τα πρόσωπα που απεικόνιζε. Ο πατέρας του έμοιαζε πρόωρα γερασμένος, καταβεβλημένος απ’ τον καθημερινό μόχθο, αλλά και κατά κάποιο παράξενο τρόπο ευχαριστημένος με τη ζωή που του έλαχε. Λεπτός, δυνατός, αλλά φαινομενικά τουλάχιστον όχι ιδιαίτερα γεροδεμένος, χαμογελούσε πλατιά δίπλα στην οικογένειά του, αφήνοντας να φανεί, σίγουρα χωρίς να δίνει ιδιαίτερα κάποια ιδιαίτερη σημασία, ένα κενό ανάμεσα από τα δόντια του. Τα χαρακτηριστικά του έμοιαζαν σχεδόν ασκητικά: μάτια μαύρα, κάπου αποτραβηγμένα, αλλά και παράδοξα φωτεινά, ένα πρόσωπο που παρέπεμπε σε αγιογραφία, γεμάτο ρυτίδες, βαθιά χαρακωμένο μα και γαλήνιο, και χέρια χαραγμένα απ’ τη δουλειά, αφημένα λες άψυχα να κρέμονται απ’ το κορμί του. Η μάνα του απ’ την άλλη πλευρά θύμιζε κάτι από παραμύθι, μια σκηνή ίσως από τη Μελωδία της Ευτυχίας. Ντυμένη πολύχρωμα, μ’ ένα πανέμορφο πράσινο μαντήλι στα μαλλιά, κι ένα πρόσωπο απερίγραπτα λευκό, σχεδόν διάφανο, με μάτια βαθυγάλανα και δόντια τέλεια, που λες και άστραφταν κάτω από τον ήλιο, θα μπορούσε να κάνει τον καθένα να χαμογελάσει, με την παρουσία της και μόνο να μαλακώσει κάθε καρδιά. Κι η Σάρα, ένα κορίτσι-γυναίκα. Στο πρόσωπό της διέκρινα ένα πείσμα που δε συνάντησα και δε θα συναντούσε ποτέ ξανά, πουθενά. Η ζωή την είχε χτυπήσει αλύπητα, αλλά αυτή ποτέ δε θα το έβαζε κάτω, αν υπήρχε λόγος θα έπαιζε μπουνιές ακόμη και με το θάνατο και θα τον νικούσε. Στη φωτογραφία ήτανε κάπως συνοφρυωμένη. Έμοιαζε να είναι στην πρίζα, έτοιμη να κλάψει, να θυμώσει, να ουρλιάξει, ή δεν ξέρω τι – μια παραφωνία στο όλο σκηνικό. Αλλά έμοιαζε να ανήκει κιόλας. Έμοιαζε ν’ ανήκει μ’ εκείνους τους ουσιαστικά άγνωστους για κείνην ανθρώπους, που από τη μια στιγμή στην άλλη, έγιναν οι γονείς, ο αδελφός, η οικογένειά της. Σίγουρα, σιγά-σιγά, θα τη μαλάκωναν η αγάπη τους κι ο χρόνος, και κάποτε θα έκαναν τα ξεπλυμένα πράσινα μάτια της να λάμψουν ξανά. Θα γινόταν -αν δεν έγινε κιόλας- ένα πανέμορφο ξανθό κορίτσι, μια υπέροχη γυναίκα, γεμάτη ζεστασιά και ζωή. Όσο για τον Άντι… Ο Άντι ήταν ο Άντι. Έτσι απλά. Ο ίδιος έμοιαζε στη φωτογραφία με τη μέρα που τον γνώρισα. Μόνο το ύψος του άλλαξε, δυνάμωσε λίγο, απέκτησε και κείνη τη μικρή ρυτίδα στο μέτωπο, την οποία πολύ μου άρεσε να χαϊδεύω κάθε φορά που κάναμε έρωτα. Το βλέμμα του έμοιαζε να κρύβει μια αποφασιστικότητα, που όπως αποδείχτηκε στο μέλλον θα δικαίωνε, που θα γινόταν το μεγάλο του όπλο.
Μία μόλις βδομάδα μείναμε εκεί, κι ακόμη και σήμερα τη σκέφτομαι σαν την πιο ευτυχισμένη της ζωής μου. Στη διάρκειά της μου είπε τα πάντα για κείνον -ή τουλάχιστον έτσι νόμιζα, αφού όσα θα μάθαινα στη συνέχεια θα μ’ έβγαζαν όμορφα απ’ τις ψευδαισθήσεις μου- που ήταν πάρα πολλά, και του είπα τα πάντα για μένα, που ήταν απερίγραπτα λίγα, και δυστυχώς πολύ-πολύ πληκτικά. Τα περισσότερα τα γνώριζε ήδη, ωστόσο καθόταν με τις ώρες και τα άκουγε ξανά και ξανά με ενδιαφέρον, χωρίς να διακόπτει, δίχως να κρίνει, αφήνοντάς με άνευ γκρίνιας να μονολογώ. Κάναμε τέσσερις φορές έρωτα, έξι κολυμπήσαμε στα κρύα νερά του ποταμού -του καθαρού, του Χέιβεν, κι όχι εκείνου που κατέβαινε απ’ τα βουνά μεταφέροντας μαζί του τοξικά και αργό θάνατο, του Σλάιμ- δυο φορές αποδεχτήκαμε προσκλήσεις για δείπνο, πέντε φάγαμε στην ταβέρνα της πόλης (πληρώσαμε μόνο τις δύο, αφού δε δέχονταν με τίποτα να πάρουν λεφτά απ’ τον Άντι, ενώ από μένα δεν είχαν πρόβλημα), εφτά περπατήσαμε στα χωράφια μιλώντας και σιωπώντας, παρατηρώντας από κοντά την ομορφιά, μυρίζοντάς την, νιώθοντας τους παλμούς της φύσης. Όλες εκείνες οι αποχρώσεις του πράσινου και του καφέ φαίνονταν να μου τρελαίνουν τις αισθήσεις. Τα Απαλάχια, τα τόσο κοντινά κι απόμακρα, έμοιαζαν σα μια θεϊκή ασπίδα και σαν ένα πραγματικό θαύμα της μάνας γης. Τοποθετημένα λες εκεί στρατηγικά, για να χαρίζουν στον κόσμο μια ξεχωριστή σαγήνη. Σαν όνειρο περνούσε ο χρόνος, σαν ένα σύντομο ταξίδι στο δικό του χθες, στο κοινό μας σήμερα, που στιγμή τη στιγμή, βήμα το βήμα, μέσω της λιτότητας και του απέριττου, μας έκανε όλο και πιο πλούσιους, που με ένα μαγικό τρόπο μας έφερνε πιο κοντά.
Εκείνο που εξέπληξε περισσότερο στη διάρκεια της σύντομης παραμονής μας ήταν ο σεβασμός που έτρεφαν για κείνον σχεδόν όλοι στην πόλη. Λέω σχεδόν όλοι, αφού μερικοί στον αντιπαθούσαν, τον μισούσαν θα έλεγα, και δε δίσταζαν καθόλου να το δείξουν. Όταν συναντούσε τους τελευταίους στο δρόμο ο Άντι, χαμογελούσε και τους χαιρετούσε, όπως όλους, αλλά εκείνοι σήκωναν το χέρι και τον αντιχαιρετούσαν με το μεσαίο δάχτυλο. Κι εκείνος γελούσε, όλο γελούσε. Αυτοί ήταν οι εχθροί του, έλεγε. τσιράκια των αφεντικών, έμποροι ναρκωτικών, ακόμη και διεφθαρμένοι αστυνομικοί, κακέκτυπα σε μια ξεχασμένη στο χρόνο μικρογραφία της Νέας Υόρκης. Οι άλλοι, οι πολλοί του συμπεριφέρονταν με ευγένεια, με σεβασμό και ανοιχτόκαρδα, μ’ ένα ενδιαφέρον που έμοιαζε στα δικά μου, τα αμάθητα στους τρόπους της καλοσύνης μάτια, εξωπραγματικό. Τι ήτανε γι’ αυτούς τέλος πάντων; αναρωτιόμουνα. Γιατί βιάζονταν όλοι να του σφίξουν το χέρι και να του χαρίσουν ένα χαμόγελο μόλις τον έβλεπαν και δεν έχαναν ευκαιρία να μιλήσουν, έστω και για λίγο, μαζί του; Γιατί, και με ποια λογική, ακόμη και πολύ μεγαλύτεροι σε ηλικία απ’ αυτόν άντρες, αποζητούσαν με απόγνωση σχεδόν τις συμβουλές του; Μέρα με τη μέρα ο θαυμασμός, που από την πρώτη στιγμή έτρεφα για κείνον, μεγάλωνε. Και το αστείο της υπόθεσης είναι ότι δεν ήξερα καν γιατί τον θαύμαζα – ίσως επειδή τον θαύμαζαν οι άλλοι; Εντάξει, είχε ζήσει μια δύσκολη ζωή, αγωνίστηκε σκληρά κι αγωνιζόταν ακόμη, είχε κάνει τόσα και τόσα για την οικογένειά του, αλλά και πάλι, τόσος θαυμασμός πια πήγαινε πολύ!
«Μα δε σου είπε τίποτα;» Μιλούσα με τη Ρόντα, τη γειτόνισσα, η οποία, όπως ακριβώς είχε προβλέψει ο Άντι, κατέφθασε ένα συννεφιασμένο απόγευμα κουνιστή και χοντρολυγιστή, κουβαλώντας μια μεγάλη μηλόπιτα, για να μας επισκεφθεί. Εκείνος έλειπε στην πόλη, κι εκείνη τώρα με κοιτούσε σαν κεραυνοβολημένη.
«Δεν μου είπε τι;»
«Δεν ξέρεις γιατί αποφάσισε να πάει στην πόλη και να σπουδάσει, έτσι; Δεν σου είπε γιατί καθυστέρησε τόσο να το κάνει αυτό. Και σίγουρα δεν σου αποκάλυψε που βρήκε τα λεφτά για να το κάνει». Ένιωσα μια σκιά να περνά πάνω από τα μάτια μου, για λίγο να τα σκεπάζει και μετά να τα ανοίγει, σαν τις θύρες της αντίληψης ένα πράμα. Κάτι κατάλαβα, αλλά δεν το παραδέχτηκα. Ήθελα να βεβαιωθώ πώς είχα δίκιο.
«Μου είπε ότι πήρε υποτροφία».
«Χα! Υποτροφία, λέει. Δεν υπάρχει καμία υποτροφία, τουλάχιστον όχι τώρα πια. Με άδεια χέρια έφυγε, κι απλά ελπίζει κι αγωνίζεται ώστε κάποια μέρα να επιστρέψει με γεμάτα. Κι έγνοια σου, δε μιλώ για λεφτά…».
Παρέμεινα να την κοιτώ για λίγο σιωπηλή, γιγαντώνοντας από μέσα μου τις υποψίες που έτρεφα, χαμογελώντας μυστικά, μα αδυνατώντας να μιλήσω γι’ αυτές. Εκείνη! Εκείνη έπρεπε να μου τα πει όλα. Ανυπομονούσα να μάθω, κι ας γνώριζα ήδη. Εξάλλου αγνοούσα τις λεπτομέρειες.
«Θα μπορούσες, σε παρακαλώ, να μου πεις…».
«Θα σου πω. Γιατί να μη σου πω;» βιάστηκε να με διακόψει. «Αυτός παιδάκι μου όλα με τη δουλειά του τα κάνει, όλα με τον ιδρώτα του τα αποκτάει. Η αλήθεια είναι ότι όντως υπήρξε μια υποτροφία από κάποιο ίδρυμα, που μας θυμάται κι εμάς εδώ στην ερημιά, κάθε πέντε χρόνια, αλλά την αρνήθηκε. Μη με διακόπτεις και μην ανησυχείς θα σου πω το γιατί: για να στείλει τη Σάρα να σπουδάσει μουσική. Ήταν πάντα σπίθα στο βιολί η μικρή, ήτανε σαν άγγελος όταν έπαιζε, κι ο Άντι δεν ήθελε το ταλέντο της να πάει χαμένο. Έτσι, δεν ξέρω στ’ αλήθεια πως, το έβαλε πείσμα και κατάφερε να πείσει την επιτροπή, να δώσει την υποτροφία σ’ αυτήν. Άργησε τόσο πολύ ν’ αρχίσει τις δικές του σπουδές, επειδή απλά περίμενε να μεγαλώσει η αδελφή του, ώστε, πλέον ασφαλής, να μην έχει την ανάγκη του. Όχι πώς την παράτησε όταν έφυγε για την πόλη, κάθε άλλο. Τους πρώτους μήνες της έστελνε ακόμη και λεφτά, κι ας μην τα χρειαζόταν, ώστε να μην της λείψει τίποτα. Πεινούσε για να μην πεινάσει εκείνη. Μέχρι που του είπε ότι αν δεν το κόψει θα παρατήσει τις σπουδές της. Έτσι τον έβαλε στη θέση του. Μα είναι τελείως τρελός; θα με ρωτήσεις τώρα. Νομίζω ότι σ’ αυτό ξέρουμε κι οι δυο την απάντηση, κι ας αναρωτήθηκα κι εγώ πολλές φορές για λόγου του. Όχι! Φυσικά και δεν είναι τρελός, είναι απλά αυτός που είναι. Αν γνώριζες τον πατέρα του και τη μάνα του θα καταλάβαινες. Άγιοι άνθρωποι κι οι δύο, αλλά ο Άντι είναι καλύτερος ακόμη κι απ’ αυτούς. Ο Άντι…».
«Μα πώς τα βγάζει πέρα;» τη διέκοψα, καθώς είδα λιμνούλες από δάκρυα να πλημμυρίζουν τα γέρικά της μάτια. «Η ζωή στη Νέα Υόρκη είναι πολύ ακριβή, τα μαθήματα στο πανεπιστήμιο δύσκολα, ο χρόνος ποτέ δεν είναι αρκετός. Πού βρίσκει τα λεφτά;»
«Τον βοηθάμε όλοι, όπως μπορούμε».
«Του στέλνετε λεφτά;»
«Μόνο όταν τα έχει απόλυτη ανάγκη, αφού έτσι κι αλλιώς μόνο τότε τα δέχεται».
Χαμογέλασα, καταλαβαίνοντας επιτέλους κάτι, αλλά λίγο λυπημένα.
«Το χρέος του…»
«Μα τι λες τώρα;»
«Α, τίποτα. Απλά θυμήθηκα μια συζήτηση που είχαμε παλιά. Ξεκίνησε να μου μιλά για κάποιο χρέος, αλλά άφησε την κουβέντα στη μέση».
«Κλασικός Άντι». Χαμογέλασε απλά, σχεδόν με ζεστασιά, και ήπιε ακόμη μια χορταστική γουλιά απ’ τον κρύο πια καφέ της. Μου άρεσε πολύ η Ρόντα. Τη συμπάθησα με την πρώτη ματιά. Μου άρεσε ο τρόπος της, το ότι έμοιαζε πάντα έτοιμη να γελάσει, τα πάχη της τα κάλλη της που δεν είχε κανένα πρόβλημα να επιδεικνύει, μου άρεσαν ακόμη κι οι τριχούλες που έμοιαζαν να ξεφυτρώνουν άχαρα και άναρχα στην αριστερή άκρη του πηγουνιού της. Τα μάτια της τα τόσο γνωστικά και περιγελαστικά, τα βαμμένα στα καφέ χρώματα μιας εύφορης γης. Με μετρούσε με το βλέμμα. Προσπαθούσε μάλλον ν’ ανακαλύψει ποια ήμουνα, αν ήμουνα στα μέτρα του, αν έκανα για της πόλης της το αγαπημένο παιδί. Ίσως να με ενέκρινε, δεν ήμουνα και τόσο σίγουρη εκείνη τη στιγμή, αλλά ύστερα από λίγο την είδα να χαμογελά πλατιά, παίρνοντας τη βαρυσήμαντη απόφαση να μου λύσει οριστικά την απορία. «Δεν είναι τα λεφτά το χρέος του, καρδιά μου. Δεν είναι τα λεφτά, αν και δεν έχω καμιά αμφιβολία ότι κρατά λογαριασμούς, κι έτσι σίγουρα κι αυτά κάποια μέρα θα θελήσει να τα επιστρέψει. Το χρέος του, αυτό που εθελοντικά έχει αναλάβει είναι, όταν τελειώσει τις σπουδές, ν’ αφοσιωθεί στον πόλεμο. Όχι, μην πάει ο νους σ’ εκείνον, σ’ εκείνους που κάνουν ο πρόεδρος και τα αφεντικά του στην Ουάσιγκτον. Άλλος πόλεμος είν’ αυτός. Διαδραματίζεται εδώ, αλλά και σε πολλά άλλα μέρη, σ’ αυτή την ευλογημένη γη. Ο πόλεμος των πλούσιων με τους φτωχούς. Είδε τον πατέρα του και τους φίλους του πατέρα του να χάνουν τις ζωές τους στα ορυχεία χαλκού και τις οικογένειές τους να μην παίρνουν δεκάρα για αποζημίωση. Είδε ανθρώπους να τα χάνουν όλα από τη μια στιγμή στην άλλη, από το κέντρο της κοινωνίας να βρίσκονται στο περιθώριό της. Είδε το ποτάμι, τον Σλάιμ -όνομα και πράμα- σιγά-σιγά, αλλά συστηματικά, να χάνει το χρώμα και την ουσία του, τη ζωή που έφερνε να δηλητηριάζεται και να μεταμορφώνεται σε θάνατο. Θα πολεμήσει λοιπόν τα αφεντικά. Τα όποια αφεντικά. Ήδη δίνει συμβουλές σε πολλούς συμπολίτες μας, κάνει αιτήσεις για αποζημιώσεις στο όνομά τους, τους δίνει κάτι απ’ το οποίο να κρατηθούν, όσο μικρό κι ασήμαντο κι αν ακούγεται κι αυτό. Προσπαθεί να πείσει και ένα μεγάλο δικηγορικό γραφείο να αναλάβει τις υποθέσεις τους. Ακόμη κι αυτή τη στιγμή που μιλάμε, κάτι τέτοιο θα κάνει, κάποιον θα προσπαθεί να βοηθήσει. Και για να σου πω το κρίμα μου, κάπου τον λυπάμαι. Νέος άνθρωπος είναι, αλλά καταπώς φαίνεται, τίποτα δε χάρηκε στ’ αλήθεια, αλλά ούτε και θα χαρεί στη ζωή του. Θα είναι πάντα θύμα της μεγάλης του καρδιάς. Αλλά… Αλλά, απ’ την άλλη, έτσι όπως τον βλέπω πάντα χαμογελαστό, δεν μπορώ να σκεφτώ κάτι άλλο, που θα τον έκανε τόσο ευτυχισμένο. Έχει βρει τον σκοπό στη ζωή του. Α, έχει βρει και σένα. Ουφ, στέγνωσα. Έχετε τίποτ’ άλλο εκτός από καφέ σ’ αυτό τ’ αχούρι; Κανά μπέρμπον να πούμε…».
Χαμογελούσα καθώς μου έλεγε τα πιο πάνω, γέλασα με την ψυχή μου όταν μου είπε το τελευταίο. Δάκρυα χαράς και γέλωτος κυλούσαν απ’ τα μάτια μου, κι ένιωθα το μέσα μου να γεμίζει με μια πρωτόγνωρη γαλήνη.
«Είμαι τόσο τυχερή που τον γνώρισα», είπα τελικά, εννοώντας την κάθε λέξη.
«Ευλογημένη είσαι», μου απάντησε χαμηλόφωνα η Ρόντα, και σηκώθηκε απ’ την καρέκλα, ήρθε γύρω απ’ το τραπέζι και μ’ αγκάλιασε μ’ ένα τρόπο τόσο ζεστό, τόσο από καρδιάς, που ήταν σα να με τύλιγε μια πάχνη μητρικής ευδαιμονίας. Η αγκαλιά της, που μύριζε σαν σπίτι και σαν αγρό, δε θύμιζε σε τίποτα εκείνες της μάνας μου, μακρινές αναμνήσεις, και τα αιώνια φιλιά της στον αέρα. Με αγκάλιαζε όπως θα έπρεπε να συνεχίσει ν’ αγκαλιάζει ακόμη κάθε μάνα το παιδί της, σ’ ολόκληρή της τη ζωή, μεταδίδοντάς του τη ζεστασιά που χρειάζεται, δίνοντάς του να καταλάβει ότι όσο είναι αυτή εκεί δεν έχει τίποτα να φοβηθεί. Ήθελα να πέσω στα γόνατα, να πάρω τα χέρια της στα δικά μου και να τα φιλήσω, να την ευχαριστήσω, αλλά δεν το έκανα. Σηκώθηκα μόνο και πήγα στο ντουλάπι. Έβγαλα το μπουκάλι με το μπέρμπον γέμισα δυο ποτήρια ως τη μέση και πήγα και κάθισα και πάλι απέναντί της. Υψώσαμε τα ποτήρια στον αέρα, αλλά δεν κάναμε καμιά ευχή. Πίναμε κι οι δύο σιωπηλά στην υγεία εκείνου που δεν ήταν εκεί.

Συνεχίζεται
- ]]> http://www.volosblogs.gr/VivlioLatreia/2010/08/02/%ce%a0%ce%ad%cf%86%cf%84%ce%bf%ce%bd%cf%84%ce%b1%cf%82_%cf%83%cf%84%ce%b1_%ce%b2%ce%b1%ce%b8%ce%b9%ce%ac_%ce%bc%cf%80%ce%bb%ce%b5_%ce%bd%ce%b5%cf%81%ce%ac_%cf%84%ce%bf%cf%85_%ce%91%ce%b9%ce%b3%ce%b1%ce%af%ce%bf%cf%85 VivlioLatreia: Πέφτοντας στα βαθιά μπλε νερά του Αιγαίου 2010-08-02T18:24:00-04:00 2010-08-02T18:24:00-04:00
-
Ο άγγελος της ομίχλης
Προδρόμου Μαρία Εμπειρία Εκδοτική

Ένας έρωτας απαγορευμένος, αλλά και τόσο μυστηριώδης, που δεν μπορείς να του αντισταθείς...

Παρασυρμένη από την αγάπη της για την περιπέτεια, η Κατερίνα ακολουθεί το φίλο της Στέφανο σε ένα μεγάλο ταξίδι στο βυθό του ελληνικού πελάγους, προκειμένου να τον βοηθήσει στην ανακάλυψη του ναυαγίου ενός φημισμένου πειρατή, ο οποίος έζησε το 16ο αιώνα. Αυτά όμως που θα συμβούν στην πορεία θα την κάνουν να αντιληφθεί πως τα τερτίπια της μοίρας είναι προκαθορισμένα από την αρχή και κανείς δεν μπορεί να τ' αποφύγει...

Πέφτοντας στα βαθιά μπλε νερά του Αιγαίου, η κοπέλα θα χαθεί. Και θα βρεθεί στην ακτή ενός πανέμορφου, ελληνικού νησιού, αναίσθητη, σε ένα μέρος όπου θα πρέπει όχι μόνο να παίξει τη ζωή της κορόνα-γράμματα για να μπορέσει να επιβιώσει, μα και να γλιτώσει από έναν έρωτα απαγορευμένο και τελείως απρόσμενο, που θα την κυριεύσει... έναν έρωτα τόσο μαγικό και συνάμα μυστηριώδη, για τον οποίο δεν θα υπάρχει λογική...
- ]]> http://www.volosblogs.gr/VivlioLatreia/2010/08/02/ENA_BIB%ce%9b%ce%99%ce%9f_%ce%93%ce%99%ce%9d%ce%95%ce%a4%ce%91%ce%99_%ce%a3%ce%99%ce%a1%ce%99%ce%91%ce%9b_%ce%a3%ce%a4%ce%97%ce%9d_TV.... VivlioLatreia: ENA BIBΛΙΟ ΓΙΝΕΤΑΙ ΣΙΡΙΑΛ ΣΤΗΝ TV.... 2010-08-02T17:35:00-04:00 2010-08-02T17:35:00-04:00 Milioni Gianna 02 Αυγούστου

TO NHΣΙ (ΒΙΚΤΟΡΙΑ ΧΙΣΛΟΠ)

TO ΣΙΡΙΑΛ ΠΟΥ ΘΑ ΠΡΟΒΛΗΘΕΙ ΤΟ ΧΕΙΜΩΝΑ ΕΙΝΑΙ ΒΑΣΙΣΜΕΝΟ ΣΤΟ ΟΜΟΤΙΤΛΟ ΜΠΕΣΤ ΣΕΛΕΡ ΤΗΣ ΒΙΚΤΟΡΙΑΣ ΧΙΣΛΟΠ.ΑΦΟΡΑ ΤΗΝ ΖΩΗ ΤΩΝ ΛΕΠΡΩΝ ΣΕ ΕΝΑ ΝΗΣΙ ΠΟΥ ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΡΗΤΗ,ΤΗΝ ΟΝΟΜΑΖΟΜΕΝΗ ΣΠΙΝΑΛΟΓΚΑ.ENA MEΡΟΣ ΣΑΝ ΕΞΟΡΙΑ ΠΟΥ ΟΙ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΠΑΡΑ ΤΙΣ ΑΝΤΙΞΟΟΤΗΤΕΣ ΔΕΝ ΣΤΑΜΑΤΗΣΑΝ ΝΑ ΑΓΩΝΙΖΟΝΤΑΙ ΚΑΙ ΝΑ ΕΛΠΙΖΟΥΝ...
(ENA BIBΛΙΟ ΠΟΥ ΜΕ ΑΓΓΙΞΕ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΔΙΚΟΥΣ ΜΟΥ ΛΟΓΟΥΣ KAI ΠΟΥ ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΣΕ ΑΥΤΟ ΠΟΥ ΗΔΗ ΞΕΡΩ.. ΟΤΙ Η ΕΛΠΙΔΑ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΕΘΑΙΝΕΙ ΠΟΤΕ.)

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΤΟ ΓΙΑ ΝΑ ΜΠΟΡΕΣΕΤΕ ΝΑ ΣΥΓΚΡΙΝΕΤΕ ΤΟΝ ΓΡΑΠΤΟ ΛΟΓΟ ΜΕ ΤΗΝ ΕΙΚΟΝΑ,ΑΛΛΑ ΝΑ ΕΧΕΤΕ ΚΑΙ ΜΙΑ ΠΙΟ ΟΛΟΚΛΗΡΩΜΕΝΗ ΑΠΟΨΗ... - ]]> http://www.volosblogs.gr/VivlioLatreia/2010/08/02/ATHENS_PRIZE_FOR_LITERATURE_2009_%ce%9c%ce%b9%ce%ba%cf%81%ce%ae_%ce%bb%ce%af%cf%83%cf%84%ce%b1 VivlioLatreia: ATHENS PRIZE FOR LITERATURE 2009 Μικρή λίστα 2010-08-02T17:30:00-04:00 2010-08-02T17:30:00-04:00 Styliana Galiniki 01 Αυγούστου

Επτά Ελληνες και οκτώ ξένοι πεζογράφοι -σύνολο δεκαπέντε- διεκδικούν το βραβείο ελληνικού και ξένου μυθιστορήματος αντίστοιχα του Athens Prize for Literature 2009, που θεσμοθετεί, από το 2007, το περιοδικό (δε)κατα.

Οι συγγραφείς-μέλη των δύο επιτροπών κρίσης: Κώστας Ακρίβος, Θεόδωρος Γρηγοριάδης, Λίλυ Εξαρχοπούλου, Κατερίνα Ζαρόκωστα, Αχιλλέας Κυριακίδης, Σοφία Νικολαΐδου, Κοσμάς Χαρπαντίδης, Χρύσα Σπυροπούλου, Πέτρος Τατσόπουλος. Χορηγός τα εργαλεία γραφής Mont Blanc.

Η ΜΙΚΡΗ ΛΙΣΤΑ - TO ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ

1. Στυλιάνα Γκαλινίκη, Όλα πάνε ρολόι (ή σχεδόν), Μελάνι

2. Βασίλης Γκουρογιάννης, Κόκκινο στην πράσινη γραμμή, Μεταίχμιο

3. Νίκος Δαββέτας, Η Εβραία νύφη, Κέδρος

4. Άντζελα Δημητρακάκη, Μέσα σ’ένα κορίτσι σαν κι εσένα, Eστία

5. Τηλέμαχος Κώτσιας, Στην απένταντι όχθη, Ψυχογιός

6. Δημήτρης Σωτάκης, Το θαύμα της αναπνοής, Κέδρος

7. Έρση Σωτηροπούλου, Εύα, Πατάκης


H ΜΙΚΡΗ ΛΙΣΤΑ - ΤΟ ΞΕΝΟ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ


1. Μα Γιαν, Πεκίνο σε κώμα, μετάφραση Μαριάννα Μπεμπετίδη, Πάπυρος

2. Τζούνο Ντίαζ, Η σύντομη θαυμαστή ζωή του ΄Οσκαρ Γουάο,

μετάφραση Αλέξανδρος Καλοφωλιάς, Λιβάνης

3. Κάρεν Κόνελι, Το κλουβί της σαύρας, μετάφραση Χρύσα Τσαλικίδου, Πόλις

4. Βλαντιμίρ Μακάνιν, Ο τρόμος, μετάφραση Αλεξάνδρα Δ. Ιωαννίδου, Καστανιώτης

5. Κέτιλ Μπγιόρνστατ, Η λέσχη των νέων πιανιστών, μετάφραση Γιουλίκα Σαμαρά, Πόλις

6. Σαντιάγο Ρονκαλιόλο, Αναμνήσεις μιας κυρίας, μετάφραση Μαργαρίτα Μπονάτσου, Καστανιώτης

7. Τζόναθαν Σάφραν Φόερ, Εξαιρετικά δυνατά και απίστευτα κοντά, μετάφραση Ελένη Ηλιοπούλου, Μελάνι

8. Ράουι Χαζ, Το παιχνίδι του Ντε Νίρο, μετάφραση Θέμελης Γλυνάτσης, Πάπυρος
- ]]> http://www.volosblogs.gr/VivlioLatreia/2010/08/02/%ce%a4%ce%bf_%cf%84%ce%b1%ce%be%ce%af%ce%b4%ce%b9_%cf%83%cf%84%ce%b7_%ce%a3%cf%80%ce%b9%ce%bd%ce%b1%ce%bb%cf%8c%ce%b3 VivlioLatreia: Το ταξίδι στη Σπιναλόγ 2010-08-02T17:19:00-04:00 2010-08-02T17:19:00-04:00 ------ ]]> http://www.volosblogs.gr/VivlioLatreia/2010/08/01/%ce%9c%ce%b9%ce%b1_%ce%ba%ce%b1%ce%bb%ce%b7%ce%bc%ce%ad%cf%81%ce%b1 VivlioLatreia: Μια καλημέρα 2010-08-01T11:59:00-04:00 2010-08-01T11:59:00-04:00 01 Αυγούστου στις 11:09 π.μ.
ΚΑΛΗ ΜΕΡΑ ΣΑΣ ΚΑΙ ΚΑΛΟ ΜΗΝΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ.
Ο ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ ΕΙΝΑΙ ΣΥΝΗΘΩΣ ΜΗΝΑΣ ΔΙΑΚΟΠΩΝ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟΥΣ ΑΠΟ ΕΜΑΣ,ΟΠΟΤΕ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΛΥΤΕΡΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΜΟΡΦΗ ΠΑΡΕΑ ΕΝΟΣ ΒΙΒΛΙΟΥ ΣΤΗΝ ΠΑΡΑΛΙΑ. ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΟΣΟΥΣ ΕΧΟΥΝ ΕΠΙΣΤΡΕΨΕΙ ΑΠΟ ΤΙΣ ΔΙΑΚΟΠΕΣ ΤΟΥΣ, ΜΙΑ ΧΑΛΑΡΗ ΠΑΡΕΑ ΤΙΣ ΒΡΑΔΥΝΕΣ ΩΡΕΣ ΣΤΟ ΜΠΑΛΚΟΝΙ ΤΟΥ ΣΠΙΤΙΟΥ ΜΑΣ ΜΕ ΕΝΑ ΒΙΒΛΙΟ ΕΙΝΑΙ ,ΟΤΙ ΚΑΛΥΤΕΡΟ.
ΑΥΡΙΟ ΔΕΥΤΕΡΑ ΛΟΙΠΟΝ, ΘΑ ΒΡΙΣΚΟΝΤΑΙ ΣΤΑ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΣΥΝΤΡΟΦΕΥΟΥΝ ΟΛΟΥΣ ΕΜΑΣ ΤΟΥΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ, ΤΟ ΚΑΙΝΟΥΡΙΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΜΩΥΣΟΓΛΟΥ, Η ΠΕΘΕΡΟΠΛΗΚΤΗ, ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΓΙΑ ΝΑ ΓΕΛΑΣΕΤΕ ΜΕΧΡΙ ΔΑΚΡΥΩΝ...ΠΟΥ ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΔΥΑΣ ΕΚΔΟΤΙΚΗ ΚΑΘΩΣ ΚΑΙ ΤΟ ΝΕΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΑΣ ΣΑΝΔΑΛΗ, ΟΙ ΑΓΓΕΛΟΙ ΜΕ ΓΑΛΗΝΕΨΑΝ, ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΙΩΛΚΟΣ.
ΚΑΛΕΣ ΑΝΑΓΝΩΣΕΙΣ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΕΣ ΚΑΙ ΚΑΛΟΤΑΞΙΔΑ ΤΑ ΚΑΙΝΟΥΡΙΑ ΒΙΒΛΙΑ ΣΤΟΥΣ ΔΥΟ ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ.
ΚΑΙ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΕΣΑΣ ............ΚΑΛΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΚΑΙ ΚΑΛΕΣ ΒΟΥΤΙΕΣ!!!
ΣΑΣ ΦΙΛΩ. - ]]> http://www.volosblogs.gr/VivlioLatreia/2010/08/01/%ce%95%ce%ba%ce%b4%ce%ae%ce%bb%cf%89%cf%83%ce%b7_%cf%83%cf%84%ce%b7%ce%bd_%cf%8c%ce%bc%ce%bf%cf%81%cf%86%ce%b7_%ce%a3%cf%8d%cf%81%ce%bf VivlioLatreia: Εκδήλωση στην όμορφη Σύρο 2010-08-01T11:52:00-04:00 2010-08-01T11:52:00-04:00 -


Οι εκδόσεις Διάπλαση και το βιβλιοπωλείο Βιβλιοπόντικας σας προσκαλούν το Σάββατο 7 Αυγούστου 2010 στις 08:00 μ.μ στο μπαρ Αστέρια παραλία Αγίου Νικολάου για την παρουσίαση του νέου βιβλίου της ΧΑΡΑΣ ΚΑΤΣΑΡΗ, ΑΙΝΙΓΜΑ ΣΤΟ ΒΥΘΟ όπου η όμορφη Σύρος γίνεται το ιδανικό σκηνικό για μια καλοκαιρινή γεμάτη δράση νεανική περιπέτεια.

Αστέρια Παραλία Αγίου Νικολάου
- ]]> http://www.volosblogs.gr/VivlioLatreia/2010/07/31/%c2%ab%ce%98%ce%b1_%cf%84%ce%bf%ce%bd_%cf%83%ce%ba%ce%bf%cf%84%cf%8e%cf%83%cf%89_%ce%b5%ce%b3%cf%8e%c2%bb VivlioLatreia: «Θα τον σκοτώσω εγώ» 2010-07-31T16:54:00-04:00 2010-07-31T16:54:00-04:00 -ΤΑ ΔΕΙΠΝΑ ΤΗΣ ΕΚΑΤΗΣΛΕΩΝΙΔΑΣ ΚΑΛΛΙΔΩΝΗΣεκδ Modern Times
«Θα τον σκοτώσω εγώ», είχε εξομολογηθεί εκείνη στον παπά… Και μετά, ήρθε η καταραμένη νύχτα. Η νύχτα με το μπουρίνι που σήκωσε στέγες, γκρέμισε μάντρες και ξεχέρσωσε ακόμη και βράχια απ’ τα βουνά. Τέτοια καταιγίδα δε θυμούνταν ούτε οι πιο παλιοί. Άρχισε ύπουλα, μ’ ένα αιφνιδιαστικό χαλάζι, πάγος ξηρός και χοντρός σαν βότσαλο, το γύρισε σε αστραπόβροντα και μετά σ’ ένα μανιασμένο πουνέντη που έφερε μαζί του και όλη τη βροχή της δύσης. Τόσο νερό… Ωκεανός σωστός… Ρήμαξε λιόδεντρα, έπνιξε ζώα και ξέκανε μελίσσια. Στο χωριό, κλεισμένοι όλοι στα σπίτια τους μέχρι να περάσει το κακό νερό, τίποτα δεν άκουσαν, τίποτα δεν είδαν. Με το ξημέρωμα πια, κάποιες λίγες ξάγρυπνες γριές τόλμησαν να ξεπορτίσουν για να δουν τι είχε αφήσει πίσω της η καταιγίδα. Και τότε, τον βρήκαν μέσα στο ρημαγμένο απ’ το χαλάζι αμπέλι του. Γυμνό και σακατεμένο στ’ αχαμνά… Είχε ξεψυχήσει με τα μάτια γουρλωμένα. Η θυσία είχε ολοκλη- ρωθεί. Η σκοτεινή θεά, χορτασμένη πια, έπαψε να μοιρο λο γά. Σκούπισε τα δάκρυά Της, έστρεψε το βλέμμα Της προς το βροχερό ουρανό και χαμογέλασε θριαμβευτικά στην ασημένια Σελήνη. Ήταν ώρα να ταΐσει και τα σκυλιά...- ]]> http://www.volosblogs.gr/VivlioLatreia/2010/07/31/1o_%ce%94%ce%b9%ce%b5%ce%b8%ce%bd%ce%ad%cf%82_%ce%9b%ce%bf%ce%b3%ce%bf%cf%84%ce%b5%cf%87%ce%bd%ce%b9%ce%ba%cf%8c_%ce%a6%ce%b5%cf%83%cf%84%ce%b9%ce%b2%ce%ac%ce%bb_%ce%a4%ce%ae%ce%bd%ce%bf%cf%85 VivlioLatreia: 1o Διεθνές Λογοτεχνικό Φεστιβάλ Τήνου 2010-07-31T16:37:00-04:00 2010-07-31T16:37:00-04:00 Σάββατο 31 Ιουλίου

Χωριό Πύργος (Κοινότητα Πανόρμου): Δέκα συγγραφείς και ποιητές διαβάζουν και μιλούν για το έργο τους και για τη λογοτεχνία της πατρίδας τους. Συμμετέχουν: Ομέρο Αρίτζις (Μεξικό), Ματθίλδη Γουόλτερ Κλαρκ (Δανία), Άνταμ Ζαγκαγιέφσκι (Πολωνία), Φράνκο Λόι (Ιταλία), Μαίρη Ο’ Μάλεϊ (Ιρλανδία), Μάριος Μιχαηλίδης (Κύπρος), Βέρα Πάβλοβα (Ρωσία), Έλλη Παιονίδου (Κύπρος), Τόμαζ Σαλαμούν (Σλοβενία), Γιώργος Σκαμπαρδώνης (Ελλάδα). Μουσική και χορός από τοπικά συγκροτήματα.

- ]]> http://www.volosblogs.gr/VivlioLatreia/2010/07/31/%ce%9c%ce%b9%ce%b1_%ce%ba%ce%b5%cf%81%ce%b1%ce%bc%ce%b9%ce%b4%cf%8c%ce%b3%ce%b1%cf%84%ce%b1... VivlioLatreia: Μια κεραμιδόγατα... 2010-07-31T16:27:00-04:00 2010-07-31T16:27:00-04:00 -Με είπαν γάταΜπέσση Λιβανούεκδ Καστανιώτης

Με είπαν Γάτα, και φυσικά αναφέρονταν στην ηθική μου, την οποία δεν αποδέχονται. Όμως ποιος έχει το δικαίωμα να καθορίζει τι είναι ηθικό και τι δεν είναι; Τι είναι σωστό και τι λάθος; Τι είναι νόμιμο και τι παράνομο; Έζησα όπως μου υπαγόρευε η συνείδησή μου. Με νύχια και με δόντια πάλεψα, μόνη, να επιζήσω, με όποιο τρόπο μπορούσα. Δεν ακολούθησα πάντα τους κανόνες, και το ομολογώ, γιατί για μένα σωστός τρόπος ζωής είναι εκείνος που σε γεμίζει, που κάνει την αδρεναλίνη να τρέχει στο αίμα σου, εκείνος που σε κάνει να θέλεις να γελάς και να κλαις μαζί, να ουρλιάζεις σιωπηλά από φόβο, ενώ συνεχίζεις να πολεμάς σαν τίγρη. Προϋπόθεση φυσικά είναι να τα έχεις καλά με τον εαυτό σου. Να ξέρεις ποιος είσαι και τι θέλεις. Να μη ζεις με αυταπάτες. Ό,τι έκανα το πλήρωσα με ιδρώτα και αίμα. Κατάφερα να σώσω την ψυχή μου και δεν χρωστάω τίποτα σε κανέναν. Και αν η ζωή μου κρίνεται ανάρμοστη, τότε ένα μόνο μπορώ να πω: Νιώθω περήφανη όντας μια ανεξάρτητη, μια ανένταχτη γυναίκα. Μια κεραμιδόγατα...- ]]> http://www.volosblogs.gr/VivlioLatreia/2010/07/30/%ce%8c%ce%bb%ce%b1_%ce%b1%cf%85%cf%84%ce%ac_%cf%80%ce%bf%cf%85_%cf%87%ce%ac%cf%83%ce%b1%ce%bc%ce%b5_-_%ce%9a%ce%b5%cf%86%ce%ac%ce%bb%ce%b1%ce%b9%ce%bf_2 VivlioLatreia: Όλα αυτά που χάσαμε - Κεφάλαιο 2 2010-07-30T22:42:00-04:00 2010-07-30T22:42:00-04:00 ακυκλοφόρητο μυθιστόρημα
[lakisf.blogspot.com]

Μέσα σε έξι μήνες είχα μεταμορφωθεί -εκείνος με μεταμόρφωσε- με έκανε κάποια άλλη. Ή, όπως εκείνος επέμενε, απλά έγινα αυτή που πάντα κατά βάθος ήθελα να είμαι: μια απλή νέα γυναίκα. Είχα άλλωστε μπουχτίσει με τους πάντες και τα πάντα. Είχα από καιρό βαρεθεί να είμαι σαν ένα παιχνίδι στα χέρια των γονιών μου και το τρόπαιο ανύπαρκτων ερώτων, το οποίο τους άρεσε να περιφέρουν από τη μια δεξίωση στην άλλη, από το ένα πάρτι στο επόμενο, και να το επιδεικνύουν.
Τους ξένισε όλους εκείνη η ξαφνική αλλαγή, ακόμη κι εμένα την ίδια. Ποτέ δε θεωρούσα τον εαυτό μου ικανό να κάνει κάτι τέτοιο: ν’ αφήσει πίσω του όλα όσα ήξερε, να παρατήσει τα λούσα και τη δήθεν καλή ζωή, και να δοθεί με ψυχή και με σώμα σ’ ένα φτωχό φοιτητή, που στον κόσμο που ζούσε μέχρι τότε δε θα μπορούσε τίποτα να προσθέσει. Κι όμως, μου τα πρόσφερε όλα. Όλα όσα χρειαζόμουνα, όλα τα αληθινά, δίχως να μπορώ καν να τα ονοματίσω. Καθόταν με τις ώρες και με άκουγε και μου μιλούσε. Πάντα χαμογελούσε, εκτός όταν θυμόταν τους νεκρούς του γονείς, οπότε το βλέμμα του λίγο συννέφιαζε. Και πάντα είχε ένα καλό λόγο για μένα, προσπαθούσε να με βοηθήσει να ξεπεράσω τον εαυτό μου και τα δεσμά του πλούτου μου, να μου δώσει το κουράγιο ν’ αντικρίσω τη ζωή όπως ακριβώς είναι. Χάρη σ’ αυτόν έμαθα να ζητώ όλο και πιο λίγα, ενώ οι εξίσου πλούσιες με μένα πρώην κολλητές μου συνέχιζαν να παραπονιούνται πως δεν είχαν αρκετά. Άλλαξε την οπτική μου ο Άντι, μου άνοιξε τα μάτια, με δίδαξε πώς να αγαπώ αληθινά, με έμαθε να κάνω έρωτα από την αρχή. Καθαγίασε τον έρωτα.
Όλα σε σένα τα χρωστώ, του ψιθυρίζω κάθε τόσο, τώρα που δεν είναι πια εδώ, και από μέσα μου πολύ τον ευχαριστώ. Και τότε μου φαίνεται ν’ ακούω τη φωνή του στο κεφάλι μου απαλά να με αποπαίρνει, να μου λέει ότι δε χρωστώ τίποτα και σε κανένα, εκτός… από εκείνους που με έχουν ανάγκη. Αχ ρε Άντι! Ίσως εξαιτίας του τώρα να ζω μια σχετικά δύσκολη και φτωχική ζωή, αλλά τουλάχιστον έχει επιτέλους κάποιο σκοπό, ξεχειλίζει ουσία.
Κάθε φόρα που τον σκέφτομαι δακρύζω, κι ας από τότε έχουν περάσει πολλά φεγγάρια, χρόνια, εποχές. Δακρύζω και μετά χαμογελώ. Πιο έντονα από καθετί άλλο στη σχέση μας, στην κοινή μας ζωή, θυμάμαι εκείνο το πρώτο ταξίδι στη γενέθλια πόλη του, τριακόσια πενήντα μίλια μακριά, μ’ ένα κόκκινο παλιό σεβρολέτ. Εμείς, ο ήλιος και τα σύννεφα του δειλινού, το φεγγάρι και τ’ αστέρια της πρωίμης νύχτας, ο ατέλειωτος δρόμος και στο ραδιόφωνο τραγούδια νέγρικα, τώρα πια και για μένα αγαπημένα. Σαν όνειρο. Σαν της ζωής τη μαγεία.
«Εδώ ξεκίνησαν όλα», μου είπε, σχεδόν με περηφάνια, όταν φτάσαμε σ’ εκείνο το μέρος, που έμοιαζε να είχε ξεφυτρώσει απ’ το τίποτα στη μέση του πουθενά – ένα απομεινάρι του χθες που έκλεινε το μάτι στο σήμερα. Ένας μακρύς φιδωτός δρόμος και διάφορα στενά δρομάκια έμοιαζε να είναι όλη κι όλη η πόλη. Το Σοβέτο, στη Βιρτζίνια. Τα μόνα κτήρια που ξεχώριζαν, τόσο για την αρχιτεκτονική τους όσο και επειδή δεν ήταν φτιαγμένα από ξύλο, ήταν το δημαρχιακό μέγαρο, στην κορυφή του οποίου κυμάτιζε η αστερόεσσα, και το εμπορικό κέντρο, που έμοιαζε μια μικρογραφία αυτών των μεγαλουπόλεων, χωρίς φυσικά τις υπερβολές των τελευταίων. Όπως θα αντιλαμβανόμουνα πολύ σύντομα η πόλη δεν ήτανε τόσο μικρή όσο φανταζόμουνα, καθώς τα όριά της επεκτείνονταν για μίλια και μίλια μακριά, προς κάθε κατεύθυνση, όπου υπήρχαν εγκατεστημένες φάρμες εκτροφής ζώων, αλλά και παραγωγής γεωργικών προϊόντων. Σε μια ακριβώς απ’ αυτές τις φάρμες, τη μικρότερη ίσως, γεννήθηκε και μεγάλωσε ο Άντι.
Το σπίτι δεν ήταν μικρό, αλλά ούτε και μεγάλο. Κτισμένο ολάκερο από ξύλο, όπως όλα τ’ άλλα, κάλυπτε ένα απόμερο, αλλά όχι ολότελα απομονωμένο κομμάτι γης, το οποίο περιέβαλλε ένας μεγάλος, όπως φαίνονταν, αλλά παραμελημένος στο πέρασμα του χρόνου κήπος.
«Σα να βρίσκομαι σε μια παλιά ταινία, ή μάλλον σε κάποια τηλεοπτική σειρά, στο Μικρό Σπίτι στο Λιβάδι», του είπα, αναθυμώμενη τα παιδικά μου χρόνια, κι εκείνος χαμογέλασε τη συμφωνία του.
Δε μας πήρε και πολύ να ξεφορτώσουμε τα μπαγκάζια μας και τα τρόφιμα που είχαμε αγοράσει από το εμπορικό της πόλης. Αμέσως μετά άρχισε να με ξεναγεί στα δωμάτια και να μου αφηγείται ιστορίες και αναμνήσεις από την εκεί ζωή του.
«Αυτό είναι το δωμάτιο των γονιών μου».
Μου άνοιξε την παλιά πόρτα για να μπω σ’ ένα χώρο που έμοιαζε ανέγγιχτος απ’ το χρόνο, που κάπου θύμιζε μια παλιά λιθογραφία. Μπήκα μέσα σιγοπατώντας, σχεδόν επιφυλακτικά, λες κι έκανα ένα βήμα στα μονοπάτια του χθες και δεν ήθελα με τίποτα να ξυπνήσω τα φαντάσματα που κοιμούνταν εκεί. Εκείνος με ακολούθησε σιωπηλός, στεγνός από εξηγήσεις, καθώς άρχιζα να περιεργάζομαι τα πάντα, ορατά και αόρατα, να προσπαθώ να δω το παρελθόν μέσα από τα γνωστικά του μάτια. Τους τοίχους στόλιζαν κεντήματα, παιδικές ζωγραφιές, παλιές κιτρινισμένες φωτογραφίες. Στάθηκα μπροστά σε μια απ’ αυτές και παρέμεινα να την κοιτώ για ώρα -με είχε μαγνητίσει- προσπαθώντας να μαντέψω τα μυστικά που μου έκρυβε – γιατί ναι, ήμουνα απόλυτα σίγουρη ότι αυτή είχε τη δική της ιστορία να πει, το δικό της κρυφό ν’ αποκαλύψει.
«Δε μου είπες ότι έχεις αδελφή», παρατήρησα τελικά μ’ ένα παράπονο.
«Δεν είναι αδελφή μου», απάντησε και πήγε και κάθισε στο παλιό ξύλινο διπλό κρεβάτι. Έσκυψε για λίγο το κεφάλι, το σήκωσε, κοίταξε το τοπίο της φύσης που απλωνόταν έξω απ’ το παράθυρο, άφησε ένα βαθύ αναστεναγμό, λίγο χαμογέλασε, και συνέχισε. «Η δική της είναι μία ακόμη πονεμένη ιστορία, απ’ αυτές που θα ακούσεις όπου σταθείς κι όπου βρεθείς σ’ αυτή την πόλη. Η μάνα της Σάρας πέθανε στη γέννα, μόνη και αβοήθητη, κι ο πατέρας της δέκα χρόνια μετά στα μεταλλεία. Δεν είχε άλλο κανένα στον κόσμο, κι έτσι η οικογένειά μου ανέλαβε την ευθύνη της, αφού οι δικοί μου ήταν πολύ καλοί φίλοι με τον μακαρίτη. Την υιοθέτησαν λοιπόν και την έκαναν κόρη τους, και την έκαναν αδελφή μου. Τότε δεν περνούσε από κανενός το μυαλό η ιδέα ότι σύντομα θ’ ακολουθούσε ο πατέρας μου το φίλο του στον κάτω κόσμο. Έτσι μείναμε πίσω εγώ, στα δεκαπέντε μου χρόνια, η κακόμοιρη η μάνα μου, που ήδη πάλευε απεγνωσμένα με την αρρώστια, και η μικρή, που έγινε τρεις φορές ορφανή και σύντομα θα γίνονταν και τέταρτη».
Η φωνή του μόλις και ακουγόταν. Πήγα και κάθισα δίπλα του. Τον αγκάλιασα. Το κορμί του έμοιαζε σφιγμένο, λες και περνούσαν από μέσα εκεί τα κύματα του πόνου, ψάχνοντας εσπευσμένα κάποιο διέξοδο. Τα μάτια ωστόσο παρέμεναν στεγνά, κανένας λυγμός δεν του τάραζε το σώμα. Του χάιδεψα το μάγουλο, τον φίλησα στα μαλλιά. Έπρεπε να συνεχίσει να μου μιλά. Έπρεπε. Το χρωστούσε σε μένα, επειδή ήθελα να μάθω. Το χρωστούσε στον εαυτό του, αφού το είχε ανάγκη να ξαλαφρώσει.
«Τη μεγάλωσες εσύ λοιπόν;»
«Εγώ και όλη η πόλη, λιγότερο ή περισσότερο. Οι φίλες της μάνας μου, οι συνάδελφοι του πατέρα μου, η κυρία Ρόντα – αυτήν σίγουρα θα τη γνωρίσεις. Αν είναι ένα πράγμα για το οποίο είμαι περήφανος για τούτη την πόλη, Χοπ, είναι οι άνθρωποί της. Εδώ η αλληλεγγύη αποτελεί τον κανόνα, όχι την εξαίρεση. Αν δε βοηθούσαν ο ένας τον άλλο, αν δεν του στέκονταν στα δύσκολα, θα είχε σίγουρα σβηστεί απ’ το χάρτη».
«Δηλαδή, σου έδιναν και λεφτά; Πώς τα έβγαζες πέρα;»
«Όχι, δε μου έδιναν λεφτά. Πού να τα έβρισκαν κι αυτοί; Πώς να τους περισσέψουν, σε μια πόλη γεμάτη χήρες και ορφανά; Απλά δούλευα, όπως πάντα, αλλά λίγο περισσότερο. Αυτά που έβγαζα όμως ποτέ δεν ήταν αρκετά -αφού πήγαινα και στο σχολείο, το οποίο δεν ήθελα με τίποτα να παρατήσω- έτσι έπρεπε να ψάχνω συνεχώς καινούριους τρόπους για να τα φέρνω βόλτα. Ευτυχώς η Σάρα δεν ήταν ποτέ ιδιότροπο παιδί, ίσως αυτό να οφείλεται στο γεγονός ότι μεγάλωσε με στερήσεις και ορφανή, και βοηθούσε όσο μπορούσε. Δε θα ήταν υπερβολή να σου πω ότι ίσως αυτή ήταν η στερνή χαρά στη ζωή της μάνας μου. Πάντα τα κατάφερνε και την έκανε να χαμογελά, ακόμη και όταν ο πόνος της κατέτρωγε τα σωθικά, και στο τέλος της συμπεριφέρθηκε καλύτερα από κάθε κόρη. Λίγο προτού ξεψυχήσει παράτησε ακόμη και το σχολείο, στο οποίο ήταν η καλύτερη μαθήτρια, για να μη λείψει στιγμή απ’ το πλευρό της, για να μην την αφήσει να πεθάνει μόνη, όπως πέθανε κι η δική της μάνα. Καθόταν δίπλα της και της κρατούσε το χέρι όταν πέθανε. Εκείνη της έκλεισε τα μάτια. Πρώτη την έκλαψε και από τη μια μέρα στην άλλη μεταμορφώθηκε από ένα μικρό κορίτσι, σε μια ώριμη γυναίκα. Ήταν δώδεκα χρονών όταν συνέβηκε αυτό. Χρωστώ πολλά στη Σάρα…».

Συνεχίζεται - ]]> http://www.volosblogs.gr/VivlioLatreia/2010/07/29/%ce%92%ce%b1%cf%83%ce%b9%cf%83%ce%bc%ce%ad%ce%bd%ce%bf_%cf%83%ce%b5_%ce%b1%ce%bb%ce%b7%ce%b8%ce%b9%ce%bd%ce%ae_%ce%b9%cf%83%cf%84%ce%bf%cf%81%ce%af%ce%b1 VivlioLatreia: Βασισμένο σε αληθινή ιστορία 2010-07-29T23:31:00-04:00 2010-07-29T23:31:00-04:00 Βασισμένο σε αληθινή ιστορία με κεντρική ηρωίδα την Αρετή, μία αγέρωχη, γοητευτική και μοιραία γυναίκα που ακολουθεί τις συνέπειες της παιδικής αιμομικτικής σχέσης της.
Είναι μία τραγική γυναίκα, αδελφή, μάνα, που ακολουθεί το πεπρωμένο του «αμαρτήματος» της, χωρίς να μπορεί να κλείσει τα μάτια στην πραγματικότητα, σ' αυτά που της συμβαίνουν.
Μια γυναίκα που δεν μπόρεσε, δεν ευτύχησε να κρατήσει τον έρωτα που πάντα επιθυμούσε και πάντα ήταν έτοιμη να θυσιαστεί γι’ αυτόν, πληρώνει το μεγάλο λάθος.
Πρώτη εμφάνιση, στα ελληνικά γράμματα, του Δημήτρη Γεωργά με το μυθιστόρημά του, που είναι ένα μέρος μιας συγκλονιστικής τετραλογίας ανεξαρτήτων βιβλίων που συνδέονται μεταξύ τους με μια πολύ λεπτή κλωστή, με κύριο θέμα της τις συνέπειες μιας αιμομικτικής σχέσης.
Η όλη ιστορία διαδραματίζεται απο τις αρχές του 19ου αιώνα και φθάνει μέχρι τις μέρες μας ακολουθώντας εφτά γενιές απογόνων, σαν κατάρα αίματος. Η μοίρα ορίζει να κρατάει για εφτά γενιές η κατάρα που ακολουθεί τα αιμομικτικά ζευγάρια, και τα ιατρικά στοιχεία συγκλίνουν, πως η ασθένεια που έχει ονομαστεί Χορεία του Huntington και που πλήττει τα αιμομικτικά ζευγάρια, κρατάει εφτά γενιές!- ]]> http://www.volosblogs.gr/VivlioLatreia/2010/07/29/%ce%92%ce%b9%ce%b2%ce%bb%ce%b9%ce%bf-%ce%ba%cf%81%ce%b9%cf%84%ce%b9%ce%ba%ce%ae_%cf%84%ce%bf%cf%85__%ce%9c%ce%b7%ce%bd_%cf%80%ce%b1%ce%af%cf%81%ce%bd%ce%b5%ce%b9%cf%82_%ce%ba%ce%b9_%cf%8c%cf%81%ce%ba%ce%bf_%cf%83%cf%84%ce%bf%ce%bd_%ce%ad%cf%81%cf%89%cf%84%ce%b1..._ VivlioLatreia: Βιβλιο-κριτική του "Μην παίρνεις κι όρκο στον έρωτα..." 2010-07-29T22:30:00-04:00 2010-07-29T22:30:00-04:00 Η γραφή της συγγραφέα ρέει σαν γάργαρο νερό -αγόγγυστα- και συνεπαίρνει τον αναγνώστη από την πρώτη κιόλας σελίδα του βιβλίου της. Η πρωταγωνίστρια της ιστορίας, γλυκιά και αυθόρμητη βλέπει τον κόσμο από τη δική της ματιά. Ο αναγνώστης παρακολουθεί την ιστορία μέσα από τα δικά της μάτια, αλλά δεν στερείτε και γεγονότων που συμβαίνουν στις ζωές των άλλων μελών της παρέας, αφού συχνά μέσα στην ιστορία ακολουθούμε τη ροή των πραγμάτων μέσα από τα μάτια των υπολοίπων. Ενώ όλα βαίνουν καλώς στην αρχή της ιστορίας σύντομα βλέπουμε όλες τις ζωές των ηρώων να παίρνουν την κατηφόρα. Σε όλους ξαφνικά έρχεται η ζωή τους τα πάνω κάτω…
«…Μάλιστα. Ο απολογισμός άλλης μας μέρας από τη ζωή μου ήταν για άλλη μια φορά απλά συγκλονιστικός:
Η Μαριλού ήταν αδικαιολόγητα δυστυχισμένη.
Ο Άρης ήταν αδικαιολόγητα έξω φρενών.
Η μητέρα μου ήταν αδικαιολόγητα τρελή.
Οι φίλες μου είχαν μια αδικαιολόγητα έντονη διαμάχη.
Κι εγώ είχα μια αδικαιολόγητα κακή διάθεση και ένα αδικαιολόγητα άσχημο προαίσθημα.
Πανηγυρικό συμπέρασμα;
Η ζωή μου ήταν αδικαιολόγητα μίζερη και άδεια.
Μάλλον ήταν η ώρα για αλλαγές.
Ή, έστω, για ένα ακόμα σοκολατάκι.
Δικαιολογημένα…»
Η ιστορία δεν μας πάει και πολύ μακριά, μόλις στη σύγχρονη Αθήνα με τους γρήγορους ρυθμούς της. Η Έλενα, σύγχρονη, γλυκιά σαν κάθε νέα κοπέλα με την δουλειά της απόλυτα επιτυχημένη πιστεύει πως αν κρατηθεί μακριά από τους άνδρες θα φτάσει στην απόλυτη ευτυχία. Συγχρόνως βλέπουμε τις δυο κολλητές της φιλενάδες τη Σοφία… παντρεμένη από τα…τρία και την Τάνια αμετανόητη εργένισσα στο απόγειο της επαγγελματικής της καριέρας αλλά και την ίδια να έρχονται οι ζωές τους τα πάνω κάτω και να καταστρέφονται όλα μέσα σε μια νύχτα. Τι κάνεις τότε; Πώς πρέπει να δράσει κανείς για να μπορέσει να περισώσει τουλάχιστον την υπερηφάνεια του; Πόσους όρκους πρέπει να δώσεις στον έρωτα; Ή αν εσύ είσαι αυτή που θα ακούσει τα μεγάλα λόγια του έρωτα μήπως πρέπει να κλείσεις τ’ αυτιά σου;
Η Έλενα συναντά ξανά τον άνδρα που την είχε συγκλονίσει χρόνια πριν και καταλαβαίνει ότι στην πραγματικότητα ποτέ δεν τον είχε ξεπεράσει -όχι μόνο αυτό, αλλά είναι και ο νέος της διευθυντής. Ίντριγκες και μυστικά βρίσκονται σε κάθε γωνία, και τυφλά ραντεβού που αποτυχαίνουν οικτρά, αλλά και κρυφά ραντεβού θα είναι μερικά από τα γεγονότα τους επόμενους μήνες της ζωής της. Μέσα σε όλα αυτά οι κολλητές της περνάνε τη δική τους «κόλαση» και οι δυο της συνάδελφοι μοιάζουν σαν να πρόκειται να δημιουργήσουν τη δική τους σικελιάνικη βεντέτα μέσα στο σταθμό. Και το κερασάκι στην τούρτα θα είναι η προδοσία του μεγάλου της έρωτα… ή μήπως τα πράγματα δεν είναι ακριβώς έτσι;
Έντονο χιούμορ και αναπάντεχες ανατροπές είναι τα πιο κύρια χαρακτηριστικά της ιστορίας που μας διηγείται η συγγραφέας. Στιγμές γεμάτες πάθος εναλλάσσονται με σκηνικά γεμάτα γέλιο μέχρι δακρύων, ενώ η συγγραφέας βγάζει έντονα συναισθήματα στον αναγνώστη με την αναπάντεχη πένα της.
Η Κατερίνα Παπανικολάου ξέρει να μιλάει για την αγάπη και χειρίζεται όλες τις καταστάσεις όπως ο μαέστρος την ορχήστρα του. Η ιστορία ρέει τόσο άνετα που θα νόμιζε κανείς ότι ακούμε τις τελευταίες εξελίξεις της ζωής μιας φίλης μας στο μπαλκόνι παρέα με τον καφέ. Με απόλυτη σιγουριά το βιβλίο αυτό συστήνεται για όσες χρειάζονται λάμψεις χιούμορ για το σαββατοκύριακο."- ]]> http://www.volosblogs.gr/VivlioLatreia/2010/07/29/%ce%8c%ce%bb%ce%b1_%ce%b1%cf%85%cf%84%ce%ac_%cf%80%ce%bf%cf%85_%cf%87%ce%ac%cf%83%ce%b1%ce%bc%ce%b5_-_%ce%9a%ce%b5%cf%86%ce%ac%ce%bb%ce%b1%ce%b9%ce%bf_1 VivlioLatreia: Όλα αυτά που χάσαμε - Κεφάλαιο 1 2010-07-29T21:29:00-04:00 2010-07-29T21:29:00-04:00 [lakisf.blogspot.com]
Όλα άρχισαν απ’ τον καιρό που ήμουνα μικρή, μια στάλα στον ωκεανό της ανθρωπότητας, όλα τέλειωσαν την εποχή που αρνιόμουνα πεισματικά να μεγαλώσω. Έτσι απλά, πάντα σαν παιδί ένιωθα. Παρά τα ποτά, την υψηλή μας τάχα κοινωνία, τις αναγκαίες λυκοφιλίες, τις ψευδαισθήσεις ευτυχίας και τα ναρκωτικά που διακινούνταν ελεύθερα στους κύκλους μας, χαρίζοντάς μας παροδικές στιγμές ευχαρίστησης και γεμίζοντας τις τσέπες των έμπορων και τα ταμεία των πολυτελών κλινικών αποτοξίνωσης με χρήμα. Τότε ακριβώς, που βούλιαζα ανατέλλοντας, ήταν που τον γνώρισα.
Ο Άντι δεν έμοιαζε σε τίποτα με τους γνωστούς μου -φίλους δεν είχα τότε- αφού ήταν σα να μην ανήκε εκεί. Εκεί που ήμασταν εμείς δηλαδή. Σ’ εκείνο το μεγάλο πανεπιστήμιο όπου τα καλομαθημένα πλουσιόπαιδα ήταν η πλειοψηφία, κι αυτά που όριζαν τους κανόνες του παιχνιδιού. Αυτουνού, του μετεωρίτη στη δική μας πραγματικότητα, δεν ήτανε το χρήμα και οι αόρατοι γονείς-προστάτες που του άνοιξαν το δρόμο, αλλά η σκληρή δουλειά κι η θέληση για μάθηση, η αφοσίωση σ’ ένα όνειρο που απαιτούσε μεγάλες κι ατελείωτες θυσίες για να βγει αληθινό, οι σχεδόν απάνθρωπες συνθήκες κάτω από τις οποίες ζούσε, οι οποίες τον έκαναν περισσότερο άνθρωπο απ’ τον καθένα μας. Όπως θα μου έλεγε στο σύντομο μέλλον η λειψή υποτροφία που διέθετε δεν ήταν αρκετή για να τον κρατήσει εκεί, έτσι για να τα φέρει βόλτα έκανε δουλειές του ποδαριού εφτά μέρες τη βδομάδα – τρέχοντας ουσιαστικά απ’ τη σχολή στη δουλειά, κι απ’ τη δουλειά στη σχολή ξανά και ξανά, χωρίς καμία ανάσα. Κι όμως πάντα χαμογελούσε. Αυτό ακριβώς, το χαμόγελό του, ήταν που με προσέλκυσε σ’ εκείνον, που μ’ έκανε δίχως τύψεις κι ενοχές να ξεφύγω απ’ τη συνεχή πολιορκία και το δίχως τέλος μουρμουρητό των δήθεν φιλενάδων μου. Αλλά και το βλέμμα του. Ένα βλέμμα που έσταζε, κατά κάποιο παράξενο τρόπο, θλίψη και χαρά την ίδια ώρα, ειρωνεία και ζεστασιά, οργή και ευτυχία – ένα βλέμμα που έμοιαζε, όπως αποφάσισα, να είναι αποκλειστικά στραμμένο στο μέλλον. Αυτός ο άνθρωπος έχει ένα σκοπό στη ζωή του, θυμάμαι σκέφτηκα, την πρώτη φορά που τον πρόσεξα, και μελαγχόλησα. Ένα σκοπό που εγώ δεν είχα ποτέ, αφού το δικό μου μέλλον ήταν προ πολλού αποφασισμένο, ίσως από τότε που πήρα την πρώτη ανάσα μου στον αποστειρωμένο αέρα της κλινικής. Ένιωσα να τον ζηλεύω, έτσι στα ξαφνικά, δίχως να ξέρω τα τι και τα γιατί του, χωρίς να έχω ιδέα ακόμη για τα όσα περνούσε. Ίσως όλα στη ζωή μου να συνέβησαν τελικά βάσει σχεδίου, γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο: για να βρεθώ εκεί εκείνη τη στιγμή, για να τον δω, για να μου κινήσει την περιέργεια, για ν’ αναρωτηθώ επιτέλους για της δικής μου ζωής την ουσία.
Δεν του μίλησα εκείνη την ημέρα -έτσι όπως τον έβλεπα να κάθεται απέναντί μου στην καφετέρια και να διαβάζει, να σηκώνει το βλέμμα και να κοιτάζει έξω απ’ το παράθυρο- αλλά ούτε και τις επόμενες. Τι να του έλεγα άλλωστε; Τίποτα! Δεν είχα τι να του πω, δεν ήξερα πώς να του μιλήσω. Εξάλλου, όσο κι αν συχνά-πυκνά σαχλαμάριζα με τ’ άλλα κορίτσια, γλυκές παρενέργειες της νιότης, ήμουν κατά βάθος ντροπαλή, δε θα τολμούσα ποτέ να τον πλησιάσω. Εκτός κι αν παίζαμε Αλήθεια ή Τόλμη. Τότε ίσως και να το έκανα. Δεν παίζαμε όμως έτσι, συνέχισα να τον παρατηρώ, προσπαθούσα να μαντέψω τι σκέφτεται, νοιαζόμουνα να μάθω ποιος είναι, δίχως ποτέ να δείξω ότι ενδιαφέρομαι γι’ αυτόν. Αλλά, όπως είπα, ήταν διαφορετικός, ένας ξένος στον κόσμο μας, πώς θα μπορούσα εγώ να εισβάλω στο δικό του; Αν δεν έπαιρνε εκείνος την κατάσταση στα χέρια του, αν δε μου μιλούσε, ίσως να μην τον γνώριζα ποτέ, ίσως να παρέμενε ένα όνειρο της μέρας. Κι αν δεν τον γνώριζα ίσως κι εγώ τώρα να ήμουνα κάποια άλλη, ίσως να ταίριαζα απόλυτα στο καλούπι που είχαν φτιάξει για μένα. Ίσως, λέω.
«Γιατί είσαι πάντα τόσο λυπημένη;» με ρώτησε, ξαφνιάζοντάς με, βγάζοντάς με λες μέσα από ένα όνειρο. Αυτό πρέπει να συνέβηκε δυο βδομάδες μετά. Μετά από την ημέρα που τον πρωτοείδα. Καθόμουνα, όπως και τότε, μόνη σ’ ένα τραπέζι στην καφετερία του πανεπιστημίου και κοιτούσα ένα βιβλίο. Απλά το κοιτούσα, απόλυτα αφημένη και αφηρημένη, δεν το διάβαζα. Στην αρχή πήγα να θυμώσω -ποιος στο διάολο ήταν αυτός και ποιος του έδωσε το δικαίωμα να μου μιλήσει;- αλλά όταν σήκωσα το βλέμμα και τον είδα, άθελά μου χαμογέλασα. Ήταν η πρώτη φορά που άκουγα τη φωνή του και μπορώ να πω ότι του ταίριαζε απόλυτα! Τα γκρίζα μάτια του συνέχισαν να με κοιτάνε ερωτηματικά, αλλά όχι πιεστικά, με μια κρυφή λες κατανόηση.
«Δεν ξέρω τι να σου πω», του απάντησα και του πρότεινα καθίσει, αφού ήμουνα σίγουρη ότι αν δεν το έκανα δεν υπήρχε ούτε μία πιθανότητα να το ζητήσει ο ίδιος. Κάθισε αμίλητος και άρχισε να με παρατηρεί αδιάκριτα, ακριβώς άλλωστε όπως τον παρατηρούσα κι εγώ. Έμοιαζε λίγο με αγροτόπαιδο, ξέρετε, όπως ο Κλαρκ Κεντ παύλα Σούπερμαν στο Smallville: λίγο εύθραυστος, με μάτια υγρά και φωτεινά και μια μικρούλα ρυτίδα στο μέτωπο, ψηλός και πολύ γεροδεμένος. Φορούσε ένα κοντομάνικο μαύρο μπλουζάκι από το οποίο ξεπρόβαλλαν δύο μπράτσα δυνατά -που σίγουρα δεν ήταν κατασκευασμένα από τους ειδικούς σε κάποιο γυμναστήριο- αδιάψευστοι μάρτυρες μιας δύσκολης ζωής.
«Είμαι ο Άντι», μου συστήθηκε πρώτος.
«Είμαι η Χοπ και είμαι χόπλες», του απάντησα αποτολμώντας ένα αστείο, και χαμογελώντας σχεδόν με συστολή. Γέλασε λίγο. Αλλά αντί να με κάνει να χαλαρώσω το γέλιο του μ’ έκανε να νιώσω αμήχανα, και δεν μπορούσα να καταλάβω το γιατί. Εκείνος όμως μάλλον μπορούσε -ίσως να ήταν το βλέμμα του, το οποίο ένιωθα να με διαπερνάει- και βιάστηκε να μου προσφέρει με μια ερώτηση φαινομενικά αδιάφορη, το διέξοδο που αναζητούσα.
«Τι σπουδάζεις;»
«Διοίκηση επιχειρήσεων. Εσύ;»
«Νομικά. Επιλογή της μαμάς ή του μπαμπά;» Σα να μου φάνηκε λίγο ειρωνική η φωνή του, αλλά το χαμόγελο που τη συνόδευε, κι εκείνα τα μάτια του που έμοιαζαν να στάζουν καλοσύνη, δε μου επέτρεψαν να του κακιώσω.
«Του μπαμπά». Χαμογέλασα σχεδόν ντροπιασμένη, σαν μικρό παιδί, ίσως και να κοκκίνισα κιόλας. Αλλά δεν άργησα να συνέλθω και να τον ρωτήσω: «Η δική σου;»
«Δική μου!»
«Απόλυτα;»
«Απόλυτα. Θέλω κάποια μέρα να το παίξω Ρομπέν των Πολυκατοικιών, αλλά χωρίς τις κλεψιές. Αν δε με καταπιεί το σύστημα δηλαδή. Όπως τόσους άλλους». Έμοιαζε να αυτοσαρκάζεται, αλλά όχι, σοβαρά μιλούσε. Το έβλεπα στα μάτια του που για λίγο σκοτείνιασαν. Εννοούσε αυτά που έλεγε, στο μυαλό μου δε χωρούσε αμφιβολία καμιά.
«Κι οι δικοί σου; Τι λένε αυτοί; Σίγουρα θα προτιμούν να σε δουν ένα πετυχημένο δικηγόρο σε μεγάλη εταιρεία παρά σαν ένα μοναχικό καβαλάρη». Του χαμογέλασα. Και το χαμόγελό μου αμέσως έσβησε.
«Πέθαναν. Ο πατέρας θάφτηκε κάτω από τα πετρώματα ενός μεταλλείου που κατέρρευσε στα Απαλάχια, ενώ η μάνα μου, πέθανε κι αυτή πολύ νέα, από καρκίνο». Τα είπε πολύ απλά αυτά, δίχως να κομπιάσει καθόλου, ίσως και με κάποιου είδους απάθεια. Ή είχε ήδη ξεπεράσει εντελώς τον πόνο, ή απλά ήθελε να τον κρατήσει αποκλειστικά για τον εαυτό του. Ή, ίσως, να ήταν, στο τέλος της μέρας, πολύ καλός υποκριτής, οπότε κάποτε στο μέλλον θα γίνονταν ένας λαμπρός δικηγόρος.
Του είπα τις σκέψεις μου και γέλασε δυνατά, με την καρδιά του.
«Δεν το σκέφτηκα ποτέ έτσι», παραδέχτηκε αμέσως μετά, «αλλά μάλλον δίκιο έχεις. Δεν είναι ότι δεν πονώ πια -πώς θα μπορούσα άλλωστε να σβήσω τελείως, από μέσα μου, τον πόνο της απώλειάς τους;- αλλά, όπως και να το κάνουμε, δεν μπορείς να ξοδεύεις μια ζωή θρηνώντας για τα περασμένα. Εξάλλου το χρέος μου…».
Το χρέος του! Άφησε την πρόταση στη μέση -σαν ένα μυστικό που αρνιέται πεισματικά να βγει στο φως- να πλανιέται στον αέρα. Μια αμήχανη σιωπή ήρθε να πάρει τη θέση της, ανάμεσα στα κενά των σκέψεων και τις ανείπωτες λέξεις, αλλά δεν κράτησε για πολύ. Σε λίγο σηκώθηκε, κάπως σκεφτικός και λυπημένος, για να φύγει λέγοντάς μου ότι είχε δουλειά, αλλά παράλληλα δίνοντάς μου μια υπόσχεση ότι θα τα ξαναπούμε.
Τι παράξενος άνθρωπος, σκεφτόμουνα καθώς τον έβλεπα να απομακρύνεται. Στ’ αλήθεια, τι παράξενος! Αλλά μου έδωσε τόση χαρά, με την παρουσία του και μόνο, με τα χαρούμενα και θλιμμένα χαμόγελά του. Το αντιλήφθηκα με έκπληξη αυτό, με μια μικρή δυσκολία το ομολόγησα στον εμβρόντητο εαυτό μου. Ναι, χάρηκα που τον γνώρισα. Χάρηκα πολύ, που μίλησα μαζί του και τον άκουσα, έστω και για τόσο λίγο. Ήταν αλλιώς κι αλλιώτικος αυτός. Ήτανε… Δεν ήξερα τι ήτανε, αλλά θα το μάθαινα σιγά-σιγά, τις επόμενες μέρες, τους επόμενους μήνες, αφού θα μ’ έπαιρνε απ’ το χέρι απαλά και -κάτω από τα απεγνωσμένα μάτια των γνωστών μου- θα μου έδειχνε μια άλλη όψη της ζωής. Εκείνη που τα κανάλια που έβλεπαν οι γονείς μου στην τηλεόραση ποτέ δε μας έδειχναν. Εκείνη που κρυβόταν πίσω από τις φωτεινές διαφημίσεις, τις μεγαλοπρεπείς βιτρίνες και τις πλατιές λεωφόρους της πόλης μας. Της κάθε πόλης.

Συνεχίζεται - ]]> http://www.volosblogs.gr/VivlioLatreia/2010/07/28/%ce%a0%ce%b1%cf%81%ce%bf%cf%85%cf%83%ce%af%ce%b1%cf%83%ce%b7_%ce%b2%ce%b9%ce%b2%ce%bb%ce%af%ce%bf%cf%85 VivlioLatreia: Παρουσίαση βιβλίου 2010-07-28T22:36:00-04:00 2010-07-28T22:36:00-04:00 -- ]]> http://www.volosblogs.gr/VivlioLatreia/2010/07/28/%ce%9a%ce%b1%ce%bb%ce%bf%ce%ba%ce%b1%ce%b9%cf%81%ce%b9%ce%bd%ce%ad%cf%82_%ce%92%ce%b9%ce%b2%ce%bb%ce%b9%ce%bf%ce%b1%cf%80%ce%bf%ce%b4%cf%81%ce%ac%cf%83%ce%b5%ce%b9%cf%82_%ce%b1%cf%80%cf%8c_%cf%84%ce%b9%cf%82_%ce%95%ce%ba%ce%b4%cf%8c%cf%83%ce%b5%ce%b9%cf%82_%ce%94%ce%b9%cf%8c%cf%80%cf%84%cf%81%ce%b1 VivlioLatreia: Καλοκαιρινές Βιβλιοαποδράσεις από τις Εκδόσεις Διόπτρα 2010-07-28T19:39:00-04:00 2010-07-28T19:39:00-04:00 ----- ]]> http://www.volosblogs.gr/VivlioLatreia/2010/07/28/%ce%a3%cf%85%ce%bd%ce%ad%ce%bd%cf%84%ce%b5%cf%85%ce%be%ce%b7_%cf%84%ce%bf%cf%85_%ce%93%ce%b9%cf%8e%cf%81%ce%b3%ce%bf%cf%85_%ce%93%ce%bb%cf%85%ce%ba%ce%bf%cf%86%cf%81%cf%8d%ce%b4%ce%b7_%cf%83%cf%84%ce%b7%ce%bd_%ce%b9%cf%83%cf%84%ce%bf%cf%83%ce%b5%ce%bb%ce%af%ce%b4%ce%b1_We_Go_Web VivlioLatreia: Συνέντευξη του Γιώργου Γλυκοφρύδη στην ιστοσελίδα We Go Web 2010-07-28T19:29:00-04:00 2010-07-28T19:29:00-04:00
-Ο Γιώργος Γλυκοφρύδης είναι μία πολυσχιδής προσωπικότητα της Τεχνολογίας, του Λόγου και της Εικόνας. Έτσι θα ήθελα τουλάχιστον εγώ να τον παρουσιάσω σε όσους δεν τον γνωρίζουν ήδη.Με βρήκε αυτός στο διαδίκτυο πριν πολύ καιρό- ως παλαιός αναγνώστης του έντυπου λόγου μου- κι έκτοτε τον "ακολουθώ" σχεδόν με ευλαβική διάθεση..σύμπλευσης [αν και διαφωνούμε..τεχνολογικά] εφόσον τόσο ο μυθιστορηματικός λόγος του όσο και η άποψη του σε θέματα τεχνολογίας φέρουν μία βαρύτητα που δύσκολα συναντά κανείς σε μία τόσο συμπαγή μορφή συνάφειας και γνώσης στον ελληνικό χώρο.

Σύντομο Βιογραφικό


Ο Γιώργος Γλυκοφρύδης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1964. Ξεκίνησε εργαζόμενος στις κινηματογραφικές ταινίες και στα τηλεοπτικά σήριαλ του πατέρα του Πάνου Γλυκοφρύδη κι αργότερα εργάστηκε ως β' βοηθός σκηνοθέτη στον Θόδωρο Αγγελόπουλο. Παράλληλα, παρακολούθησε και μαθήματα κινηματογράφου στο (τότε) Δυτικό Βερολίνο. Μετά, σπούδασε φιλοσοφία στο Πανεπιστήμο «La Sapienza» της Ρώμης αλλά είχε ήδη ανακαλύψει την Πληροφορική την οποία ακολούθησε ως επαγγελματική ενασχόληση και όχι μόνο. Έτσι, ξεκίνησε να αρθρογραφεί σε περιοδικά κυρίως Ειδικού Τύπου δημοσιεύοντας και διηγήματα. Η νουβέλα «99.9% αληθινή ιστορία» κέρδισε το πρώτο βραβείο σε διαγωνισμό διηγημάτων Επιστημονικής Φαντασίας της «Anubis» το 1996.Το πρώτο του μυθιστόρημα, «Ο Επιβάτης», υποψήφιο για βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου στο περιοδικό «Διαβάζω», εκδόθηκε το 2006. Ακολούθησαν δύο συμμετοχές με διηγήματα στα συλλογικά βιβλία «Α όπως Αμερική» και «Το βιβλίο του Κακού». Το «Δέκα ώρες δυτικά» είναι το δεύτερο μυθιστόρημά του.


Συνέντευξη


1. Συγγραφέας, πληροφορικός ή κινηματογραφιστής; Τι κοινό έχουν όλα αυτά;Το συγγραφέας δεν έχει κάτι κοινό με τα άλλα δύο. Τα χρησιμοποιεί. Η πληροφορική δίνει τη μέθοδο στην αφήγηση και τη δομή στο γραπτό. Ο κινηματογράφος τη γλώσσα. Αλλά ταυτόχρονα και τα δύο δίνουν την αισθητική.Η πληροφορική έχει δύο αισθητικές. Η μία είναι των ανθρώπων της, που χωρίζεται σε σχεδόν άπειρες κατηγορίες, και η δεύτερη είναι της ίδιας ως επιστήμης. Η δεύτερη είναι που ενδιαφέρει εμένα. Στα πρώτα χρόνια της Πληροφορικής ήταν της μόδας να κρεμάνε motherboards στους τοίχους ως μετακάτι έργα τέχνης. Αργότερα, τώρα, που η Πληροφορική τελείωσε με το στάδιο του αξιοπερίεργου, ανακαλύφθηκε επιτέλους η αισθητική των μεθόδων, της πολυπλοκότητας, των matrix, και άλλων αληθινά άξιων πραγμάτων.Ο κινηματογράφος εμπλέκεται στο γραπτό μου ως καθαρή εικονοποίηση. Δεν χρησιμοποιώ «κινηματογραφική γραφή», εικονοποιώ. Έχει τεράστια διαφορά. Αν ποτέ κάποιος θελήσει να κάνει τα βιβλία μου κινηματογραφικές ταινίες θα έχει ένα βασικό πρόβλημα: Ο σκηνοθέτης μπορεί και να μην χρειάζεται αφού η περιγραφή είναι απόλυτη και σιδερένια. Όχι, είναι χαζό αυτό που είπα, απλά έτσι όμως μπορώ να καταδείξω το μέγεθος της εικονοποίησης. Και το λέω αυτό τόσο ξεκάθαρα γιατί πίσω από τη γλώσσα υπάρχει τεχνική εικονοποίησης. Συγκεκριμένη.Και υπάρχει λόγος γι αυτό: Προσπαθώ να παντρέψω δύο τέχνες. Αυτό ήθελα από πάντα. Όμως, εδώ υπάρχει πρόβλημα. Δεν έχω βρει ακόμη το μέτρο. Αλλά δεν μας πειράζει, ο χρόνος είναι με το μέρος μας.
2. Η πληροφορική μπορεί να γίνει η υπέρβαση της τέχνης στη λογοτεχνία με τα σημερινά ηλεκτρονικά δεδομένα [βλ. e-book, vook etc];Η πληροφορική είναι η επιστήμη που δημιουργεί και συντηρεί τα εργαλεία που θέλουμε για να κάνουμε την υπέρβαση στις τέχνες. Άρα ναι, με αυτή την έννοια μπορεί να γεφυρώσει τέχνες. Δεν είναι δα κι η πρώτη φορά που γεφυρώνονται τέχνες.
3. Είστε πατέρας. Ποιες είναι οι τρεις συμβουλές που θα δώσετε στα παιδιά σας όταν μάθετε πως έχουν κάνει εγγραφή στο facebook?Όχι όχι, δεν θα είναι τρεις. Συγγνώμη που δεν απαντώ ακριβώς στην ερώτηση αλλά δεν θα είναι τρεις. Θα τα πάρω από το χέρι, θα τα καθίσω στο γραφείο μου, και θα τους δείξω τι κάνω εγώ στο FaceBook σε όλο το μήκος των πράξεών μου εκεί. Χωρίς ψέματα! Τα παιδιά είναι διάφανα στο ψέμα.Όμως, γι αυτό, (και θεωρώ πως αυτό είναι και το σωστό), ο άνθρωπος, για να χρησιμοποιήσει social media τέτοιου επιπέδου και εύρους όπως το FaceBook, πρέπει να φτάσει σε μια ηλικία που το σεξ θα του είναι κατανοητό. Όχι απαραίτητα εμπειρικά γνωστό, αλλά γνωσιακά γνωστό απολύτως. Και πρακτικά και συναισθηματικά.Θα μου πείτε, γιατί από ολόκληρο το FaceBook επικεντρώθηκα στο σεξ; Μα γιατί το Κακό εκεί βρίσκεται. Οι Κακοί άνθρωποι που κυκλοφορούν στο FaceBook εκεί χτυπάνε. Γιατί το σεξ (ως από αιώνες από την ψυχολογία γνωστό) δεν έχει να κάνει με την σεξουαλική πράξη (μόνο), αλλά με τα συναισθήματα. Ο δήθεν τρυφερός και γλυκός τύπος που θα πλησιάσει ένα παιδί ετών 11, μπορεί απλά να θέλει να το απαγάγει για να το πουλήσει, κι όχι για να το κακοποίηση. Όμως, για ότι από τα δύο, το συναίσθημα θα χρησιμοποιήσει. Αν ο άνθρωπος (παιδί) λοιπόν ξεκινήσει να χρησιμοποιεί ένα social media σαν το FaceBook τότε που θα ισχύουν όσα είπα πριν, τότε ο Κακός θα γίνει αντιληπτός.Πιστεύω λοιπόν, ότι η κατάλληλη ηλικία εκκίνησης χρήσης τέτοιων social media, είναι εκεί γύρω στο Γυμνάσιο. Έστω στην πρώτη γυμνασίου. Όχι πιο πριν.Και επί του πρακτέου: Ο γιος μου αυτή τη στιγμή είναι 10 ετών. (Το μεγαλύτερο από τα τρία. Άρα αυτό μας ενδιαφέρει.) Κάποιοι συμμαθητές του έχουν μέχρι και iPhone! Όταν μου το ζήτησε, κάθισα, του έδειξα το δικό μου, και του εξήγησα τι κάνει αυτό το πράγμα που ως τηλέφωνο είναι το λιγότερο απ' όλα όσα κάνει. Και άρα γιατί αποκλείεται να του αγοράσω ένα ακόμη κι αν δεν χρειαζόταν να ξοδέψω τόσα πολλά λεφτά όσα κοστίζει για να του το αγοράσω.Όταν στα παιδιά μιλάς, και εξηγείς, με αλήθειες και όχι με ψέματα, ακόμη κι αν δεν συμφωνούν, ακόμη κι αν νιώθουν πως τους χαλάς το χατίρι κι αυτό δεν τους αρέσει καθόλου μα καθόλου, κατανοούν. Κι αυτό είναι το σημαντικότερο.
4. Hacking. Περιγράφετε μία τέτοια σκηνή στο βιβλίο σας "Ο Επιβάτης". Τι έχετε να πείτε για αυτό το θέμα στον αδαή κόσμο του διαδικτύου;"Do not try this at home". Όπως λένε και στις Ηνωμένες Πολιτείες στην τηλεόραση όταν αυτό είναι να προβληθεί γίνεται στην πραγματικότητα αλλά για σκοπούς ντοκιμαντέρ ας πούμε.Το συνειδητό φυσικό hack, αυτό δηλαδή όπου κάποιος προσπαθεί να εισβάλει συνειδητά σε κάποιον άλλον όχι δικό του υπολογιστή, (είτε προσωπικό υπολογιστή είτε σταθμό δικτύου είτε μηχανές διαμετακόμισης δεδομένων κλπ), είναι ποινικά διωκόμενη πράξη. Απλά πράγματα. Η Ελληνική Αστυνομία έχει συγκεκριμένη διεύθυνση Δίωξης Ηλεκτρονικού Εγκλήματος. Απλά πράγματα δηλαδή. Έχεις να κάνεις με τον νόμο. Όπως αν ληστέψεις μια τράπεζα.Το συγκεκριμένο λοιπόν hack που περιγράφω στον "Επιβάτη", συνέβη στην πραγματικότητα τρεις φορές. Το έπραξα τρεις φορές για να το δω. Να το προσομοιώσω και άρα να το περιγράψω να μη γράφω πράγματα για τα σκουπίδια. Και τις τρεις, είχα επικοινωνήσει με τα ιδρύματα στον οποίων τα υπολογιστικά συστήματα αλώνιζα όλη μέρα, και τους είχα ειδοποιήσει. Κι έτσι, δεν πήραν τηλέφωνο την Αστυνομία. (Αν με καταλάβαιναν βέβαια, γιατί από ότι μου είπαν αργότερα δεν με κατάλαβε κανείς... πράγμα φυσικό, δεν έκανα καμία ζημιά, γιατί ν' ασχοληθούν μαζί μου ακόμη κι αν μ' έβλεπαν...)
5. Apple & Windows. Μήπως το πρώτο είναι η ερωμένη και το δεύτερο η σύζυγος;Δεν το είχα σκεφτεί ποτέ αυτό. Δεν είναι λάθος αυτό που λέτε. Αλλά "Once you go Mac you never go back." λέει ένα ρητό. Οπότε αν ισχύει το ρητό, τότε κάποιοι μένουν για πάντα με την ερωμένη; Πολύ ρομαντικό...
6. Science fiction. Έχετε βραβευτεί για ένα τέτοιο κείμενο. Μπορούμε να το βρούμε ηλεκτρονικά κάπου; Υπάρχει Λογοτεχνία Επιστημονικής Φαντασίας στην Ελλάδα ικανή να μη χλευαστεί αλλά και να μη θεωρηθεί ελαφριά;Ας ξεκινήσω απαντώντας στο πρώτο σκέλος:Όχι. On line δεν υπάρχει. Είναι μία σκέψη να ανεβάσω on line σε epub ξεκλείδωτο αρχείο ή και pdf (επίσης ξεκλείδωτο) μόνο για ανάγνωση σε οποιοδήποτε μέσο αλλά όχι εκτυπώσιμο οπότε να μην αλλοιώνεται η GNU licence ελεύθερης διακίνησης, αλλά ακόμη θέλει σκέψη.Δεύτερο σκέλος:Ναι υπάρχει. Έχουν γραφτεί εκπληκτικά πράγματα. Στην Athens Voice πρότεινα την "Λήθη" του Νίκου Βλαντή. Τώρα, για ποιο λόγο θα μπορούσε να θεωρηθεί ένα γραπτό του Νίκου Βλαντή ως ελαφρύ επειδή είναι SF δεν το γνωρίζω. Κάποια μυαλά μπορεί να το γνωρίζουν. Αλλά και παλιότερα υπάρχουν σημαντικότατα γραπτά. Δεν θ' αρχίσω εδώ να λέω ονόματα γιατί είναι πολλά όχι τίποτε άλλο. Αλλά υπάρχουν.Αλλά να, ας δούμε κάποια σημεία όσον αφορά στην προκατάληψη περί SF στην Ελλάδα: Κάποτε κάποιος είχε πει στον Πέτρο Τατσόπουλο ότι γράφει SF. Κι ο Τατσόπουλος του είχε πει «Μην ξεχάσεις να υπολογίσεις την Μεσόγειο...» Κι αυτό νομίζω πως τα λέει σχεδόν όλα. Οι διαστημικοί/τεχνολογικοί μύθοι είναι τόσο ξένοι από τον παλιό (και αρχαίο αλλά δεν είναι το "αρχαίος" που μετρά τώρα εδώ) και άκρως Μεσογειακό (στα όρια του καθαρά Ανατολικού) Ελληνικού λαού, που η έννοια της SF σχεδόν δεν υφίσταται. Φανταστείτε λοιπόν έναν Κλασσικό (εν ζωή) Έλληνα συγγραφέα, τον Παύλο Μάτεσι ας πούμε, να γράψει ένα μυθιστόρημα ή διήγημα όπου ο ίδιος να το χαρακτηρίσει "science fiction". Χρησιμοποιώντας μάλιστα τον Αγγλοσαξονικό όρο, ούτε καν τον Ελληνικό "Επιστημονική Φαντασία". Προκαταβάλλοντας έτσι και όλον τον κόσμο του βιβλίου που σίγουρα θα περιμένει να μάθει για το καινούριο του έργο αλλά και τους αναγνώστες. Είναι δεδομένο ότι το έργο θα είναι Κλασσικά άρτιο, (ο Μάτεσις μια του έφερε η κουβέντα είναι Κλασσικά άρτιος ούτως ή άλλως), αλλά είμαι πραγματικά περίεργος να διαβάσω τις κριτικές. Όχι τις παρουσιάσεις, τις κριτικές.Δεν είναι ότι οι Έλληνες δεν διαβάζουν science fiction. Διαβάζουν και μάλιστα πολύ. Έλληνες συγγραφείς science fiction δεν διαβάζουν. Γιατί θεωρούν πως ο διπλανός τους, ο συγγενής τους, ο αδερφός τους, ο Έλληνας δηλαδή, science fiction είναι αδύνατον να γράψει. Μπουζουκάκι και ουζάκι και ταβλάκι και φραπεδάκι και "τ' άστρα του Νοτιά", (αν και τώρα τελευταία έχουν αρχίσει να εκλείπουν όλα αυτά), με το Science Fiction, είναι διαφορετικά σύμπαντα, όχι απλά πλανήτες.
7. Ποια εντυπωσιακή εξέλιξη -τεχνολογικά - πιστεύετε πως θα συμβεί στην καθημερινότητα μας τα επόμενα 30 χρόνια;Το κυριότερο που πιστεύω αργά ή γρήγορα θα συμβεί είναι η κατάργηση του Έντυπου. Όχι η πλήρης κατάργηση. Αυτό δεν πρόκειται να συμβεί ποτέ. Αλλά μαζικά ο κόσμος δεν θα διαβάζει έντυπα. Θα διαβάζει ηλεκτρονικά.Επίσης πιστεύω πως θα μπορεί να διαβαστεί η σκέψη. Όχι απόλυτα. Ούτε πειστικά. Αλλά σε ένα μεγάλο ποσοστό.Επίσης οι υπολογιστές θα είναι ενσωματωμένοι ακόμη και στο σώμα εάν το θέλει ο χρήστης και σίγουρα τα πληκτρολόγια και τα ποντίκια απλά δεν θα υπάρχουν.Πολλά θα φορτίζονται από τον ήλιο.Επίσης δεν θα υπάρχουν οπτικοί δίσκοι ή μαγνητικοί δίσκοι οποιασδήποτε χωρητικότητας. Θα υπάρχουν μόνο μνήμες σχεδόν αυξομειούμενης χωρητικότητας γιατί το πιθανότερο είναι να χρησιμοποιούν κβαντικές τεχνολογίες.Προσωπικά θα ήθελα Ιατρικές προόδους. Σημαντικές. Αλλά πιστεύω πως αυτές θ' αργήσουν.
8. Παρατηρώ πως τώρα τελευταία γίνεστε ιδιαίτερα δημοφιλής στο facebook profile σας. Πιστεύετε πως είναι εύκολο να χειριστείτε την εικόνα σας σε έναν χώρο όπου έχουν πρόσβαση τόσο άνθρωποι που γνωρίζουν προσωπικά σας δεδομένα όσο και άνθρωποι που απλά γνωρίζουν τα βιβλία σας;Όχι είναι πάρα πολύ δύσκολο. Το FaceBook (εγώ και οι friends μου εννοώ) μου φαινόμαστε σαν ένα 24ωρο μπαρ στο οποίο όλοι μας συχνάζουμε. Άλλοι λίγο άλλοι πολύ άλλοι είναι σαν να μένουν εκεί. Υπάρχουν στιγμές και ώρες που έχω μπει με καθαρό μυαλό συμμετέχοντας σε κουβέντες ή και χαβαλέδες με γέλια, και γύρω στις δυο ώρες μετά, έχω βγει με πολύ οινόπνευμα στο κεφάλι (καταναλωμένο δίπλα στο πληκτρολόγιό μου) και με ανθρώπους στο μυαλό που συνάντησα εκεί μέσα χωρίς να μπορώ να τους βγάλω.Αυτό είναι μία επακριβής εικονική μεταφορά μιας πολύ όμορφης βραδιάς σ' ένα μπαρ νύχτα, άσχετα αν το πραγματικό μπαρ θα κρατήσει μέχρι και 5ωρα ή και βάλε ενώ το FaceBook (τουλάχιστον στην περίπτωσή μου) δεν θα ξεπεράσει ποτέ τις 2 ώρες. Όχι λόγο κάποιας δουλειάς, αλλά γιατί η ενεργή συμμετοχή μου δεν βαστά για παραπάνω. Συνήθως το έχω ανοιχτό σ' ένα tab στον browser μου ενώ ταυτόχρονα εργάζομαι πάνω στο οτιδήποτε ή ακόμη και γράφω. Έτσι ο κόσμος νομίζει πως είμαι μέσα με τις ώρες μιας που συχνά γυρνώ σ' αυτό το tab για να φύγει το μυαλό μου. Για να χαζέψω που λέμε.
9. Ποια είναι η εικόνα που έχετε εσείς για τα Social media & New media στον ελληνικό χώρο;Ακόμη δεν έχουν αποκτήσει την δυναμική που μπορούν. Τα παραδοσιακά μέσα ακόμη αντιστέκονται και όχι άδικα. Αυτοί που θ' αναγκαστούν ν' αλλάξουν δουλειά δεν είναι δεδομένο πως θα μπορούν ανεξάρτητα αν θα το θέλουν ή όχι. Πάντως τα Ηλεκτρονικά Μέσα και το Internet είναι Φυσικός Εξελικτικός μονόδρομος. Και βέβαια και για την Ελλάδα.
10. 10 ώρες δυτικά. Το νέο σας βιβλίο. Αν και το έχω δεν πρόλαβα να το διαβάσω. Τι θέλετε να αγαπήσουμε σε αυτό το βιβλίο;Την Αριάδνη. Και τους άλλους, αλλά την Αριάδνη κυρίως. Που πρέπει να ξεπληρώσει τον λογαριασμό για ένα κομμάτι του σημαντικότερου εγκλήματος στην Ιστορία της ανθρωπότητας.- ]]> http://www.volosblogs.gr/VivlioLatreia/2010/07/28/%ce%91%ce%bd%ce%b1%ce%ba%ce%bf%ce%b9%ce%bd%cf%8e%ce%b8%ce%b7%ce%ba%ce%b5_%ce%b7_%ce%b5%cf%85%cf%81%ce%b5%ce%af%ce%b1_%ce%bb%ce%af%cf%83%cf%84%ce%b1_%cf%84%cf%89%ce%bd_%cf%85%cf%80%ce%bf%cf%88%ce%b7%cf%86%ce%b9%ce%bf%cf%84%ce%ae%cf%84%cf%89%ce%bd_%ce%b3%ce%b9%ce%b1_%cf%84%ce%bf_%ce%b2%cf%81%ce%b1%ce%b2%ce%b5%ce%af%ce%bf_Man_Booker_2010 VivlioLatreia: Ανακοινώθηκε η ευρεία λίστα των υποψηφιοτήτων για το βραβείο Man Booker 2010 2010-07-28T19:25:00-04:00 2010-07-28T19:25:00-04:00 Man Booker. Η κριτική επιτροπή κλήθηκε να επιλέξει 13 τίτλους από ένα σύνολο 138 μυθιστορημάτων.

Μέλος της επιτροπής δήλωσε χαρακτηριστικά: «Στη λίστα βρίσκονται 13 εξαιρετικά μυθιστορήματα, βιβλία τα οποία επιλέξαμε για την ποιότητά τους, χωρίς να λάβουμε υπ' όψιν μας το προηγούμενο συγγραφικό έργο των δημιουργών τους. Τα εν λόγω βιβλία, καλύπτοντας ευρύ γεωγραφικό πεδίο και θεματολογία, διηγούνται δυνατές ιστορίες, οι οποίες κάνουν το οικείο να φαντάζει ανοίκειο, αγκαλιάζοντας ένα πλούσιο φάσμα ιστορικών περιόδων αλλά και συναισθημάτων. Έχουμε τη βεβαιότητα ότι θα προκαλέσουν αίσθηση και θα ψυχαγωγήσουν».

-

Οι εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα μεταφέρουν την είδηση με ιδιαίτερη χαρά, καθώς στους σπουδαίους συγγραφείς της ευρείας λίστας του βραβείου Man Booker συγκαταλέγονται δύο ξένοι πεζογράφοι των οποίων τα έργα στην Ελλάδα εκδίδονται από το Λογοτεχνικό μας Τμήμα: πρόκειται για τους διεθνώς αναγνωρισμένους συγγραφείς Πήτερ Κάρεϊ και Ντέιβιντ Μίτσελ.

Ο Πήτερ Κάρεϊ είναι μάλιστα ο ένας εκ των μόνο δύο συγγραφέων στους οποίους το βραβείο έχει απονεμηθεί δύο φορές στην ιστορία του. Αρχικά, το 1988 για το βιβλίο του «Όσκαρ και Λουσίντα» και, εν συνεχεία, το 2001 για την«Αληθινή ιστορία της συμμορίας Κέλι» (Ελληνικά Γράμματα, 2002). Το 1985, το βιβλίο του «Illiwhacker» είχε συμπεριληφθεί στη βραχεία λίστα των υποψήφιων προς βράβευση βιβλίων, ενώ η «Κλοπή: Μια ερωτική ιστορία»(Ελληνικά Γράμματα, 2006 ) συμπεριλήφθηκε στην ευρεία λίστα του Man Booker Prize το 2006. Τελευταίο βιβλίο του, στα ελληνικά, είναι το μυθιστόρημα «Ο παράνομος εαυτός του» (Ελληνικά Γράμματα, 2009)

-

Ο Ντέιβιντ Μίτσελ ήταν υποψήφιος για τα μυθιστορήματά του «number9dream» το 2001 και, πιο πρόσφατα, το 2004, «Ο άτλας του ουρανού» (Ελληνικά Γράμματα, 2007). Το 2008, από τις εκδόσεις Ελληνικά Γράμματα κυκλοφόρησε το πολυδιαβασμένο μυθιστόρημά του «Μαύρος κύκνος».

Η βραχεία λίστα των υποψηφιοτήτων του Man Booker Prize για το 2010 θα ανακοινωθεί την Τρίτη 7 Σεπτεμβρίου σε συνέντευξη Tύπου, η οποία θα δοθεί στα κεντρικά γραφεία της επιτροπής των βραβείων στο Λονδίνο. Το όνομα του τελικού νικητή θα γνωστοποιηθεί στις 12 Οκτωβρίου.

Το βραβείο Man Booker Prize for Fiction, το οποίο χαρίζει στον κάτοχό του διεθνή αναγνώριση, συνοδεύεται από αμοιβή ύψους 50 χιλιάδων λιρών. Καθένας από τους έξι συγγραφείς της βραχεία λίστας, συμπεριλαμβανομένου του νικητή, θα λάβει το ποσό των 2,5 χιλιάδων λιρών και μια ειδικά σχεδιασμένη συλλεκτική έκδοση του βιβλίου του.

- ]]> http://www.volosblogs.gr/VivlioLatreia/2010/07/28/%ce%a4%ce%b1_best_seller_%cf%84%ce%bf%cf%85_2010_%ce%b3%ce%b9%ce%b1_%cf%84%ce%b7%ce%bd_%ce%a9%ce%ba%ce%b5%ce%b1%ce%bd%ce%af%ce%b4%ce%b1 VivlioLatreia: Τα best seller του 2010 για την Ωκεανίδα 2010-07-28T18:51:00-04:00 2010-07-28T18:51:00-04:00
Αλιέντε Ιζαμπέλ
Το νησί κάτω από τη θάλασσαΑσημένια σειρά«Χόρευε, χόρευε, Σαριτέ, γιατί ο σκλάβος που χορεύει είν’ ελεύθερος… όσο χορεύει...» -
-

# 2
Μανιάτη Νικόλ-Άννα
Το τίμημα

Σύγχρονο ελληνικό μυθιστόρημα-Επρεπε να πληρώσει. Θα άντεχε το τίμημα της εξιλέωσης;


-

# 3
Παμούκ Ορχάν
Το Μουσείο της Αθωότητας
Ασημένια σειρά

Το πρώτο μυθιστόρημα του Ορχάν Παμούκ μετά το Νόμπελ. Ο συγγραφέας αυτή τη φορά μιλάει για την αγάπη και την ευτυχία.


-

# 4
Ντιν Ρεμπέκα
Εχθροί της αγάπης
Σύγχρονο ξένο μυθιστόρημα
Η ιστορία δυο οικογενειών από τις παραμονές του Πρώτου μέχρι και το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου πολέμου.
-

# 5
Δαμιανού Παπαδοπούλου Γιόλα
Κρατήσου απ τα όνειρα σου
Σύγχρονο ελληνικό μυθιστόρημα-
Λένε πως η απόσταση της ευτυχίας από τη δυστυχία είναι μονάχα μια σπίθα φωτός.
-

# 6
Γουίλλετ Μάρσια
Το κλουβί
Σύγχρονο ξένο μυθιστόρημα-
Ένας παντρεμένος άντρας ζει μια παθιασμένη σχέση με μια όμορφη ηθοποιό. Πρέπει όμως να επιλέξει...
-

# 7
Μόρτον Κέιτ
Σαν παραμύθι
Σύγχρονο ξένο μυθιστόρημα-
Η αναζήτηση της αλήθειας για την καταγωγή της οδηγεί μια κοπέλα στις ανεμοδαρμένες ακτές της Κορνουάλης.
-

# 8
Ντόνελι Τζένιφερ
Το Τριανταφυλλάκι
Σύγχρονο ξένο μυθιστόρημα-
Πώς ένα τριανταφυλλάκι έγινε σύμβολο επιτυχίας κι άνοιξε το δρόμο στο όνειρο.
-

# 9
Πανταζή Φανή
Ο κουρσάρος της καρδιάς μου
Σύγχρονο ελληνικό μυθιστόρημα-
Αγαπιούνται από παιδιά, αλλά η μοίρα τους χωρίζει...
-

# 10
Μόρτον Κέιτ
Όταν σκόρπισε η ομίχλη
Σύγχρονο ξένο μυθιστόρημα-
Μια συγκινητική ιστορία αγάπης με φόντο τη ρημαγμένη από τον Μεγάλο Πόλεμο Εδουαρδιανή Αγγλία.
-

# 11
Οικονόμου Καίτη
Δράκος στο χιόνι
Σύγχρονο ελληνικό μυθιστόρημα-
Ένας άντρας πληγωμένος από τη ζωή... Μια άγνωστη γυναίκα που θα του κλέψει την καρδιά...
-

# 12
Ντόνελι Τζένιφερ
Τριαντάφυλλο του χειμώνα
Σύγχρονο ξένο μυθιστόρημα-
Η πολυαναμενόμενη συνέχεια της μεγάλης επιτυχίας Το τριανταφυλλάκι.
-

# 13
Θεοδωρόπουλος Τάκης
Το ξυπόλητο σύννεφο
Έλληνες συγγραφείς-
Ένα παρελθόν πολύ κοντά στο δικό μας παρόν.
-

# 14
Ληβάιν Τζέιμς Α.
Το γαλάζιο τετράδιο
Ασημένια σειρά-
Ένας φόρος τιμής στη δύναμη της ψυχής και της φαντασίας των παιδιών.
-

# 15
Πίλτσερ Ρόζαμουντ
Φωνές το καλοκαίρι
Σύγχρονο ξένο μυθιστόρημα-
Ένα υπέροχο καλοκαίρι στην Κορνουάλη αλλάζει τη ζωή μιας ολόκληρης οικογένειας.
-

# 16
Καρίζι Ντονάτο
Ο υποβολέας
Σύγχρονο ξένο μυθιστόρημα-
Μια σειρά αποτρόπαιων εγκλημάτων. Ένας πολυπρόσωπος εχθρός. Ένα εφιαλτικό παιχνίδι.
-

# 17
Λοπινό Ζοέλ
Το άρωμα του λωτού
Σύγχρονο ελληνικό μυθιστόρημα-
Ξανασυναντιούνται με άλλα ονόματα μέσα στους αιώνες, αλλά είναι πάντα τα ίδια πρόσωπα - πάντα ερωτευμένοι.
-

# 18
Μανιάτη Νικόλ-Άννα
Όταν κλαίνε τ' αστέρια
Σύγχρονο ελληνικό μυθιστόρημα-
Η μοίρα έμελλε να παίξει με τις ζωές δύο νέων ανθρώπων...

-

# 19
Σίμονς Πωλλίνα
Ο Μπρούντζινος Καβαλάρης
Σύγχρονο ξένο μυθιστόρημα-
Λένινγκραντ 1941. Ενώ ο πόλεμος μαίνεται, η Τατιάνα και ο Αλεξάντερ ζουν τον μεγάλο έρωτα.

- ]]> http://www.volosblogs.gr/VivlioLatreia/2010/07/28/%ce%a4%ce%b1_best_seller_%cf%84%ce%bf%cf%85_%ce%9c%ce%b5%cf%84%ce%b1%ce%b9%cf%87%ce%bc%ce%af%ce%bf%cf%85 VivlioLatreia: Τα best seller του Μεταιχμίου 2010-07-28T18:35:00-04:00 2010-07-28T18:35:00-04:00 -Ο άνθρωπος του Τείχους-
Βαξεβάνης Κώστας
ΘΑ ΑΝΑΡΩΤΗΘΕΙΣ ΤΙ ΑΠ’ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΘΑ ΔΙΑΒΑΣΕΙΣ ΕΙΝΑΙ ΑΛΗΘΕΙΑ. ΑΝΑΡΩΤΗΣΟΥ ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΠΟΣΑ ΑΓΝΟΕΙΣ. Η υπόθεση –ή μήπως η πραγματικότητα;– ξεκινά στο Βερολίνο της δεκαετίας του ’90. Στο δωμάτιο ενός ξενοδοχείου, ένας άνθρωπος σκυμμένος πάνω σε περιοδικά προσπαθεί να αποκρυπτογραφήσει ένα μήνυμα. Μπορεί να σημαίνει τη σωτηρία του, την ώρα που το Τείχος του Βερολίνου γκρεμίζεται στο κεφάλι του. Την ίδια στιγμή ένας δημοσιογράφος χαζεύει τα συντρίμμια του Τείχους και μαζί μιας χώρας που δεν υπάρχει. Της Ανατολικής Γερμανίας. Προχωρώντας ανάμεσα στα σουβενίρ του παλιού υπαρκτού σοσιαλισμού, τους μεθυσμένους πρώην Ανατολικογερμανούς και την αβεβαιότητα, θα φτάσει ...


Απόψε δεν έχουμε φίλους -
Νικολαΐδου Σοφία
Δεκέμβριος 2008: Πορείες και συνθήματα. Μια μεγάλη φωτιά σε μια μεγάλη σχολή. Και μια φράση που εκτοξεύεται με δύναμη: Απόψε δεν έχουμε φίλους. Οκτώβριος 1981-1989:Ένας ανυποψίαστος −μα αποφασισμένος− ιστορικός ερευνά το απαγορευμένο θέμα των δωσίλογων και ...
Ποιος θυμάται τον Αλφόνς -
Ακρίβος Κώστας
Μια δαιμονική φλόγα καίει την ψυχή του Αλφόνς Χοχάουζερ. Είναι μόλις δεκάξι χρονών όταν εγκαταλείπει το πατρικό του σπίτι στις Άλπεις για να περιπλανηθεί στις χώρες του Νότου. Το 1926 φτάνει στο Πήλιο «εδώ θα ζήσω!» παίρνει την ...
Δεν παίζεις μόνο εσύ. Υπάρχουν κι άλλοι! -
Σιδέρης Νίκος
Κάθε άνθρωπος, κάθε μέρα, συναντά εκδηλώσεις ενός ιδιότυπου εγωκεντρισμού. Στο πλαίσιο μιας ανθρώπινης σχέσης, κάποιος να φέρεται δίχως να λογαριάζει τον άλλον. Να παραβλέπει την πρωταρχική πραγματικότητα, που είναι ότι, στην ανθρώπινη σχέση, δεν παίζεις μόνο εσύ. Υπάρχουν κι ...
1.864 παροιμίες και γνωμικά. Ξέρουμε τι σημαίνουν; -
Αναγνωστοπούλου Ίνα, Μπουσούνη-Γκέσουρα Λία
Το χρηστικό βιβλίο 1.864 παροιμίες και γνωμικά, Ξέρουμε τι σημαίνουν; από τηνΊνα Αναγνωστοπούλου και τη Λία Μπουσούνη-Γκέσουρα, συγγραφείς του μπεστ σέλερ Το λέμε σωστά; Το γράφουμε σωστά;. Οι παροιμίες και τα γνωμικά αποτελούν λαϊκό δημιούργημα με ...
Ποδόσφαιρο. Μια θρησκεία σε αναζήτηση θεού. -
Μονταλμπάν Μανουέλ Βάθκεθ, Παλαιολόγος Κωνσταντίνος (μετάφραση)
Ένα σημαντικό βιβλίο για την ιστορία του ποδοσφαίρου, τις προεκτάσεις του στην κοινωνία και την οικονομία, τους κινδύνους που το απειλούν και το μέλλον του, γραμμένο με ιδιοφυή τρόπο από το δημιουργό του ντετέκτιβ Πέπε Καρβάλιο, ένα λάτρη της στρογγυλής θεάς.
Κόκκινο στην πράσινη γραμμή -
Γκουρογιάννης Βασίλης
ΒΡΑΒΕΙΟ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑΤΟΣ 2010 του περιοδικού ΔΙΑΒΑΖΩ […]Το παλιό λεωφορείο, ένα Βόλβο εικοσαετίας, με αεροπορικό βόμβο και ξερούς τριγμούς, ξεκίνησε για μια σύντομη περιήγηση στην παλαιά Λευκωσία και αποκεί θα κατευθυνόταν προς το ξενοδοχείο Nicosia. Στην ατμόσφαιρά του πλανιόταν ...
]]> http://www.volosblogs.gr/VivlioLatreia/2010/07/28/%ce%a4%ce%b1_best_seller_%cf%84%ce%bf%cf%85_%ce%a8%cf%85%cf%87%ce%bf%ce%b3%ce%b9%ce%bf%cf%8d VivlioLatreia: Τα best seller του Ψυχογιού 2010-07-28T18:10:00-04:00 2010-07-28T18:10:00-04:00 ΤΟ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ ΤΣΙΓΑΡΟΛΕΝΑ ΜΑΝΤΑΌλη η ζωή του Μιχάλη… ένα τελευταίο τσιγάρο. Ένα τελευταίο τσιγάρο, προτού πάρει την απόφαση να παντρευτεί τη γυναίκα πο...-ΜΕΡΣΕΝΤΕΣ ΧΙΛΧΡΥΣΗΙΔΑ ΔΗΜΟΥΛΙΔΟΥΗ Μερσέντες Χιλ, μια νεαρή και πάμφτωχη κοπέλα, γίνεται η διασημότερη ηθοποιός του βωβού κινηματογράφου στην Αμερική του...-ΛΕΥΚΗ ΟΡΧΙΔΕΑΚΑΙΤΗ ΟΙΚΟΝΟΜΟΥ«Ήθελα να σου πάρω ένα ρολόι για να θυμάσαι κάθε ώρα και λεπτό πόσο σ’ αγαπώ». Ο Μάρκος έσυρε το δάχτυλό του στην πλατιν...-ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΣΤΗ ΦΩΛΙΑ ΤΗΣ ΣΦΗΓΚΑΣΣΤΙΓΚ ΛΑΡΣΟΝH Λίσμπετ Σαλάντερ καταστρώνει την εκδίκησή της απέναντι στον άνθρωπο που προσπάθησε να τη σκοτώσει και στις κυβερνητικέ...-ΑΝ ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΕ ΑΥΡΙΟΜΑΡΙΑ ΤΖΙΡΙΤΑΗ Κατερίνα μένει μόνη με δύο παιδιά, όταν ο άντρας της την εγκαταλείπει για μια άλλη γυναίκα, έπειτα από είκοσι χρόνια γ... -ΑΓΑΠΩ ΘΑ ΠΕΙ ΧΑΝΟΜΑΙΡΕΝΑ ΡΩΣΣΗ-ΖΑΪΡΗH Αλεξάνδρα, η Μαρίνα και η Ελίνα μεγαλώνουν σε ένα αρχοντικό όπου βασιλεύει η αδιαφορία. Έχουν τα πάντα αλλά τους λείπε...-Η ΝΥΦΗ ΦΟΡΟΥΣΕ ΜΑΥΡΑΣΟΦΗ ΘΕΟΔΩΡΙΔΟΥΣεπτέμβρης του '22. Η νεαρή Αντριανή καταφτάνει στη Σαλονίκη μαζί με το υπόλοιπο ανθρώπινο κοπάδι των προσφύγων. Πεντάρφ...-ΔΩΡΟΘΕΑ ΝΤΕ ΡΟΠ - ΠΑΘΟΣ ΚΑΙ ΥΠΕΡΗΦΑΝΕΙΑΓΙΩΡΓΟΣ ΠΟΛΥΡΑΚΗΣΣτην Αθήνα του μεσοπολέμου, μιας εποχής ρομαντισμού, κοινωνικών αντιθέσεων αλλά και διπλωματικών ζυμώσεων λόγω της...-ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΜΕ ΤΟ ΤΑΤΟΥΑΖΣΤΙΓΚ ΛΑΡΣΟΝH Χάριετ Βάνιερ εξαφανίστηκε πριν από τριάντα έξι χρόνια κατά τη διάρκεια ενός καλοκαιρινού φεστιβάλ στο σουηδικό θέρετρ... -ΕΡΩΤΑΣ ΣΑΝ ΒΡΟΧΗΛΕΝΑ ΜΑΝΤΑΚλαίλια… Ένα όνομα-σταθμός στη ζωή της. Η μητέρα της λάτρεψε την ηρωίδα του Ξενόπουλου και της έδωσε, λίγο προτού φύγει ...
[www.psichogios.gr]
- ]]> http://www.volosblogs.gr/VivlioLatreia/2010/07/28/%ce%92%ce%b9%ce%b2%ce%bb%ce%af%ce%b1_%cf%85%cf%80%cf%8c_%ce%ad%ce%ba%ce%b4%ce%bf%cf%83%ce%b7 VivlioLatreia: Βιβλία υπό έκδοση 2010-07-28T17:04:00-04:00 2010-07-28T17:04:00-04:00



-
-
 -

Κόρνγουελ Πατρίσια
Το βιβλίο των νεκρών
-
Μετάφραση: ΚΑΛΛΙΦΑΤΙΔΗ ΕΦΗ
-
Το νέο θρίλερ της «παθολόγου του ανθρώπινου κακού» (εφ. The Observer)της συγγραφέως που κάθε της βιβλίο γίνεται παγκόσμια επιτυχία, με πωλήσεις που ξεπερνούν τα 30 εκατομμύρια αντίτυπα σε όλο

τον κόσμο.

Πρώτη έκδοση: 08/09/2010

Σελ. 440


-
-

Καμαργιαννάκη Άννα
Όταν φεύγουν οι σκιές
-
-
Βρισκόμαστε στο 1922 και στη Μικρασιατική καταστροφή. ΗΆννα με τις δύο θείες της, τη μικρή Ελεονόρα κι ένα αγέννητο μωρό στην κοιλιά της θα προσπαθήσουν να περάσουν στην Ελλάδα. Όμως η μοίρα δεν το ’θελε να φτάσουν όλες σώες στη μητέρα πατρίδα.

Πρώτη έκδοση: 13/09/2010

Kωδ. 0841, σελ. 360

-
-
-
 -

Γκούλρικ Ρόμπερτ

Μια αξιόπιστη σύζυγος

-
-
Ένας πλούσιος επιχειρηματίας ψάχνει με αγγελία να βρει μια αξιόπιστη σύζυγο. Δεν ξέρει τι τον περιμένει...

Πρώτη έκδοση: 17/09/2010
-
-
 -

Φέρνιβαλ Κέιτ

Ουρανός κόκκινος σαν αίμα
-
-
Σιβηρία, 1933. Η Σοφία το σκάζει από το στρατόπεδο συγκέντρωσης για να σώσει την ετοιμοθάνατη φίλη της. Μόνη της ελπίδα, ένας αξιωματικός του Κόκκινου Στρατού.

Πρώτη έκδοση: 23/09/2010
-
-
-
- 		-

Κουλέρμου Χρυστάλλα
Οι κληρονόμοι των ανέμων
-
-
Παράλληλες ανθρώπινες ιστορίες που διαδραματίζονται στην Κύπρο από τη δεκαετία του 1930 μέχρι την τουρκική εισβολή του 1974. Ένα «ιστορικό» μυθιστόρημα, που δεν εστιάζει στην Ιστορία, αλλά στη σχέση των ανθρώπων με αυτή. Μια αφήγηση που δικαιώνει την τραγική μοίρα των πρωταγωνιστών της που σηκώνουν στην προσωπική τους ζωή το βάρος των ιστορικών γεγονότων.

Πρώτη έκδοση: 24/09/2010
Kωδ. 0800


-
-
 -

Μπένετ Τζο
Από πού έρχονται τα σώβρακα
-
-
Μετάφραση: ΣΠΑΝΔΩΝΗ ΜΥΡΤΩ
-
-

Πρώτη έκδοση: 30/09/2010
Kωδ. 0835, σελ. 256

-
-
-
 -

Μάτσεν Μπραντ
Τα τελευταία μυστικά του Τιτανικού
-
-
Η διερεύνηση του πιο διαβόητου ναυαγίου στον κόσμο και η οριστική απάντηση στο κρίσιμο ερώτημα που παρέμεινε αναπάντητο για σχεδόν έναν αιώνα: γιατί ο Τιτανικός βυθίστηκε τόσο γρήγορα;

Πρώτη έκδοση: 08/10/2010
Kωδ. 0794

-
-
 -

Βόλπι Χόρχε
Η εποχή της στάχτης
-
-
Μετάφραση: ΚΑΡΑΤΖΑΣ ΛΕΩΝΙΔΑΣ
-
-
Ένα πολυεπίπεδο μυθιστόρημα που συνδυάζει την επιστήμη με την ιστορία και την πολιτική με τη λογοτεχνία, από το συγγραφέα της επιτυχίαςΑναζητώντας τον Κλίνγκσορ.

Πρώτη έκδοση: 29/10/2010
Kωδ. 0760

]]> http://www.volosblogs.gr/VivlioLatreia/2010/07/28/%ce%ae%cf%81%ce%b8%ce%b5_%ce%bf_%ce%ad%cf%81%cf%89%cf%84%ce%b1%cf%82,_%ce%ba%ce%b5%cf%81%ce%b1%cf%85%ce%bd%ce%bf%ce%b2%cf%8c%ce%bb%ce%bf%cf%82_%ce%ba%ce%b1%ce%b9_%cf%80%ce%b1%cf%81%ce%ac%cf%86%ce%bf%cf%81%ce%bf%cf%82 VivlioLatreia: ήρθε ο έρωτας, κεραυνοβόλος και παράφορος 2010-07-28T16:50:00-04:00 2010-07-28T16:50:00-04:00 Επιτέλους παντρεύομαιΓκούνα Κατερίναεκδ Ωκεανίδα
Ήταν όμορφη, έξυπνη, καλλιεργημένη και εύπορη, αλλά ανύπαντρη στα τριαντατρία της. Και τότε ήρθε ο έρωτας, κεραυνοβόλος και παράφορος.
Γι’ αυτό σας λέω. Μη σκάτε αν δεν σας κάτσει ένας άντρας. Μη σκοτίζεστε αν σας παρατήσει η αγαπημένη σας. Έτσι είναι ο Έρωτας! Παλαβό πράγμα μερι κές φορές. Σκέτος υδράργυρος. Εκεί που προσπαθείς να τον πιάσεις και λες: «Να, εδώ είναι, τον έχω κλεισμέ νο στη χούφτα μου», τον βλέπεις ξαφνικά μακριά. Κι ούτε κατάλαβες πώς σου ξεγλίστρησε.
Παλαβό πράγμα ο Έρωτας. Εκεί που λες: «Πάει εγώ, τέρμα, για μένα δεν υπάρχει τίποτε πια», έρχεται και σε σηκώνει σαν ανεμοστρόβιλος και σου βάζει φτερά για να πετάς στον ουρανό.
Παλαβό πράγμα ο Έρωτας και υπέροχο συνάμα. Κι αν καμιά φορά αργεί, δεν χάθηκε κι ο κόσμος. Τις περισσότερες φορές είναι μακρύ το μονοπάτι της αγάπης. Το σίγουρο όμως είναι ότι θα σας βρει όπου και να ’σαστε.

-

Γκούνα Κατερίνα
Γεννήθηκε στην Κατερίνη, όπου και έζησε μέχρι που τελείωσε το Λύκειο. Σπούδασε Αγγλική Φιλολογία στη Θεσσαλονίκη. Εργάστηκε σαν καθηγήτρια Αγγλικών και Σύμβουλος Επαγγελματικού Προσανατολισμού σε ΤΕΙ, Γυμνάσια και Λύκεια της Ελλάδας, καθώς επίσης σε ελληνικά σχολεία της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας της Γερμανίας. Είναι μητέρα δύο παιδιών. Το μυθιστόρημα «Επιτέλους παντρεύομαι! είναι το πρώτο της βιβλίο.

- ]]> http://www.volosblogs.gr/VivlioLatreia/2010/07/28/%ce%a3%e2%80%99_%ce%b1%cf%85%cf%84%cf%8c_%cf%84%ce%bf_%ce%b1%ce%bb%ce%bb%cf%8c%ce%ba%ce%bf%cf%84%ce%bf_%ce%bc%ce%ad%cf%81%ce%bf%cf%82 VivlioLatreia: Σ’ αυτό το αλλόκοτο μέρος 2010-07-28T16:42:00-04:00 2010-07-28T16:42:00-04:00 Το παραμύθι της ΑλκυόνηςΓουέμπ Γουέντυεκδ Ωκεανίδα
Σ’ αυτό το αλλόκοτο μέρος δεν κρύβονται μόνο σκοτεινά οικογενειακά μυστικά και φαντάσματα απ’ το παρελθόν – κάπου εκεί μπορεί να παραμονεύει κι ο έρωτας...
Όταν η Χάλλι Τζέιμς βρίσκει ένα μυστηριώδες γράμμα στο γραμματοκιβώτιό της, η ζωή της αναστατώνεται, καθώς αποδεικνύεται πως η μητέρα της δεν πέθανε πριν από χρόνια σε μια πυρκαγιά, αλλά ζούσε μέχρι πρόσφατα. Γιατί να της πει ο πατέρας ένα τέτοιο ψέμα; Τι συνέβη στην οικογένειά της πριν από τριάντα χρόνια;Αναζητώντας απαντήσεις, η Χάλλι ταξιδεύει στο μέρος όπου έζησε η μητέρα της: ένα απομακρυσμένο νησί με αφιλόξενους κατοίκους. Εκεί συνειδητοποιεί ότι γύρω της συμβαίνουν πολύ περίερ γα πράγματα. Δεν μπορεί όμως με τίποτα να φανταστεί ότι σ’ αυτό το αλλόκοτο μέρος δεν κρύβονται μόνο σκοτεινά οικογενειακά μυστικά και φαντάσματα απ’ το παρελθόν – ότι κάπου εκεί μπορεί να παραμονεύει κι ο έρωτας...- ]]> http://www.volosblogs.gr/feed.php?channel=140&y=2010&m=07&d=28&iid=14027 VivlioLatreia: [nt] 2010-07-28T16:28:00-04:00 2010-07-28T16:28:00-04:00 -- ]]> http://www.volosblogs.gr/VivlioLatreia/2010/07/27/%ce%a3%cf%85%ce%bb%ce%bb%ce%bf%ce%b3%ce%ae_%ce%b4%ce%b9%ce%b7%ce%b3%ce%b7%ce%bc%ce%ac%cf%84%cf%89%ce%bd_%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%a3%cf%84%ce%ad%cf%81%ce%b3%ce%b9%ce%b1%cf%82_%ce%9a%ce%ac%ce%b2%ce%b2%ce%b1%ce%bb%ce%bf%cf%85 VivlioLatreia: Συλλογή διηγημάτων της Στέργιας Κάββαλου 2010-07-28T06:48:00-04:00 2010-07-28T06:48:00-04:00
Η Στέργια γεννήθηκε στην Αθήνα το Μάρτη του 1982. Κατάγεται από τα Ζωνιανά Μυλοποτάμου. Η nouvelle vague είναι ο ηθικός αυτουργός των γαλλικών της σπουδών στο Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο και στο τμήμα λογοτεχνικής μετάφρασης και Μετάφρασης Ανθρωπιστικών Επιστημών της INALCO. Στη Λυών εργάστηκε ως βοηθός σκηνοθέτη στη θεατρική ομάδα Traverses, ενώ εντός των τειχών ασχολήθηκε με τον υποτιτλισμό και το θέατρο.

-- ]]> http://www.volosblogs.gr/feed.php?channel=140&y=2010&m=07&d=27&iid=14022 VivlioLatreia: Βιβλία υπό έκδοση, από τις εκδόσεις ΨυχογιόςΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ ... 2010-07-27T19:38:00-04:00 2010-07-27T19:38:00-04:00
ΤΙΤΛΟΣ ΒΙΒΛΙΟΥ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ ΑΝΑΜΕΝΟΜΕΝΟΣ ΜΗΝΑΣ ΕΚΔΟΣΗΣ
CONSPIRATA - Η ΣΥΝΩΜΟΣΙΑ ΡΟΜΠΕΡΤ ΧΑΡΙΣ 09/2010 -
Η ΧΡΟΝΙΑ ΤΗΣ ΠΛΗΜΜΥΡΑΣ ΜΑΡΓΚΑΡΕΤ ΑΤΓΟΥΝΤ 09/2010 -
Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΤΟΥ ΦΑΡΟΥ ΠΑΣΧΑΛΙΑ ΤΡΑΥΛΟΥ 09/2010 -
ΤΟ ΓΑΛΑΝΟΜΑΤΙΚΟ ΑΓΟΡΙ ΤΖΟΑΝ ΧΑΡΙΣ 10/2010 -
Ο ΕΠΙΣΚΕΠΤΗΣ ΤΟΥ ΟΝΕΙΡΟΥ ΕΛΕΝΗ ΤΣΑΜΑΔΟΥ 10/2010 -
ΜΙΑ ΧΑΡΑΜΑΔΑ ΦΩΣ ΒΑΓΓΕΛΗΣ ΚΟΥΤΑΣ 10/2010 -
Η ΖΩΗ ΜΟΥ ΜΕ ΤΟΝ ΣΑΝΤΑΜ ΠΑΡΙΣΟΥΛΑ ΛΑΜΨΟΣ 10/2010 -
ΠΑΝΤΟΥ ΚΑΙ ΠΟΥΘΕΝΑ ΛΟΥΙ ΝΤΕ ΜΠΕΡΝΙΕΡ 10/2010 -
ΜΙΡΑΛ, Ο ΔΡΟΜΟΣ ΜΕ ΤΑ ΛΟΥΛΟΥΔΙΑ ΡΟΥΛΑ ΤΖΕΜΠΡΕΑΛ 10/2010 -
ΑΣ ΑΠΟΦΑΣΙΣΕΙ Ο ΧΡΟΝΟΣ ΕΛΣΗ ΤΣΟΥΚΑΡΑΚΗ 10/2010 -
ΟΙ ΜΑΝΕΣ ΤΗΣ ΑΔΕΙΑΣ ΑΓΚΑΛΙΑΣ ΘΟΔΩΡΗΣ ΠΑΠΑΘΕΟΔΩΡΟΥ 10/2010 -
ΠΡΙΝ ΠΕΣΕΙ Η ΠΑΓΩΝΙΑ ΧΕΝΙΝΓΚ ΜΑΝΚΕΛ 11/2010 -
ΣΑΛΑΜΙΝΑ ΧΑΒΙΕΡ ΝΕΓΡΕΤΕ 11/2010 -
Ο ΧΑΜΕΝΟΣ ΛΑΒΥΡΙΝΘΟΣ ΓΟΥΙΛ ΑΝΤΑΜΣ 11/2010 -
Η ΚΥΡΑ ΤΗΣ ΣΜΥΡΝΗΣ ΘΑΝΟΣ ΚΟΝΔΥΛΗΣ 11/2010
- ]]> http://www.volosblogs.gr/VivlioLatreia/2010/07/27/%ce%95%ce%af%cf%83%ce%b1%ce%b9_%ce%ac%ce%bd%ce%b8%cf%81%cf%89%cf%80%ce%bf%cf%82_%ce%ba%ce%b1%ce%b9_%ce%b5%ce%af%ce%bd%ce%b1%ce%b9_%cf%86%cf%85%cf%83%ce%b9%ce%ba%cf%8c_%ce%bd%ce%b1_%cf%80%ce%bf%ce%bd%ce%ac%cf%82... VivlioLatreia: Είσαι άνθρωπος και είναι φυσικό να πονάς... 2010-07-27T19:28:00-04:00 2010-07-27T19:28:00-04:00

Κράτα με... η κιβωτός σαλπάρει Κουνούνη Θάλεια
-

εκδ Λιβάνη

Είσαι άνθρωπος και είναι φυσικό να πονάς... Για τους δικούς σου λόγους, για τη δική σου ζωή, γι’ αυτό που ζητάς και δεν έρχεται...
Οχτώ διαφορετικοί άνθρωποι, οχτώ δαρμένες ψυχές, οχτώ διαφορετικά «ζητούμενα» παγιδεύονται σε μία σάλα από ένα μυστηριώδη άνθρωπο, μα ταυτόχρονα γι’ αυτούς σανίδα σωτηρίας... Είναι πρόθυμος να τους δώσει ό,τι επιθυμούν, σε κάποιον ένα παιδί, σε κάποιον άλλο ένα παχυλό μεροκάματο, σ’ άλλον ίσως τον ίδιο το θάνατο...
Παίζει με τις ζωές τους και μέσα από έντονες συζητήσεις που αναζωπυρώνουν την αιώνια πάλη του καλού με το κακό κινεί τα νήματα για να ξεδιπλώσει τα μυστικά της ψυχής τους...
Ποιος είναι; Γιατί το κάνει αυτό; Ίσως, αν ήξεραν τι τους περιμένει, αυτό που θα έλεγαν να ήταν: «Κράτα με... η Κιβωτός σαλπάρει».
Κι εσύ, σαν άνθρωπος που επίσης πονά, θα ταξιδέψεις τώρα μαζί τους. Μπορείς να το αντέξεις;

«Έτσι ξεκινά το ταξίδι µας στην Κιβωτό. ?εν ξέρω πόσες φουρτούνες και πόσες καταιγίδες θα συναντήσουµε, αν θα υπάρξει µια σύγκρουση που θα αφήσει συντρίµµια πίσω της. Το σίγουρο όµως είναι ότι έχω αναλάβει να σας παραδώσω όλους σώους µόλις ολοκληρωθεί το ταξίδι, χωρίς καµιά απώλεια.
»Στο τέλος του ταξιδιού πρέπει όλοι να στέκεστε στα πόδια σας.
»Αύριο εσείς θα πιάσετε το τιµόνι της Κιβωτού και θα κυλήσετε πάνω στα κύµατα που δεν είναι τίποτ’ άλλο από τα αισθήµατα που κουβαλούν οι ψυχές σας».

- ]]> http://www.volosblogs.gr/VivlioLatreia/2010/07/27/%ce%94%ce%b5%ce%bd_%cf%80%ce%b1%ce%af%ce%b6%ce%b5%ce%b9%cf%82_%ce%bc%cf%8c%ce%bd%ce%bf_%ce%b5%cf%83%cf%8d._%ce%a5%cf%80%ce%ac%cf%81%cf%87%ce%bf%cf%85%ce%bd_%ce%ba%ce%b9_%ce%ac%ce%bb%ce%bb%ce%bf%ce%b9! VivlioLatreia: Δεν παίζεις μόνο εσύ. Υπάρχουν κι άλλοι! 2010-07-27T19:06:00-04:00 2010-07-27T19:06:00-04:00 -Δεν παίζεις μόνο εσύ. Υπάρχουν κι άλλοι!Ήθος και τέχνη της ανθρώπινης σχέσης
Κάθε άνθρωπος, κάθε μέρα, συναντά εκδηλώσεις ενός ιδιότυπου εγωκεντρισμού. Στο πλαίσιο μιας ανθρώπινης σχέσης, κάποιος να φέρεται δίχως να λογαριάζει τον άλλον. Να παραβλέπει την πρωταρχική πραγματικότητα, που είναι ότι, στην ανθρώπινη σχέση, δεν παίζεις μόνο εσύ.
Υπάρχουν κι άλλοι!
Πώς προκύπτει αυτό; Τι μπορώ να κάνω γι’ αυτό; Πώς πλάθεται έντεχνη ανθρώπινη σχέση; Ο Νίκος Σιδέρης, οδηγώντας μας βήμα-βήμα, μέσα από πλήθος συναρπαστικές ιστορίες, στους λαβυρίνθους της ψυχής, προτείνει ένα προσιτό περίγραμμα για το ήθος και την τέχνη της ανθρώπινης σχέσης. Δείχνοντας ότι αυτή μπορεί να καλλιεργηθεί με βάση την επίγνωση, άξονα τη συναισθηματική ευθύνη και οδηγό δυο πράγματα απλά: Σεβασμό κι εναρμόνιση – μαζί με μια σωτήρια δόση χιούμορ.

Απόσπασμα:
Αποκαλύπτοντας το προφανές
Περιέργως, μάλλον είναι καιρός κι ανάγκη να μιλήσουμε κάπως για μια πρωταρχική πτυχή της ανθρώπινης κατάστασης: Για την ανθρώπινη σχέση. Δηλαδή για εμπειρίες και πράγματα που είναι τόσο διάχυτα και που φαίνονται τόσο αυτονόητα, ώστε συχνά ξεχνάμε ακόμη και να σκεφτούμε θέματα προφανή ως προς την ανθρώπινη σχέση: Ως προς το ότι υπάρχει, ως προς το πώς υπάρχει και ως προς το τι θέλει για να υπάρχει, να καλλιεργηθεί και ν’ ανθίσει.
Όταν όλα μοιάζουν να κυλούν κανονικά, κατά τρόπο αναμενόμενο, σπάνια θα στρέψεις την προσοχή σου σε πρωταρχικά δεδομένα, όπως το σώμα σου, το ότι σκέφτεσαι και βλέπεις, το ότι κινείσαι κάνοντας διάφορα… και το ότι περιβάλλεσαι από άλλους ανθρώπους. Η προσοχή και η διερώτηση γι’ αυτά αρχίζουν όταν κάτι σκοντάφτει, πάει στραβά, ξαφνιάζει: Όταν για παράδειγμα, το σώμα πονά, η σκέψη γεμίζει ιδέες παράξενες, το βλέμμα περιεργάζεται κάτι απροσδόκητο…Και οι άνθρωποι γύρω σου φέρονται με τρόπο που δεν ταιριάζει με το τι περιμένεις απ’ αυτούς, σε ξαφνιάζει, σε φέρνει σε δύσκολη ίσως θέση. Τότε αναρωτιέσαι, μα τι τρέχει, γιατί αυτός αυτό κι εκείνη εκείνο κι ο άλλος το παράλλο αφού…
Ουδέν κακόν αμιγές καλού, ωστόσο. Πρώτα, το κακό: Όπως κάθε εποχή, έτσι και η εποχή που ζούμε έχει τη δική της χαρακτηριστική παθολογία των ανθρώπινων καταστάσεων. Θα τη λέγαμε καταναλωτικός ναρκισσισμός. Ο καταναλωτισμός είναι η ιστορικά προσδιορισμένη νοοτροπία και κουλτούρα που κυβερνά (δουλώνει μάλλον) τον τρόπο ζωής στη σημερινή δυτική κοινωνία. Και ο ναρκισσισμός (ως εγωπάθεια, εγωκεντρισμός, λατρεία του Εγώ) είναι το είδος ανθρώπινης λειτουργίας που ταιριάζει άριστα, τροφοδοτεί και τροφοδοτείται από το καταναλωτικό υπόδειγμα βίου. Με χειροπιαστά αποτελέσματα, λίγο ή πολύ δυσάρεστα, ενίοτε ανυπόφορα, που τα ζει και τα συναντά ο καθένας μέσα του και γύρω του: Δυσκολία των ερώτων, που όλο και συχνότερα βιώνονται σαν άγονοι, ασταθείς, μετέωροι, μέχρι και με τρόπο που δεν αξίζει να ελπίζεις ή να προσπαθείς γι’ αυτούς. Άπιαστο της αγάπης, που όλο και συχνότερα φαίνεται απρόσιτη, επισφαλής, ανέστια, δίχως χώρο και τόπο σ’ έναν κόσμο χρήσιμο ή ευχάριστο, όχι όμως αγαπητό. Δεσποτεία των αψύχων, που θέτει σα μέτρο του ονείρου τη συσσώρευση πραγμάτων και πληροφοριών. Και κρίση των ανθρώπινων σχέσεων, όπου μοιάζει να βασιλεύει η αποξένωση, η ματαιοδοξία, ο ανταγωνισμός (συχνά, για έπαθλα κενά και μάταια). Με συνέπεια, κατά κανόνα ο βίος να μη ρέει φυσικά, αυθόρμητα, στρωτά, χωρίς δυσανάλογο κόπο γι’ αμφίβολα αποτελέσματα. Να ζούμε χωρίς την αβίαστη παρουσία, διαθεσιμότητα, ζεστασιά και υποστήριξη, που θα περίμενε κανείς από μια αληθινή ανθρώπινη συμβίωση.
Αυτές οι κοινές εμπειρίες είναι, λοιπόν, το κακό που όλοι συναντάμε πια τριγύρω μας. Υπάρχει εδώ κάτι καλό; Και τι; Ναι, υπάρχει. Και συνίσταται στο ότι δεν είναι πλέον δυνατόν, σε τέτοιες περιστάσεις, να παραβλέπουμε την κακοδαιμονία της ανθρώπινης συμβίωσης στον σημερινό δυτικό κόσμο. Δεν είναι δυνατόν να προσπερνάμε σαν να μην τρέχει τίποτα την ερήμωση του ανθρώπινου τοπίου γύρω μας. Να μη μας πονάει (αυτή είναι η λέξη που ταιριάζει) η ένδεια και το έλλειμμα της ανθρώπινης σχέσης, να μη μας αναγκάζει να σκεφτούμε το ρήμαγμα της κοινωνίας, με τη βαριά κι αυθεντική έννοια του όρου «κοινωνία». Που σημαίνει ακριβώς ανθρώπινη σχέση, επαφή, δούναι και λαβείν ανθρώπινης ποιότητας, συγκρότηση πεδίων κι αγαθών κοινών, δόσιμο και μοίρασμα, συν-ύπαρξη και συμ-βίωση με ανθρώπους –ακόμη κι αν συγκρούεσαι μαζί τους. Δηλαδή, να υπάρχει και τόπος και τρόπος να ζεις από κοινού, χωρίς να χάνεις τον εαυτό σου, όσα μόνο η κοινότητα βίου μπορεί να προσφέρει στη συγκρότηση μιας αυθεντικά προσωπικής ζωής και ύπαρξης. Κι επειδή μπορεί και ν’ ακούγονται λίγο εξεζητημένες αυτές οι λέξεις, ας πούμε το ίδιο πιο απλά: Πως γίνεται και τόσες φορές απορούμε που οι άλλοι δεν βρίσκονται εκεί που περιμέναμε, δεν συμπεριφέρονται όπως υποθέταμε, δεν είναι τελικά ό,τι εμείς είχαμε φανταστεί πως είναι; Πως γίνεται και τόσες φορές απορούν οι άλλοι για τον τρόπο που φέρεσαι εσύ, στο λένε ή δε στο λένε, μένουν κοντά σου «αν και…» ή απομακρύνονται, με περισσότερο ή λιγότερο θορυβώδη τρόπο; Παρακινώντας σε να σκεφτείς κι εσύ τι πάσχει στον τρόπο σου, τι κάνεις λάθος, και να κοιτάξεις να διορθώσεις ό,τι στράβωσε κι ό,τι δεν λειτουργεί;
Αυτό λοιπόν θα συζητήσουμε εδώ: Πως γίνεται και η συνάντηση με τον άλλον άνθρωπο αστοχεί ή παραμένει άγονη; Πως γίνεται και μια ανθρώπινη σχέση μπλοκάρει, φτωχαίνει, ατροφεί και σβήνει; Πως γίνεται και δυο άνθρωποι (ή και περισσότεροι) έρχονται κοντά, αλλά η επαφή τους δεν φέρνει καλό; Και μάλιστα, πως γίνεται και η σχέση τους, αντί για καλό, φέρνει κακό; Γιατί, αντί εμπιστοσύνη κι ευχαρίστηση, άφημα και υποστήριξη, συναντάμε και βιώνουμε δυσπιστία, αμφιβολία, ένταση, δυσαρέσκεια, αγωνία, τσίτα, φόβο, απόσταση κι εγκατάλειψη (και λίγα μάλλον λέω); Πως γίνεται κι ενώ η ελπίδα ήταν πως η καλή συνάντηση θα φέρει συντροφιά, κοινές χαρές και κοινές προσπάθειες, ένα κοινό παιχνίδι προς αμοιβαίο όφελος… πως γίνεται κι αντί γι’ αυτά έρχεται κούραση, αίσθηση ματαιότητας, πολύς κόπος για το τίποτα, κάτι άνοστο ή κενό, και τελικά χανόμαστε σε πνιγηρή μοναξιά ― χώρια ή μαζί, δεν έχει πια σημασία… Πως η αληθινή λαχτάρα να είσαι με τον άλλον εκτοπίζεται ή πνίγεται από την αίσθηση ότι είσαι μαζί του μόνο επειδή τον χρειάζεσαι ― “I need you”, που λένε και σε κάποια παγκόσμια γλώσσα, εκεί που θα ταίριαζε να πουν «Σ’ αγαπώ», «Σε θέλω», «Σ’ επιθύμησα», «Σε λαχτάρησα»… Πως η αυθεντικότητα δεν έχει τόπο να σταθεί και η ζωή στην ανθρώπινη σχέση καταντά παράσταση ―καμιά φορά, μάλιστα, χρήση-χρησιμοποίηση του άλλου, ακόμη και του εαυτού σου, «για τις ανάγκες της παράστασης»;
Η κακοδαιμονία της ανθρώπινης σχέσης στη σύγχρονη κοινωνία, λοιπόν, έχει τουλάχιστον αυτό το καλό: Δεν επιτρέπει πια να παραβλέπουμε το προφανές. Επειδή το παραβλεπόμενο –ογκόλιθος– μας συνθλίβει. Μας βγάζει πια τα μάτια. Και μας αναγκάζει, έστω και θολά, έστω κι αν είμαστε ανέτοιμοι, έστω κι αν δε θέλουμε, να δούμε ότι εδώ κάτι δεν πάει καθόλου καλά. Ν’ αντιληφθούμε ότι το τίμημα της παράβλεψης είναι μοιραίο: Εσωτερική κενότητα και ανισορροπία, φρενήρης παράσταση για το τίποτα, παχυδερμοσύνη, μοναξιά κι ερημιά, που με τίποτα δεν τ’ αντιρροπούν γυαλιστερά στολίδια, αστραφτερά κοπάδια, οι μάσκες και τα δήθεν, το λίφτινγκ και του νου και της μορφής, ουσίες χημικές ή νοερές που τάχα ναρκώνουν το άλγος, οι κούφιες κουβέντες του είδους «να περνάω καλά» και τα παρόμοια. Να συνειδητοποιήσουμε ότι, έτσι όπως είναι κι έτσι όπως πάει, κάτι στη ζωή μας νοσεί πολύ περισσότερο απ’ όσο φανταζόμαστε. Και ν’ αναλογιστούμε αν και πως μπορούμε να πιάσουμε αυτόν τον ταύρο από τα κέρατα.
Έτσι λοιπόν, το κακό που διατρέχει τη σημερινή εμπειρία του βίου οδηγεί βιαίως στην αποκάλυψη του προφανούς. Αποκαλύπτει ότι στην άγρια προσπάθεια να κερδίσουμε θέσεις και πράγματα, ακρωτηριάζουμε ή και χάνουμε τη ζωή και τους ανθρώπους. Επισημαίνει ότι κάτι πάει πολύ στραβά και πλήττει όχι μόνο την ανθρώπινη σχέση, αλλά και την ίδια την ικανότητά μας ν’ αντιλαμβανόμαστε το πλήγμα, τη ζημιά και την κατάσταση. Φανερώνει ότι έχουν πληγεί και τα πράγματα και οι εμπειρίες. Ότι και οι άνθρωποι και η πληροφορία και η ερμηνεία και η αντιμετώπιση της αντιξοότητας, όλα έχουν πληγεί –ας ελπίσουμε, όχι ανεπανόρθωτα [www.siderman.gr] - ]]> http://www.volosblogs.gr/VivlioLatreia/2010/07/27/%ce%91%ce%bd%ce%ad%ce%ba%ce%b4%ce%bf%cf%84%ce%b5%cf%82_%cf%86%cf%89%cf%84%ce%bf%ce%b3%cf%81%ce%b1%cf%86%ce%af%ce%b5%cf%82_%cf%84%ce%bf%cf%85_%ce%91%ce%bb%cf%86%cf%8c%ce%bd%cf%82 VivlioLatreia: Ανέκδοτες φωτογραφίες του Αλφόνς 2010-07-27T18:47:00-04:00 2010-07-27T18:47:00-04:00 - - --Θα ήθελα να ευχαριστήσω θερμά τον συγγραφέα Κώστα Ακρίβο για το φωτογραφικό υλικό από ανέκδοτες φωτογραφίες του Αλφόνς, περισσότερα στοιχεία για το τελευταίο μυθιστόρημα του συγγραφέα: [vivliolatreia.blogspot.com] - ]]> http://www.volosblogs.gr/VivlioLatreia/2010/07/27/%ce%95%ce%bd%ce%b1%cf%82_%cf%80%ce%b5%ce%bb%ce%b1%cf%81%ce%b3%cf%8c%cf%82 VivlioLatreia: Ενας πελαργός 2010-07-27T17:50:00-04:00 2010-07-27T17:50:00-04:00 --


Ο Αιχμάλωτος του Τώρα από την ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΕΚΔΟΤΙΚΗ του

ΚΩΣΤΑΣ ΑΡΜΕΥΤΗΣ
Θα ήθελα (κάποιων που μπορούν) την κριτική τους στο Email: o_aixmalotos_tou_tora@hotmail.com- ]]> http://www.volosblogs.gr/VivlioLatreia/2010/07/27/%ce%88%ce%bd%ce%b1_%ce%b1%cf%80%ce%bf%ce%bb%ce%b1%cf%85%cf%83%cf%84%ce%b9%ce%ba%cf%8c_%ce%bc%cf%85%ce%b8%ce%b9%cf%83%cf%84%cf%8c%cf%81%ce%b7%ce%bc%ce%b1 VivlioLatreia: Ένα απολαυστικό μυθιστόρημα 2010-07-27T17:26:00-04:00 2010-07-27T17:26:00-04:00 -

Αθήνα, 1999. Μια σπάνια ολική έκλειψη ηλίου, ένας Σεπτέμβρης ιδιαίτερα ζεστός.

Ένα ποικιλόμορφο όσο κι ετερόκλητο σύνολο ανθρώπων που θα δεθεί με τον πιο αναπάντεχο τρόπο. Μια φαινομενικά νέα ακόμα γυναίκα, κυριαρχημένη από πλήθος νευρώσεων, που ξέχασε να ερωτευτεί. Μια κορυφαία Ελληνίδα τραγουδίστρια στο απόγειο της καριέρας της, βουλιαγμένη στη μοναξιά και τα χάπια. Ένα δεκαεννιάχρονο κορίτσι που έρχεται στην πρωτεύουσα, για ν’ ακολουθήσει τα όνειρά του. Μια γάτα, με ταλέντο να πέφτει από ψηλά μπαλκόνια.Ένας εικοσιτριάχρονος που τον θέλουν όλες. Δύο πρωταγωνίστριες του ασπρόμαυρου ελληνικού κινηματογράφου,που ξεπήδησαν από άλλο βιβλίο, γιατί έχουν πολλά να πουν ακόμα. Μια πόρνη πολυτελείας, που σταμάτησε το επάγγελμα,αλλά βαρέθηκε πια να κάθεται. Μια καφετζού που δεν θα πιστέψει ποτέ στις υπερφυσικές δυνάμεις της, αλλά υπάρχουν στο μέγιστο βαθμό. Ένα πλήθος ιδανικοί ανύπαντροι άντρες και μια χούφτα αθεράπευτες κουτσομπόλες.

Τι δεν είπαμε; Α, ναι. Έναν μεγάλο σεισμό και τις ασταμάτητες μετασεισμικές του ακολουθίες.

Ένα απολαυστικό μυθιστόρημα γεμάτο χιούμορ και συναίσθημα, κομμάτι από τη σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα.Να μην ξεχάσω τον δραπέτη, μια αινιγματική μέλισσα κι ένα «αχ», που θα κρίνετε εσείς πόσο μικρούλι είναι κάθε φορά..

[filippidisyannis.blogspot.com]
- ]]> http://www.volosblogs.gr/VivlioLatreia/2010/07/27/%ce%91%ce%b3%ce%b3%ce%b5%ce%bb%ce%b9%ce%ba%ce%ae._%ce%a4%ce%bf_%ce%b7%ce%bc%ce%b5%cf%81%ce%bf%ce%bb%cf%8c%ce%b3%ce%b9%ce%bf_%ce%bc%ce%b9%ce%b1%cf%82_%cf%80%cf%8c%cf%81%ce%bd%ce%b7%cf%82 VivlioLatreia: Αγγελική. Το ημερολόγιο μιας πόρνης 2010-07-27T16:55:00-04:00 2010-07-27T16:55:00-04:00 -Ιωάννα,

Καλό μου παιδί, Ιωάννα μου! Να, που σου κάνω ένα δώρο -αν κι εγώ δεν το θεωρώ τέτοιο- το δώρο που πάντα ζητούσες, την ιστορία της ζωής μου! Συγχώρεσέ με, ψυχή μου, που διάλεξα αυτόν τον ιδιόρρυθμο τρόπο για να στην πω, όμως αλλιώς δε γινόταν. Δε θα μπορούσα να τη διηγηθώ διαφορετικά. Δε θα είχα τα λόγια. Δε θα είχα τον τρόπο. Ελπίζω να με καταλάβεις. Ή μάλλον, ξέρω ότι θα με καταλάβεις, κι απλά ελπίζω να μη σε πληγώσω, γιατί δε σου πρέπει. Όχι, δε σου πρέπει, καρδούλα μου. Εσένα σου πρέπουνε μόνο το χαμόγελο και η χαρά, η ευτυχία.
Ένας δρόμος πόνος ήταν η ζωή η δικιά μου για χρόνια πολλά, Ιωάννα, ένας δρόμος πόνος. Γι’ αυτό και δε θέλησα ποτέ πριν να σου μιλήσω γι’ αυτή. Δεν ήθελα να μάθεις τι πέρασα, πόσα πέρασα, πόσο υπέφερα, ώσπου να βρω λίγη χαρά που να διαρκεί σ’ αυτόν τον κόσμο. Δεν ήθελα να έχεις ιδέα καμιά για το φαρμάκι της ζήσης μου -όχι ακόμη. Και χαίρομαι στ’ αλήθεια πολύ που εσύ δε θα περάσεις ποτέ απ’ τα μονοπάτια που περπάτησα, που ποτέ δε θα ζήσεις το δράμα το δικό μου. Μέσα στο σκοτάδι όπου ζούσα, πάντα ήσουνα το φως. να το ξέρεις αυτό, καλή μου.
Τώρα, καθώς τα χρόνια πέρασαν, καθώς οι πληγές λίγο πολύ επουλώθηκαν, καθώς οι μνήμες πήραν σιγά σιγά να ξεθωριάζουν, τώρα νιώθω πως όλα έγιναν όπως ακριβώς έπρεπε να γίνουν. Και δε μετανιώνω για τίποτα, για τίποτα απ’ αυτά που έκανα. Και δε διαγράφω τίποτα, τίποτα απ’ αυτά που έπαθα, καθώς έμαθα. Έμαθα τα μαθήματά μου. Έμαθα να εκτιμώ το καθετί σαν κάτι το μοναδικό, σα μια ξεχωριστή πράξη, σα μια ιδιαίτερη στιγμή, σα μια ακόμα σημαντική ψηφίδα στο πολύχρωμο μωσαϊκό της ύπαρξής μου.
Αλλά, ας αφήσω τις φιλοσοφίες, κι ας σου μιλήσω απλά, όπως μου έρχεται, απ’ την καρδιά μου. Ας μιλήσω για να σου πω πως σ’ αγαπώ απέραντα, απεριόριστα, σαν τη ζωή μου την ίδια, για να σου πω πως είσαι η ζωή μου η ίδια και πως είμαι περήφανη για σένα πιο πολύ απ’ ό,τι τα λόγια τα φτωχά θα μπορούσαν ποτέ να περιγράψουν. Είμαι περήφανη για την ψυχή σου και την καλοσύνη της. Εσύ είσαι το καλύτερό μου «έργο», το μεγάλο «κόλπο» μου. ένα ηχηρό χαστούκι στα πρόσωπα των ψεύτικων θεών των μεγάλων, στους οποίους θέλω να πω, να βροντοφωνάξω: «Να, φάτε στη μούρη ετούτη την όμορφη, την κόρη μου, εσείς όλοι οι τρανοί και μεγάλοι, που για χρόνια ολόκληρα μου κάνατε τη ζωή ποδήλατο. Φάτε τη στη μούρη, αφού η αφεντιά σας ποτέ της δε θα κατάφερνε να δημιουργήσει κάτι τόσο όμορφο και τόσο καλό όσο αυτό το κορίτσι, δε θα μπορούσε να φτιάξει τέτοιο θαύμα!»
Ναι, ναι, ξέρω τι σκέφτεσαι: τα παραλέω. Τα παραλέω όντως, αλλά τα εννοώ. Την κάθε λέξη, την κάθε υπερβολή! Γι’ αυτό, σε παρακαλώ πολύ, μην αφήσεις ποτέ κάποιον να σε μειώσει, να σε κάνει να νιώσεις λιγότερο ξεχωριστή απ’ ό,τι είσαι.
Με μια συμβουλή θα κλείσω αυτό το γράμμα, ψυχή μου, με μια συμβουλή που αν τηρήσεις, που αν ακολουθήσεις πιστά, δύσκολα θα πληγωθείς, θα είσαι πάντα λίγο ή πολύ προστατευμένη απ’ τα δεινά αυτού του κόσμου: να προσέχεις απ’ τους καλούς ανθρώπους, Ιωάννα μου, απ’ αυτούς να προσέχεις. Αυτοί μπορούν να σε πληγώσουν ξαφνικά και δίχως λόγο, να σε στήσουν απροσδόκητα στον τοίχο. Ενώ οι άλλοι, οι κακοί, οι άτιμοι, είναι πιο τίμιοι -πιο τίμιοι με τους εαυτούς τους και με τους άλλους- αφού από δαύτους ξέρεις τι να περιμένεις. Να φυλάγεσαι, λοιπόν, απ’ τους καλούς ανθρώπους και τις καλές τους προθέσεις.
Θα σε αφήσω τώρα, καλή μου. Θα σε αφήσω να διαβάσεις την ιστορία μου, να κάνεις μακροβούτι στο χθες μου, να μάθεις ό,τι ποτέ δε σου είπα, να με κρίνεις για ό,τι ποτέ δεν έμαθες. Ναι, να με κρίνεις αμείλικτα, αλλά να με κρίνεις μ’ αγάπη, με της καρδιάς σου όλη τη ζεστασιά.
Σ’ αγαπώ! Να προσέχεις.
Η μαμά,
Αγγελική

ΥΓ. Συγχώρεσέ με, αλλά δεν μπόρεσα να γράψω την ιστορία μου στο πρώτο πρόσωπο. Ίσως και να είναι καλύτερα έτσι, αφού τα μυθιστορήματα, τα παραμύθια, δεν πληγώνουν τόσο πολύ, δεν αιμορραγούν όπως οι προσωπικές μαρτυρίες.
(από [lakisf.blogspot.com]
- ]]> http://www.volosblogs.gr/VivlioLatreia/2010/07/26/%ce%92%ce%99%ce%92%ce%9b%ce%99%ce%91_%ce%93%ce%99%ce%91_%ce%a4%ce%9f_%ce%9a%ce%91%ce%a4%ce%91%ce%a3%ce%a4%ce%97%ce%9c%ce%91_%ce%9a%ce%a1%ce%91%ce%a4%ce%97%ce%a3%ce%97%ce%a3_%ce%a0%ce%91%ce%a4%ce%a1%ce%a9%ce%9d VivlioLatreia: ΒΙΒΛΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΚΑΤΑΣΤΗΜΑ ΚΡΑΤΗΣΗΣ ΠΑΤΡΩΝ 2010-07-26T18:22:00-04:00 2010-07-26T18:22:00-04:00
Με πήρε σήμερα τηλέφωνο η ψυχολόγος των φυλακών Πατρών...όσοι μου υποσχεθήκατε για την αποστολή έστω ενός βιβλίου σας παρακαλώ να το κάνετε...το έχουν ανάγκη...
στην διεύθυνση

ΚΑΤΑΣΤΗΜΑ ΚΡΑΤΗΣΗΣ ΠΑΤΡΩΝ
ΒΙ.ΠΕ. ΠΑΤΡΩΝ
26110 ΠΑΤΡΑ
(ΑΓ.ΣΤΕΦΑΝΟΣ)
Υπ'όψιν ΕΛΕΝΗ ΑΘΑΝΑΣΟΠΟΥΛΟΥ

ΓΡΑΦΕΤΕ ΣΤΟΝ ΑΠΟΣΤΟΛΕΑ ΚΑΙ ΤΟ ΔΙΚΟ ΣΑΣ ΟΝΟΜΑ ΚΑΙ ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ
(δεν υπάρχει κάποιος φόβος)

ΚΑΙ ΣΤΟ ΠΙΣΩ ΜΕΡΟΣ ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ

(ΤΑΞΙΔΙΑ ΨΥΧΗΣ Μ'ΕΝΑ ΒΙΒΛΙΟ)
λόγω τρομοκρατικών ενεργειών...αλλιώς τα βιβλία θα γυρίσουν πίσω...

στείλτε τα με απλό ταχυδρομείο...- ]]> http://www.volosblogs.gr/VivlioLatreia/2010/07/25/%ce%92%ce%b9%ce%b2%ce%bb%ce%af%ce%b1_%ce%b3%ce%b9%ce%b1_%cf%80%ce%bb%ce%bf%cf%8d%cf%83%ce%b9%ce%bf%cf%85%cf%82 VivlioLatreia: Βιβλία για πλούσιους 2010-07-25T20:03:00-04:00 2010-07-25T20:03:00-04:00 Από www.bookpress.grΆντζη Σαλταμπάση
Και μια και μιλάμε για χρήμα, το σάιτ abebooks.com θέτει το ερώτημα: Ποια είναι η διαφορά ανάμεσα στη βιβλιοθήκη ενός κοινού θνητού και σε εκείνη ενός διάσημου ζάπλουτου; Ευφυές σε πρώτη ανάγνωση, αφού το διάβασμα διακρίσεις δεν κοιτά. Όσο και αν διαφέρουν τα πορτοφόλια των προσώπων του ερωτήματος, το πιθανότερο είναι στις βιβλιοθήκες τους να φιλοξενούν παρόμοιους τίτλους. Τον «Φύλακα στη σίκαλη» ο ένας, τον «Φύλακα στη σίκαλη» ο άλλος. Με μια μικρή, αλλά ακριβούτσικη διαφορά. Ο κοινός θνητός έχει ένα κοινό αντίτυπο, ο ζάπλουτος έχει ένα από τα πρώτα, υπογεγραμμένα από τον ίδιο τον Σάλιντζερ, αντίτυπα, το οποίο είναι σπανιότατο και κοστολογείται στα 55.000 δολάρια. Το σάιτ, στο οποίο μπορεί κανείς να αγοράσει σπάνιες εκδόσεις, έχει και άλλα παραδείγματα. Μια δερματόδετη συλλογή των έργων του Τζέιμς Τζόις, η οποία περιλαμβάνει την πρώτη έκδοση των «Δουβλινέζων», του «Πορτρέτου του καλλιτέχνη», δύο εκδόσεις του «Οδυσσέα» (η μία υπογεγραμμένη από τον Τζόις) και, τέλος, μία επίσης υπογεγραμμένη έκδοση του «Finnegans Wake», πωλείται προς 234.000 δολάρια. Λόγω ΔΝΤ και μόνο, ας προτιμήσουμε τον «Οδυσσέα» σε μετάφραση Σ. Καψάσκη και επιμέλεια Ηλία Χ. Παπαδημητρακόπουλου, από τις εκδόσεις Κέδρος, στην τιμή των 33 ευρώ.Για τους φτωχούς ανθρώπους-Κι επειδή η λέξη «πλούσιος» στη χώρα και στην εποχή που ζούμε δεν είναι καθόλου της μόδας, ας επιστρέψουμε στα καθ’ ημάς και στη φτώχεια μας, η οποία σιγά-σιγά θα αρχίσει να εμφανίζεται και στα λογοτεχνικά μας αναγνώσματα. Το «Κάτι θα γίνει, θα δεις» του Χρήστου Οικονόμου (εκδόσεις Πόλις), ένα βιβλίο με διηγήματα για τους «φτωχούς ανθρώπους», είναι ήδη γνωστό, πηγαίνει καλά σε πωλήσεις, έχει πάρει εγκωμιαστικές κριτικές. «Διαβάστε το, θα γίνετε καλύτεροι άνθρωποι», άκουσα τις προάλλες έναν συγγραφέα να προτρέπει την παρέα του. Ένα άλλο ανάγνωσμα, που θα μπορούσε να διαβαστεί και ως συμπληρωματική βιβλιογραφία στα διηγήματα του Οικονόμου, είναι το «Poor People» του Ουίλιαμ Τ. Βόλμαν, εκδόσεις Eco/Harper Collins. Ο Βόλμαν ταξιδεύει από τη μια άκρη του πλανήτη στην άλλη, ρωτώντας τους φτωχούς ανθρώπους: «Γιατί νομίζετε ότι είστε φτωχοί; Γιατί άλλοι είναι πλούσιοι και άλλοι φτωχοί;». Αναζητήστε την κριτική της Τ. Δημητρούλια στην «Καθημερινή» (08/03/2009), από όπου αντιγράφει και η στήλη: «Πάρα πολλοί φτωχοί […] επιρρίπτουν τις ευθύνες για τη φτώχεια τους στη μοίρα, στο κάρμα, στον όποιο Θεό […]. Άλλοι κατανοούν ότι η φτώχεια τους συνδέεται με την έλλειψη δουλειάς και παιδείας ή με την απουσία κάποιων απροσδιόριστων δεξιοτήτων που διαθέτουν οι πλούσιοι. Κάποιοι λένε ότι φταίνε οι ίδιοι για τη μοίρα τους, γιατί είναι τεμπέληδες. Ενώ άλλοι, σαφώς λιγότεροι, θεωρούν ότι οι πλούσιοι έχουν μερίδιο ευθύνης για τις ανισότητες και την κακή τους τύχη». Ως νεόπτωχοι Έλληνες, μήπως πρέπει να αρχίσουμε να απαντάμε στα ερωτήματα του Βόλμαν;
- ]]> http://www.volosblogs.gr/VivlioLatreia/2010/07/25/%ce%92%cf%81%ce%b1%ce%b2%ce%b5%cf%85%ce%bc%ce%ad%ce%bd%ce%b1_%ce%bc%ce%b5_%ce%9a%cf%81%ce%b1%cf%84%ce%b9%ce%ba%cf%8c_%ce%92%cf%81%ce%b1%ce%b2%ce%b5%ce%af%ce%bf_%ce%9c%cf%85%ce%b8%ce%b9%cf%83%cf%84%ce%bf%cf%81%ce%ae%ce%bc%ce%b1%cf%84%ce%bf%cf%82 VivlioLatreia: Βραβευμένα με Κρατικό Βραβείο Μυθιστορήματος 2010-07-25T18:10:00-04:00 2010-07-25T18:10:00-04:00
-2009: Θολός βυθόςΥπήρχε πάντα μέσα του η βαθιά χαρακιά που άφησε το πέρασμα από τις μετεμφυλιακές εκείνες παιδοπόλεις -ένδοξους βασιλικούς τόπους υποταγής και χειραγώγησης, ...
-2008: Ο τελευταίος ΠαλαιολόγοςΣτο τελευταίο βιβλίο της τριλογίας του για τους Παλαιολόγους, ο πολυβραβευμένος δεξιοτέχνης του ιστορικού μυθιστορήματος Γιώργος Λεονάρδος ασχολείται με τον ...
-2007: Σουέλ- Ό,τι κι αν είναι αυτό, πες μου τι συμβαίνει. - Το σουέλ μου 'βαλε μπελά στο μυαλό. - Ποιος είναι ο πραγματικός λόγος που δε γυρίζεις; - Η θάλασσα δεν με επιστρέφει. - Τι ...
-2006: ΘέκληΤο μυθιστόρημα αυτό μας μεταφέρει σε μια στιγμή μεγάλης προσπάθειας, αγαλλίασης και πένθους, στα χρόνια του 1912 και του 1913. Οι βαλκανικοί πόλεμοι έρχονται ...
-2005: Ο καιρός των χρυσανθέμωνΟ θίασος της Ευαγγελίας Παρασκευοπούλου -της μεγαλύτερης θεατρικής δόξας της εποχής της- καταφθάνει χειμώνα του 1896 στην Ερμούπολη που βαδίζει πλέον προς τη δύση ...
-2004: Οι ξένες λέξεις""Οι ξένες λέξεις" διηγούνται καταπληκτικές ιστορίες. Περνάς πολύ καλά μαζί τους. Πρέπει να είχα λίγο κουραστεί ακούγοντας πάντα τις ίδιες ελληνικές ή γαλλικές ...
-2003: Η ανθρωπωδίαΈνας άνθρωπος αποφασίζει ένα πρωί να βγει απ' το δωμάτιό του για να επανορθώσει ένα λάθος του, για το οποίο ο ίδιος τιμώρησε τον εαυτό του με χίλια χρόνια απόλυτου ...
-2002: Δυο φορές ΈλληναςΤα χρόνια είναι πολλά: 1949-1990. Δυο οικογένειες διασχίζουν το χρόνο. Ένας διορθωτής, η γυναίκα του, ένας αλφαμίτης. Πώς ένας σκαπανέας γίνεται συγγραφέας και γιατί η ...
-2002: Με το παράξενο όνομα Ραμάνθις Ερέβους: Ο θάνατος ήρθε τελευταίοςΣε τι μπορεί να χρωστάει άραγε τα νάματά της η παράξενη αφηγηματική τέχνη την οποία υπηρετεί χρόνια τώρα η Ζυράννα Ζατέλη και την αναπαράγει ανά επταετία, όπως ...
-2001: Η ανατροπήΛίγο πριν το γύρισμα του 1900, ενώ η αστική τάξη διευρύνει την ακτινοβολία της και την ισχύ της, οι αυτοκρατορίες που απλώνονται στη χερσονήσου του Αίμου μέχρι ψηλά ...
-2000: Ζιγκ-ζαγκ στις νεραντζιέςΗ Νίνα που επαναστατεί, η Λία που πεθαίνει, ο Σωτήρης που ερωτεύεται, ο Σιντ που ακροβατεί, το μαύρο πουλί που μιλάει. Τα πρόσωπα κινούνται ακτινωτά, αποκλίνουν σε ...
-1999: Ελένη ή ο κανέναςΤο μυθιστόρημα στηρίζεται σε μια πραγματική ιστορία. Το νήμα έδωσε η ζωή της Σπετσιώτισσας και πρώτης σπουδασμένης Ελληνίδας ζωγράφου Ελένης Αλταμούρα-Μπούκουρα, ...
-1998: Μικρά ΑγγλίαΗ ιστορία διαθέτει ναυτικό φυλλάδιο και ταξιδεύει επί μία εικοσαετία μεταφέροντας θαλασσοφαγωμένους άντρες και θαλασσοφαγωμένες γυναίκες στους μεγάλους ή ...
-1997: Η ατέλειωτη γραφή του αίματος
-1996: Τα ανίσχυρα ψεύδη του Ορέστη Χαλκιόπουλου
-1995: Ο χορός των ρόδων"Πρόκειται για γεννημένο παραμυθά, που ξέρει να παίζει καλά με τις ευκολίες και τις δυσκολίες της αφήγησής του, όπως οι ήρωες του βιβλίου του παίζουν ρουλέτα. ...
-1994: Και με το φως του λύκου επανέρχονται"Αν πάρεις δέκα σκυλιά και πας και τ' αφήσεις σ' έναν αγριότοπο, σε μια ερημιά απ' όπου δεν περνάει ψυχή ζώσα, τα σκυλιά αυτά μέσα σε λίγες εβδομάδες θα ξαναγίνουν ...
-1993: Η στενωπός των υφασμάτωνΕικόνες κλεμμένες από ένα παρεκκλήσι-τροχόσπιτο που διαρκώς μετακινείται. Ξεθαμμένες ιστορίες που βρίσκουν τον μπελά τους απ' την παραχαράκτρια Μνήμη. Θραύσματα ...
-1992: Οι βουκέφαλοι
-1990: Στοιχεία για τη δεκαετία του '60Εν Αθήναις, 29.8.1962 Αγαπητή κυρία Μίνα, Ήρθα στην Αθήνα από δέκα ετών. Δούλευα και πήγαινα στο σχολείο να τελειώσω το δημοτικό. Τότε έμενα σε μια θεία του πατέρα μου...
- ]]> http://www.volosblogs.gr/VivlioLatreia/2010/07/25/%ce%97_%ce%b4%ce%bf%ce%bb%ce%bf%cf%86%ce%bf%ce%bd%ce%af%ce%b1_%cf%80%cf%81%ce%bf%ce%ba%ce%b1%ce%bb%ce%b5%ce%af_%ce%bc%ce%af%ce%b1_%ce%b5%ce%b8%ce%bd%ce%b9%ce%ba%ce%ae_%cf%85%cf%83%cf%84%ce%b5%cf%81%ce%af%ce%b1 VivlioLatreia: Η δολοφονία προκαλεί μία εθνική υστερία 2010-07-25T18:01:00-04:00 2010-07-25T18:01:00-04:00 -
Οι υποψίες του κυρίου ΓουίτσερΈγκλημα στο Ρόουντ Χιλ ΧάουζThe Suspicions of Mr. Whicher or The Murder at Road Hill House




Συγγραφέας: Summerscale KateΜεταφραστής: Παπαδημητρίου ΧίλνταΕκδότης: Πατάκη


Μια καλοκαιρινή νύχτα του 1860. Σε μία κομψή γεωργιανή μονοκατοικία στο χωριό Ρόουντ, στην κομητεία του Γουίλτσαϊρ, όλα είναι ήσυχα. Πίσω από τα σφαλισμένα παράθυρα, τα μέλη της οικογένειας Κεντ κοιμούνται βαθιά. Μία ώρα περίπου μετά τα μεσάνυχτα, ένα σκυλί γαβγίζει: όλοι ξέρουν το επόμενο πρωί, ανακαλύπτει κάτι φρικιαστικό: ένας ασύλληπτα αποτρόπαιος φόνος έχει διαπραχθεί στο σπίτι. Οι ένοικοι του σπιτιού βρίσκονται σε κατάσταση σοκ, διότι, έκτος όλων των άλλων, είναι σχεδόν βέβαιο ότι ο ένοχος βρίσκεται ακόμα ανάμεσά τους. Η Σκότλαντ Γιάρντ στέλνει τον Τζακ Γουίτσερ, τον πιο διάσημο ντετέκτιβ της εποχής του, για να διερευνήσει τη δολοφονία στο Ρόουντ Χιλ Χάουζ. Με μόνη βοήθεια την αναποτελεσματική και αδέξια τοπική αστυνομική δύναμη, και χωρίς ουσιώδη αποδεικτικά στοιχεία. Ο ντετέκτιβ έχει να εκτελέσει μια ουδόλως αξιοζήλευτη αποστολή: να εξιχνιάσει μία υπόθεση στην οποία οι ύποπτοι είναι τα μέλη της απαρηγόρητης οικογένειας.
Η δολοφονία προκαλεί μία εθνική υστερία. Η σκέψη ότι πόσω από τις κλειστές πόρτες των ευυπόληπτων μεσοαστικών σπιτιών ίσως κρύβονται ένα σωρό πράγματα- δολοπλόκοι υπηρέτες, εξεγερμένα παιδιά, παραφροσύνη, ζήλια μοναξιά και μίσος - εξάπτει φόβους και μία περίεργη αναστάτωη. Όλοι έχουν μία θεωρία για την ταυτότητα του δολοφόνου. Εντούτοις όταν ο Γουίτσερ καταλήγει στο δικό του συμπέρασμα, ξεσπάει γενική καταγραφυή και σύγχυση.

Αυτή η αληθινή ιστορία ενέπνευσε μία γενιά συγγραφέων, όπως ο Γουίλκι Κόλινς, ο Τσαρλς Ντίκενς και ο Άρθουρ Κόναν Ντόυλ, καθώς έχει όλα τα χαρακτηριστικά του κλασικού αστυνομικού μυθιστορήματος: ένα πτώμα, έναν ντετέκτιβ, μία επαρχιακή έπαυλη βουτηγμένη στα μυστικά. Στις "Υποψίες του κυρίου Γουίτσερ", η Κέιτ Σαμερσκέιλ ξεμπλέκει τα γεγονότα της πολύκροτης υπόθεσης και την ξαναζωντανεύει με ζωηρό και συναρπαστικό τρόπο.
- ]]> http://www.volosblogs.gr/VivlioLatreia/2010/07/25/%ce%9f_%ce%b1%cf%80%cf%81%cf%8c%ce%b2%ce%bb%ce%b5%cf%80%cf%84%ce%bf%cf%82_%ce%a3%ce%ad%cf%83%ce%b1%cf%81_%ce%91%cf%8a%cf%81%ce%b1 VivlioLatreia: Ο απρόβλεπτος Σέσαρ Αϊρα 2010-07-25T18:00:00-04:00 2010-07-25T18:00:00-04:00 Μικέλας ΧαρτουλάρηΕφημερίδα "ΤΑ ΝΕΑ"-Eίναι νύχτα σε μια μεσοαστική συνοικία του Μπουένος Αϊρες. Ενα ζευγάρι συνταξιούχων περπατά κρατώντας μια αχνιστή πίτσα. Είναι ο Αλντο και η Ρόσα, που ζουν σε δικό τους σπίτι αλλά χωρίς ιδιαίτερη άνεση, και έχουν ξεκινήσει σ΄ αυτούς τους καιρούς της κρίσης να κάνουν ένα παράξενο επάγγελμα: νυχτερινό ντελίβερι με τα πόδια! Κάτι που τους εξασφαλίζει, λένε, την αναγκαία για την ηλικία τους άσκηση, και τους ξανανιώνει αφού τους βγάζει από τον κόσμο της αναπαράστασης (την τηλεόραση) και τους επανεντάσσει στον κόσμο της πραγματικότητας. Βέβαια η κατάσταση δεν είναι τόσο απλή τώρα πια, γι΄ αυτό άλλωστε τους προσέλαβε η συνοικιακή πιτσαρία. Διότι είναι αναλώσιμοι, οπότε τους στέλνει σε διανομές κοντινές μεν αλλά ύποπτες όπου οι έφηβοι με τα μηχανάκια δεν πηγαίνουν από φόβο μην τους κλέψουν τα εργαλεία της δουλειάς, κράνη ή μοτοσυκλέτες. Μαζί με τις παράξενες τροποποιήσεις στις συνήθειες των ανθρώπων, η κρίση έχει φέρει την ανασφάλεια και τον φόβο. Να, μαθεύτηκε μόλις ότι βρέθηκε το πτώμα του 15χρονου που είχε πέσει θύμα απαγωγής και τα κανάλια έχουν τρελαθεί στις εικασίες... Να που εμφανίζονται κάτι παράξενοι νυκτόβιοι όπως ο μεταλλαγμένος νάνος Νάρδο... Να, και οι πιτσαδόροι που κάνουν τρελές κόντρες με τους παγωτατζήδες μετά τα μεσάνυχτα, λες και προκαλούν τον κόσμο να ξανασκεφτεί τι είναι πιο σημαντικό, η τροφή ή η λιχουδιά; Είναι λοιπόν κάτι φορές που ο Αλντο και η Ρόσα νιώθουν ότι αυτό που πηγαίνουν στα σπίτια δεν είναι πίτσες αλλά «το μήνυμα της εξαφάνισης των πάντων»...
Ετσι εξελίσσονται οι Νύχτες στο Φλόρες , το σύντομο μυθιστόρημα του αργεντίνου Σέσαρ Αϊρα (μτφ. Κατερίνα Τζωρίδου, Εκδ. Καστανιώτη), που ξεκινά με τρόπο ρεαλιστικό και προχωρά ελικοειδώς, με συνεχείς ανατροπές και παρεκβάσεις στην πλοκή, και με το σουρεαλιστικό στοιχείο να παίρνει τελικά το πάνω χέρι μέχρι την τελική απογείωση. «Το προβλέψιμο είναι εχθρός της απόλαυσης της ανάγνωσης· εγώ αναζητώ την έκπληξη και λειτουργώ με την ελευθερία του καλλιτέχνη» μας έλεγε αυτός ο 60χρονος σήμερα συγγραφέας που έχει το παρατσούκλι «προβοκάτορας», όταν τον συναντήσαμε με τον Ανταίο Χρυσοστομίδη τον Ιανουάριο. «Θέλω να είμαι Μπαλζάκ, Ντίκενς και ταυτόχρονα Μαρσέλ Ντισάν, Στοκχάουζεν, Γκοντάρ». Είναι πράγματι γεγονός ότι σε τούτο το βιβλίο που κυκλοφόρησε στην τσακισμένη Αργεντινή του 2003, ο Αϊρα ενσωματώνει το παράλογο σεβόμενος και την αληθοφάνεια, και αποτυπώνει ιδανικά την αλλαγή που εισβάλλει παντού, στις ζωές και στα μυαλά, μαζί με την οικονομική κρίση. Ο αναγνώστης παρακολουθεί τις σκόρπιες κουβέντες του ζευγαριού και διάφορα περιστατικά π.χ. τις καλόγριες σε έναν ακριβό οίκο ευγηρίας, ή τη γέννηση του μύθου για ένα κορίτσι κρυμμένο μεταξύ των ντελιβεράδων, ή τις ιστορίες ενός εισαγγελέα και ενός αντικομφορμιστή συγγραφέα, σαν τα κομμάτια ενός παζλ όπου τίποτα δεν είναι αυτό που φαίνεται. Ετσι, στη σελίδα 73 (από τις 130), η Ρόσα αποδεικνύεται τυφλή και αργότερα, τραβεστί, ενώ ο Αλντο σίριαλ κίλερ, ο νάνος χαφιές, οι καλόγριες προκάλυμμα μιας μαφίας αγοραπωλησιών ακινήτων και σεξ κ.ο.κ. Διότι η πραγματικότητα σε εποχές έκρυθμων οικονομικών συνθηκών είναι μόνον παραπλανητική...
-
- ]]> http://www.volosblogs.gr/VivlioLatreia/2010/07/25/%c2%ab%ce%95%ce%af%ce%bc%ce%b1%ce%b9_%ce%95%ce%bb%ce%bb%ce%b7%ce%bd%ce%af%ce%b4%ce%b1,_%ce%b3%ce%b9%ce%84_%ce%b1%cf%85%cf%84%cf%8c_%cf%84%ce%b1_%cf%87%cf%8e%ce%bd%cf%89_%cf%83%cf%84%ce%b7%ce%bd_%ce%95%ce%bb%ce%bb%ce%ac%ce%b4%ce%b1%c2%bb VivlioLatreia: «Είμαι Ελληνίδα, γι΄ αυτό τα χώνω στην Ελλάδα» 2010-07-25T17:26:00-04:00 2010-07-25T17:26:00-04:00 -Κάθε μυθιστόρημά της είναι γροθιά στο στομάχι της ελληνικής κοινωνίας κι ας την παρακολουθεί από μακριά, από την Οξφόρδη όπου χρόνια τώρα διδάσκει Νεοελληνική Λογοτεχνία. Φέτος μας παραδίδει το πορτρέτο ενός εφήβου που γίνεται κανίβαλος -Γέννημα- θρέμμα της Κρήτης, η Ελένη Γιαννακάκη με το τρίτο μυθιστόρημά της «Σναφ», οδηγεί τη θεματική της κατευθείαν στην καρδιά του κακού. Στην ιστορία ενός παιδιού που σε μια έξαρση της εφηβείας του θα γινόταν βιαστής, παιδεραστής και φονιάς από πάνω. Κι όμως, ο Μανούσος με την κουλτουριάρα μαμά και τον ματσωμένο μπαμπά θα μπορούσε να είχε άλλη εξέλιξη αν δεν οργάνωνε μαζικό βιασμό με πειραματόζωο ένα μεταναστάκι, αν το όργιο δεν γύριζε σε φονικό, αν η μικρή κοινωνία δεν είχε την ευελιξία να κουκουλώσει το έγκλημα κι αν η σύγχρονη τέχνη δεν ήταν τόσο χαλαρή και άνετη απέναντι στην αισθητική και στη μυρωδιά του αίματος. Συναντήσαμε τη συγγραφέα σε ένα τυπικό καφενείο του κέντρου. Ζείτε χρόνια στην Αγγλία. Πώς τα καταφέρνετε και οι έλληνες μικροαστοί ήρωές σας είναι τόσο «ενημερωμένοι» ως προς τη συμπεριφορά και τις συνήθειες;

Γιατί ενημερώνομαι κι εγώ. Εντάξει, είμαι ελληνίδα του εξωτερικού αλλά φροντίζω να είμαι πάρα πολύ κοντά σε ό,τι συμβαίνει στην Ελλάδα. Τα καλοκαίρια στην Κρήτη βλέπω τα παιδιά των φίλων μου, μιλάω πολύ μαζί τους, προσπαθώ να καταλάβω τι τους απασχολεί, τι σκέφτονται, τι μπορεί να κρύβουν. Παρατηρώ πώς κινούνται οι οικογένειες. Διαβάζω πολύ ελληνικές εφημερίδες. Ελληνική τηλεόραση βλέπω λίγο, απλώς για να έχω υλικό. Με ενοχλεί πολύ η τηλεόραση στην Ελλάδα. Δεν μπορώ να δω ειδήσεις με τίποτα. Οι πληροφορίες μου για την τηλεόραση πάντως είναι διαμεσολαβημένες μέσα από τη Διαμαντάκου, παραδείγματος χάριν.
Γιατί τόσο κοινωνικά θέματα; Γιατί δεν διαλέξατε ένα συμβολικό ελληνικό σύμπαν σαν του Καρνέζη π.χ., ή το κοσμοπολίτικο της Κολλιάκου και της Δημητρακάκη;
Και αυτοί ζουν και εργάζονται στη Μεγάλη Βρετανία. Γιατί επιμένετε ελληνικά;

Είμαι Ελληνίδα και ως Ελληνίδα νομίζω ότι έχω το δικαίωμα να τα σούρω στην οικογένειά μου- όπως τα σούρνω στα παιδιά μου όταν δεν μου αρέσει κάτι- ή, εν πάση περιπτώσει, αν δεν τό ΄χω αυτό το δικαίωμα, το παίρνω μόνη μου.
Ο Μανούσος, ο έφηβος ήρωας του τελευταίου βιβλίου σας, εθίζεται στη βία μέσα από το Second life και άλλα ιντερνετικά παιχνίδια. Ασκείτε κριτική στο κόλλημα της νεολαίας μ΄ αυτά;

Ασφαλώς και κάνω κριτική. Από την άλλη, το Ιντερνετ είναι η πραγματικότητα. Είναι μια επανάσταση. Μ΄ αυτή θα ζήσουμε. Το βλέπω κι απ΄ τα παιδιά μου. Το θέμα είναι πώς οι νέοι θα γίνουν πιο επιλεκτικοί στον τρόπο που χειρίζονται το Διαδίκτυο. Εγραψα την ιστορία του Μανούσου για να κάνω μια προβολή στο μέλλον και να δω πού μπορεί να πάει αυτή η γενιά. Εναυσμα για την ιστορία ήταν το παιδί κάποιων γνωστών μου. Δεν θα πω σε ποια πόλη συνέβη, σύμφωνα όμως με τα λεγόμενα της μητέρας του, ο μικρός όταν έμαθε ότι κάπου ένα αυτοκίνητο πήρε φωτιά καβάλησε το ποδήλατο και έτρεξε ώς εκεί για να «δει». Είπε ότι είναι μοναδική ευκαιρία στη ζωή του να δει live αυτό που θα δείξει το βράδυ η τηλεόραση. Ενα παιδί δώδεκα - δεκατριών χρονών να θέλει να δει ανθρώπους που καίγονται... Αυτό εμένα με σοκάρει.
Ενας έφηβος πώς γίνεται κανίβαλος;

Είναι έμφυτο. Ο Μανούσος μέσα από κάποιες συγκυρίες έφτασε εκεί που ο καθένας θα μπορούσε να φτάσει. Αυτό είναι που θέλω να πω μέσα από το βιβλίο. Δεν με ενδιαφέρει να φτιάξω μια ψυχοπαθολογική προσωπικότητα. Πήγαν να κάνουν ένα όργιο. Τους ξέφυγε η κατάσταση και έφτασαν στον φόνο. Προσπάθησα να κάνω έναν παραλληλισμό της αγριότητας μέσα στον πολιτισμό και εκτός πολιτισμού.
Τι θα λέγατε σε ένα παιδί; Κάποιο political correct παραμύθι όπου ο λύκος είναι γκαφατζής, γλυκούλης σχεδόν λούτρινος ή ένα από τα παραμύθια του Περό πουστάζουν αίμα;

Φυσικά θα έλεγα του Περό γιατί πιστεύω ότι τα σκοτεινά ένστικτα υπάρχουν στον κάθε άνθρωπο. Το θέμα είναι πότε το ζωώδες και το απάνθρωπο βρίσκει έδαφος για να βγει στην επιφάνεια. Αν στην κουλτούρα μας απενοχοποιήσουμε όλα τα σκοτεινά ένστικτα, τότε τους δίνουμε το ελεύθερο να βγουν στην επιφάνεια. Αυτό βέβαια δεν θα συμβεί σε όλους τους ανθρώπους. Είναι θέμα προσωπικότητας, είναι θέμα οικογένειας, είναι θέμα πολιτισμού, είναι θέμα πολλών παραγόντων.
Τα παιδιά σας είναι κοντά στην ηλικία των ηρώων του «Σναφ». Διάβασαν το βιβλίο;

Τα παιδιά μου δεν διαβάζουν κανένα βιβλίο. Ο γιος μου δυσκολεύεται με τη γραπτή ελληνική γλώσσα και η κόρη μου, που διαβάζει ελληνικά, φαντάζομαι ότι δεν θέλει να ξέρει τι γράφω.
-
- ]]> http://www.volosblogs.gr/VivlioLatreia/2010/07/25/%ce%91%cf%80%cf%8c%cf%88%ce%b5%ce%b9%cf%82 VivlioLatreia: Απόψεις 2010-07-25T17:19:00-04:00 2010-07-25T17:19:00-04:00 ]]> http://www.volosblogs.gr/VivlioLatreia/2010/07/24/%ce%94%ce%b9%ce%b1%ce%b3%cf%89%ce%bd%ce%b9%cf%83%ce%bc%cf%8c%cf%82 VivlioLatreia: Διαγωνισμός 2010-07-24T23:16:00-04:00 2010-07-24T23:16:00-04:00 ]]> http://www.volosblogs.gr/VivlioLatreia/2010/07/24/%ce%9f%ce%bb%ce%bf%ce%ba%ce%bb%ce%b7%cf%81%cf%8e%ce%b8%ce%b7%ce%ba%ce%b5_%ce%bc%ce%b5_%ce%bc%ce%b5%ce%b3%ce%ac%ce%bb%ce%b7_%ce%b5%cf%80%ce%b9%cf%84%cf%85%cf%87%ce%af%ce%b1_%ce%bf_%ce%b4%ce%b9%ce%b1%ce%b3%cf%89%ce%bd%ce%b9%cf%83%ce%bc%cf%8c%cf%82__%ce%97_%ce%9c%ce%9f%ce%a5%ce%a3%ce%99%ce%9a%ce%97_%ce%a4%ce%9f%ce%a5_%ce%9a%ce%9f%ce%a3%ce%9c%ce%9f%ce%a5_ VivlioLatreia: Ολοκληρώθηκε με μεγάλη επιτυχία ο διαγωνισμός "Η ΜΟΥΣΙΚΗ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ" 2010-07-24T20:45:00-04:00 2010-07-24T20:45:00-04:00 ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΣ - "Η ΜΟΥΣΙΚΗ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ" - ΤΕΛΙΚΟΙ ΝΙΚΗΤΕΣ
  1. ΣΠΥΡΟΠΟΥΛΟΥ ΓΕΩΡΓΙΑ
  2. ΚΑΒΟΥΡΑ ΑΡΙΣΤΕΑ
  3. ΚΕΣΣΑΝΙΔΗΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ
  4. ΚΑΤΣΙΜΙΧΑ ΣΤΕΛΛΑ
  5. ΚΑΡΑΧΑΛΙΑ ΦΩΤΕΙΝΗ
  6. ΠΕΤΣΗ ΟΛΓΑ
  7. ΓΕΩΡΓΙΑΔΟΥ ΕΙΡΗΝΗ
  8. ΔΗΜΟΥ ΜΑΡΙΑ
  9. ΔΙΟΝΥΣΟΠΟΥΛΟΥ ΙΩΑΝΝΑ
  10. ΠΑΤΣΟΠΟΥΛΟΣ ΓΙΑΝΝΗΣ
  11. ΤΑΠΤΑ ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ
  12. ΚΑΡΑΓΕΩΡΓΗ ΠΟΛΥΞΕΝΗ
  13. ΚΟΤΣΑΥΤΗ ΠΑΝΑΓΙΩΤΑ
  14. ΖΗΣΙΟΠΟΥΛΟΥ ΙΩΑΝΝΑ
  15. ΖΕΡΒΑ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΑ
- ]]> http://www.volosblogs.gr/VivlioLatreia/2010/07/24/%ce%9e%ce%95%ce%9d%ce%97_%ce%a0%ce%95%ce%96%ce%9f%ce%93%ce%a1%ce%91%ce%a6%ce%99%ce%91 VivlioLatreia: ΞΕΝΗ ΠΕΖΟΓΡΑΦΙΑ 2010-07-24T19:49:00-04:00 2010-07-24T19:49:00-04:00 Το έβδομο πηγάδι
-Φρεντ ΒάντερΜτφρ.Γιάννης ΚαλιφατίδηςScripta 2010

Έγκλημα στο χρηματιστήριο
-Τζελίλ ΟκέρΜτφρ.Στέλλα ΧρηστίδουΚαστανιώτης 2010
Βενετία
-Jan Morris Μτφρ.Άρης ΜπερλήςΠάπυρος 2010
Ο χάρτης των χαμένων εραστών
-Ναντίμ ΑσλάμΜτφρ.Αγγελική ΤσιρούνηΕπιμ.Άρης ΜαραγκόπουλοςΤόπος 2010
Δράκουλας ο Απέθαντος
-Dacre Stoker, Ian HoltΒell 2010
Ρωσικό παράθυρο
-Dragan VelikicΜτφρ.Μαρία ΚεσίνηΚονιδάρης 2010

Αντίο Ιστανμπούλ
-Esmahan AykolΜτφρ.Θάνος ΖαράγκληςΚριτική 2010

Σαρκοβόρες ιστορίες
-Μπερνάρ ΚιρινίΜτφρ.Γιώργος ΞενάριοςΜεταίχμιο 2010

Το κορίτσι στη φωλιά της σφήγκας
-Στιγκ Λάρσον
Μτφρ.Γιώργος Μαθιόπουλος
Ψυχογιός 2010

- ]]> http://www.volosblogs.gr/VivlioLatreia/2010/07/24/%ce%9d%ce%ad%ce%b5%cf%82_%cf%86%cf%89%ce%bd%ce%ad%cf%82 VivlioLatreia: Νέες φωνές 2010-07-24T19:38:00-04:00 2010-07-24T19:38:00-04:00 [www.bookpress.gr] του Κώστα Κατσουλάρη
Τελευταία, τουλάχιστον οι πιο μεγάλοι εκδοτικοί οίκοι, εκείνοι που έριχναν κάθε χρόνο στην αγορά κατά δεκάδες τους νέους συγγραφείς, έχουν εκλογικεύσει την εκδοτική τους πολιτική. Οι επιλογές είναι πιο προσεκτικές, σε ορισμένες περιπτώσεις έχει αρχίσει να γίνεται μια σοβαρή δουλειά editing, η λατρεία της νεότητας δεν είναι άκριτη και βουλιμική. Επιλέξαμε επτά βιβλία

μη καθιερωμένων συγγραφέων –ορισμένοι είναι και ηλικιακά νέοι, άλλοι μονάχα συγγραφικά–, τρεις εκ των οποίων είναι και πρωτοεμφανιζόμενοι.

-Κάτι θα γίνει, θα δειςΧρήστος ΟικονόμουΠόλις 2010ΣΕΛ. 264, ΤΙΜΗ €15,00Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι, μεταξύ τουλάχιστον των νεότερων συγγραφέων, ο 40χρονος Χρήστος Οικονόμου είναι το πρόσωπο της χρονιάς – κι ας βρισκόμαστε ακόμη στο μέσο της. Έχουμε κι εμείς γράψει αναλυτικά την άποψή μας στο προηγούμενο φύλλο (μπορείτε να την αναζητήσετε και στον ιστότοπό μας), αλλά αν θέλετε περισσότερα στο διαδίκτυο θα συναντήσετε ουκ ολίγες εγκωμιαστικές κριτικές. Υπάρχει βέβαια και πιο ρηξικέλευθη λύση: Αγοράστε το και διαβάζετε εκ των υστέρων τις κριτικές…- Χιόνι το καλοκαίριΝίκος Α. ΜάντηςΚαστανιώτης 2010ΣΕΛ. 376, ΤΙΜΗ €19,00 Ο Νίκος Α. Μάντης ανήκει σε αυτή την ισχνή μειονότητα νέων συγγραφέων που δεν βάζουν την ημερομηνία γέννησής τους στο «αυτί». Έχοντας εικόνα του ανθρώπου, θα λέγαμε ότι ηλικιακά πρέπει να βρίσκεται κάπου ανάμεσα στα 35 και στα 40, ενώ τούτο είναι το δεύτερο βιβλίο του μετά τη συλλογή διηγημάτων «Ψευδώνυμο» (2006) – η οποία είχε αφήσει από καλές έως πολύ καλές εντυπώσεις. Από το «αυτί» και πάλι αλιεύουμε τη διφορούμενη έκφραση «στο παρελθόν ασχολήθηκε με το διήγημα». Μια «ασχολία» ήταν άραγε και πέρασε; Θα δείξει. Πάντως, το διφορούμενο παίζει καθοριστικό ρόλο σε τούτο το πρώτο του μεγάλου μήκους αφήγημα, ένα ατμοσφαιρικό μυθιστόρημα διάπλασης, με μπόλικο μυστήριο, πολλές αποσιωπήσεις, κι αυτή την αδιόρατα απειλητική ατμόσφαιρα μιας ανήσυχης και πρόωρα υποψιασμένης παιδικής ηλικίας που μας έφερε έντονα στο νου την ταινία «Απαλό δέρμα».-Δέκα ώρες δυτικάΓιώργος ΓλυκοφρύδηςΕλληνικά Γράμματα 2010ΣΕΛ. 415, ΤΙΜΗ €18,51

Για τον 46χρονο Γιώργο Γλυκοφρύδη ο κινηματογράφος αποτελεί κάτι περισσότερο από αναφορά, είναι εργαλείο έκφρασης. Σε τούτο το δεύτερο μυθιστόρημά του, μετά το «Ο επιβάτης» (Νεφέλη 2006), καταπιάνεται, όπως και άλλοι πεζογράφοι τα τελευταία χρόνια, με τα «άπλυτα» της Θεσσαλονίκης κατά τη διάρκεια της Γερμανικής Κατοχής: Ήτοι, δωσιλογισμός, καιροσκοπισμός, μα κυρίως μαζική μεταφορά από τους Γερμανούς της μεγάλης εβραϊκής κοινότητας της πόλης στα στρατόπεδα εξόντωσης και στη συνέχεια οικειοποίηση των περιουσιών τους από τους ντόπιους σε συνθήκες πλήρους συνενοχής και συγκάλυψης. Οι σκηνές της Πλατείας Ελευθερίας, με όλους τους άρρενες εβραίους της πόλης συγκεντρωμένους να ταπεινώνονται υπό τον ήλιο, καθώς και η σκηνή της καταστροφής του εβραϊκού νεκροταφείου (ένα από τα μεγαλύτερα στον κόσμο, τότε), δικαιολογούν από μόνες τους την ύπαρξη του βιβλίου του Γλυκοφρύδη, μια κι είναι γραμμένες με πειστικότητα, έρευνα, εστιακό βάθος και παραστατικότητα.

-Φίδια στο ΣκορπιόΚώστας ΜουζουράκηςΚαστανιώτης 2010ΣΕΛ. 307, ΤΙΜΗ €17,00 Πρωτοεμφανιζόμενος ο Κώστας Μουζουράκης (γεν. 1974) γράφει ένα μυθιστόρημα με επιρροές από τον σύγχρονο κινηματογράφο και τα κόμικ, με ισχυρή πλοκή, πολλούς διαλόγους και καλούς ρυθμούς. Όλα τα κλισέ του είδους, μαζί κι η προγραμματικά «βρώμικη» ματιά είναι εδώ παρόντα, ωστόσο υπάρχει ρυθμός, νεύρο και κάποιου τύπου μαγκιά που μας αναγκάζει να σταθούμε.-ShoeboxΛουκάς ΜέξηςΤετράγωνο 2010ΣΕΛ. 432, ΤΙΜΗ €20,00 Επίσης νεότατος, ο Λουκάς Μέξης (γεν. 1983) στήνει μια σύγχρονη φαρσοκομωδία, με αρκετή δόση νεοελληνικού αχταρμά, έξυπνες μετατοπίσεις της πλοκής, φρέσκια ματιά. Η χαλαρή προφορική γλώσσα ενίοτε ξεχειλώνει εντελώς, δημιουργώντας κόπωση (αντί της επιδιωκόμενης χαλαρότητας) στην ανάγνωση, ενώ το ένα τρίτο του μυθιστορήματος θα μπορούσε και να λείπει (χρειάζεται μια φειδώ και στα αστεία, αλλιώς το πολύ το κυρ ελέησον…). Κι όμως κάπου, κάπως, αυτή η «τρέλα» διαθέτει ορμή και σχέδιο, γίνεται συμπαθητική. Ίδωμεν.-Μεσημβρινές συνευρέσειςΕύα ΣτάμουΜελάνι 2009ΣΕΛ. 145, ΤΙΜΗ €13,00 Τρίτο βιβλίο της Εύας Στάμου, οι «Μεσημβρινές συνευρέσεις» είναι μια συλλογή διηγημάτων στα οποία κυριαρχεί ο έκδηλος ή άδηλος ερωτισμός, μα κυρίως η πανταχού παρούσα στοχαστικότητα της αφήγησης. Σε ένα από τα καλύτερα της συλλογής, «Ο χάρτης», η πρωταγωνίστρια, μια απόβλητη και σημαδεμένη ύπαρξη, εκθέτει το σώμα της στους αγνώστους, συνάπτοντας ευκαιριακές σχέσεις, όμως με κάποιον από τους εραστές της έχει αναπτυχθεί μια μορφή αγάπης. Το ομώνυμο διακρίνεται για το παράλληλο μοντάζ του και το αναπάντεχο τέλος του ενώ στο «Μ’ αυτό περνούν όλοι οι πόνοι» γίνεται έξυπνος παραλληλισμός ανάμεσα στην πιπίλα και το κάπνισμα. Γενικότερα, οι ηρωίδες και τα πρόσωπα της Στάμου είναι κυρίως πάσχουσες γυναίκες που ψάχνουν να βρουν διέξοδο σε μια ούτως ή άλλως σκληρή, μα ακόμη σκληρότερη γι’ αυτές, πραγματικότητα.-Εκ των υστέρωνΓράμματα σ’ ένα ξένοΓιούλα ΡάπτηΓαβριηλίδης 2010ΣΕΛ. 91, ΤΙΜΗ €10,55 Η δημοσιογράφος Γιούλα Ράπτη κάνει την έκπληξη: Το λιπόσαρκο βιβλίο της αποτελείται από δεκατέσσερις ολιγοσέλιδες επιστολές προς διάφορες εκδοχές του αρσενικού, από τον ψυχαναλυτή, μέχρι τον σύζυγο, τον γκόμενο, το αφεντικό, τον πρώην, κ.ά. Σωστές δόσεις μνησικακίας, συγχώρεσης, κατανόησης, απελπισίας, συνθέτουν μια πυκνή προσωπική μαρτυρία για τις προσπάθειες μιας γυναίκας να διασωθεί σε έναν σκληρό και έντονα ανδροκρατούμενο κόσμο. «Στρατηγέ μου, καθ’ οδόν έχασα άντρες, όπλα, πολλές φορές το κουράγιο μου. Πέρασα πείνα, φόβο, δίψα. Κυρίως φόβο. Ξέρετε βέβαια πόσο γενναία υπήρξα – εκ των υστέρων φυσικά…» Αναμένουμε τη συνέχεια…- ]]> http://www.volosblogs.gr/VivlioLatreia/2010/07/24/%ce%9d%ce%ad%ce%b1_%ce%b1%cf%80%cf%8c_%cf%84%ce%b9%cf%82_%ce%95%ce%ba%ce%b4%cf%8c%cf%83%ce%b5%ce%b9%cf%82_%ce%9c%ce%95%ce%a4%ce%91%ce%99%ce%a7%ce%9c%ce%99%ce%9f VivlioLatreia: Νέα από τις Εκδόσεις ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ 2010-07-24T19:05:00-04:00 2010-07-24T19:05:00-04:00 Οι νικητές που κατοικούν στην Αττική μπορούν να παραλάβουν το δώρο τους με την επίδειξη της ταυτότητάς τους από τον ΠΟΛΥΧΩΡΟ ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ (Ιπποκράτους 118, Αθήνα, τηλ. 211 3003580) έως τις 31 Ιουλίου. Όσοι από τους νικητές κατοικούν στην υπόλοιπη Ελλάδα θα λάβουν το δώρο τους ταχυδρομικά.
[www.metaixmio.gr]
ΣΕΜΙΝΑΡΙΑ ΣΤΟΝ ΠΟΛΥΧΩΡΟ ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ
O ΠΟΛΥΧΩΡΟΣ ΜΕΤΑΙΧΜΙΟ συνεχίζοντας τη δραστηριότητά του και υποστηρίζοντας τη διά βίου μάθηση έχει προγραμματίσει για το δεύτερο εξάμηνο του 2010 ένα πλούσιο πρόγραμμα σεμιναρίων. [www.metaixmio.gr] - ]]> http://www.volosblogs.gr/VivlioLatreia/2010/07/24/%ce%94%cf%8d%ce%bf_%ce%ba%cf%81%ce%b9%cf%84%ce%b9%ce%ba%ce%ad%cf%82_%ce%b3%ce%b9%ce%b1_%c2%ab%ce%a4%ce%bf_%ce%b1%cf%84%cf%8d%cf%87%ce%b7%ce%bc%ce%b1%c2%bb_%cf%84%ce%bf%cf%85_%ce%99%cf%83%ce%bc%ce%b1%ce%ae%ce%bb_%ce%9a%ce%b1%ce%bd%cf%84%ce%b1%cf%81%ce%ad_%cf%83%cf%84%ce%b7_%ce%92%ce%b9%ce%b2%ce%bb%ce%b9%ce%bf%ce%b8%ce%ae%ce%ba%ce%b7_%cf%84%ce%b7%cf%82_%ce%95%ce%bb%ce%b5%cf%85%ce%b8%ce%b5%cf%81%ce%bf%cf%84%cf%85%cf%80%ce%af%ce%b1%cf%82 VivlioLatreia: Δύο κριτικές για «Το ατύχημα» του Ισμαήλ Κανταρέ στη Βιβλιοθήκη της Ελευθεροτυπίας 2010-07-24T18:34:00-04:00 2010-07-24T18:34:00-04:00 Σε ηλικία 74 ετών, ο διεθνώς αναγνωρισμένος Αλβανός συγγραφέας Ισμαήλ Κανταρέ συνθέτει ένα μυθοπλαστικό σύνολο αρχετυπικών διαστάσεων, όπου τα λογοτεχνικά είδη συμπλέκουν και συλλειτουργούν. Ο συγγραφέας αποδίδει αριστοτεχνικά το ίδιον της ανθρώπινης φύσης, τον ατομικισμό και την έμφυτη ροπή προς την υλική και ανθρώπινη κατάκτηση• αποδομεί και ανασυνθέτει ένστικτα μυθικά, αρχέγονα και θελκτικά, που ονομάστηκαν εν είδει σύνοψης ερωτικό πάθος.
Η ιστορία του έργου, απλή και ταυτόχρονα σιβυλλική, αναπτύσσει την αστυνομική έρευνα ενός τροχαίου δυστυχήματος, όπου το ανεκπλήρωτο φιλί δύο εραστών στο πίσω κάθισμα ενός ταξί, έμελλε να σημάνει τον ακροτελεύτιο χαιρετισμό τους. Η έρευνα για τα αίτια του δυστυχήματος εστιάζει εξαρχής στην αινιγματική προσπάθεια και την αδυναμία των δύο εραστών να ανταλλάξουν ένα φιλί, γεγονός που γεννά πληθώρα σεναρίων. Ο οδηγός, ο μόνος επιζών, χάνει τον έλεγχο του οχήματος εξαιτίας της έντασης που αντίκρισε στα βλέμματα των δύο εραστών ή κάποιας άλλης απόκρυφης αιτίας, που αδυνατεί να προσδιορίσει ή να αποκαλύψει τελικά ο ανώνυμος αφηγητής και ο «επώνυμος» αστυνομικός που αναλαμβάνει κατά διαστήματα τον συγκεκριμένο λογοτεχνικό ρόλο.
Ο επιθεωρητής του έργου ερευνά φαινομενικά μια αστυνομική υπόθεση, αλλά στην ουσία αποτελεί έναν φιλόσοφο που αναδιφά στη φύση του έρωτα, στις απαρχές και στις εκφάνσεις του. Ο ερευνητής διερωτάται αν υπάρχει ο έρωτας ή αν αποτελεί μια νοσηρή και ιριδίζουσα κατάσταση, αν στέκεται στη σφαίρα του ιδεατού και προσδιορίζεται ως αξία φιλοσοφική ή αναλύεται αιτιοκρατικά, σαν ένα παιχνίδι θύτη και θύματος, εξουσιαστή και εξουσιαζόμενου, που φέρει έντονα τις έννοιες της κατάκτησης και της κυριαρχίας. Η συγκεκριμένη διαλεκτική προσέγγιση αποτελεί τον πυρήνατου έργου και εκφράζεται συνοπτικά από την αμφιβολία που φαίνεται να έχει ο αστυνομικός ως προς τη δομή και το ύφος της συντασσόμενης αναφοράς του.
Μερικές φορές σκεφτόταν πως ίσως θα τα κατάφερνε καλύτερα αν διαιρούσε το χρονικό σε μέρες ή σε μήνες, και άλλες φορές, σε πράξεις ή σε ραψωδίες, όπως τα αρχαία έπη.
Ο συγγραφέας δηλαδή, η μορφή του οποίου αντανακλά εν πολλοίς στον χαρακτήρα του αστυνομικού επιθεωρητή, τίθεται μετέωρος σε ένα διαλεκτικό δίστρατο, όπου η ιδεατή-ποιητική διάσταση του έρωτα διαχωρίζεται από την αντίστοιχη αιτιοκρατική, ιδιοτελή και γήινη, από την οποία απομυθοποιείται.
Ο Κανταρέ αν και συνεξετάζει το δισυπόστατο του έρωτα, φαίνεται να εστιάζει στη δεσποτική και αιτιοκρατική του διάσταση. Οι πολιτικές του αναφορές και τα σχόλια περί γιουγκοσλαβικού εμφυλίου θεωρούμε ότι σχετίζονται με την κατακτητική φύση και τα παιχνίδια «εξουσίας» που διέπουν τόσο τις ερωτικές σχέσεις όσο και τους πολιτικούς συσχετισμούς. Ο συγγραφέας δεν αποσκοπεί στην κοινοποίηση των πολιτικών του πεποιθήσεων αλλά στην προβολή του ανθρωπισμού και του φιλειρηνισμού. Η πολιτική στο παρόν μυθιστόρημα αποτελεί ουσιαστικά μια απτή σύνοψη της άυλης ψυχοπαθολογίας του έρωτα. Στα όνειρά του ο πρωταγωνιστής ενδύεται και απεκδύεται μαγικά ρόλους πολιτικών ηγετών και εραστών, ταξιδεύοντας σουρεαλιστικά σε ανάλογους σκηνικούς χώρους, καταδεικνύοντας τον ρόλο του υποσυνείδητου στον έρωτα, τη συμβολική του αντιστοιχία με την πολιτική και τον πόλεμο, καθώς επίσης και τους άλογους ψυχοπαθολογικούς μηχανισμούς που καθορίζουν το ερωτικό πάθος.
Τα σενάρια που εξετάζει ο αστυνομικός -κλασικό μοτίβο της αστυνομικής λογοτεχνίας- ακυρώνονται από την αλληλοδιαδοχή τους, γεγονός που αναδεικνύει ταυτόχρονα τις δαιδαλώδεις διαδρομές του ερωτικού πάθους, το άγνωστο και ερεβώδες που έλκει τους τραγικούς εραστές. Η λογική και το παράλογο συμπλέουν στο «ατύχημα» και ενσπείρουν στον αναγνώστη μια συνεχή αίσθηση αμφιβολίας όσον αφορά τα σημεία ταύτισης και διαχωρισμού τους. Η κατηγορηματική αποδοχή ή απόρριψη του παραλόγου φαίνεται αδύνατη, καθώς η μεν πρώτη αποδίδεται στη μεταφυσική διάσταση του έργου, η δε άλλη στην ψυχοπαθολογία των πρωταγωνιστών. Ο αναγνώστης αδυνατεί να θέσει τις ασφαλιστικές δικλίδες που απομονώνουν τη λογική από την παραφροσύνη, παραμένοντας μετέωρος στη θέα των δυσδιάκριτων ορίων τους, γεγονός που μας θυμίζει έντονα το κινηματογραφικό έργο των «γαλλοαναθρεμμένων» Πολωνών, Αντρέι Ζουλάφσκι και Ρομάν Πολάνσκι.
Στις τελευταίες σελίδες του μυθιστορήματος, ο Κανταρέ φωτίζει το αινιγματικό μυστήριο του «ατυχήματος», ενώ ταυτόχρονα, και μέσω μιας σπειροειδούς πορείας, το εκτοξεύει στο φιλοσοφικό άπειρο.
Γιάννης Ε. Στάμος, Ελευθεροτυπία, Βιβλιοθήκη, 10.7.2010
* * *
Ένα ταξί πέφτει σε έναν γκρεμό στην Αυστρία, με αποτέλεσμα να σκοτωθούν οι δύο εραστές τους οποίους μεταφέρει. Ο οδηγός καταφέρνει να μη σκοτωθεί, αλλά δεν είναι σε θέση να εξηγήσει τις συνθήκες υπό τις οποίες συνέβη το δυστύχημα.Στην υπόθεση του δυστυχήματος εμπλέκονται αμέσως οι μυστικές υπηρεσίες της Σερβίας και της Αλβανίας, αλλά οι ερευνητές πέφτουν σε πολλαπλό αδιέξοδο.
Κανείς δεν μπορεί να καταλάβει πώς οδηγήθηκαν στον θάνατο ένας πολιτικός αναλυτής με διεθνή καριέρα και μια μοιραία γυναίκα με υψηλές γνωριμίες.
Ο Ισμαήλ Κανταρέ γράφει ένα μυθιστόρημα με αναπτυγμένο το στοιχείο της αστυνομικής και της πολιτικής ίντριγκας, αλλά το βλέμμα του μοιάζει να προσηλώνεται στο ερωτικό περιεχόμενο του έργου του και στην υπαρξιακή μοίρα των ηρώων του.
Η αφήγηση του Κανταρέ παίζει διαρκώς με τον ορίζοντα προσδοκίας του αναγνώστη (κάτι που διαθέτουν και τα αμιγώς πολιτικά του μυθιστορήματα) και το βιβλίο διαβάζεται μέχρι την τελευταία σελίδα του απνευστί.
Βαγγέλης Χατζηβασιλείου, Ελευθεροτυπία, Βιβλιοθήκη, 10.7.2010- ]]> http://www.volosblogs.gr/VivlioLatreia/2010/07/24/%ce%a4%ce%bf_%ce%a0%ce%bf%ce%bb%cf%8d_%ce%b4%ce%b5%ce%bd_%ce%b5%ce%af%ce%bd%ce%b1%ce%b9_%cf%80%ce%ac%ce%bd%cf%84%ce%b1_%ce%91%cf%81%ce%ba%ce%b5%cf%84%cf%8c VivlioLatreia: Το Πολύ δεν είναι πάντα Αρκετό 2010-07-24T18:18:00-04:00 2010-07-24T18:18:00-04:00 ]]> http://www.volosblogs.gr/VivlioLatreia/2010/07/24/%ce%92%ce%b9%ce%b2%ce%bb%ce%b9%ce%bf%cf%80%cf%89%ce%bb%ce%b5%ce%af%ce%bf_%ce%92%ce%99%ce%92%ce%9b%ce%99%ce%9f%ce%a7%ce%a9%ce%a1%ce%91 VivlioLatreia: Βιβλιοπωλείο ΒΙΒΛΙΟΧΩΡΑ 2010-07-24T18:12:00-04:00 2010-07-24T18:12:00-04:00 ]]> http://www.volosblogs.gr/VivlioLatreia/2010/07/24/%ce%97_%ce%91%cf%85%ce%bb%ce%ae_%cf%86%ce%bf%cf%81%ce%ac%ce%b5%ce%b9_%cf%84%ce%b1_%ce%ba%ce%b1%ce%bb%ce%ac_%cf%84%ce%b7%cf%82 VivlioLatreia: Η Αυλή φοράει τα καλά της 2010-07-24T17:32:00-04:00 2010-07-24T17:32:00-04:00 -Αγγελική. Βασιλικές γιορτέςΓκολόν Αννεκδ Ωκεανίδα
Όλοι περιμένουν με αγωνία το γάμο του βασιλιά. Η Αυλή φοράει τα καλά της και η Αγγελική, η Μαρκησία των Αγγέλων, θαμπώνεται από τη λάμψη των βασιλικών γιορτών...
Νήσος των Φασιανών, 6 Ιουνίου 1660. Σ’ αυτό το νησάκι στα σύνορα Γαλλίας-Ισπανίας οι βασιλικές οικογένειες των δύο χωρών βάζουν τέρμα στην έχθρα και στους πολέμους τόσων χρόνων, επισφραγίζοντας το σύμφωνο ειρήνης μ’ έναν λαμπρό γάμο: την ένωση του βασιλιά της Γαλλίας Λουδοβίκου ΙΔ΄ με τη Μαρία-Θηρεσία, Ινφάντα της Ισπανίας. Απ’ όλα τα μήκη και πλάτη της Ευρώπης καταφτάνουν ευγενείς. Κανείς δεν θέλει να χάσει αυτόν το γάμο· μαζί με αυτούς, ο Ζοφρέ ντε Περάκ και η Αγγελική, γεμάτη αγωνία για το ντεμπούτο της στη γαλλική Αυλή. Θα την παρουσιάσουν επιτέλους στο βασιλιά;
Η Αγγελική θαμπώνεται από τις μεγαλοπρεπείς τελετές, τους χορούς, τα φανταχτερά ρούχα και τα εκθαμβωτικά κοσμήματα. Όταν όμως εξαφανίζεται ο Ζοφρέ, καταλαβαίνει ότι πίσω απ’ αυτή τη λάμψη και τη χλιδή παίζονται σκοτεινά και θανάσιμα παιχνίδια.- ]]>