από την Κατερίνα ΚάιραΓεννήθηκε το 1969 στην Αθήνα, όπου και διαμένει μόνιμα. Για ένα διάστημα εννέα ετών, έζησε στην Κέρκυρα όπου έλαβε μουσικές σπουδές σε μία από τις φημισμένες φιλαρμονικές της. Ολοκλήρωσε τις σπουδές του στη Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών, χωρίς όμως να ακολουθήσει την κατεύθυνση αυτή επαγγελματικά. Είναι ελεύθερος επαγγελματίας και ασχολείται επίσης με τις μελέτες ανανεώσιμων πηγών ενεργείας. Του αρέσει ο αθλητισμός και είναι ενεργός αθλητής του Τζούντο. Είναι παντρεμένος και έχει μία κόρη εννέα ετών.
Πως ήρθε η συγγραφή στη ζωή σας;
Η συγγραφή, όπως σχεδόν όλες οι αποφάσεις στη ζωή μου, ήρθε ξαφνικά πριν κάποια χρόνια όπου και έγραψα έναν μικρό αριθμό παραμυθιών για παιδιά. Λίγο πριν ξεκινήσω την προσπάθειά μου για να τα εκδώσω, αποφάσισα τελείως ξαφνικά, όπως ανέφερα και προηγουμένως, να γράψω ένα μυθιστόρημα – πράγμα που ήταν και ένα ανεκπλήρωτο όνειρο από παλιά. Τα μυθιστορήματα άλλωστε, ήταν η μεγάλη μου αγάπη. Θα μπορούσα να πω ότι με μάγευαν από παιδί, διότι σου δίνουν την ευκαιρία να πλάσεις πρόσωπα, γεγονότα, περιστατικά και γενικότερα ιστορίες, οι οποίες θα έχουν το προσωπικό σου στίγμα και θα είναι όσο αληθινές ή ψεύτικες εσύ επιθυμείς. Το σημαντικότερο όμως είναι ότι μπορείς να δώσεις το τέλος που σου αρέσει και μάλιστα αυτό το τέλος να είναι όσο ‘’αιρετικό’’ ή απροσδόκητο επιθυμεί η φαντασία σου.
Πως θα χαρακτηρίζατε το μυθιστόρημα σας; Αστυνομικό, ερωτικό;Το μυθιστόρημα αυτό, με μια πρώτη βιαστική ματιά θα χαρακτηριζόταν αστυνομικό, πολεμικό ή όπως το συνηθίζουν στο εξωτερικό : ‘’Hard Boiled’’. Όμως κατά τη γνώμη μου είναι ένα κοινωνικό μυθιστόρημα αφού οι ‘’εξάρσεις’’ βίας και το πολεμικό περιβάλλον δρουν περιφερειακά και αποτελούν συμπλήρωμα μόνο, της όλης ιστορίας, η οποία προσπαθεί με όλους τους τρόπους να προσεγγίσει και τελικά να μεταδώσει στον αναγνώστη τα στοιχεία τής μπερδεμένης προσωπικότητας του ‘’αντιήρωα’’ πρωταγωνιστή. Αυτής της προσωπικότητας που είναι υπεύθυνη για την τραγική εξέλιξη της ζωής του. Αυτό δηλαδή που είναι και βασικό θέμα του βιβλίου.
Το θέμα του βιβλίου σας, προέκυψε από την προσωπική σας ενασχόληση με την γυμναστική;Όχι. Η ενασχόλησή μου με τη γυμναστική και γενικότερα με τον αθλητισμό δεν επηρέασε με κανέναν τρόπο την εύρεση του θέματος της παρούσης συγγραφικής προσπάθειας. Το θέμα που προέκυψε στηρίχθηκε καθαρά και μόνο σε φανταστικά σενάρια, τα οποία επηρεάστηκαν από τη σύγχρονη καθημερινότητα, η οποία σε συνεργασία με τα τηλεοπτικά και κινηματογραφικά ‘’βιώματα’’ είναι ικανή να γεμίσει τόμους παρόμοιας θεματολογίας.
Γιατί επιλέξατε να εκδώσετε το βιβλίο σας με προσωπική έκδοση;
Η εμπειρία ικανών και σημαντικών συγγραφέων, τους οποίους είχα την τύχη να συμβουλευθώ, όπως επίσης και η επιθυμία μου να επιβλέπω και να αποφασίζω μόνος και σχεδόν ‘’δικτατορικά’’ θα έλεγα, ακόμα και τα πιο ασήμαντα θέματα της κάθε μου προσπάθειας – όπως κι αν λέγεται αυτή – με οδήγησαν στην ιδιωτική έκδοση. Μπορεί φυσικά αυτό να μου στοίχισε εμπορικά, όμως η ικανοποίηση που ένοιωσα κρατώντας ένα βιβλίο του οποίου τα πάντα, ακόμη και στην παραμικρή λεπτομέρεια, είχαν αυστηρά τη δική μου σφραγίδα, δεν συγκρίνεται με τίποτα !
Τι αντιπροσωπεύει για εσάς ο Μάρων;
Ο Μάρων είναι όπως τόνισα και προηγουμένως, ένας ‘’αντιήρωας’’. Θα μπορούσα να υποστηρίξω ότι ο ίδιος διάλεξε αυτόν το χαρακτηρισμό. Αντιπροσωπεύει κάθε βασανισμένη ψυχή που προσπαθεί εναγωνίως να ξεφύγει από τα ‘’δηλητηριώδη’’ δίχτυα τής όποιας άσχημης κατάστασης στην οποία έχει πιαστεί.
Τι μήνυμα θα θέλατε να δώσει το βιβλίο σας;
Όταν έγραφα το μυθιστόρημα αυτό το μόνο που επιθυμούσα (και εξακολουθώ να επιθυμώ) ήταν να φτάσει το βιβλίο μου σε όσα περισσότερα χέρια αναγνωστών ήταν δυνατόν, αφήνοντάς τους μια απολαυστική ανάμνηση ανάγνωσης. Πάντως εάν ο αναγνώστης του ψάξει για κάποιο μήνυμα στις σελίδες του, τότε πιστεύω πως η ανάγνωση αυτού του βιβλίου, θα του υπενθυμίσει μία πολύ σημαντική αρχή της ζωής μας : ότι δηλαδή τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται και ότι όποιος δεν λάβει αυτή την αρχή υπ’ όψιν του, θα είναι υποχρεωμένος να υποστεί τις συνέπειες της άγνοιάς του.
Ετοιμάζεται το επόμενο μυθιστόρημα σας;
Τώρα προετοιμάζομαι για το επόμενο μυθιστόρημά μου το οποίο αυτή τη φορά θα είναι ιστορικό. Έγραψα ‘’προετοιμάζομαι’’ διότι για τη σωστή απόδοση κάθε ιστορικού μυθιστορήματος χρειάζεται προσεκτική μελέτη της περιόδου στην οποία θέλεις να κινηθεί η ιστορία σου. Μπορεί σε τέτοιου είδους βιβλία ο κεντρικός ήρωας να είναι φανταστικός, αλλά σχεδόν πάντα κινείται σε πραγματικές καταστάσεις, τις οποίες πρέπει να περιγράψεις με απόλυτη ακρίβεια, αλλιώς το αποτέλεσμα θα είναι στην καλύτερη περίπτωση, αστείο.
(Καλή επιτυχία σε κάθε σας προσπάθεια)
Περισσότερα... »
Του Γιώργου ΒέηΜια πολύ ισχυρή δόση ντοπιολαλιάς, αλλά και προσωποπαγείς, φιλολογικά ψαγμένοι τύποι, όπως π. χ.: ά΄θρωποι, σϊωπή, βαρβάκια, ξανά-μανά, πάρωρα, γαίμα, κάναλοι, σκαντάγιο, σαυράδα, συστηματική προβολή ασήμων αλλά καταλυτικών πτυχών του γενέθλιου μυκονιάτικου τοπίου, οιονεί ανθρωπολογικές μελέτες εν συνόψει, μαρτυρίες ζωής στοχαστικής και ιδιαίτερα ανοικτής φιλοσοφικά, αποσπάσματα συναντήσεων με διακεκριμένους δημιουργούς, π. χ. Μέλπω Αξιώτη, Γιώργος Σεφέρης, Βασίλης Βασιλειάδης, και βεβαίως άμεσες αυτοβιογραφικές καταθέσεις συνιστούν, μεταξύ άλλων, τα εμφανέστατα στοιχεία του υλικού εκείνου, από το οποίο έχει σπονδυλωτά σχηματιστεί το παρόν βιβλίο. Συγκρατώ ότι ο Παναγιώτης Κουσαθανάς δεν χάνει ποτέ τον έλεγχο της γραφής του, δεν εκφυλίζει το κείμενο σε ανούσιο παραλήρημα «εκστατικού μύστη», ούτε ευτελίζει το αντικείμενο των περιγραφών του, συνθηκολογώντας με άνομες αποδομήσεις. Γράφει δηλαδή χωρίς ανούσια τερτίπια. Όπως συνιστούν άλλωστε οι ημεδαποί και αλλοδαποί ειδήμονες του είδους. Και η μεγίστη προσοχή, την οποία αποδίδει στην κατάλληλη λέξη, την περιώνυμη, φλωμπερική mot juste, βεβαίως τον αποζημιώνει: η φράση λειτουργεί τόσο ως καλώς συγκερασμένη σύμπτυξη της καθημερινότητας, όσο και ως ικανό κάτοπτρο των ενδογενών τριβών. Το δε διηγητικό υποκείμενο επιβάλλει με τη σειρά του όσο πιο διακριτικά μπορεί τους όρους του λεκτικού παιχνιδιού. Το σήμερα είναι συνήθως ολισθηρό: παραπέμπει συχνά στον απολεσθέντα παράδεισο της παιδικής ηλικίας. Τότε δηλαδή που ο μικρός Παναγιώτης Κουσαθανάς αποστήθιζε εξ απαλών ονύχων τα ονόματα και τα επίθετα των προσώπων και των πραγμάτων. Αλλά το έργο αυτό συνιστά και κάτι ακόμα: ήτοι ένα πεδίο παρατεταμένης σπουδής του εαυτού, όπως δρα πάντα σε συνάρτηση με τα δεδομένα τόσο της ατομικής, όσο και της συλλογικής μνήμης. Όπως προέκυψε δηλαδή και από τις οξυδερκείς αναλύσεις του Μπόρις Αϊχενμπάουμ «η ιστορία» εξακολουθεί να αποτελεί «μια ιδιαίτερη μέθοδο μελέτης του παρόντος με τη βοήθεια γεγονότων που ανήκουν στο παρελθόν». Παρόν και παρελθόν είναι κοντολογίς, για τις Αξιοσημείωτες συναντήσεις, μια συνεχής μαντική εικόνα, ή άλλως μια αδιάπτωτη λεξιμαγεία.
Έχει διατυπωθεί δημοσίως η άποψη της κριτικού Κατερίνας Σχινά, ότι ο εν λόγω πολυβραβευμένος συγγραφέας «αντλεί με πάθος από το κεφάλαιο του πραγματικού για να στοχαστεί πάνω στον τόπο και τους ανθρώπους, να διεισδύσει στα πάθη τους, να κατανοήσει την λοξότητά τους, να οικειωθεί και να οικειώσει τον αναγνώστη με το παράλογο της ύπαρξης. Όμως, παρ’ ότι αγκιστρωμένος στο πραγματικό, ο Παναγιώτης Κουσαθανάς το ανασκηνοθετεί για να φανεί αυτό που πραγματικά είναι: μια διαδοχή υπαινιγμός, ένας παράξενος, όχι όμως και ανεξιχνίαστος, χορός των σημασιών. Κι έτσι, βλέποντας και γράφοντας υπό γωνίαν, αποδίδει στα πράγματα τις αδιάγνωστες διαστάσεις τους». Κι εδώ ακριβώς εντοπίζεται ένα άλλο στοιχείο της δομικής συγκρότησης, την οποία προτείνει εν προκειμένω ο συγγραφέας. Εννοώ τη διεύρυνση δηλαδή των δεδομένων των αισθήσεων και την υπαγωγή τους σε ένα μεγαπρότυπο Βίου. Εξ ου και η πηγαία αίσθηση της συνειδητής στίλβωσης, της οριακής μεταποίησης, της κραταιάς διάσωσης εν τέλει των πολλαχώς σημαδιακών φαινομένων. Ασφαλώς η εμπειρία του πνεύματος είναι η μόνη μορφή ζωής, την οποία εμμέσως πλην σαφώς αποδέχεται πλήρως ο συγγραφέας ως αναγκαία και ικανή όψη της απώτατης Αλήθειας. Το σώμα, αυτή η ακραία αντικειμενικοποίηση της βούλησης, όπως δίδαξε ο Αρθούρος Σοπενχάουερ, συμπαρίσταται σ’ αυτή τη βαθμιαία προαγωγή των ποσοτήτων και των ποιοτήτων, επιδιώκοντας κι αυτό την ενδελεχή, απρόσκοπτη αναβάθμισή του σε Αγαθό. Η ενδεχόμενη αποτυχία του, σχετική ή παταγώδης, συνιστά την απαρχή μιας τραγωδίας. Αυτήν ακριβώς την οποία υπαινίσσεται από τη μια σελίδα στην άλλη η συλλογή των Αξιοσημείωτων Συναντήσεων.Η δε εντονότατη εντοπιότητα των εκφάνσεων προκαθορίζει εκ του ασφαλούς μέγα μέρος του ειδικότερου αναπτύγματος των θεματικών αφετηριών. Κι εδώ ισχύει κατά συνέπεια άλλη μια φορά ο κανόνας του Μαρσέλ Προυστ, σύμφωνα με τον οποίο το μόνο πραγματικό ταξίδι δεν είναι η περιφορά στον κόσμο, αλλά η θέαση του κόσμου, ο οποίος ήδη μας περιβάλλει, με τα μάτια ενός άλλου, ήτοι ενός αναβαθμισμένου εγώ. Κατά λέξη: «Le seule véritable voyage, le seul bain de jouvence, ce ne serait pas d’ aller vers de nouveaux paysages, mais d’ avoir d’ autres yeux, de voir l’univers avec les yeux d’un autre». Ειδικότερα: αγάπη για τη μητέρα - τον πατέρα γη, και οργή για την τρέχουσα κατάντια, έλξη και άπωση ταυτοχρόνως, λόγω των θλιβερών τεκταινομένων, από καθαρά οικολογική άποψη, στη γενέθλια νήσο του νυν, προκαθορίζουν σε πολύ μεγάλο βαθμό την εμβέλεια των εκφάνσεων. Άλλωστε «τις γενέθλιες πόλεις τις αγαπάει κανείς με τους εφιάλτες τους. Δηλαδή είναι πόλεις που δρουν επάνω σου και εφιαλτικά, όπως συμβαίνει με μένα...» μας θυμίζει και ο Δ. Ν. Μαρωνίτης, μιλώντας για τη δική του γενέθλια Θεσσαλονίκη, σε συνέντευξη στην Έλενα Χουζούρη, στο περιοδικό «Ένα», το καλοκαίρι 1989.Παραλλάσσοντας μάλιστα τα όσα καίρια διετύπωσε η Ελένη Λαδιά για την ποίηση του Δ. Π. Παπαδίτσα στο δοκίμιό της Ο αγαπημένος του Όντος, που κυκλοφορεί ήδη από τις εκδόσεις «Λογείον», σε δεύτερη, συμπληρωμένη έκδοση, θα διατύπωνα την άποψη ότι ο «τόπος έχει μια παράξενη, ελκτική δύναμη ως ποιητικό ερέθισμα» και για τον Παναγιώτη Κουσαθανά. «Η πορεία είναι κάπως αντεστραμμένη. Δεν υπάρχει εκλογή του τόπου […] Ο τόπος τον καλεί, όπως εκείνα τα παράξενα πουλιά, που πάνε να πεθάνουν ή να γεννήσουν. Και όπως ο πιστός ή ο ερημίτης παίρνει τον δρόμο που τον οδηγεί στον θεό, καλεσμένος από φωνές μυστικές, έτσι και ο ποιητής αιφνίδια και εν πολλοίς ασύνειδα, πιεσμένος από το βάρος οραμάτων και εικόνων, οδηγείται στον τόπο, που τον καλεί να ενσαρκώσει ποιητικά ό, τι έχει διαισθανθεί και σκεφθεί». Ο ισχυρός δεσμός με τη Μύκονο είναι συνεπώς άλλος ένας κρίσιμος, ένας καθόλα πεπρωμένος δεσμός. Συνιστά εν ολίγοις για τον συγγραφέα το πρόχειρο, ειλικρινέστατο ταυτοχρόνως, απείκασμα του σύμπαντος κόσμου. Μάλιστα, στην κυριολεξία του όρου. Ο Παναγιώτης Κουσαθανάς, για να το εκφράσω διαφορετικά, δεν χρειάζεται για να στοχαστεί δημιουργικά την εκκωφαντική περιπέτεια του «εξωτισμού» ή τις φενάκες του επιπόλαιου, ισοπεδωτικού τουριστικώς οράν. Του φτάνει και του περισσεύει το μεγαθέαμα του – πολυσήμαντου - ολίγου. Εξ ου και η καθηλωτική αναγνωστική εμπειρία.
Παναγιώτης Κουσαθανάς
Συνέντευξη στον Κώστα ΑγοραστόΤο εντυπωσιακό "άνοιγμα" των εκδόσεων Μεταίχμιο, τα τελευταία χρόνια, στην ελληνική πεζογραφία, το ηλεκτρονικό βιβλίο, οι νέοι συγγραφείς και η κρίση είναι ορισμένα από τα θέματα για τα οποια κουβεντιάσαμε με τον εκδότη κύριο Νώντα Παπαγεωργίου, των εκδόσεων Μεταίχμιο.
συ
Νίκος Ξένιος
Του Κώστα Κατσουλάρη
Όπως περιγράφω στον επίλογο του βιβλίου, πάντα θαύμαζα πολύ τον Σπινόζα. Υπάρχει κάτι ιδιαίτερα συναρπαστικό στην ιστορία αυτού του μοναχικού ανθρώπου, ο οποίος αφορίστηκε από τους Εβραίους στην ηλικία των 24 ετών και οδηγήθηκε σε μια ήσυχη, στοχαστική ζωή συγγράφοντας βιβλία που άλλαξαν τον ρου της ιστορίας. Ίσως η ιδέα ότι αφορίστηκε από τους Εβραίους και καταδικάστηκε από τους Καθολικούς και τους Λουθηρανούς με έκανε να σκεφτώ ότι υπάρχει κάτι πολύ ισχυρό γύρω από τις σκέψεις του. Ίσως κάτι πολύ ελκυστικό προς τις δικές μου εικονοκλαστικές τάσεις. Αλλά πώς να γράψει κανείς ένα μυθιστόρημα για ένα άτομο που έζησε σχεδόν εξ ολοκλήρου μια ζωή σε περίσκεψη; 
Από Βιβλιοπωλεία Φλωράς
