Απουσίες μαθητών ή απουσίες μαθημάτων;

του Δ.Κ.Παπαϊωάννου

Με αφορμή τις δηλώσεις της υπουργού Παιδείας για μείωση του ορίου απουσιών των μαθητών, με την έναρξη της νέας σχολικής περιόδου, είναι αναγκαία μια περιήγηση στον «κόσμο» τους.
Ο τίτλος του άρθρου κατ' αρχάς δεν είναι εφεύρημα. Το Π.Δ. 485/ΦΕΚ 184 τ.Α'/21.12.1983 αναφέρει σχετικά στο άρθρο 3 παράγραφος 5: «Σε καμία περίπτωση δεν θεωρούνται δικαιολογημένες απουσίες μαθητών»: υποπαράγραφος β «Οταν οφείλονται σε ομαδική, κατά την κρίση του προϊσταμένου της Διεύθυνσης ή του Γραφείου Μέσης Εκπαίδευσης, απομάκρυνση των μαθημάτων από το σχολείο». Τώρα, δεν είναι λίγο άδικο να απομακρύνονται τα μαθήματα και να παίρνουν απουσία οι μαθητές; «Ισως», θα πείτε. Εσφαλμένη διατύπωση; Πιθανόν. Θεωρητικά θα μπορούσαμε να το δούμε από δύο πλευρές.
Από την άποψη του Wittgenstein, ότι η γλώσσα εκφράζει την πραγματικότητα όπως είναι, δηλαδή πράγματι απουσιάζουν τα μαθήματα από τα σχολεία, γι' αυτό τα εγκαταλείπουν οι μαθητές τους, είτε από τη μεταηθική άποψη της θεωρίας του λάθους, του J.L. Mackie, σύμφωνα με την οποία η καθημερινή μας σκέψη έχει αρκετά «μολυνθεί» από λανθασμένες φιλοσοφικές απόψεις. Οπως, λ.χ., η θέση ότι είναι απαραίτητη η αναγκαστική -με διατάξεις της πολιτείας- καθημερινή παρουσία των μαθητών στα σχολεία στην εποχή των υπολογιστών. Και θα μπορούσε να ρωτήσει κάποιος: Χωρίς να έχουμε καμία υποχρέωση να εξετάσουμε αν δημιουργούμε ένα ελκυστικό περιβάλλον γνώσης για τα παιδιά και χωρίς να θεωρούμε ότι έχουμε τέτοια υποχρέωση; Η δυνατότητα λοιπόν πραγματοποίησης αδικαιολογήτων απουσιών είναι για το μεν Γυμνάσιο 64, για το δε Λύκειο 50. Γιατί άραγε; Πρόκειται για την Υ.Α. Γ2/2209/18-03-1998, ΦΕΚ 314/τ.Β'/30.03.1998 του Γεράσιμου Αρσένη η οποία στην παράγραφο 6, υποπ. 1 έλεγε ότι «Για τον χαρακτηρισμό της φοίτησης των μαθητών όλων των Γυμνασίων στα οποία εφαρμόζονται αυξημένο εβδομαδιαίο πρόγραμμα διδασκαλίας ισχύουν τα αριθμητικά όρια που προβλέπονται για κάθε περίπτωση από το άρθρο 2 του Π.Δ. 485/83, ΦΕΚ 184/τ.Α'/2.12.83 προσαυξημένα κατά δεκατέσσερις (14) απουσίες».
Παραβλέποντας και εδώ την πάσχουσα σύνταξη, η απόφαση αυτή στηριζόταν φυσικά στον Ν. 2525/1997, αλλά και στην πράξη 19/1997 του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου. Τίποτα δεν άλλαξε, αλήθεια, από τότε στο πρόγραμμα του Γυμνασίου για να υπολογίζονται οι απουσίες με τον ίδιο τρόπο, προσαυξημένες κατά 14; Και εκεί που το 1986 όλα έβαιναν καλώς, με τη γραφειοκρατία σε πλήρη άνθηση, έρχεται ο Ν. 1599/ΦΕΚ 75 τ.Α'/11.6.1986, ο οποίος καθόριζε τότε νέο τύπο ταυτότητας, ενώ ταυτόχρονα επεδίωκε τη «βελτίωση σχέσεων κράτους-πολίτη και καταπολέμηση της γραφειοκρατίας», καταργώντας πλήθος γραφειοκρατικών διατάξεων, μαζί αυτές περί απουσιών. Διατηρεί όμως -άρθρο 10 παρ. 2- τη δυνατότητα εντός τεσσάρων μηνών, με δυνατότητα παράτασης δύο μηνών, να διατηρηθούν ορισμένες διατάξεις διότι, όπως αναφερόταν στο άρθρο 10 παρ. 3, «...διατάξεις που δεν τροποποιούνται ούτε διατηρούνται ρητώς, παύουν να ισχύουν». Στο μεσοδιάστημα λοιπόν αυτό κινδύνευσε η γραφειοκρατία των απουσιών. Αλλά η γραφειοκρατία πάντα νικά και μέσω υπουργών που δεν πίστευαν σ' αυτήν. Ετσι με την απόφαση ΣΤ. 5/71/ΦΕΚ 834 τ. Β'/3.12.1986, του Αντώνη Τρίτση, 6 μήνες μετά τη δημοσίευση του νόμου και σχεδόν στη λήξη της προθεσμίας, η γραφειοκρατία ανασυστάται. Η απόφαση είναι ένα κομψοτέχνημα γραφειοκρατίας. «Διατηρούνται σε ισχύ οι διατάξεις των άρθρων 21 και 25 του Π.Δ. 104/1979 (ΦΕΚ 23) όπως συμπληρώθηκαν και τροποποιήθηκαν αντίστοιχα από τα άρθρα 1 και 3 του Π.Δ. 485/1983 (ΦΕΚ 184)», αλλά και τόσες άλλες, ενώ τροποποιούνται «ελαφρώς» «οι διατάξεις της παρ. 5 του άρθ. 9 του Β.Δ. 490/1968 (ΦΕΚ 161) του υπουργού της χούντας Θεοφ. Παπακωνσταντίνου "για τους μη προσερχομένους στις παραγωγικές και απολυτήριες δοκιμασίες"». Και εδώ βέβαια κυριαρχεί το λάθος ή η αλήθεια (;) της γλώσσας. Το «προαγωγικές» έχει γίνει «παραγωγικές». Εάν θεωρήσουμε ότι το νόημα είναι το προϊόν αυτής καθ' εαυτήν της γλώσσας, η «παιδεία» πάντα θεωρούνταν μια «παραγωγή».
Σήμερα, λοιπόν, η κύρια νομοθεσία περί απουσιών αποτελείται από το Π.Δ. 104/ΦΕΚ 23 τ.Α'/7.2.1979 του Ιωάννη Βαρβιτσιώτη, το Π.Δ. 294/ΦΕΚ 81 τ.Α'/12.4.1980 του ιδίου, το Π.Δ. 485/ΦΕΚ 184 τ.Α'/21.12.1983 του Απόστολου Κακλαμάνη, το Π.Δ. 188/ΦΕΚ 75 τ.Α'/26.4.1985 του Πέτρου Μώραλη και φυσικά τις αποφάσεις του Αντώνη Τρίτση και του Γεράσιμου Αρσένη, όπως έχουν αναφερθεί. Για το Λύκειο, μετά την αναφορά στα προαναφερθέντα Π.Δ. ισχύουν και 3 Π.Δ. του Πέτρου Δ. Ευθυμίου: Π.Δ. 86/ΦΕΚ 73 τ.Α'/12.4.2001, Π.Δ. 26/ΦΕΚ 21 τ.Α'/12.2.2002, Π.Δ. 80/ΦΕΚ 77 τ.Α'/2.4.2003 και δύο Π.Δ. της Μαριέττας Γιαννάκου, τα Π.Δ. 128/ΦΕΚ 96 τ.Α'/12.5.2004, Π.Δ. 64/ΦΕΚ 99 τ.Α'/26.5.2005. Οπως διαπιστώνεται, η νομοθεσία περί απουσιών «σέρνεται» από το 1943 (!) αφού π.χ. οι διατάξεις των «κατ' ιδίαν διδαχθέντων μαθητών», δηλαδή των μαθητών που μπορούν να δώσουν εξετάσεις διαβάζοντας στο σπίτι τους εξαιτίας κάποιου λόγου, ξεκινούν από τον Ν. 877/ΦΕΚ 369 τ.Α'/30.8.1943, του πρωθυπουργού της κατοχικής κυβέρνησης Ιωάννου Δ. Ράλλη, περνούν στο Ν.Δ. 2702/ΦΕΚ 320 τ. Α'/11.11.1953 του πρωθυπουργού Αλέξανδρου Παπάγου, το οποίο υπογράφεται μάλιστα από τον βασιλέα Παύλο και τον ίδιο εν τη Β. Ελληνική Πρεσβεία Ουασιγκτώνος, την 31η Οκτωβρίου 1953, συνεχίζονται με το Β.Δ./ΦΕΚ 173 τ.Α'/8.7.1955, του υπουργού Α. Γεροκωστόπουλου και του βασιλέως Παύλου, συναντώνται με τη χούντα και το Ν.Δ. 1197/ΦΕΚ 109 τ.Α'/5.7.1972 του αντιβασιλέα Γεωργίου Παπαδοπούλου και φτάνουν ώς τις μέρες μας. Το όλο νομοθετικό πλαίσιο ορίζει, επίσης, και άλλες περιπτώσεις δικαιολογημένης απουσίας, όπως απουσίες για λόγους μετεγγραφής, απουσίες για μαθητές άλλων δογμάτων κ.λπ. (Π.Δ. 104/1979, άρθρο 21). Ωστόσο, στο «εθιμικό δίκαιο» ορισμένων σχολείων και λόγω μιας κάποιας «διασταλτικής ερμηνείας» εκ μέρους της διοίκησής τους, αυτές οι απουσίες αλλά και απουσίες που γίνονται με προφορική συνήθως απόφαση του Διευθυντή του σχολείου ή και του Συλλόγου διδασκόντων χαρακτηρίζονται «ακαταχώρητες». Είναι δηλαδή απουσίες που γίνονται μεν, δεν καταγράφονται δε, χωρίς να προσδιορίζεται και ο αριθμός τους.
Οι μαθητές, τουλάχιστον ορισμένοι, τελικά πραγματοποιούν «ακαταχωρήτως», περισσότερες απουσίες από αυτές που γνωρίζει το υπουργείο. Επιπλέον, υπάρχουν και ορισμένα bonus. Bonus αρρώστιας του καλού μαθητή. Οταν συγκεντρώνεις 15 και έχεις διαγωγή κοσμιωτάτη, μπορείς να αρρωστήσεις περισσότερο, ίσον με 50 απουσίες, ενώ ο «κακός» μαθητής δεν μπορεί. Υπάρχουν βέβαια και bonus απουσιών αθλητών. Θα μπορούσε κάποιος να συνεχίσει με τις διατάξεις της Τεχνικής Εκπαίδευσης, των Νυχτερινων Σχολείων, των Αθλητικών, των Μουσικών κ.λπ., αλλά δεν είναι απαραίτητο. Το καθεστώς των ιατρικών βεβαιώσεων που χορηγούνται για μη πραγματικούς ιατρικούς λόγους μπορεί να είναι ντροπή, αλλά ο μαθητής παραβιάζει τη συγκεκριμένη διοικητική πρακτική και όχι μια αφηρημένη κατάσταση δικαίου. Και ως κοινωνία θα πρέπει να αναρωτηθούμε αν αυτή η διοικητική πρακτική έχει ποιότητα συμβατή με την εποχή μας και τα προβλήματα του νέου ανθρώπου, χωρίς να μετατρέπουμε τα ζητήματα διοίκησης σε ηθικά διλήμματα.

Ενίοτε ιδιαιτέρως όταν ο ουρανός βρέχει Περσίδων προσπαθώ να αποκλείσω το γεγονός ότι η γη τρέχει με ταχύτητα 1800 χιλιομέτρων την ώρα. Είναι πασιφανές ότι το ακίνητο είναι ένα όριο, που δεν μπορούμε καν να αγγίσουμε. Στα κύτταρα επίσης οι ταχύτητες των ηλεκτρονίων είναι μεγάλες όπως και σε αυτό που ονομάζουμε ύλη γύρω μας και που στην πραγματικότητα δεν υπάρχει. Όπως δεν υπάρχει ο κενός χώρος, ούτε ο ακίνητος τόπος και χρόνος. Ο κοσμικός χορός αυτός θα έπρεπε να συνεπάρει και τους κρατούντες και τους κρατούμενους ότι δεν είναι δυνατόν να θεωρούν ότι προασπίζουν τα συμφέροντά τους ως κινούμενο όλο μπορεί κάποιος να δει και όχι σαν φούσκες μεμονωμένες, που κάνουν τα παιδιά με διάρκεια ζωής λίγων δευτερολέπτων.

Όταν το συνειδητοποίησα αυτό αισθάνθηκα μειονεξία στην αρχή, απορία μετά και ύστερα ήρθε η ζέστη και δεν αισθανόμουν τίποτα παρεξ του ιδρώτος. Βέβαια είμαι σίγουρος ότι παρόμοιες σκέψεις αποδίδονται σε αυτούς που ακόμα δεν έχουν εισέλθει στα ιδρύματα περίθαλψης και είναι μία απόδειξη ότι το σύστημα δεν παρέχει ασφάλεια για κανένα. Τι θα συνέβαινε αίφνης αν πατούσε φρένο με τέτοια ταχύτητα η γη; Που θα σταματούσαμε; Και θα είχε προφθάσει ο Παπανδρέου να κάνει την σύγκλιση του χρέους και να βγούμε στις δημόσιες αγορές του διαστήματος με υψηλό ανάστημα; Θα μπορούμε πλέον να έχουμε επενδύσεις από ξένα γαλαξιακά συστήματα καθώς οι ιθαγενείς πρώτον μας γνωρίζουνε και δεύτερον μάλλον μετά αυτό το φρενάρισμα δεν θα έχουν διάθεση να επενδύσουν;

Το "μπαμπά μην τρέχεις" έχει νόημα με τέτοιες ταχύτητες;

Μετά προσπαθώ να καταλάβω γιατί ο Παπαδιαμάντης στο μέσον της έκρηξης αυτού του κοσμικού φωτός που άλλοτε είναι κύμα άλλοτε σωμάτιο τοποθετεί τον γερό - Φραγκούλα καπνίζων την παλιά του πίπα. Και αυτός ο ρεμβασμός έχει τελικά διπλή φύση ως απώλεια και ως σωτηρία κι αν ναι μπορούν να συνυπάρξουν ταυτόχρονα;

"ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ : Ο Αμέλιος μου είπε Πλωτίνε, ότι για να φιλοσοφήσω πρέπει πρώτα να γνωρίσω τις παγκόσμιες αρχές. Γι' αυτό σε ερωτώ. Τι βρίσκεται πίσω απ' όλες τις μορφές της ζωής; Τι είναι η φύση; Πώς μπορεί να περιγραφεί;

ΠΛΩΤΙΝΟΣ : Πάνω απ' όλα πρέπει να βρίσκεται κάτι που να είναι απλό. Γιατί αν δεν είναι απλό και δεν είναι το ΕΝ, τότε δεν θα είναι η αιτία. Η αιτία των πάντων πρέπει να είναι μία και μοναδική.

ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ : Μα το δημιουργημένο σύμπαν είναι πολλαπλασιαζόμενο και σύνθετο. Θέλεις να πεις ότι το σύνθετο προέρχεται από το απλό;

ΠΛΩΤΙΝΟΣ : Δεν είναι δυνατό για τα πολλά να υπάρχουν εκτός κι αν υπάρχει το ΕΝ, απ' το οποίο αποτελούνται και το οποίο υπάρχει πριν απ' όλα τα άλλα. Το ΕΝ είναι η αιτία όλων.

ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ : Πώς μπορεί δάσκαλε το ΕΝ να περιγραφεί; Έχω την εντύπωση ότι το ΕΝ υπερβαίνει τη δυνατότητα της ανθρώπινης αντίληψης, και ότι η ανθρώπινη έκφραση θα μπορούσε μόνο το αλλοιώσει.

ΠΛΩΤΙΝΟΣ : Πώς αλήθεια μπορούμε να μιλήσουμε γι' αυτό; Μπορούμε να πούμε κάτι γι' αυτό, αλλά δεν μπορούμε να το περιγράψουμε. Ούτε έχουμε κάποια γνώση ή διανοητική αντίληψή του. Μπορούμε να πούμε τι δεν είναι και όχι τι είναι. Αυτό όμως δεν μας εμποδίζει να το γνωρίσουμε.

ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ : Μπορούμε να πούμε ότι το ΕΝ είναι η ύπαρξη;

ΠΛΩΤΙΝΟΣ : Το ΈΝΑ δεν είναι η ύπαρξη, αλλά η ύπαρξη είναι η εκπόρευσή του, η πρώτη γέννηση. Για το λόγο αυτό δεν υπάρχει όνομα για το ΕΝ, είναι ανέκφραστο..

ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ : Κατάλαβα. Είναι περισσότερο μη ύπαρξη παρά ύπαρξη. Δεν έχει όμως σχέση με την εκδηλωμένη πεπερασμένη ύπαρξη;

ΠΛΩΤΙΝΟΣ : Το ΕΝ είναι τα πάντα, και ταυτόχρονα τίποτα. Το ΕΝ είναι τα πάντα, για το λόγο ότι όλα ενυπάρχουν μέσα του. Στους κόλπους του υπάρχουν, και ΘΑ υπάρξουν τα πάντα.

ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ : Κατάλαβα. Το ΕΝ αντιπροσωπεύει τη δυνατότητα. Ποια όμως η σχέση του Ενός με την ζωή;

ΠΛΩΤΙΝΟΣ : Υπάρχει πριν από την ζωή και είναι η αιτία της, εφόσον η ενέργεια της ζωής δεν προηγείται αλλά αντίθετα απορρέει από την ανέκφραστη πηγή του ΕΝΟΣ.

ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ : Πρέπει να υποθέσουμε λοιπόν ότι το ΕΝ που υπάρχει πριν απ' όλα, δεν είναι το εκδηλωμένο σύμπαν. Που βρίσκεται λοιπόν το ΕΝ;

ΠΛΩΤΙΝΟΣ : Το ΕΝ υπάρχει παντού. Δεν υπάρχει μέρος όπου δεν είναι, γι' αυτό και γεμίζει τα πάντα. Μέσω αυτού υπάρχουν τα πάντα. Το ΕΝ γεμίζει τα πάντα, παράγει τα πάντα, χωρίς να είναι αυτό που παράγει.

ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ : Μα Πλωτίνε ξέρεις καλά ότι το εκδηλωμένο σύμπαν χαρακτηρίζεται από την κίνηση. Είναι το ΕΝ η κίνηση; Ή είναι η δυνατότητα της κίνησης μία συνθήκη στάσης; Ποια η σχέση του ΕΝΟΣ με την κίνηση και τη στάση;

ΠΛΩΤΙΝΟΣ : Το ΕΝ υπερέχει και της κίνησης και της στάσης. Είναι η δυνατότητα και της κίνησης και της στάσης, υπερέχει και των δύο."

[...] Άφησεν εις την άκρην το τσιμπούκι, το οποίον είχε σβήσει ήδη ανεπαισθήτως, εν μέσω της αλλοφροσύνης και των ρεμβασμών του καπνιστού, και ακουσίως ήρχισε να υποψάλλη.

Έλεγε τον Μέγαν Παρακλητικόν κανόνα τον εις την Παναγίαν, όπου διεκτραγωδούνται τα παθήματα και τα βάσανα μιάς ψυχής, και την σειράν όλην των κατανυκτικών ύμνων, όπου εις βασιλεύς Έλλην, διωγμένος, πολεμημένος, στενοχωρημένος, από Λατίνους και Άραβας και τους ιδικούς του, διεκτραγωδεί προς την Παναγίαν τους ιδίους πόνους του, και τους διωγμούς όσους υπέφερεν από τα στίφη των βαρβάρων, τα οποία ονομάζει νέφη.

Είτα, κατά μικρόν, αφού είπεν όσα τροπάρια ενθυμείτο από στήθους, ύψωσεν ακουσίως την φωνήν, και ήρχισε να μέλπη το αθάνατον εκείνο:

“Απόστολοι εκ περάτων, συναθροισθέντες ενθάδε,

Γεθσημανή τω χωρίω, κηδεύσατέ μου το σώμα.

Και συ, Υιέ και Θεέ μου, παράλαβέ μου το πνεύμα”.

[...] Και είτα προσέτι, παρεκάλει δια του άσματος την Παναγίαν, να είναι μεσίτρια προς τον Θεόν, “μη μου ελέγξη τας πράξεις, ενώπιον των Αγγέλων [...]“. Ω, αυτό είχε την δύναμιν και το προνόμιον να κάμνη πολλά ζεύγη οφθαλμών να κλαίωσι, τον παλαιόν καιρόν, όταν οι άνθρωποι έκλαιον ακόμη εκούσια δάκρυα εκ συναισθήσεως [...]

Έγραφε ο conte Gamba που συνόδευσε τον Byron στο τελευταίο ταξίδι στην Ελλάδα για το πόσο απογοητεύτηκε ο ίδιος όταν μετά από αγώνες για να βρει χρήματα να στηρίξει την κυβέρνηση κατάλαβε ότι πολλοί καπεταναίοι των αγωνιστών έφτιαχνα καταλόγους με ψεύτικα ονόματα για να παίρνουν τα χρήματα από το γκουβέρνο και το περίσσευμα να το βάζουν στην τσέπη τους. Δεν δημιουργήθηκε τώρα η κατάσταση στη χώρα μας. Εμείς προκρίναμε πάντα τους μέτριους γιατί ελπίζαμε ότι με την μετριότητά τους κάτι θα μπορέσουμε να αποσπάσουμε και μεις χωρίς να κουραστούμε. Αναρωτιέμαι γιατί αυτή την ύστατη στιγμή δεν κλήθηκαν επιφανείς Έλληνες που στελεχώνουν Διεθνείς Οργανισμούς, επιχειρηματίες, επιστήμονες να δημιουργήσουν μια Επιτροπή ώστε πραγματικά να βρει σωτηρία ο τόπος; Η απάντηση είναι η ίδια. Γιατί θέλουμε οι ίδιοι οι μικροί να βρίσκονται εκεί προασπιζόμενοι θέσεις και εξουσίες.

Καλοκαίρι
με μισόκλειστες τις γρίλιες μεσημέρι
καλοκαίρι
καθρεφτάκια και μια θάλασσα που τρέμει
στο ταβάνι και τους γύψους μεσημέρι
καλοκαίρι
με τον κούκο μέσ’ τα πεύκα και στ’ αμπέλι
καλοκαίρι
στόμα υγρό, μικροί λαγώνες, καλοκαίρι
με τη φέτα το καρπούζι στο �α χέρι
με φιλιά μισολιωμένα, καλοκαίρι
καλοκαίρι
λίγες φλούδες στης κουζίνας το μαχαίρι

Καλοκαίρι
του σκυμμένου θεριστή του τυφλοχέρη
καλοκαίρι
με βαριά μοτοσικλέτα μες τα σκέλη
τους φακούς του ανάβει μέρα μεσημέρι
καλοκαίρι
όλο πίσσα και κατράμι καλοκαίρι
καλοκαίρι
με τον ρόγχο του air condition μεσημέρι
φαλακροί μέσ’ τις σακούλες μας σαν γέροι
εκεινού με τ’ άσπρο κράνος που μας ξέρει
καλοκαίρι
μια οσμή νεκροθαλάμου, καλοκαίρι

Καλοκαίρι
στην αρχή σαν έγχρωμο έργο στην Ταγγέρη
αλλά εν τέλει
με του κάτω κόσμου το έγκαυμα στο χέρι
την λαχτάρα του στον κόσμο περιφέρει
καλοκαίρι
στον χαμό του οδηγημένο και το ξέρει
καλοκαίρι
τόσο ώριμο που πέφτοντας προσφέρει
μια πλημμύρα των καρπών, στάρι και μέλι
στον σπασμό του το απόλυτο το αστέρι
καλοκαίρι
μες τα κόκκινα της δύσης του ανατέλλει.

Διονύσης Σαββόπουλος

απο το poiein.gr

Της Αννας Γριμάνη - Πορτρέτα: Γιάννης Βασταρδής

H καρδιά ενός μικρού παι διού είναι σαν το μπαλάκι του πινγκ-πόνγκ», είπε και κράτησε το κοριτσάκι στα χέρια του. «Πώς είσαι μικρή μου; » της ψιθύρισε, σε μια στιγμή ολόδική τους. Ο καρδιοχειρουργός Αυξέντιος Καλαγκός, που πριν από λίγες μέρες είχε σώσει τη ζωή της δίχρονης Σταυριάνας, είναι ένας σύγχρονος ιεραπόστολος της Ιατρικής. Εάν κάτι διαμορφώνει τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της προσωπικότητας του 48χρονου Ελληνα, δεν είναι η λαμπρή καρδιοχειρουργική του σταδιοδρομία ούτε η διευθυντική του θέση στην Καρδιοχειρουργική Κλινική του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου της Γενεύης. Είναι το γεγονός ότι αυτός ο διεθνούς φήμης επιστήμονας χειρούργησε με την ομάδα του, τα τελευταία δέκα χρόνια, 9.000 άπορα παιδιά!

Με αυταπάρνηση, την οποία κατά ένα μέρος τού «μετάγγισαν» στα χρόνια των μεταπτυχιακών σπουδών του σπουδαίοι δάσκαλοι όπως ο Μαγκντί Γιακούμπ και ο Αλέν Καρπαντιέ, ο Αυξέντιος Καλαγκός μοιράζει τη ζωή του ανάμεσα στην Ελβετία και τον Τρίτο Κόσμο. Το φιλανθρωπικό ίδρυμα «Coeurs pour tous» (Καρδιές για όλους), που δημιούργησε τον Ιούνιο του 1998, πλαισιωμένος από μια ομάδα χειρουργών με κοινά ιδανικά, προσφέρει ανεκτίμητες ιατρικές υπηρεσίες στους ξεχασμένους του κόσμου.

Ο γιατρός των φτωχών παιδιών, της μικρής Σταυριάνας, που φωτογραφήθηκε για το «Κ», ή της Νταϊάνας από τη Σερβία, η εικόνα της οποίας πέρσι έκανε διαδικτυακά το γύρο του κόσμου, ταξιδεύει μία εβδομάδα κάθε μήνα: Ερυθραία, Μοζαμβίκη, Αίγυπτος, Αλγερία, Ινδία, Λίβανος, Μαδαγασκάρη, Μαρόκο... Από τις καταβολές του, στα σοκάκια της Κωνσταντινούπολης, όπου μεγάλωσε, τον ακολουθεί πάντα η συμβουλή που του 'χε δώσει ο πατέρας του: «Να προσπαθήσεις να γίνεις κάποιος που προσφέρει στους άλλους». Ετσι κι έγινε. Ανθρωπος ιδιοφυής, ιδεαλιστής και ακαταπόνητος, ο Καλαγκός έχει δοθεί στο φιλανθρωπικό του έργο με παροιμιώδη θέληση κι επιμονή. «Οταν πήγα ύστερα από μεγάλη προσπάθεια να συναντήσω τον Γιακούμπ κι εκείνος έφυγε εκτάκτως απ' το Λονδίνο για μια επέμβαση, έμεινα σ' ένα παγκάκι έξω από το νοσοκομείο, μέχρι να γυρίσει», θυμάται...

Αποφοίτησε το '84, σε ηλικία 23 ετών, από την Αμερικανική Ιατρική Σχολή της Κωνσταντινούπολης, ειδικεύτηκε στη χειρουργική στο Λονδίνο και στη συνέχεια αφιέρωσε πέντε επιπλέον χρόνια σπουδών προκειμένου να αφοσιωθεί στην καρδιοχειρουργική παιδιών και νεογνών στο Παρίσι και στις ΗΠΑ, για να γίνει τελικά τακτικός καθηγητής στο πανεπιστήμιο της Γενεύης στα 40 του. Ως κάτοχος, σήμερα, της πατέντας «Kalangos Ring» -ένα πρωτοποριακό «δαχτυλίδι» που τοποθετείται στην παιδική καρδιά για την επιδιόρθωση της μιτροειδούς βαλβίδας και με αυτό από το 2005 έως σήμερα σώθηκαν 4.000 παιδιά- εκχωρεί τα δικαιώματα στο φιλανθρωπικό του ίδρυμα, για να μετεκπαιδεύσει στη Γενεύη γιατρούς και νοσηλευτές των χωρών του Τρίτου Κόσμου. «Ξεκίνησα την Ιατρική για να κάνω ειδικά καρδιοχειρουργική και ανυπομονούσα ως φοιτητής να τελειώσω τη Σχολή για να περάσω στην ειδικότητα», λέει. «Αν σας πω, όμως, πότε μου μπήκε η ιδέα, μπορεί και να γελάσετε… Οταν ήμουν μικρός, εφτά χρόνων, ο πατέρας μου, παθολόγος στην Κωνσταντινούπολη, με έστελνε ν' αγοράζω την εφημερίδα, και μια μέρα του '67 είδα στο πρωτοσέλιδο το μεγάλο γεγονός της πρώτης μεταμόσχευσης καρδιάς, που έκανε ο Μπάρναρντ στη Νότια Αφρική. Λέω του πατέρα μου «όταν μεγαλώσω, θα γίνω χειρουργός, όπως αυτός». Βέβαια τότε, ήταν η έκφραση του εντυπωσιασμού μου κι ένα παιδικό όνειρο, μεγαλώνοντας όμως, ποτέ δεν αποχωρίστηκα αυτό το όνειρο...».

Είναι πρωί στο Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο της Γενεύης και οι γονείς της Σταυριάνας, δύο νέοι άνθρωποι από την Αθήνα, φέρνουν το παιδί, που πριν από τρεις μέρες είχε βγει από το νοσοκομείο, για να το δει ο γιατρός. Η μικρή ήταν επείγουσα περίπτωση, έπρεπε να χειρουργηθεί σε διάστημα δύο εβδομάδων, διαφορετικά δεν θα ζούσε· στην Ελλάδα δεν αναλάμβαναν την επέμβαση δίχως μετάγγιση, όπως ζητούσε η οικογένεια λόγω θρησκευτικών πεποιθήσεων. «Μας είπαν για τον Καλαγκό ότι ήταν ο μόνος που θα έκανε, αυτήν τη στιγμή, την εγχείρηση», λέει η μητέρα. «Η πάθηση της μικρής διαγνώστηκε εκ γενετής, αλλά για την τωρινή «επιδιορθωτική» εγχείρηση, που ήταν καθοριστική, χρειαζόμασταν την υποστήριξη του καθηγητή και αυτού του νοσοκομείου. Οταν τον καλέσαμε, ήταν σε εγχείρηση και η γραμματέας του μας είπε ότι θα μας τηλεφωνούσε ο ίδιος. Φοβήθηκα αρχικά ότι θα αντιμετωπίζαμε πάλι την αδιαφορία που έχουμε συνηθίσει στην Ελλάδα και το παιδί δεν είχε κανένα χρονικό περιθώριο». Δύο ώρες μετά, χτυπούσε το τηλέφωνό τους. «Μας πήρε ο ίδιος, άκουσε το περιστατικό, μας είπε αμέσως ότι μπορεί να το αναλάβει και ότι για εκείνον είναι μια επέμβαση «ρουτίνας'' - προσπάθησε να μας καθησυχάσει. Μας είπε επίσης να κάνουμε κάποιες εξετάσεις και μας βοήθησε στα διαδικαστικά, ώστε να έρθουμε εγκαίρως καθώς το οξυγόνο του παιδιού στο αίμα λιγόστευε, μέρα με τη μέρα. Μας τηλεφώνησε κι άλλες φορές, μέχρι να φτάσουμε. Αντίστοιχο προσωπικό ενδιαφέρον δεν είχαμε δει ποτέ, από κανέναν γιατρό. Ξέραμε ότι είναι ένας γιατρός με μεγάλη εμπειρία και πειθαρχημένος σε αυτό που κάνει, αλλά μας εντυπωσίασε η συμπεριφορά του, πώς αυτός, που είναι τόσο σπουδαίος, μπορεί να είναι τόσο προσιτός και φιλικός».

Η Σταυριάνα κλαίει κατά τη διάρκεια της φωτογράφισης, η τομή της είναι νωπή, αλλά κάπως ηρεμεί όταν εκείνος τής γλυκομιλάει... «Χαμογελάς, μικρή μου;»

Η ευτυχία τού να σώζεις μια ζωή

Σας παρατηρώ, γιατρέ, με πόση συγκίνηση κοιτάτε το παιδί, αυτή τη στιγμή δεν υπάρχει τίποτα άλλο για εσάς γύρω...

Συγκινήθηκα που την είδα καλά, ξέρετε σε τι κατάσταση ήταν; Τα χείλια της μαύρα, τα χέρια της μπλε και τώρα… πώς άλλαξε το χρώμα της! Δεν υπάρχει μεγαλύτερο δώρο από το να βλέπεις σε καλή κατάσταση τα παιδιά που χειρούργησες. Είναι η ευτυχία του χειρουργού!

Θα μπορεί να ζει φυσιολογικά;

Στη μικρή κάναμε μια επαφή μεταξύ δεξιάς κοιλίας και πνευμονικής αρτηρίας -αφού πρώτα τη διανοίξαμε- και σε τρία - τέσσερα χρόνια, όταν έχει μεγαλώσει η δεξιά κοιλία, σκοπός μας είναι να κλείσουμε αυτή τη μεσο-κοιλιακή επικοινωνία και να βάλουμε μόσχευμα. Μετά, θα ζει φυσιολογικά.

Η ιατρική συνείδηση αποκτάται;

Η γνώση αποκτάται και η εξέλιξη στην επιστημονική ζωή σημαίνει σοβαρότητα και πειθαρχία. Να μπορείς στο χειρουργείο να έχεις τον απόλυτο έλεγχο και να γνωρίζεις πολύ καλά τα δεδομένα. Η ευθύνη που έχεις, είναι καταρχήν ψυχική, γιατί αφορά τη ζωή του άλλου. Πρέπει, δηλαδή, να αισθανθείς ότι είσαι υποχρεωμένος να σώσεις τον ασθενή. Διευθύνοντας εδώ την κλινική, διδάσκω καρδιοχειρουργική φέτος σε 15 γιατρούς που κάνουν την ειδικότητά τους και τους λέω ότι «ο ασθενής σάς εμπιστεύεται, «παραδίδει'' την καρδιά του στα χέρια σας για να την θεραπεύσετε. Μη μου πείτε, «συγγνώμη, έκανα λάθος''. Ακόμη κι εγώ να σας συγχωρήσω, εκείνος που έχει πεθάνει θα σας συγχωρήσει;». Και για ν' απαντήσω στην ερώτησή σας, η ιατρική συνείδηση διαμορφώνεται από την προσωπική. Από τις επιλογές που κάνεις στη ζωή σου και την επίγνωση της έννοιας της θετικής πράξης. Σήμερα το πρωί είδα το παιδί… κι αυτό έφτασε για να με ανταμείψει.

Πόσες ώρες δουλεύετε;

Δεν μέτρησα ποτέ και δεν θέλω επιστήμονες δίπλα μου που να κοιτούν το ρολόι τους. Οι ανάγκες της Ιατρικής δεν αντιμετωπίζονται κατ' αυτό τον τρόπο. Κοιτάξτε, εγώ το βράδυ χειρούργησα, σήμερα με περιμένει άλλο ένα δύσκολο περιστατικό, έχω κοιμηθεί μία ώρα από χθες κι ακόμη εδώ είμαι…

Τι διδαχθήκατε από τους δασκάλους σας, Γιακούμπ και Καρπαντιέ;

Ο Γιακούμπ είναι ακούραστος άνθρωπος, μου το δίδαξε αυτό στην πράξη. Είναι απίστευτο, αλλά έκανε δύο - τρία χειρουργεία κάθε μέρα και μετά είχε το ιατρείο του, άρχιζε κατά τις 10 το βράδυ και μέχρι τις 2 το πρωί εξέταζε ασθενείς. Εάν τύχαιναν επείγοντα περιστατικά, συνέχιζε - ταγμένος άνθρωπος! Ξέρετε, στη χειρουργική δεν μπορείς να πεις «όχι, είμαι κουρασμένος, δεν μπορώ», γιατί αυτό σημαίνει ότι παρατάς τον ασθενή, με αποτέλεσμα τον βέβαιο θάνατο. Αυτό που κάνεις, είναι να υπερβείς τον εαυτό σου. Ο Καρπαντιέ, επίσης, δεν ήταν μόνο μεγάλος χειρουργός -ανακάλυψε τις τεχνικές για την ανεπάρκεια της μιτροειδούς- αλλά και μεγάλος δάσκαλος. Εμεινα δίπλα του τέσσερα χρόνια και μου έδωσε τον «ορίζοντα». Μου είπε: «Εάν δεν έχεις τη δυνατότητα να διορθώσεις μια πάθηση, πρέπει να κάνεις έρευνα και να βρεις λύση».

Και προς τα πού σας κινητοποίησε αυτή η προτροπή;

Αρχισα να ασχολούμαι με την έρευνα, πρώτα σχετικά με το «δαχτυλίδι» και στη συνέχεια με μια άλλη πατέντα, που θα μας επιτρέπει να αντικαθιστούμε τις άρρωστες βαλβίδες της καρδιάς με ζωικές βαλβίδες, νέας γενιάς. Σιγά-σιγά ολοκληρώσαμε τη μελέτη στα ζώα και θα περάσουμε στην κλινική μελέτη. Εφυγα το '94 για ένα διάστημα στην Αμερική κι έκανα διδακτορικό στη Χημεία, για να εκπαιδευτώ επιπλέον, ώστε να εξελίξω σε συνεργασία με τους ειδικούς τις ιδέες αυτές.

Τι ακριβώς είναι το πρωτοποριακό αυτό «δαχτυλίδι», που το «φορούν» και ζουν με αυτό τόσες χιλιάδες παιδιά;

Στην ανεπάρκεια μιτροειδούς, με απλά λόγια, το αίμα πηγαίνει περισσότερο στην αριστερή κοιλία και αυτή φαρδαίνει. Οταν διορθώνεται η μιτροειδής βαλβίδα, πρέπει ο χειρουργός να βάλει ένα «δαχτυλίδι» για να στενέψει κάπως, σε φυσιολογικό πλαίσιο, τον γνήσιο δακτύλιο της μιτροειδούς. Εκείνη την εποχή, δεν υπήρχε λύση για τα παιδιά σε σχέση με το «δαχτυλίδι» και το ποσοστό επιδιόρθωσης της βαλβίδας γι' αυτά ήταν πολύ χαμηλό. Τα «δαχτυλίδια» από τιτάνιο είναι σκληρά και δεν υπήρχαν παιδικά μεγέθη. Για την καρδιά ενός παιδιού έπρεπε να βρεθεί κάτι που να μας επιτρέπει να διορθώνουμε τις βαλβίδες, αντί να τις αλλάζουμε με την πάροδο των χρόνων. Κατασκευάσαμε, λοιπόν, το νέο «δαχτυλίδι» από μια άλλη ουσία, την πολυδιεξανόνη, η οποία μέσα σε έξι μήνες λιώνει μέσα στον γνήσιο δακτύλιο της μιτροειδούς αφήνοντας στη θέση της ένα περιφερειακό τοίχωμα που, ανάλογα με την ηλικία του παιδιού, μεγαλώνει. Και το παιδί δεν χρειάζεται να υποστεί άλλες επεμβάσεις.

Το παράδειγμα του πατέρα

Ξανασυναντιόμαστε αργά το απόγευμα στο γραφείο του, στον πρώτο όροφο του Hopital Universitaire de Geneve. Ο χώρος μυρίζει κανέλα! Μας δείχνει το μπουκαλάκι με το άρωμα.

«Το φορώ μετά το χειρουργείο, με ζωντανεύει».

Μου θυμίζετε την Πόλη κι αυτό που λέτε εκεί, ότι η κανέλα φέρνει κοντά τους ανθρώπους.

Μα κάθε τι μέσα μου είναι σε συνάρτηση με την Πόλη...

Μιλήστε μου για τον πατέρα σας.

Ηταν παθολόγος, αρχίατρος του παιδικού νοσοκομείου Μπαλουκλί στην Κωνσταντινούπολη. Οταν χάσαμε τη μητέρα μας, πολύ νωρίς, τα παράτησε και είπε ότι θα μεγαλώσει τα παιδιά του. Εγώ ήμουν 10 και η αδελφή μου 11 χρόνων. Ηταν μια δύσκολη επιλογή, γιατί ήταν νέος και μπορούσε να ξαναφτιάξει τη ζωή του, όπως και να εξελιχθεί ως επιστήμονας, διέθετε τα προσόντα. Στον Αγιο Στέφανο, είχαμε μια μονοκατοικία όπου έκανε και το ιατρείο του. Από το πρωί ώς το βράδυ ήταν με τους ασθενείς του και δύο μέρες τη βδομάδα εξέταζε δωρεάν τους φτωχούς. Αφήστε που έβγαζε από την τσέπη του όλα τα λεφτά που είχε και τους τα έδινε για ν' αγοράσουν φάρμακα.

Η φιλανθρωπία είναι βίωμά σας, λοιπόν.

Εκείνος ήταν αληθινός φιλάνθρωπος. Ο πατέρας μου διάβαζε με το κερί, για να σπουδάσει. Επειδή ο παππούς μου είχε χάσει τα πάντα με τη Μικρασιατική Καταστροφή, δεν είχε τη δυνατότητα να του αγοράσει ούτε τα βιβλία της Ιατρικής. Κι όταν μιλούσαμε, μου έλεγε: «Σκοπός σου να μην είναι τα χρήματα, αλλά τα έργα. Και να μη γυρνάς την πλάτη σου στις ανάγκες των άλλων». Σ' όλη του τη ζωή, ο ίδιος δεν κέρδισε λεφτά.

Εσείς, αλήθεια, τι άνθρωπος είστε;

Πιστός βαθιά - προέρχομαι από θρησκευτική οικογένεια. Κοιτάζω να κάνω καλά πράγματα, γιατί αυτό καλύπτει μιαν ευαίσθητη πλευρά του χαρακτήρα μου. Και δεν έκλεισα ποτέ τα μάτια μου στους άλλους… Λέω ότι ο Θεός σού δίνει τα υπόλοιπα, όταν έχεις ένα θετικό προορισμό στη ζωή σου.

Αυτή η ισχύς που οι χειρουργοί έχετε απέναντι στους άλλους ανθρώπους, ένα είδος «παντοδυναμίας», πώς επηρεάζει το χαρακτήρα σας;

Καλή ερώτηση αυτή. Στην καρδιοχειρουργική, όμως, υπάρχουν ορισμένες φορές και επιπλοκές. Και όταν συμβαίνει αυτό, αναρωτιέσαι σε ποιο σημείο τα πράγματα δεν πήγαν σωστά. Οταν ο γιατρός έχει συναίσθηση της ευθύνης του, είναι σε συνεχή αυτοκριτική για να βελτιώσει την εμπειρία του και να μειώσει τις πιθανότητες των επιπλοκών. Δεν αφήνεται στο αίσθημα αυτής της ισχύος.

Οι δυσκολίες, δηλαδή, γίνονται το μέτρο του.

Ακριβώς. Τη δύναμη σου τη δίνουν όχι οι επιτυχίες, αλλά το μέτρο, η επίγνωση ότι ως χειρουργός έχεις ν' αντιμετωπίσεις προβλήματα και επιπλοκές, οι συνέπειες των οποίων είναι απόλυτες: χάνεις τον ασθενή και κάποιες φορές οι ασθενείς είναι παιδιά. Και τότε το ψυχικό κόστος είναι τεράστιο. Οταν, πάλι, πετύχεις, όπως σήμερα, που ήταν ένα πολύ δύσκολο περιστατικό, με 50-50 πιθανότητες, νιώθεις χαρά. Εγώ ξέχασα κάθε κόπωση και είπα… «εντάξει, πέρασες ακόμη μια λευκή νύχτα, αλλά έκανες σωστή δουλειά κι έσωσες μια ζωή». Εάν ο χειρουργός δεν το αισθάνεται αυτό, σημαίνει ότι έχει χάσει κάτι το βασικό από την οντότητά του.

«Θυσίασα την επαφή με τα παιδιά μου»

Υπάρχουν στιγμές που αποζητάτε διαφυγές;

Ναι! Οι δύο θείες μου από την Πόλη, που μένουν στην Αθήνα και οι οποίες δεν έχουνε παιδιά. Απέναντί τους έχω ευθύνες και προσπαθώ να περνώ μαζί τους ορισμένες στιγμές, στην Ελλάδα που λατρεύω. Μετά, το καλοκαίρι ταξιδεύω στην Ιταλία, στη Βερόνα για να ακούσω όπερα κι έπειτα πηγαίνω στην Αίτνα.

Στο ηφαίστειο;

(Γελάει από την έκπληξή μου). Στο ηφαίστειο, ναι. Εχει μεγάλη ενέργεια, βγάζει συνέχεια καπνό... Και μου αρέσει να το παρατηρώ. Μένω σε ένα ξενοδοχείο απέναντι ακριβώς και τη νύχτα, να το βλέπατε, ο καπνός δημιουργεί ένα λευκό πανόραμα, είναι καταπληκτικό! Οταν βλέπετε τον καπνό, αισθάνεστε τη δύναμη της γης. Και την αντιλογία του συμπαντικού κόσμου, που δεν έχει σύνορα, με τον οριοθετημένο ατομικό μας κόσμο.

Και τι συμβαίνει τότε, έχει επιβολή σ' εσάς αυτή η εικόνα;

Ναι. Και σκέφτομαι την εξέλιξη του ανθρώπου. Τι είναι εκείνο που κάνει τον άνθρωπο να περνά από μια θετική σε μια αρνητική κατάσταση; Οταν αισθάνομαι την ανάγκη να συγκεντρωθώ σε άλλα θέματα, εκτός της επιστήμης μου, παίρνω τα τετράδιά μου και γράφω. Στο ηφαίστειο μένω με τις ιδέες μου, σε ένα νησί, μακριά… και είναι η μοναδική στιγμή που διακόπτω για λίγο την επαφή με το νοσοκομείο.

Σε διλήμματα ως προς την κατεύθυνση της ζωής σας βρεθήκατε;

Οχι, είχα μια κατεύθυνση, της θετικής πράξης και της συνεισφοράς στον κόσμο. Στην πορεία, απλώς μου έχουν γεννηθεί ερωτήματα για τη μεταφυσική διάσταση των πραγμάτων.

Την αποδέχεστε.

Μάλιστα. Κι επιχειρώ μέσα από διαβάσματα και προσωπικές σκέψεις ένα είδος διαλογισμού, χωρίς βέβαια αυτός να είναι αντίλογος στην επαγγελματική μου ζωή. Στην επιστημονική μου ζωή έχω κανόνες, έχω όρους και αυστηρό αυτοέλεγχο, είναι μια διαφορετική πραγματικότητα. Η Ιατρική απαιτεί ρεαλιστική προσέγγιση. Μόνο που ξέρω ότι έξω από αυτή την πραγματικότητα υπάρχει και η μεταφυσική διάσταση.

Σε ποια γλώσσα γράφετε;

Στη γαλλική γλώσσα, γιατί σε αυτή διάβασα πολλά βιβλία Φιλοσοφίας. Στο Παρίσι είχα το χρόνο να διαβάσω κι εκτός καρδιοχειρουργικής - ο Σαρτρ μού αρέσει, «ο διάβολος είναι οι άλλοι». Δεν πιστεύω στη λεγόμενη «κρίση» ή «καταδίκη» μετά το θάνατο. Ο Θεός είναι αγάπη, δεν είναι «εκεί» για να μας περάσει από έλεγχο, ο έλεγχος είναι εδώ.

Ποια είναι η κύρια αξία σας;

Η οικογένεια. Η ιστορία της οικογένειάς μου αρχίζει από τον 8ο αιώνα, μια βυζαντινή οικογένεια που εξελίχτηκε ώς τη σύγχρονη εποχή. Ως Ελληνας της διασποράς, θα πω και η πατρίδα.

Πώς φέρνετε το χρόνο στα μέτρα σας;

Με πειθαρχία. Εδώ, στην Ελβετία, εάν θέλεις να έχεις ακαδημαϊκή ζωή, πρέπει να κάνεις δημοσιεύσεις και αυτό το νοσοκομείο ζητάει σημαντική δουλειά στον κλινικό τομέα. Τα Σαββατοκύριακα της ζωής μου τα πέρασα μελετώντας, ώστε να μπορώ να διευθύνω και να μεταδώσω στους φοιτητές όσα έμαθα.

Τι θυσιάσατε;

Την επαφή με τα παιδιά μου, τον πιο θετικό έλεγχο στη ζωή τους, που για να υπάρξει πρέπει να περάσεις χρόνο μαζί τους - δυστυχώς δεν μπόρεσα να το κάνω. Να δημιουργήσω αυτή τη σχέση. Ο Κωνσταντίνος σήμερα είναι 22 χρόνων, σπουδάζει Νομικά στη Σορβόνη και ο Αλέξανδρος είναι μικρότερος, πηγαίνει ακόμη σχολείο.

Τι ανταποκρίνεται βάσιμα στην ευαισθησία σας;

Οι συγκεκριμένες στιγμές ευτυχίας, που δίνει το χαμόγελο των παιδιών που έγιναν καλά. Αύριο, το ξέρετε, πετάω για την Ινδία στις 4.30 π.μ., φτάνω η ώρα δύο της νύχτας και την επομένη το πρωί, ώρα έξι, πρέπει να είμαι στο χειρουργείο.

Πόσα χειρουργεία μπορεί να κάνετε εκεί, με την ομάδα σας;

Εξαρτάται από τις ανάγκες, και πέντε ταυτόχρονα.

Τι κάνετε για να διατηρείτε τη φυσική σας κατάσταση;

Δεν κάνω τίποτα, δεν έχω ούτε λεπτό. Ετρεχα πέντε χιλιόμετρα τη μέρα, αλλά τα παράτησα. Ομως, δεν καπνίζω, προσέχω τον τρόπο διατροφής, τρώω λίγο - το πρωί ένα μήλο, το μεσημέρι δεν προλαβαίνω να φάω, το βράδυ όταν επιστρέψω, ένα ψητό ψάρι συνήθως, με λαχανικά.

Το αγαπημένο σας πολίτικο φαγητό ποιο είναι;

Είναι…(γελάει) το ιμάμ μπαϊλντί, το απολαμβάνω στις θείες μου. Και πρέπει η μελιτζάνα να έχει μείνει αρκετά στο νερό, για να χάσει τελείως την πικράδα της, αλλιώς δεν τρώγεται.

Τελικά, εσείς οι Πολίτες είστε όλο μυστικά… της κουζίνας, της ζωής…

Αυτό είναι! Ενας τρόπος ζωής, η νοοτροπία των μυστικών μας…

«Ο Θεός μού έδωσε μια ορισμένη ζωή...»

Είναι μετά τις 11 η ώρα το βράδυ και βγαίνουμε μαζί από το HUG, στα φωτισμένα quai της λίμνης, η συνέντευξη έχει τελειώσει, «κλείσαμε» μιάμιση μέρα με τα διαλείμματα των επεμβάσεών του.

Εσείς, που κάθε στιγμή είστε σ' επαφή με τη ζωή και το θάνατο, βρήκατε έστω μια απάντηση στα ερωτήματά σας;

Αυτό που ένιωσα είναι ότι ο Θεός μού έδωσε μια ορισμένη ζωή, ορισμένες μέρες που είναι η ύπαρξή μου σε αυτό τον κόσμο και μια θετική φύση αγάπης. Οτι μου «ζητάει»να δώσω νόημα σε αυτή τη ζωή, χτίζοντας κάτι το θετικό, όχι μόνο για τα προσωπικά μου, αλλά και για τους άλλους - αυτό αντιλαμβάνομαι. Και ξέρω ότι, όταν ο άνθρωπος μεγαλώνει και ρίχνει μια ματιά στο παρελθόν, κάνει έναν απολογισμό πράξεων: «από πού ξεκίνησα και πού έφτασα».

Εσείς τι «απαντάτε» στον Θεό σας;

Οτι τον «συναντώ»καθημερινά, μέσα από την προσωπική μου συγκρότηση και ακριβώς γιατί ένας χειρουργός ισορροπεί πάντα ανάμεσα σε δύο ενδεχόμενα: είτε να κάνει ένα λάθος με ολέθριες συνέπειες είτε να σώσει μια ζωή. Η σωστή απόφαση, για την κατάλληλη τεχνική που θα ακολουθήσει, βασίζεται στην επιστημονική του γνώση αλλά και στην εσωτερική του δύναμη.

Οταν είστε στον Tρίτο Kόσμο, σε ξεχασμένα σημεία της Γης, πώς νιώθετε;

Εκεί ηύρα, νομίζω, κάτι που μπορεί να κτίσει το νόημα της ψυχής μου. Οι χώρες, όπως η Ελβετία, δεν με έχουν ανάγκη - εγώ σήμερα αδειάζω αυτή την έδρα, κάποιος άλλος θα πάρει τη θέση μου. Σ' εκείνα, όμως, τα μέρη όπου δεν υπάρχει η δυνατότητα εκπαίδευσης, η παρουσία μας έχει μεγάλη σημασία. Κανείς δεν μπορεί να καταλάβει, αν δεν το ζήσει, την άμεση ανάγκη που έχουν τα παιδιά σε αυτές τις χώρες, από ανθρώπους που είναι έτοιμοι να προσφέρουν ό,τι εμείς, ακόμη και σε συνθήκες κινδύνου. Ποτέ δεν το σκέφτηκα αυτό, γιατί δεν έχω φόβους στη ζωή μου. Κι εάν δεν είχα οικογένεια, θα μπορούσα να τα παρατήσω όλα και να ζήσω εκεί. Οσο… για τις τελικές υπαρξιακές απαντήσεις, τις έχει ο Θεός κι αυτή είναι η καλή πλευρά της ζωής. Με την αναζήτηση μπορεί να φτάσουμε σε ένα ανώτερο πνευματικό επίπεδο, κάνοντας θετικές πράξεις και δίνοντας κίνητρο στους άλλους ανθρώπους να βοηθήσουν. Και τότε, θα μπορούμε μια μέρα να πούμε «έκανα κάτι που θα μείνει»!

Φυτεύοντας τον «σπόρο» της καρδιοχειρουργικής: Το πρωτοποριακό μοντέλο δράσης του ιδρύματος «Coeurs pour tous»

To «Coeurs pour tous» ήταν ελβετικός οργανισμός που αναδιαμορφώθηκε ως φιλανθρωπικό ίδρυμα τον Ιούνιο του 1998 από τον καρδιοχειρουργό Αυξέντιο Καλαγκό και ομάδα γιατρών και νοσηλευτών του νοσοκομείου HUG, με σκοπό να χειρουργούνται δωρεάν άπορα παιδιά στις χώρες κυρίως του Τρίτου Κόσμου, να δημιουργείται νοσηλευτική υποδομή και να εκπαιδεύεται στην καρδιοχειρουργική μια μεγάλη ομάδα από το ιατρικό δυναμικό κάθε χώρας. Δύο μήνες μετά την ίδρυση του συλλόγου, εφαρμόστηκε το μοντέλο-πιλότος δράσης στη Γεωργία, όπου στήθηκε η πρώτη Παιδοκαρδιοχειρουργική Κλινική στην Tιφλίδα. Kατόπιν, εστάλη ο απαραίτητος εξοπλισμός, ενώ Γεωργιανοί γιατροί και νοσηλευτές εκπαιδεύτηκαν επί ένα χρόνο στη Γενεύη. Ακολούθησαν: Μαυρίκιος, Ερυθραία, Μαρόκο, Καζαμπλάνκα, Αίγυπτος, Αλγερία, Ινδία, Βενεζουέλα, Mαδαγασκάρη. Στη Mοζαμβίκη, το ίδρυμα δρα σε συνεργασία με τον αγγλικό σύλλογο του Mαγκντί Γιακούμπ «Η αλυσίδα της ελπίδας».

Tο «Coeurs pour tous», που μέχρι σήμερα έχει δώσει μια «νέα ζωή» σε 9.000 παιδιά, χρηματοδοτείται από μεγάλες δωρεές και από τα έσοδα της πατέντας «Kalangos ring». Κάθε χρόνο απαιτούνται για τις δραστηριότητες αυτές δύο έως τρία εκατομμύρια ευρώ.

Προς τον κ. Υπουργό Δικαιοσύνης, διαφάνειας και ανθρωπίνων δικαιωμάτων

Φέρες 10 Ιουνίου 2010

Κύριε Υπουργέ,

Ονομάζομαι Γιώργος Αποστολόπουλος και ζω, σήμερα, στον Έβρο.

Μέχρι πριν από επτά χρόνια ζούσα στην Κομοτηνή, όπου διατηρούσα και εργαζόμουν σκληρά σ΄αυτή, μια μικρή επιχείρηση παροχής υπηρεσιών ασφαλείας (security) η οποία βούλιαξε το 2003, κάτω από το βάρος μιας άσχημης συγκυρίας προσωπικών λαθών και λανθασμένων επιλογών, μιας άσχημης περιπέτειας με την υγεία μου, ψεύτικων υποσχέσεων εκ μέρους της πολιτείας και νόμων φτιαγμένων έτσι που να μη μ΄αφήσουν ν΄αναπτυχθώ παραπάνω από όσο χρειαζόταν για να μπορώ να πληρώνω τις υποχρεώσεις μου προς το δημόσιο.

Το δημόσιο, που ήθελα δεν ήθελα, το είχα συνεταίρο στην, κατά τα άλλα «ατομική» επιχείρησή μου. Ένας συνεταίρος που μόνο έπαιρνε απ΄το ταμείο, χωρίς ποτέ να δώσει τίποτα, χωρίς ποτέ να δουλέψει δίπλα μου στα ατέλειωτα ξενύχτια των φυλάξεων, χωρίς ποτέ να τρέξει μαζί μου στον ψυχοφάγο αγώνα για την είσπραξη των οφειλόμενων. Δεν επιδοτήθηκα ποτέ, Υπουργέ μου. Ούτε το βοήθημα που δινότανε στους νέους επαγγελματίες πήρα, γιατί, λέει, το επάγγελμά μου δεν ήταν στη λίστα. Όποιος άνοιγε ένα ψιλικατζίδικο για να απασχοληθεί αυτός και η γυναίκα του, το έπαιρνε αυτό το βοήθημα. Εγώ που φύλαξα μια πόλη και τη βιομηχανική της περιοχή δεν πήρα ποτέ τίποτα!

Ήρθατε τότε, οι πολιτικοί, και μου μιλήσατε για ανάπτυξη της Θράκης. Υποσχεθήκατε νόμους που θα φέρνανε επενδύσεις και δουλειά στον τόπο. Και με γελάσατε, κύριε. Δώσατε άπειρα χρήματα σε ψευτοεπενδυτές για να επιχειρήσουν στον τόπο μου. Ήρθανε οι απατεώνες – φίλοι της εκάστοτε κυβέρνησης- και στήσανε εργοστάσια – φαντάσματα για να αναπτύξουνε τάχα την παραμεθόριο περιοχή. Υποσχεθήκανε εκατοντάδες θέσεις εργασίας, συμφωνήσανε μαζί σας να απασχολήσουν ντόπιους άνεργους και στην συνέχεια λειτουργούσανε με έξι – εφτά άτομα προσωπικό κι αυτούς ξένους.

Δεν ελέγξατε ποτέ αν τήρησαν τη συμφωνία οι φίλοι σας. Αντίθετα συνεχίσατε να τους χρηματοδοτείτε. Κι όταν αυτοί τα μάζεψαν κι έφυγαν αφήνοντας πίσω τους κι άλλους άνεργους, εσείς πάλι δεν κάνατε τίποτα. Δώσατε στους ανθρώπους αυτούς χρήματα, που δεν ήταν δικά σας, για να αναπτυχθεί η Θράκη. Κι εκείνοι πήγαν και επένδυσαν τα χρήματα αυτά στις γειτονικές χώρες και βοήθησαν την ανάπτυξή στη Βουλγαρία και τα Σκόπια, αφήνοντας στη Θράκη μόνο χρέη και ακάλυπτες επιταγές, βυθίζοντας μικρομάγαζα σαν το δικό μου. Κάντε μια βόλτα στη ΒΙ.ΠΕ. Κομοτηνής, δείτε τα κουφάρια των ανεκπλήρωτων υποσχέσεων, δικών σας και δικών τους και θα καταλάβετε τι λέω.

Σε μια κίνηση απελπισίας, τότε, πήρα μια στίβα ακάλυπτες επιταγές που με είχανε φορτώσει αυτοί τους οποίους είχατε χρυσοπληρώσει για να με «αναπτύξουν» και πήγα στον Εισαγγελέα της έδρας ζητώντας του βοήθεια. Μου απάντησε πως δεν μπορεί να κάνει τίποτα, επειδή οι οφειλέτες μου ήταν ανώνυμες εταιρείες και πως θα πετούσα τα λεφτά μου αν προσπαθούσα να τους πιέσω να με πληρώσουν. Είχε δίκιο ο άνθρωπος και είναι ο μόνος που μου είπε την αλήθεια. Δεν τον άκουσα. Ξόδεψα εκατομμύρια σε δικηγόρους και κλητήρες, χωρίς ποτέ να πάρω κάτι απ΄τα χρωστούμενα. Σήμερα δεν έχω χρήματα να πληρώσω ένα δικηγόρο να μου παρασταθεί στη δύσκολη στιγμή μου. Το καλύτερο απ΄όλα; Το κράτος – συνεταίρος ήθελε το μερτικό του κι απ΄τα λεφτά που δεν εισπράχτηκαν ποτέ!

Με αδικήσατε Υπουργέ μου της δικαιοσύνης. Δεν φροντίσατε όταν τους δίνατε τα χρήματα, να φτιάξετε και τους κατάλληλους νόμους ώστε με τα χρήματα αυτά να κάνουν πράξεις τις υποσχέσεις. Μου τάξανε ανάπτυξη και μου δώσανε «πέτσινες» επιταγές. Μου τάξατε επιτυχία και μου φέρατε καταστροφή.

Τον καιρό της «δόξας» μου ήμουν απ΄τους αγαπημένους σας. Ένας πετυχημένος ντόπιος επιχειρηματίας, που έδινα δουλειά σε περισσότερο κόσμο απ΄όσο οι Χρυσοεπιχορηγούμενες Α.Ε.- πελάτες μου, πρόεδρος σε τρείς συλλόγους και μέλος του Δ.Σ. άλλων έξι, αγαπητός στην τοπική κοινωνία, απ΄τους πρώτους καλεσμένους στις διάφορες εκδηλώσεις και δεξιώσεις σας. Μέχρι που μου προτείνατε να γίνω δημοτικός σύμβουλος. Πιστεύατε, τότε, πως η παρουσία μου δίπλα σας θα τόνιζε τη λάμψη σας, νομίζατε πως θα μπορούσα να επηρεάσω ψηφοφόρους προς όφελός σας. Εκεί σας γέλασα, μια φορά κι εγώ. Ποτέ δεν είπα σε κανέναν, ούτε στη γυναίκα και τα παιδιά μου, ποιόν να ψηφίσει.

Με χειροκροτούσατε όταν, για χρόνια, με δικά μου έξοδα, επάνδρωνα το πυροφυλάκιο της Νυμφαίας, τη νύχτα, αφού η Πυροσβεστική Υπηρεσία δεν είχε το απαιτούμενο προσωπικό για να το κάνει. Με βραβεύσατε, γιατί ήμουν απ΄τους πρωτεργάτες που έστησαν το παράρτημα της Ελληνικής Ομάδας Διάσωσης στη Ροδόπη Με αποκαλούσατε ραχοκοκαλιά της οικονομίας τότε. Σήμερα, που δεν έχω να πληρώσω φυσικοθεραπευτή για τον διαλυμένο μου αυχένα, δε με θυμάται κανείς σας.

Ήμουν η καλύτερη παρέα, τότε, όπου βρισκόμουν γινόταν γλέντι.

Σήμερα, οι λίγοι φίλοι που μου απομείνανε, τις λίγες φορές που με επισκέπτονται, μου φέρνουν για δώρο τα αντικαταθλιπτικά μου, που ξέρουν πως δεν έχω τη δυνατότητα να αγοράσω. Το σπίτι μου ήταν πάντοτε γεμάτο κόσμο, τότε. Σήμερα ζω σ΄ένα καλύβι στο Δέλτα του Έβρου, ξεχορταριάζοντας αυλές, σκάβοντας μπαξέδες και ξεναγώντας τους επισκέπτες στο βάλτο για να επιβιώσω. Δεν παραπονιέμαι, πληρώνω τα λάθη μου. Πληρώνω όμως και τα δικά σας λάθη κι αυτό είναι αδικία κύριε Υπουργέ της δικαιοσύνης.

Κι εδώ ήρθατε και με βρήκατε κι εδώ με χειροκροτήσατε, γιατί ήμουν , λέει, ο ακρίτας και ο φύλακας των συνόρων. Και πάλι με γελάσατε. Λίγα χρόνια μετά, θελήσατε –στο όνομα κάποιας τάχα πράσινης ανάπτυξης και για λογαριασμό των συμφερόντων που θέλουνε να φτιάξουν bungalows στο Δέλτα- να με διώξετε κι από δω. Από ακρίτας έγινα καταπατητής απ΄τη μια μέρα στην άλλη!

Έτσι πήγε η ζωή μου, αυτή ήταν η επαφή μου με την πολιτεία και τους πολιτικούς της. Όπου ανταμώσαμε με πιάσατε κορόιδο, όποτε με ζυγώσατε ήταν για να με εκμεταλλευτείτε.

Με κοροϊδέψατε για χρόνια όταν οι δάσκαλοί μου στο σχολειό μου μαθαίνανε πως ο Τούρκος είναι ο εχθρός μου, όταν οι αξιωματικοί μου στο στρατό μου μιλάγανε για τη γενοκτονία των Ελλήνων της Μικρασίας ή με κοροϊδέψατε όταν είπατε πρόπερσι πως οι πρόγονοί μου πέθαναν λόγω συνωστισμού; Ποιο απ΄τα δύο είναι αλήθεια και ποιο ψέμα; Η γιαγιά μου πάντως που πέθανε δείχνοντας προς την Αίνο, μίλαγε για σφαγή.

Με κοροϊδέψατε όταν με κάνατε έφεδρο αξιωματικό, γιατί τάχα ήμουν καλύτερους απ΄τους άλλους. Μου πήρε χρόνια για να καταλάβω ότι απλά μου κλέψατε έξι επί πλέον μήνες απ΄τη ζωή μου και πως με θέλατε μόνο για να κάνω το άχαρο κομμάτι της δουλειάς και για να πληρώσω στο τέλος τα υλικά που είχανε χάσει οι επαγγελματίες του στρατού σας. Κανείς δε θα θυμάται σήμερα εκείνο το τρελό παιδί που το ΄87, χωρίς να του το ζητήσει κανείς, πέρασε νύχτα το ποτάμι, με το κουπί, για να δει αν οι Τούρκοι είχαν φέρει άρματα απέναντι. Κανείς, εκτός ίσως από κείνον τον συνταγματάρχη που με κοίταγε με γουρλωμένα μάτια, όταν του ΄λεγα πως στην άλλη όχθη δεν υπάρχει ψυχή.

Μα την έκφραση του προσώπου του, εγώ δε θα την ξεχάσω ποτέ. Ήταν το παράσημό μου εκείνο το βλέμμα. Κι ήταν καλύτερο απ΄οποιοδήποτε παράσημο θα μπορούσε να μου δώσει κάποιος από σας. Με κοροϊδέψατε όταν κάνατε πως δε βλέπατε τα 4 ένσημα που μου κόλλαγε ο εργοδότης μου, ενώ δούλευα 7 μέρες τη βδομάδα, 12 ώρες τη μέρα, για να μη χάσω τη δουλειά, να θρέψω τα παιδιά μου, να τα μεγαλώσω με αξιοπρέπεια, χωρίς να ζητώ ενίσχυση από γονείς και πεθερικά.

Με κοροϊδέψατε όταν μου τάξατε προκοπή κι ένα καλύτερο μέλλον αν έστηνα τη δική μου επιχείρηση και με εξαπατήσατε λέγοντάς μου πως είναι υποχρεωτικό να ασφαλιστώ, για να μου φυλάξετε τα χρήματα που πιθανόν δεν θα μπορούσα να αποταμιεύσω μόνος μου για την περίθαλψη και τα γεράματά μου. Με ξεγελάσατε όταν μου είπατε πως δεν μ΄αφήνετε να διαλέξω μόνος τον ασφαλιστικό μου φορέα, γιατί ο μόνος αξιόπιστος ήταν αυτός που διαλέξατε εσείς για λογαριασμό μου. Κι ύστερα πήρατε τα χρήματα αυτά και τα παίξατε, τα χάσατε στο τζόγο, στο χρηματιστήριο, στα δομημένα ομόλογα. Και συνεχίζετε να με κοροϊδεύετε κυνηγώντας τους απατεώνες με άσφαιρες επιτροπές και εξεταστικές του τύπου: «όσα κόμματα, τόσα πορίσματα», που δε θα στείλουν ποτέ κανένα κλέφτη στη φυλακή και το ξέρουμε όλοι.

Εγώ όμως θα πάω στη φυλακή Υπουργέ μου. Το δικαστήριο εξέδωσε απόφαση εξάμηνης φυλάκισης μου, επειδή δεν πλήρωσα τις εισφορές μου στο ΤΕΒΕ από το 2006 μέχρι το 2009. Μα η επιχείρησή μου βούλιαξε το 2003. Από τότε είμαι ανασφάλιστος. Τι μου προσέφερε όλα αυτά τα χρόνια το ΤΕΒΕ; (μπορεί εσείς να το λέτε ΟΑΕΕ, αλλά ο λαός σας το λέει ΤΕΒΕ, κύριε, και είναι η πιο σφιχτή θηλιά στο λαιμό του κάθε επαγγελματία).

Τι τους χρωστάω; Γιατί να τους πληρώσω; Τι θα μου προσφέρουν; Το ταμείο το βουλιάξατε εσείς, όχι εγώ. Όλοι πια ξέρουν πως ο μεγαλύτερος οφειλέτης προς τα ταμεία, ο χειρότερος κακοπληρωτής είναι το κράτος. Πήγε κάποιος από σας φυλακή για να πάω κι εγώ;

Γιατί να φυλακιστώ; Μήπως εγώ δεν ήθελα να είμαι ασφαλισμένος; Τα λεφτά μου έχασα. Δεν έκλεψα, δεν εξαπάτησα κανέναν. Μαζί με την επένδυσή μου έχασα και τα καλύτερα χρόνια της ζωής μου. Τόσος κόπος, τόσα όνειρα και τόσο μεράκι πήγαν χαμένα. Έχασα και την αξιοπρέπειά μου. Έγινα «αυτός που φαλίρισε», «αυτός που βάρεσε κανόνι». Επειδή είμαι φτωχός θα με φυλακίσετε; Τι θα κερδίσει το κράτος μ΄εμένα στη φυλακή; Τίποτα, αντίθετα θα επιβαρυνθεί με την διατροφή και την ιατροφαρμακευτική μου περίθαλψη.

Ποιο έγκλημα διέπραξα ώστε να χρειάζομαι σωφρονισμό; Κανένα και το ξέρετε. Ποιος κινδυνεύει από μένα και μου πρέπει εγκλεισμός; Κανείς και το γνωρίζετε. Με κλείνετε μέσα, για να εκβιάσετε εμένα και μέσα από μένα τους δικούς μου ανθρώπους, να σφιχτούν, να βρουν λεφτά, να πληρώσουν για να με βγάλουν. Για να μπορέσετε να συντηρήσετε την απάτη που εσείς λέτε ΟΑΕΕ κι εγώ ΤΕΒΕ, με τους εκατονταπλάσιους απ΄όσους χρειάζεται υπαλλήλους και τις μισές παροχές σε σχέση με τις εισφορές, από οποιαδήποτε ιδιωτική ασφαλιστική εταιρεία. Για να΄χετε κάπου να διορίζετε τους δικούς σας ανθρώπους, να μαζεύετε τους ψήφους.

Όμως όχι κύριε. Τούτη τη φορά δεν πιάνομαι κορόιδο. Ούτε εγώ ούτε οι δικοί μου έχουμε τα χρήματα, αλλά και να τα΄χα δεν τα΄δινα. Χίλιες φορές κρατούμενος, παρά ξανά κορόιδο. Το χρέος προς την πατρίδα μου το΄καμα. Το χρέος προς το κράτος, την πολιτεία σας –που καμιά σχέση δεν έχει με την πατρίδα μου έτσι πως την καταντήσατε- θα το πληρώσω στο κελί. Δεκάρα δε σας δίνω, γιατί δεν την αξίζετε, γιατί δε δουλέψατε για να την δικαιούστε.

Αλλάξατε πολλοί Υπουργοί δικαιοσύνης όλα αυτά τα χρόνια. Κανείς δεν είχε την τιμιότητα να πει: «αυτός ο νόμος που φυλακίζει νοικοκύρηδες γιατί φτωχύνανε, είναι άδικος, τον καταργώ». Μα αυτή η ανοησία πρέπει επιτέλους να σταματήσει. Ξέρετε Υπουργέ μου ότι σήμερα στη χώρα μας χρειάζεται κανείς περισσότερα χρήματα για να κλείσει μια επιχείρηση από όσα για να την ανοίξει; Ξέρετε άραγε πόσες εκατοντάδες χιλιάδων πολιτών είναι επιχειρηματίες μόνο στα χαρτιά και ψάχνουν μεροκάματο για να΄χουνε να φάνε; Επιχειρηματίες φαντάσματα, φορτωμένοι με νεκρές επιχειρήσεις που το μόνο που προσφέρουν πια είναι ποσοστιαίες μονάδες σε κάποιες κάλπικες στατιστικές. Σας βολεύει να λέτε πως είμαστε χώρα αυτοαπασχολούμενων;

Άνθρωποι σαν και μένα, σήμερα, δεν προσφέρουν τίποτα στην κοινωνία. Όχι γιατί δε θέλουν, αλλά γιατί δεν τους αφήνει το πτώμα που κουβαλούν στη ράχη τους. Γιατί δεν απλοποιείτε τα πράματα; Ίσως αν απαλλαγούμε απ΄το νεκρό βάρος να μπορέσουμε να προσφέρουμε κάτι στο σύνολο. Χρεοκοπημένοι είμαστε, όχι πεθαμένοι. Γιατί μας στερείτε το δικαίωμα της δεύτερης προσπάθειας; Εσείς αν δεν εκλεγείτε με την πρώτη, δε θα ξαναβάλετε υποψηφιότητα την επόμενη τετραετία; Αν δεν πάει καλά το εκλογικό σας ποσοστό, θα πάτε στη φυλακή;

Όλα αυτά βέβαια ισχύουν για μας τους μικρούς. Οι άλλοι οι μεγάλοι, οι φίλοι και σπόνσορες, όσες φορές χρεοκοπούν, άλλες τόσες επιδοτούνται. Κι αυτοί που πήραν τις επιδοτήσεις κι έφυγαν συνεχίζουν τη ζωή τους στη βίλλα τους στην Κούβα ή πάνε και ρίχνουν τη θαλαμηγό τους πάνω στις ξέρες του Αιγαίου. Εγώ ο εχθρός της έννομης τάξης πάω στη φυλακή, επειδή δεν είχα να πληρώσω για την ασφάλειά μου, για το γιατρό του παιδιού μου. Δικαιοσύνη Υπουργέ μου!

Αλλάξανε πολλοί λειτουργοί της Δικαιοσύνης όλον αυτόν τον καιρό. Κανείς δεν είχε τα κότσια να πει: «αυτός ο νόμος που κλείνει σπίτια είναι άτιμος. Δεν τον εφαρμόζω». Και πώς να το κάνετε; Κάτι τέτοιοι νόμοι είναι που γεμίζουν τα δικαστήρια με κατηγορούμενους, που δίνουν δουλειά στους συναδέλφους σας δικηγόρους. Κι αυτής της κυρίας με την παλάντζα, που χετε πάνω απ΄τα κεφάλια σας, δεν της βάλατε το πανί για να μη βλέπει ποιόν δικάζει, το βάλατε για να μη βλέπει ο κόσμος πως της τα΄χετε βγάλει τα μάτια από τη ρίζα. Και μάλλον την κουφάνατε κι όλας. Αλλιώς, δεν μπορεί, κάτι θ΄άκουγε απ΄το κλάμα ενός ολόκληρου λαού.

Ερήμην με δικάσανε, Υπουργέ μου. Δεν με ειδοποιήσανε να πάω στο δικαστήριο. Ίσως για να μην ακούσουνε αυτά που σου γράφω σήμερα. Δεν είναι που δε με βρήκανε, ξέρανε που μένω όταν ήταν να μου κοινοποιήσουν την απόφαση. Αυτή είναι η δικαιοσύνη, αυτή η διαφάνεια κι αυτά τα ανθρώπινα δικαιώματα που υπηρετείτε. Με κοροϊδέψατε όταν μου μιλήσατε για αλλαγή, με εξαπατήσατε όταν μου υποσχεθήκατε επανίδρυση του κράτους. Τίποτα δεν αλλάξατε, τίποτα δεν επανιδρύσατε. Ψέματα μου είπατε. Εκτός τόπου και χρόνου είσαστε όλοι σας. Έχετε χάσει κάθε επαφή με την πραγματικότητα και το λαό σας.

Μετατρέψατε το κοινοβούλιο σε μια εισπρακτική Α.Ε. που το μόνο που κάνει είναι να ψάχνει τρόπους και να ψηφίζει νόμους για να πάρει όσο γίνεται περισσότερα χρήματα απ΄τον πολίτη. Οι πολίτες σας αποκαλούν κλέφτες εκεί έξω αλλά μάλλον δεν το ακούτε ή αν το ακούτε δεν φαίνεται να σας απασχολεί. Οι πολίτες δε νοιάζονται αν τα χρήματα που πήρατε ήταν μίζα ή προεκλογική χορηγία. Πως θα διαπραγματευτεί μετεκλογικά ο Υπουργός με τον επιχειρηματία που του ΄δωσε χρήματα προεκλογικά για να γίνει Υπουργός; Ίσως στη δικαιοσύνη να περνούν τέτοια τερτίπια και η διαφορετική ονοματοδότηση του «δώρου» να αθωώνει. Η κοινή γνώμη όμως δεν γελιέται πια. Για τον απλό πολίτη τα πράματα είναι απλά: ή πήρες χρήματα ή δεν πήρες.

Ο κόσμος εδώ έξω έχει σχεδόν πειστεί ότι η μεγαλύτερη περιπέτεια της δημοκρατίας στην Ελλάδα δεν ήταν η χούντα αλλά η μεταπολίτευση. Το δίλλημα πλέον δεν είναι αν θα κυβερνήσει το ένα κόμμα ή το άλλο αλλά αν αυτός που θα μας απαλλάξει από σας θα είναι λοχίας, λόγιος ή επιχειρηματίας. Κι αυτό είναι ντροπή για κάθε δημοκράτη και για κάθε Έλληνα. Ξεφτιλίσατε τη δημοκρατία μέσα στο ναό της, το κοινοβούλιο. Ποιος μπορεί να μου εξηγήσει πως γίνεται σ΄ένα κοινοβούλιο που θέλει να λέγεται δημοκρατικό, να υπάρχουν κομματικές γραμμές; Γιατί ο δημοκρατικά εκλεγμένος βουλευτής πρέπει να ψηφίσει ενάντια στη θέληση των ψηφοφόρων του και της περιοχής που τον εξέλεξε για να προασπίσει τα συμφέροντά της και γιατί αν δεν το κάνει ο αρχηγός τον διώχνει από το κόμμα; Δεν αντιπροσωπεύει εμένα εκεί; Για να στηρίζει τον αρχηγό του τον έστειλα;

Είναι δημοκρατικό να διορίζει ο αρχηγός υπουργούς που δεν έχουν εκλεγεί απ΄το λαό; Αν είναι τι τους θέλουμε τους βουλευτές; Μόνο για να τους πληρώνουμε; Ας ψηφίζουμε έναν αρχηγό, να διαλέγει ποιους θέλει για υπουργούς, να κάνει τα κουμάντα του όπως καταλαβαίνει. Βλέπετε; Μόνοι σας απαξιωθήκατε. Εσείς κάνατε τον κόσμο να πιστέψει πως δεν σας χρειαζόμαστε, πως ο βουλευτής το μόνο που κάνει είναι θεατρινίστικα ξεσπάσματα, άσκοποι λόγοι γεμάτοι βερμπαλισμούς και επίδειξη ρητορικής δεινότητας και στο πηλίκον ουδέν!

Γιατί η υπουργός παιδείας στέλνει το παιδί της σ ένα σχολειό (ΙΒ θαρρώ το λένε) από το οποίο δεν μπορεί να μπεί παρά μόνο σε πανεπιστήμια του εξωτερικού; Δεν της κάνουν τα Ελληνικά; Υπουργός παιδείας είναι, ας τα κάνει καλύτερα. Εμένα όταν οι κόρες μου παίρνανε το πτυχίο τους από τα ΙΕΚ καμάρωνα Και συγχρόνως έκλαιγα που δεν είχα τα λεφτά να τις στείλω κάπου ψηλότερα.

Έτσι όπως κλαίω και σήμερα, στη σκέψη πως το 3,5 χρονών παληκαράκι μου (ένα δώρο που μου΄στειλε ο Θεός στα 47 μου, τότε, να γλυκάνει τη δυστυχία μου, να διώξει απ΄το χέρι μου το όπλο που μέρα με τη μέρα ζύγωνα πιο κοντά στο κεφάλι μου, να μου ξαναδώσει δύναμη και θέληση για ζωή) που είναι κολλημένο πάνω μου σα βδέλλα, θα πρέπει να ζήσει μακρυά μου όσο καιρό θα είμαι κρατούμενος. Για μένα, βλέπετε, δεν είναι τίτλος τιμής να μεγαλώνει το παιδί μου χωρίς πατέρα.

Σήμερα θα τις έστελνα κι εγώ έξω γιατί θα θεωρούσα ντροπή να μάθουν τα παιδιά μου γράμματα στο εκπαιδευτικό σύστημα που έδιωξε τη Χαρά Νικοπούλου απ΄το Μεγάλο Δέρειο.

Αυτά κι άλλα πολλά τέτοια κουβεντιάζει ο λαός σας σήμερα, Υπουργέ μου. Αυτά ρωτάει κι απαντήσεις δεν παίρνει. Δεν ήταν αναρχικοί, ούτε αντιεξουσιαστές που φωνάζανε τις προάλλες να καεί η βουλή. Άνθρωποι σαν εμένα ήτανε και σαν το συχωρεμένο τον πατέρα μου. Άνθρωποι που πιθανόν να μην έχουν ξαναπάει σε συλλαλητήριο ποτέ τους. Και το «να καεί» δεν ήταν μίσος ούτε κακία. Η τελευταία, η απελπισμένη λύση είναι. Όταν δεν αποδίδει κανένα άλλο μέσο, βάζεις φωτιά στο χωράφι για να ξεφορτωθείς τα ζιζάνια. Αυτό σας φώναξε ο κόσμος. Μα ούτε κι αυτό τ΄ακούσατε. Τίποτα δεν ακούτε πια.

Αμπαρωμένοι σ΄ένα δικό σας κόσμο, πολύ μακριά απ΄το δικό μου κι ακόμη μακρύτερα απ΄τον πραγματικό, θωρακισμένοι, κυκλωμένοι από σωματοφύλακες μη σας πειράξει κανείς, από μυαλοφύλακες μη τυχόν κι αλλάξει η σκέψη σας, από ψυχοφύλακες, μήπως αγγίξει κανείς την ψυχή σας και ξεφύγει κάποιο ίχνος ανθρωπιάς, από διορισμένους κόλακες που σας γλύφουν λέγοντας πως ότι κάνετε είναι σωστό και φροντίζουν να μη δείτε ποτέ την πραγματικότητα, απόμακροι κι απρόσιτοι, άτολμοι και άβουλοι εκτελεστές των εντολών που σας δίνουν ξένοι, πειθήνια όργανα μιας θολής παγκόσμιας διακυβέρνησης, στην οποία κάποιοι λίγοι από σας θα είναι κάτι λίγο κι υπόλοιποι, μαζί με μας, απολύτως τίποτα.

Τέλειωσε η εποχή σας κύριε. Μόνοι σας την τελειώσατε. Δεν θα΄χει πιά λαοθάλασσες στις συγκεντρώσεις σας. Ούτε οι «βολεμένοι» θα΄ρχονται πια από φόβο μη τους πάρει κι αυτούς η μπάλα. Ήδη άρχισαν να σας «κράζουν» στο δρόμο. Ο λαός ψάχνει να βρει αλλού τη σωτηρία. Δεν πιστεύουμε πως θα δώσουν τη λύση οι ξενόφερτοι σωτήρες, όσα δανεικά κι αν φέρουν, ούτε οι ξενοσπουδαγμένοι μας πολιτικοί που τά ΄μαθαν όλα εκεί έξω, εκτός απ΄το πώς σκέφτεται και αντιδρά ο λαός που ήρθανε να κυβερνήσουν. Ούτε και στους παλιότερους έχουμε εμπιστοσύνη. Επί 36 χρόνια οι ίδιοι άνθρωποι μας πήγαν απ΄το κακό στο χειρότερο, εξαφάνισαν τον όποιο πλούτο παρήγαγε η χώρα. Τι άλλαξε σήμερα και θα μας πάνε στο καλύτερο;

Και ούτε το: «δεν είμαστε όλοι ίδιοι» περνάει πιά. Αν υπάρχουν καλοί και κακοί στο κοινοβούλιο, τότε τα πράματα είναι απλά. Αν οι καλοί είστε περισσότεροι διώξτε τους κακούς. Αν πάλι είναι οι κακοί περισσότεροι ας σηκωθούν να φύγουν οι καλοί, να ξέρουμε τι μας γίνεται. Μα ούτε το ΄να θα γίνει ούτε τ΄άλλο. Η καρέκλα έχει κόλλα, έτσι δεν είναι; Ή μήπως είναι μέλι;

Έτσι είναι και το ξέρω, κύριε. Και, αντίθετα από σας, τις αποφάσεις μου τις έχω πάρει. Την ερχόμενη βδομάδα θα πάω στον κ. εισαγγελέα της Κομοτηνής για να εκτελέσει την ποινή που μου επέβαλε. Με το κεφάλι ψηλά θα πάω, να πληρώσω για τα λάθη μου, το μεγαλύτερο απ΄τα οποία είναι που πίστεψα σε σας και το νόμο σας και σας άφησα να με ξεγελάσετε τόσες φορές.

Κι αφού ξεχρεώσω ότι χρωστώ στην πολιτεία σας, θα περάσω στην απέναντι πλευρά του ποταμιού, να ζητήσω απ΄τους γειτόνους να με αφήσουν να στήσω εκεί το καλύβι μου. Είναι φιλόξενοι άνθρωποι, δε φαντάζομαι να μου αρνηθούν. Από κει και πέρα, όταν η χώρα που ζώ με πληγώνει, θα πονάει λιγότερο γιατί δεν θα είναι η πατρίδα μου. Δεν φεύγω χωρίς να πληρώσω το λογαριασμό, δεν με λένε Χριστοφοράκο και θέλω τα παιδιά μου να συνεχίσουν να φέρουν το όνομά μου με περηφάνια.

Θα φύγω για να ζήσει ο γιός μου μακριά από σας, μη μάθει πως φερθήκατε στον πατέρα του και γίνει αντιεξουσιαστής για να σας χτυπήσει. Γιατί εξουσία εξασκείτε όχι διακυβέρνηση. Γιατί εξουσιάζετε, δεν διοικείτε. Γιατί η εξουσία είναι βία και βία θα φέρει.

Δεν έγραψα για να ζητήσω χάρη, δε σας την κάνω τέτοια χάρη. Δε θέλω κάποιο ρουσφέτι, θέλησα να μιλήσω στον υπουργό της δικαιοσύνης, για τις αδικίες που, χρόνια τώρα, βασανίζουν τον τόπο μου και τους ανθρώπους του. Δεν έγραψα την ιστορία της ζωής μου, την ιστορία του Θρακιώτη μικρομεσαίου της γενιάς μου σας αφηγήθηκα και την ιστορία του πολιτικού της γενιάς σας έτσι όπως την είδαμε εμείς.Θέλησα να μοιραστώ την πίκρα μου με τον Υπουργό, γιατί είμαι σίγουρος πια πως τα βογγητά του λαού δεν φτάνουν στα υπουργεία και αυτό είναι αδικία κύριε Υπουργέ της δικαιοσύνης.

Γιώργος Κ. Αποστολόπουλος

"Η σκέψη είναι η σκέψη της σκέψης. Φως γαληνεμένο. Η ψυχή είναι με μια λέξη ότι υπάρχει: η ψυχή είναι η μορφή των μορφών. Γαλήνη ξαφνική, απέραντη, πυρακτωμένη: μορφή των μορφών.

Ο Τάλμποτ επανέλαβε:

- Με τη βοήθεια Εκείνου που περπάτησε στα κύματα. Με τη βοήθεια Εκείνου….

- Γύρισε τη σελίδα, είπε ήσυχα ο Στέφεν. Δεν βλέπω τίποτα.

- Ορίστε κύριε; Είπε ήσυχα ο Τάλμποτ, απλά σκυμμένος μπροστά.

Το χέρι του γύρισε τη σελίδα. Στύλωσε το κορμί του και συνέχισε πάλι, έχοντας τώρα μόλις θυμηθεί Εκείνον που περπάτησε πάνω στα κύματα. Κι εδώ η σκιά του σκεπάζει κι αυτές τις δειλές καρδιές, και την καρδιά και τα χείλη του χλευαστή, και τα δικά μου. Σκεπάζει τ’ ανήσυχα πρόσωπα εκείνων που του παρουσιάσαν το νόμισμα του φόρου. Τα του Καίσαρος τω Καίσαρι και τα του Θεού τω Θεώ. Βλέμμα αργό από μάτια σκοτεινά, μια πρόταση αινιγματική να υφάνουν πάλι και πάλι οι αργαλειοί της εκκλησίας. Αληθινά.

Αίνιγμα, μαντέψτε το.

Ο πατέρας μου μού ‘δωσε σπόρους να σπείρω.

Ο Τάμποτ έκλεισε το βιβλίο του και το πέταξε μέσα στο χαρτοφύλακά του.

- Σας ρώτησα όλους σας; Ρώτησε ο Στέφεν.

- Μάλιστα κύριε. Χόκευ στις δέκα, κύριε.

- Μισή μέρα, κύριε, Πέμπτη.

- Ποιος μπορεί να απαντήσει σ’ ένα αίνιγμα; Ρώτησε ο Στέφεν.

- Ένα αίνιγμα, κύριε; Ρωτήστε εμένα, κύριε.

- Ένα δύσκολο, κύριε

- Αυτό είναι το αίνιγμα, απάντησε ο Στέφεν..

Ο πετεινός λάλησε

Ο ουρανός ήταν γαλανός

Οι καμπάνες του καλού Θεού

Κτυπούσαν έντεκα.

Είναι ώρα, για αυτή τη φτωχή ψυχή

Να πάει στους ουρανούς.

Τι είναι;"

Ειδικά αφιερωμένο στον Λεωνίδα Νικολούζο, που μετάφρασε για πρώτη φορά στην Ελλάδα ολόκληρο τον Οδυσσέα του Τζεημς Τζόυς και εκδόθηκε από τις εκδόσεις Παϊρίδη. Ενα έργο και μια προσφορά που την λησμόνησαν όλοι.

Υπερβολή των ημερών; Η συνεχόμενο θέατρο όπου το υποκείμενο για πρώτη φορά στην ιστορία του Θεάτρου είναι απών και μένει μόνο ο μηχανισμός ως τέρας μυθιστορήματος του Κάφκα; Κάποιος , κάπου άλλου - το μνημόνιο - επιβάλλει και κάποιοι που εμείς ψηφίσαμε για άλλη όμως αιτία και για άλλους λόγους είναι υποχρεωμένοι να υπακούσουν. Δηλαδή καταργείται το σύνταγμα; Μήπως έχουμε περάσει σε ένα άλλο είδος διακυβέρνησης της χώρας; Γιατί βγαίνουν οι υπουργοί και κλαίνε στα παράθυρα; Ποιος θα δάνειζε σε έναν κλαμένο πρόσωπο χρήματα; Για την Μικρασιατική καταστροφή για παραδειγματισμό οδηγήθηκαν 6 άτομα στο εκτελεστικό απόσπασμα; Τι είδους δικαιοσύνη θα αποδοθεί εδώ ή δεν υπάρχουν ευθύνες; Αλλά οι ερωτήσεις είναι μέσον κοινωνικοποίησης δεν επιδέχονται απαντήσεις. Πάνω απ' όλα να κρατηθεί ο μηχανισμός του θεάτρου, η αυτομάγευση. Ο Νάρκισσος που βλέπει το είδωλο του και το ερωτεύεται. Γιατί το μόνο άνοιγμα που μπορεί να κάνει προς τον άλλον είναι αυτό το είδωλο. Έτσι και ο μηχανισμός της εξουσίας αναγνωρίζει μόνο τον ίδιο του μηχανισμό. Έτσι η κυβέρνηση στο μνημόνιο πριμοδοτεί τις τράπεζες με 30 δισεκατομμύρια γιατί αυτό είναι το ειδωλό της και από την άλλη κόβει τα 150 ευρώ στον συνταξιούχο γιατί αυτός είναι πράγμα res. Την ίδια ώρα οι άλλοι εαυτούληδες "φυγάδευσαν" από τις τράπεζες 20 δισεκατομμύρια ευρώ και για αυτό το λόγο παρ' όλη την βοήθεια οι τράπεζες υποβαθμίζονται. Οι πλούσιοι έχουν βγάλει πλέον τα χρήματά τους έξω. Οι λιγότερο πλούσιοι τα έχουν μετατρέψει σε λίρες. Η κυρίαρχη και εδώ αξία είναι ο εαυτός μου. Η προσωπική σωτηρία. Δηλαδή η αξία που γέννησε αυτή την κόλαση δεν την αμφισβητεί κανένας.

Το ψέμα συνεχίζεται επι της οθόνης και προς το παρών εμείς τα υποκείμενα της ιστορίας έχουμε μείνει παγωμένοι γιατί αν εξεγερθούμε θα χαρούν οι άλλοι που έχουν ποντάρει στην καταστροφή της Ελλάδος αν δεν εξεγερθούμε τότε χαίρονται οι δικοί μας κυβερνώντες που μαζί με όλα τα κόμματα της λεγόμενης αντιπολίτευσης συνεχίζουν τις προσπάθειες αυτής της συνεχούς αδιάλειπτης δίψας για εξουσία και για χρήμα…

Κι ακαρτέρει κι ακαρτέρει φιλελεύθερη λαλία το' να κτύπαε τάλλο χέρι από την απελπισιά.

Του Δ.Κ. ΠΑΠΑΪΩΑΝΝΟΥ

Το θέμα το σημερινό αφορά τους δήμους του Πηλίου, κυρίως γιατί η ανάπτυξη είναι στοιχείο συνταιριασμένο με την ιστορία κάθε τόπου, τη μυθολογία του και την πραγματικότητά του, η οποία παράγει στοιχεία ενότητας και εσωτερικής συνοχής που μόνο κακό φέρνουν όταν διασπώνται.

Αλλά επίσης είναι και ένα ενθύμημα του μυθικού «θετού πατέρα και δασκάλου» της ανθρωπότητας Κενταύρου Χείρωνος , ο οποίος, αρνούμενος την αθανασία, «απελευθέρωσε ένα άλλο σύμβολο της γνώσης -τον Προμηθέα- τον Τιτάνα που έδωσε στους ανθρώπους τη φωτιά».

Αρνούμενος την αθανασία αυτός ο δάσκαλος του Ασκληπιού, του Αχιλλέα και τόσων άλλων, ο γιος του Κρόνου και της νύμφης Φιλύρας, μόνος του «γεφυρώνει το χάσμα μεταξύ της φύσης και του πολιτισμού». Το χάσμα που αφήνουμε εμείς οι επίγονοι να ανοίγεται...

Συνήθως κάθε μορφή αποσκίρτησης από την κυρίαρχη συναίνεση, αναφέρει ο Jacques Ranciere, ονομάζεται λαϊκισμός. Αλλά, όπως λέγει ο ίδιος, «λαϊκισμός» είναι «το βολικό όνομα στο οποίο υποκρύπτεται η οξυμμένη αντίφαση ανάμεσα στη λαϊκή νομιμότητα και στην επιστημονική νομιμότητα, η δυσκολία της κυβέρνησης της επιστήμης να αποδεχθεί τις εκφάνσεις της δημοκρατίας». Στην παλιά Ελλάδα λοιπόν το «μέγα Πήλιον» (Σιμωνίδης) αποτελούσε πάντα μια ενότητα. Μάλιστα δύο φορές ο Ομηρος χρησιμοποιεί τη λέξη «εινοσίφυλλον» για να περιγράψει περιοχές με δάση: «Την πρώτη φορά για την Ιθάκη και τη δεύτερη για να απεικονίσει το Πήλιο... το βουνό των τρεμάμενων φύλλων (Ιλιάδα, Ραψωδία β')». Την εικόνα του αέρα που φυσούσε μέσα από τα πυκνά του δάση. «Εινοσίφυλλον» λοιπόν και όχι μόνο αυτό, αλλά οι θεοί ακούμπησαν την Οσσα στον Ολυμπο και απάνω στην Οσσα το Πήλιο, για να είναι ο ουρανός «αμβατός». Για να έχει ο άνθρωπος τρόπο να «ψαύει» τον ουρανό για να έχει «πρόσβασιν επί τον ουρανόν». Και ο Ερμής, απαντώντας στον Χάροντα που θεωρούσε απίθανη μια τέτοια μεγαλουργία, έλεγε: «Ο δε γεννάδας Ομηρος από δυοίν στίχοιν αυτίκα ημίν αμβατόν εποίησεν τον ουρανόν, ούτω ραδίως συνθείς τα όρη».

Σήμερα με τον «Καλλικράτη» -ή καλύτερα με το όνομα του Καλλικράτη, γιατί ο παλιός Ελληνας αρχιτέκτονας δεν θα σκεφτόταν μια τέτοια «ασέβεια»- το μισό Πήλιο προς τη μεριά του Βόλου εντάσσεται στον αστικό ιστό παύοντας να είναι βουνό ή ορεινός δήμος επί το νεοελληνικότερον. Το υπόλοιπο διατηρεί τον ορεινό του χαρακτήρα. Τα μπροστινά του χωριά προς τον Βόλο, όπως ο Δήμος Πορταριάς (Πορταριά υψόμετρο 650 μέτρα, Κατηχώρι υψόμετρο 450 μέτρα, Σταγιάτες υψόμετρο 340 μέτρα, Αλλη Μεριά κ.λπ.) δεν ενώνονται με τη Ζαγορά - Μούρεσι (Ζαγορά υψόμετρο 400 μέτρα, Μούρεσι υψόμετρο 400), των οποίων ο νέος δήμος, όπως λέει το σχέδιο «χαρακτηρίζεται ως ορεινός», αλλά με την αστική περιοχή του Βόλου-Νέας Ιωνίας. Μια καθαρά ορεινή αγροτική και τουριστική περιοχή -αν εξαιρέσεις το κάτω της άκρο, την «Αλλη Μεριά», επίσης αγροτική και τουριστική περιοχή- παύει να ορίζεται ως τέτοια και προσαρτάται στον αστικό ιστό διασπώντας την πολιτιστική, παραγωγική και πραγματική ενότητα του Πηλίου. Ενος βουνού «ανεμοσφάραγου» (Πίνδαρος), για τους ανέμους που συνταράσσουν τα δάση του, «υλήεν», για την πλούσια ξυλεία του, «αιπύ», για τους ψηλούς γκρεμούς του (Ησίοδος) και «πολυφάρμακον» για την ποικιλία των βοτάνων του (Ηρακλείδης). Αν θυμηθούμε δε και τον Γ. Δροσίνη που έγραφε στον ύμνο του για το Πήλιο «η πλάση η παντοδύναμη κι' απόνετη μητέρα», «μάζεψε από όλα τα βουνά τη μοιρασμένη χάρη, Την έσμιξε και σ' έπλασε, Βουνό βουνών καμάρι», ίσως αναλογιστούμε την επιχειρούμενη διάσπαση της αρμονίας του. Δήμοι με χαρακτηριστικά διαφορετικά και παράδοση ξεχωριστή εμπλέκονται, ενώ η νέα αρχιτεκτονική του «Καλλικράτη», η οποία στηρίζεται στην ανάγκη «σχεδιασμού και υλοποίησης» της περιφερειακής ανάπτυξης, φαίνεται να θεωρεί ότι μια ορεινή αγροτική περιοχή μπορεί να έχει «κοινό τρόπο επιχειρηματικότητας» με μια πεδινή, αστική, βιομηχανική και τουριστική περιοχή. Και από τη μια μεριά θεωρείται ορεινός ο δήμος με υψόμετρο 400 μέτρων, ενώ δεν θεωρείται ορεινός ο δήμος που περιλαμβάνει χωριά με υψόμετρο 650 μέτρων. Οχι, είναι κάμπος και αστική περιοχή.

Ο «Καλλικράτης» μπορεί να χαρακτηρισθεί μια πραγματικά φιλόδοξη προσπάθεια αναδιάρθρωσης της χώρας, αλλά φυσικά όταν ένα σχέδιο «προτείνεται» σε μια δημοκρατική πολιτεία δεν μπορεί να έχει τα χαρακτηριστικά της πολιτικής μοναδικότητας. Η ανάπτυξη αποτελεί ασφαλώς καθήκον μιας σύγχρονης κυβέρνησης, λαμβάνοντας ωστόσο υπόψη την ιδιαίτερη σύνθεση της πολιτιστικής και ιστορικής παράδοσης ενός τόπου. Είναι κατανοητό ότι η αναγκαιότητα μπορεί να επιτάσσει απόλυτες λύσεις οργάνωσης, όμως και αυτές οι απόλυτες λύσεις δεν μπορεί παρά να βασίζονται σε αυτό που συνήθως λέγεται «αξιοποίηση των τοπικών και περιφερειακών συγκριτικών πλεονεκτημάτων». Ποια προσαρμογή λοιπόν γίνεται στις ανάγκες της πράσινης ανάπτυξης, όταν ένας ουσιαστικά ορεινός δήμος με αμιγώς γεωργικό και τουριστικό χαρακτήρα και δικιά του ντοπιολαλιά, αντί να ενωθεί με δήμους του ιδίου τύπου ενώνεται με δήμους αστικού χαρακτήρα, «αστικοποιείται» για να χρησιμοποιήσουμε «σύγχρονη ορολογία». Σαν να ενώνεται ο Δήμος Πειραιά με την Πάρνηθα και να ισχυριζόμαστε ότι αποτελούν μια ενότητα ανάπτυξης... Και τότε θα λέμε π.χ. «αν η πρόοδος δεν προοδεύει τούτο οφείλεται στους καθυστερημένους;».

Οι ανύπαντρες κοπέλες του Πηλίου παρακαλούν τον Αγιο Θεόδωρο να τους δείξει τη μοίρα τους, ποιον άνδρα θα πάρουν λέγοντας: «Αγι' μ' Θόδουρι μ' καλέ μ'/ κι καλέ μ' θαυματουργέ μ'/ απ' την έρημου πιρνάς/ κι τις μοίρες χιριτάς/ αν εύρεις κι τι μοίρα μου/ να τηνε χαιριτήσεις/ Πλιένουμε δε σκουπίζουμι/ να 'ρθει να μι σκουπίσ'./ Βράζου στάρι κι κριθάρ'/ στ' Αη-Θουδουριού τη χάρ'/ κι όποιους είνι να μι πάρ'/ να 'ρθει να τουν 'δω του βράδ'». Εμείς εν συνόλω να παρακαλέσουμε να μάθουμε κατά πού κουρουκλάν' οι κουτσιμπάνες τ'ς αυτοδιοίκησ' ή τι τέξεται η Γιάνν'ς η Ραγκούσ', κατά την πηλιορείτικη ντοπιολαλιά; Και βέβαια μετέπειτα ούτως ή αλλέως θα το διασκεδάσουμε με πηλιορείτικα συρτά, αν βρούμε καμιά από τις εκπομπές του Παύλου Γεραμάνη ή τον δίσκο της «Λύρας», «Τα Πηλιορείτικα», που έχει εξαντληθεί πια.

Στην ουσία εκείνο που κανείς αποζητά είναι να διατηρηθεί ο συμβολισμός του βουνού, που θα χαθεί στον αστικό ιστό. Το πουκάμισο του Κένταυρου που γλιστρά ανάμεσα στα φύλλα να τυλιχθεί στο κορμί μας, να βρούμε τα νερά του βουνού, που έλεγε ο Σεφέρης. «Εχοντας για δάσκαλο ένα πλάσμα μισό ανθρώπινο και μισό θηρίο, που σημαίνει ότι μαθαίνει κανείς πώς να χρησιμοποιεί τη μία και την άλλη φύση, και ότι η μία δίχως την άλλη δεν μπορεί να διαρκέσει».

* Διάλογος Μενίππου και Χείρωνος

Φοβάμαι οτι ευαισθησίες σαν κι αυτές ανήκουν στην ου- τοπία. Καθώς επιλέγεται ότι είναι χρηστικό και δυστυχώς οι ευαισθησίες η αίσθηση της ιστορίας ως καθ' όλον σώμα δεν αφορά παρά τους ξένους (με την έννοια της διαχείρίσης κοινών εννοιών) εις τους οποίους ως φαίνεται ανήκωμεν κ. Παπαϊώαννου.

Ας το διασκεδάσουμε λίγο.

Μας αποκαλούν γουρούνια, PIIGS (Portugal, Italia, Irland.Greece & Spain). Δηλαδή είμαστε πέντε μικρά γουρουνάκια. Γουρουνάκια μολυσμένα, φορείς της γουρουνίσιας επιδημίας. Μια επιδημία που ονομάζεται δημόσιο χρέος και από αυτή έχει μολυνθεί όλη η Ευρώπη.

Στην περίπτωση πτώχευσης ενός Γουρουνιού, οι πιστωτές του είναι κι αυτή σε δεινή θέση . Τα ευρωπαϊκά κράτα πρέπει να σώσουν τα γουρούνια για να σωθούνε τα ίδια. Η Ελλάδα έχει δημόσιο χρέος που ανέρχεται στα 236 δις δολλάρια, η Πορτογαλία 286 δις, η Ιρλανδία 867 δις, η Ισπανία, 1.100 δις και η Ιταλία η μεγάλη μολυσμένη φτάνει στα 1.400 δις δολλάρια.

Τα Γουρούνια χρωστάνε το ένα στο άλλο. Η Ελλάδα χρωστάει 9.6 δις δολάρια στην Πορτογαλία που χρωστάει 58 στην Ισπανία και πρέπει να δώσει και 14 στην Ιρλανδία. Ένα παιγνίδι με καθρέφτες είναι το χρέος και στο τέλος μπορεί να μείνουν όλοι με την μπουκάλα στο χέρι. Αν πτωχεύσει η Ελλάδα, η Ευρώπη μπορεί να σωθεί, η δύναμη της κρούσης του χρέους της στα άλλα Ευρωπαϊκά κράτη είναι προς το παρόν διαχειρίσιμη. Αν πτωχεύσει η Ιταλία η Ισπανία, το ευρώ σταματάει να υπάρχει. Όσο πιο μεγάλο είναι το δημόσιο χρέος ενός ευρωπαϊκού Γουρουνιού, τόσο πιο γρήγορη είναι η μόλυνση και τα αποτέλεσμά της καταστροφικά. Τα γουρούνια έζησαν πάνω από τις δυνατότητές τους με τις δυνατότητες των άλλων. Οι άλλοι άφηναν να ζήσουν πάνω από τις δυνατότητές τους με την προϋπόθεση να αγοράζουν από αυτούς, όπλα, δάνεια, κατανάλωση. Στην πραγματικότητα δεν έκαναν κάτι λιγότερο από τα στελέχη της Λίμαν Μπράδερ. Αντί να δίνουν "τοξικά δάνεια" σε ανθρώπους που δεν είχαν εγγυήσεις για την αποπληρωμή τους έδιναν σε χώρες που ήξεραν από πριν ότι δεν μπορούσαν να πληρώσουν. Γιατί τα έδιναν τα δάνεια; Μα είναι απλό τα μεταφερόμενα golden boys ήθελαν άμεσες επιτυχίες στο δανεισμό και σε ποιον θα δανείσεις; σε αυτόν που έχει ή σε αυτόν που δεν έχει; Τάιζαν τα γουρούνια, τα έτρεφαν αλλά τα γουρούνια μολύνθηκαν. Και η επιλογή είναι απλή ή σώζεις το γουρούνι για να σώσεις το ευρώ σου η το αφήνεις να πτωχεύσει ώστε να βγάλει κάτι ο Σόρος που έχει στοιχηματίσει από καιρό στο θάνατο των γουρουνιών. Ηθικό δίδαγμα τα γουρούνια ποτέ δεν πεθαίνουν δεν τους σκιάζει λάσπη καμιά και σουβλάκια καλά ετοιμάζουν γουρουνίσια με χρέη πολλά.

Ευχαριστώ Beppe Grillo

Ετσι το χωράφι μου που το αφήνω έτσι να μαζεύω τα βότανα θα αποκτήσει κηποτεχνικό και αστική αξία.

Και υμείς βότανα εκ Γερμανίας. ΄Οταν η ψυχή του χώματος εκπλήσσεται από τους ωφέλιμους και τους

χρηστικούς. ΄Οταν θέλουν η φύση να ζητιανεύει το τσιμέντο και την αποκατάσταση.

Το Πήλιο αστικός δήμος.

Ημείς οι αστοί θα απαοκαταστήσωμεν την φύσιν του Πηλίου.

Τόσον όμοια ένας αστικός ιστός και το ορεινόν ή ημιορεινόν Πήλιον.

Μα τόσον όμοια. Η ολέθρια "ποιότητα" του εκλεπτυσμένου μας γούστου.

Ο φατριασμός του αστικού μας πολιτεύματος.

Η πιο ολέθρια "οικονομικολογιότητα" σε μια πολιτική κοινωνία.

Η ηδονή της αυθεντίας ως σημάδι βλακείας.

Τί να πείς δεν παλεύεται το μεγαλοφυές τίποτα.

Πηγή: albusgenius.blogspot.com

Οταν κόβεις τον τόπο σου με χάρακα και γνώμονα μόνο το οικονομικό συμφέρον σου δεν μπορείς να καταλάβεις οτι η γη είναι συνδεδεμένη με τους ανθρώπους και οι άνθρωποι δεν είναι φάσματα, ιδέες είναι ένας κόσμος ολόκληρος, Οπως έλεγε ο Δημητριάδης στο "Πεθαίνω σαν χώρα" "Κόψε από δω, κόψε από κει έκαναν τη ζωή μας οικόπεδο" Και το οικόπεδο μπορεί να καεί, όπως και ο άνθρωπος. Και δεν καταλαβαίνουμε οτι όλα παράγονται από την ιδια λογική... "Τι να πεις δεν παλεύεται το μεγαλοφυές τίποτα'

"Πώς θα σας φαινόταν αν ο προπονητής του Ολυμπιακού έπαιζε 100 εκατομμύρια στο Προ-Πο, ποντάροντας στην ήττα και τον υποβιβασμό της ομάδας του και συνιστώντας στους φίλους του να κάνουν το ίδιο; Τι θα έκαναν οι οπαδοί των Ερυθρολεύκων σε έναν τέτοιο προπονητή;

Αυτό ακριβώς φαίνεται ότι κάνει η τράπεζα Goldman Sachs, κύριος σύμβουλος επί σειρά ετών των Eλληνικών Kυβερνήσεων σε θέματα χρέους και ιδιωτικοποιήσεων, προνομιακός συνομιλητής των Πρωθυπουργών και από τους κύριους Διαχειριστές του Δημόσιου Χρέους μας. Με το ένα χέρι, η Τράπεζα κερδίζει δισεκατομμύρια από τις “Συμβουλές” της και τη «Διαχείριση του Χρέους» της χώρας μας και με το άλλο, «Παίζει» και «Ποντάρει» στην Αγορά των Στοιχημάτων (CDS) στη… Χρεωκοπία της Ελλάδας! Το παιγχνίδι παίζεται σε στενή συνεργασία με το κερδοσκοπικό Hedge Fund του Paul Paulson, που κέρδισε του κόσμου τα λεφτά στην κρίση του 2008.

H Goldman Sachs, φροντίζει ταυτόχρονα να «Υπονομεύει» την Eλληνική «Aξιοπιστία», τινάζοντας στον αέρα τα Eλληνικά Eπιτόκια με Στόχο να Υποχρεώσει την Ελλάδα να Χρεωκοπήσει, για να Κερδίσει και από το «Στοίχημα» που «Πόνταρε» ότι η Ελλάδα θα Χρεωκοπήσει!

Αν δεν χρεωκοπήσει η Ελλάδα Kερδίζει από τα Aυξημένα Eπιτόκια. Aν Xρεωκοπήσει, Kερδίζει από τη Xρεωκοπία!

Κερδίζει, και Φουσκώνοντας τη Φούσκα και Κερδίζει και Ξεφουσκώνοντας τη Φούσκα! Το Μέγα Κόλπο βασίζεται στην «Αρχή»: «Άρπαξε την Επιταγή πριν σκάσει το Καρπούζι”. Στην πραγματικότητα δεν υπάρχει κανένα Καρπούζι. Η Τράπεζα το επινοεί, το Δημιουργεί και το Παρουσιάζει ως Υπαρκτό! Κερδίζει από την Πώλησή του και το αφήνει να Σκάσει… πριν το πάρει στα χέρια του ο Αγοραστής! Πουλάει και Αγοράζει… Αέρα και κερδίζει δισεκατομμύρια με τη στενή Συνεργασία των Διεφθαρμένων Πολιτικών σε βάρος των Άμοιρων Πολιτών!

Δεν είναι πρώτη φορά που το κάνει, είναι η πάγια μέθοδός της, χάρη στην οποία κυριάρχησε στην παγκόσμια χρηματοπιστωτική αγορά, εξοντώνοντας τους ανταγωνιστές. Η Γκόλντμαν γιγαντώνεται απομυζώντας τους πελάτες-θύματα, γι’ αυτό την ονόμασε βαμπίρ=βρυκόλακα η Λιμπερασιόν. Τα ίχνη της εντοπίζονται πίσω από όλες τις φούσκες και οικονομικές καταστροφές (κερδοσκοπία πετρελαίου, μετοχών υψηλής τεχνολογίας κ.ο.κ.).

Η τράπεζα πρωταγωνίστησε στα σάπια στεγαστικά δάνεια, οδηγώντας στην καταστροφή του 2008. Τότε, οι τραπεζίτες ανάγκασαν τις κυβερνήσεις να ξοδέψουν 11.400 δισεκατομμύρια δολλάρια (αν έχετε τρόπο να φαντασθείτε ένα τέτοιο ποσό) για να καλύψουν τις νομότυπες ή μη απάτες των τραπεζών. Αφού σώθηκαν από τη χρεωκοπία, βγάζοντας μάλιστα και κάτι τις, οι τραπεζίτες επανήλθαν στα ίδια βάζοντας στο στόχαστρο ευάλωτα κράτη. Ταυτόχρονα δοκιμάζουν και το Ευρώ πριν προλάβει να κατοχυρωθεί ως ένα δεύτερο εναλλακτικό παγκόσμιο αποθεματικό που θα υπονόμευε την Αμερικανική Κυριαρχία του δολαρίου!

Οι Αμερικανοί λατρεύουν τα παρατσούκλια. Τη CIA τη λένε «The Company», (H Εταιρεία). Τη Μαφία «The Family» (Η Οικογένεια). Την Goldman Sachs «The Firm» (Η Φίρμα). Οι Goldman και Sachs, ήταν δύο Γερμανοεβραίοι μετανάστες. ‘Ιδρυσαν την τράπεζα το 1869, αλλά δεν θα μπορούσαν ίσως να φανταστούν ότι θα γινόταν σήμερα η μεγαλύτερη στον κόσμο, αλλά και μια πραγματική, αν και αφανής, όσο μπορεί, υπερκυβέρνηση του κόσμου.

Η Γκόλντμαν δεν έχει απλώς καλές σχέσεις με την Aμερικανική Kυβέρνηση. Eίναι σε μεγάλο βαθμό, η Kυβέρνηση! Το μυστικό της επιτυχίας της; ‘Εσπαγε πρώτη όλες τις κρατικές ρυθμίσεις και ηθικές δεοντολογίες, ποντάροντας και κερδίζοντας από την χρεωκοπία των πελατών της! Μπορούσε να το κάνει, γιατί είχε ανθρώπους της στην κυβέρνηση και την κεντρική τράπεζα των ΗΠΑ, σε ευρωπαϊκές κυβερνήσεις, σε ευρωπαϊκές κεντρικές τράπεζες και την ίδια την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα.

Επηρεάζει καθοριστικά τις αποφάσεις που διαμορφώνουν την Tραπεζική Aγορά και τις Rυθμίσεις της!

Η αχαλίνωτη κερδοσκοπία της συνέβαλε στο Κραχ του 1929. ”In God we Trust” γράφει κάθε δολλάριο, ΅In Goldman Sachs we Trust”, παρέφρασε ο Τζων Κένεθ Γκαλμπρέιθ, που της αφιέρωσε ένα κεφάλαιο του βιβλίου του για την κρίση. Στις δεκαετίες του “κρατισμού” που ακολούθησαν, η Γκόλντμαν έγινε πιο προσεκτική, έφτιαξε το όνομά της και είχε μάλιστα μότο την “μακροπρόθεσμη απληστία”. Διεύρυνε προσεκτικά την επιρροή της, διεισδύοντας σταδιακά και “φυτεύοντας” τους ανθρώπους της στα βασικά κέντρα οικονομικής εξουσίας ΗΠΑ και Ευρώπης, στις κυβερνήσεις και τις κεντρικές τράπεζες. ‘Ωσπου, οι σταδιακές “Aπελευθερώσεις” της αγοράς χρήματος πέρασαν το κρίσιμο σημείο, στα τελευταία χρόνια Κλίντον, με Υπουργό Οικονομικών τον Ρούμπιν, επιτρέποντας στην τράπεζα να παίξει άγρια το “μεγάλο παιχνίδι” της την οικοδόμηση μιας παγκόσμιας “Αυτοκρατορίας του Χρήματος”. Ένα παράδειγμα ήταν η κατάργηση του νόμου που έβαζε πλαφόν στις Μοχλεύσεις των Επενδυτικών Παιγχνιδιών και και των Στοιχημάτων!

Η Γκόλντμαν εκμεταλλεύθηκε τις “Απελευθερώσεις” και την κατάργηση των περισσότερων φραγμών και ρυθμίσεων (που συχνά προκάλεσε η ίδια), συμπρωταγωνιστώντας στο στήσιμο της μιας φούσκας μετά την άλλη. Μπόρεσε να το κάνει, γιατί επηρέαζε με τους ανθρώπους της καθοριστικά την αμερικανική και ευρωπαϊκή οικονομική πολιτική.

Η μεγάλη ευκαιρία της ήταν η κρίση του 2008. Πρωταγωνίστησε στον μπουμ των στεγαστικών δανείων προς αναξιόπιστους δανειολήπτες, μετά ανακάτεψε τα “τοξικά δάνεια” με υγιέστερα προϊόντα και τα πούλησε ως υγιή. Μετά κερδοσκόπησε εις βάρος των αγοραστών των προϊόντων της στην δευτερογενή αγορά CDS, (Στοιχημάτων) των ασφαλιστικών συμβολαίων έναντι αναξιόπιστων χρεών, επιταχύνοντας την κρίση. Από τη μια κέρδισε μεταπουλώντας στεγαστικά δάνεια, από την άλλη ποντάροντας και συμβάλλοντας στην καταστροφή των προϊόντων της. Κύριο εργαλείο της ήταν η αγορά CDS (Credit Default Swaps), δευτερογενών χρηματοπιστωτικών προϊόντων, ασφαλίστρων έναντι χρεωκοπίας, μια από τις πιο αδιαφανείς και πιο απορυθμισμένες Πρακτικές. Τρεις τράπεζες ελέγχουν το 75% της αγορά. Οι Goldman Sachs, J.P. Morgan και η Γερμανική Deutche Bank.

Όταν ξέσπασε η κρίση, η Γκόλντμαν χρησιμοποιίησε τον άνθρωπό της στην κυβέρνηση, τον Υπουργό Οικονομιών Πόλσον για να αποτρέψει κάθε συνδρομή στις τράπεζες, οδηγώντας στη χρεωκοπία τον κύριο ανταγωνιστή της, τη Λήμαν Μπράδερς. Όταν η Λήμαν χρεωκόπησε, ο Πόλσον άλλαξε αμέσως ρότα και έσπευσε να διασώσει τις υπό χρεωκοπία τράπεζες. Η Γκόλντμαν όχι μόνο απηλλάγη του κύριου ανταγωνιστή, αλλά και κέρδισε 13 δις δολλάρια από το σχέδιο σωτηρίας. (Μια εκπληκτική έρευνα για την Γκόλντμαν Ζακς δημοσιεύεται στο περιοδικό “Τετράδια”, τεύχος 57-58, των εκδόσεων “Στοχαστής”).

Σε αυτή την “Tράπεζα που Tρομάζει”, κατά την έκφραση της Λιμπερασιόν, ανέθεσαν διαδοχικές Eλληνικές Kυβερνήσεις, μετά το 1998, σημαντικό μέρος της Διαχείρισης του Ελληνικού Χρέους και της…Εμπιστεύτηκαν το Μέλλον του Ελληνικού Λαού!

“Η Γκόλντμαν Ζακς είναι παντού”. H φράση ανήκει στον Ματ Ταιμπι, ερευνητή δημοσιογράφο, που υπογράφει μια μεγάλη έρευνα για την Γκόλντμαν στο περιοδικό Rolling Stone. H μέθοδος της Φίρμας είναι ο … εισοδισμός, τόσο επιτυχής που η τράπεζα απέκτησε και δεύτερο παρατσούκλι, αφού την ονομάζουν και “Κυβέρνηση Ζακς”. Επιλέγει στελέχη της, τα κάνει εκατομμυριούχους και μετά τους … βρίσκει δουλειά στις κεντρικότερες θέσεις του παγκόσμιου οικονομικού συστήματος. Ιδού μερικά από τα αστέρια του διεθνούς δικτύου της:

Mario Draghi. Υπεύθυνος ιδιωτικοποιήσεων στην Ιταλία (1991-2001), αντιπρόεδρος Ευρώπης της Goldman Sachs (2001-2006), Διοικητής της Κεντρικής Τράπεζας της Ιταλίας, υποψήφιος για τη θέση του Προέδρου της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας

Otmar Issing. Επικεφαλής οικονομολόγος και αρχιτέκτονας της νομισματικής στρατηγικής της Κεντρικής Ευρωπαϊκής Τράπεζας (1998-06), διεθνής σύμβουλος της Goldman Sachs, Πρόεδρος του Center for Financial Studies στο Πανεπιστήμιο της Φρανκφούρτης. Με πρόσφατο άρθρο του στους Financial Times συγχαίρει τους Ευρωπαίους ηγέτες για τη σθεναρή αντίστασή τους στην καταστροφική, όπως την χαρακτηρίζει, ιδέα μιας ευρωπαϊκής βοήθειας στην Ελλάδα. Η εφημερίδα αναφέρει όλες τις ιδιότητες του αρθρογράφου, πλην αυτής του συμβούλου της Goldman Sachs.

Lloyd Blankfein. Πρόεδρος και Γενικός Διευθυντής της Goldman Sachs. Ο χειρότερος Πρόεδρος και Γενικός Διευθυντής του 2009 κατά το Forbes, πρόσωπο της χρονιάς κατά τους Financial Times. Ετήσια αμοιβή 53 εκατομμύρια δολλάρια.

Henry Paulson. Μετά από 30 χρόνια στη Φίρμα, έγινε Υπουργός Οικονομικών του Μπους!

Lawrence Summers. Σύμβουλος του Κλίντον, του Μπους και του Ομπάμα. Αρχιτέκτονας της φιλελευθεροποίησης του χρηματοπιστωτικού τομέα. Προστατευόμενος του Ρούμπιν, βετεράνου της Φίρμας.

Dan Jester. Στην κυβέρνηση Ομπάμα. Αναμείχθηκε στη διάσωση της ΑΙG, όπου ένα μεγάλο μέρος από το κεφάλαιο που δαπανήθηκε κατέληξε στην Goldman Sachs!

Η επιχείρηση “Χρεωκοπία της Ελλάδας”.

To 1998 η ελληνική κυβέρνηση έθεσε ως κύρια επιδίωξη την ένταξη στην ΟΝΕ. Τα νούμερα δεν έβγαιναν. Η Αθήνα θα μπορούσε ίσως να περιορίσει τη φοροδιαφυγή των μεσαίων-ανώτερων κοινωνικών στρωμάτων που δεν συνηθίζουν να πληρώνουν φόρους, αφήνοντας την στήριξη του κράτους στους μισθωτούς και συνταξιούχους (που ταυτόχρονα κατηγορούν ως… ανεπρόκοπους). Θα μπορούσε να περιορίσει την «Παραοικονομία» ή το κόστος της «Διαφθοράς». Θα μπορούσε να σκεφτεί άλλες Αναπτυξιακές Στρατηγικές. Προτίμησε τον εύκολο, αν και πανάκριβο, δρόμο, το Μασκάρεμα του Χρέους. Για να το κάνει απευθύνθηκε, σύμφωνα με τους New York Times και τη Wall Street Journal, στη διαβόητη Goldman Sachs!

Για τη συνεργασία αυτή την εγκαλεί τώρα και ζητά να πληροφορηθεί τι έγινε η Κομισιόν. Γράφει σε μια έρευνά του το γαλλικό Μαριάν:

“Για την πιο μεγάλη Τράπεζα του κόσμου, η Πατρίδα της Δημοκρατίας μετετράπη σε… Αγελάδα προς Άρμεγμα…

¨Όταν ο Γκάρυ Κον προσγειώνεται στο αεροδρόμιο Ελευθέριος Βενιζέλος, το 2001, οι έλληνες αξιωματούχοι τον περιμένουν όπως τον Μεσσία…O Κώστας Σημίτης αποφασίζει να βάλει τον λύκο μέσα στο μαντρί”. H Γκόλντμαν Σακς, γράφει το περιοδικό, “διαφθείρει” την ελληνική κυβέρνηση “πείθοντάς” την ότι μπορεί με τα προϊόντα της να χρηματοδοτεί τις δαπάνες της. Η Γκόλντμαν βγάζει 300 εκατομμύρια δολλάρια, για να κρύψει η ελληνική κυβέρνηση, όλο κι όλο, ένα δάνειο ενός δις. 30% αμοιβή σε βάρος του ελληνικού δημοσίου πάει για το «νταβατζηλίκι» της Goldman Sachs!

Ο οίκος αξιολόγησης Μούντις καλύπτει την επιχείρηση αξιολογώντας με άριστα την Ελλάδα! Η ατιμωρησία οδηγεί σε μονιμοποίηση των πρακτικών. Το τελευταίο από αυτά τα προϊόντα είναι ο “Titlospe”, δάνειο 5,3 δις το 2009.

Με τη μέθοδο αυτή, η Αθήνα χρησιμοποίησε διάφορα δομημένα προϊόντα για να κρύψει το πραγματικό ύψος του χρέους επιτρέποντας στην Ελλάδα να εκπληρώσει τεχνικά, όχι όμως και ουσιαστικά, τα κριτήρια του Μάαστριχτ, πρακτική που άρχισε το 1998 και συνεχίστηκε μέχρι τις αρχές του 2009. Η Γκόλντμαν, η Εθνική Τράπεζα και η ελληνική κυβέρνηση δημιούργησαν ένα “νεφέλωμα” διεθνών εταιρειών που ειδικεύτηκαν στην αγοραπωλησία ελληνικών τίτλων μετασχηματισμένων σε ιδιόμορφα, δομημένα προϊόντα.

Όλα ήταν νόμιμα, υποστηρίζεται σήμερα. Και τα δάνεια στους άστεγους που ανατίναξαν το τραπεζικό σύστημα νόμιμα ήταν, δεν ήταν όμως προς το δημόσιο συμφέρον. H φούσκα που δημιουργήθηκε είναι αυτή ακριβώς που σκάει σήμερα στα μούτρα μας, έχοντας οδηγήσει το ελληνικό κράτος στα πρόθυρα της κατάρρευσης.

Η Κομισιόν πάντως δεν έχει πεισθεί για τη νομιμότητα ορισμένων από τις διαδικασίες αυτές. ¨Ενα από τα συνηθέστερα κόλπα της Γκόλντμαν είναι η έκδοση χρεωγράφων σε άλλο νόμισμα από μια χώρα και η εν συνεχεία χρήση swaps για κάλυψη από αλλαγές ισοτιμιών. Το κόλπο, που υποπτεύεται η Κομισιόν ότι έγινε και εξετάζει τη νομιμότητά του, αρχίζει από κει και πέρα, με την αυθαίρετη αλλαγή από την κυβέρνηση και την κεντρική τράπεζα της ισοτιμίας, χωρίς να το ανακοινώσει σε κανένα, σύμφωνα με το γαλλικό ρεπορτάζ. Με τον τρόπο αυτό, βελτιώνει την αξία του χρέους. Η δεύτερη μέθοδος είναι η πρόβλεψη μελλοντικών εξόδων. Σύμφωνα με τη Λιμπερασιόν, η Γκόλντμαν πρότεινε στην κυβέρνηση της ΝΔ να προεξοφλήσει έσοδα των αεροδρομίων, “μειώνοντας” λογιστικά το χρέος κατά 0,5% του ΑΕΠ. Για την ωραία αυτή συμβουλή, ένα ακόμα λογιστικό τρικ, το ελληνικό κράτος πλήρωσε ένα ποσό 200-300 εκατομμυρίων ευρώ!

Τα ήξεραν!

Το γεγονός ότι και άλλες ευρωπαϊκές χώρες προσέτρεξαν στη “δημιουργική λογιστική”, σε νομότυπες απάτες, δεν απαλλάσσει τους ¨Ελληνες ιθύνοντες των ευθυνών τους, δείχνει όμως τον βαθμό διάβρωσης και εξάρτησης και άλλων Ευρωπαίων. Είναι πολύ δύσκολο επίσης να πιστέψουμε ότι Βρυξέλλες, Παρίσι και Φρανκφούρτη δεν ήξεραν και δεν άφησαν να γίνουν όλα αυτά, προφανώς αποβλέποντας σε μεγάλα πολιτικά-οικονομικά οφέλη. Η Φρανκφούρτη παίρνει κάθε χρόνο λεπτομερείς εκθέσεις της Τράπεζας της Ελλάδας. Γνωρίζει ακριβώς πόσο είναι το χρέος. Το ξέρανε και το Νοέμβριο, όταν η κυβέρνηση τους ανακοίνωσε ότι είναι διπλάσιο, όπως το ήξεραν και οι διεθνείς οίκοι αξιολόγησης και οι τράπεζες, κάνανε όμως τους έκπληκτους. Η ευθύνη είναι μοιρασμένη, αλλά οι ¨Ελληνες θα πληρώσουν τη νύφη.

Η υπόθεση δείχνει επίσης πόσο η Ευρώπη είναι υπονομευμένη εκ των έσω, αφού αναθέτει σε αμερικανικές τράπεζες τη διαχείριση των πιο σημαντικών πτυχών και ευάλωτων σημείων των οικονομικών της (όπως κάνει άλλωστε και στους τομείς προσωπικών δεδομένων, περιλαμβανομένων των τραπεζικών λογαριασμών και κάθε άλλης πληροφορίας που μεταφέρει στις αμερικανικές υπηρεσίες, δήθεν για την τρομοκρατία). Πρόσφατα, ο ευρωβουλευτής Νίκος Χουντής αποκάλυψε με ερώτησή του την αναγνώριση, σε κανονισμό της Κομισιόν, του ρόλου των τριων κυρίως αμερικανικών οίκων αξιολόγησης, την ίδια στιγμή που το αμερικανικό Κονγκρέσο τους καλεί να δώσουν εξηγήσεις!

Η Ελλάδα έκρυψε με τον τρόπο αυτό τα προβλήματα κάτω από το χαλί, ώσπου, στις αρχές του 2009, άρχισαν να έρχονται οι πληροφορίες από τη Γερμανία για κίνδυνο χρεωκοπίας της Ελλάδας (σχετικά δημοσιεύματα του Σπήγκελ και άρθρο του Κώστα Σημίτη στην Ημερησία). Τον Σεπτέμβριο 2009, με πρωτοβουλία της Γκόλντμαν και μεσολαβητή την εταιρεία Markit, συγκροτείται κονσόρτσιουμ 12 τραπεζών που δημιουργεί ειδικό ίντεξ στην αγορά CDS για την κάλυψη αυξημένου ρίσκου του χρέους Ελλάδας, Ισπανίας και Πορτογαλίας, εν αναμονή του κερδοσκοπικού παιχνιδιού (iTraxxSovX Western Europe). Πρόκειται κατ¨ουσίαν για στοίχημα στη χρεωκοπία των τριων κρατών, που στήνει ο σύμβουλός μας.

H Goldman γνωρίζει άριστα όλες τις πτυχές του ελληνικού χρέους. Γνωρίζει επίσης τι πρόκειται να γίνει, αφού η ίδια το ετοιμάζει. Τι κάνει; Περιμένει να περάσει ένας μήνας από τις εκλογές, να συνειδητοποιήσει η νέα κυβέρνηση το πρόβλημα που αντιμετωπίζει και στέλνει, σύμφωνα με τη Λιμπερασιόν, αντιπροσωπεία τραπεζιτών στην Αθήνα, υπό το Νο 2 της τράπεζας Γκάρι Κον. Γίνονται δύο συναντήσεις (έχουν γίνει και αρκετές άλλες στο εξωτερικό). Mία στο Υπουργείο Οικονομικών και μία στο ξενοδοχείο “Πεντελικόν” της Κηφισιάς. Προτείνουν ένα ακόμα χαριτωμένο προϊόν τους, σχεδιασμένο να στείλει στο μέλλον το κόστος του ΕΣΥ. Λίγο πριν σπρώξουν την Ελλάδα στην Καιάδα, ετοιμάζονται να της αρπάξουν κάτι ακόμα.

Η τελική επίθεση

Τον Δεκέμβριο, η επίθεση αρχίζει μέσω των οίκων αξιολόγησης που υποβαθμίζουν την ελληνική πιστοληπτική ικανότητα, παρόλο που γνώριζαν μια χαρά εδώ και καιρό την πραγματική κατάσταση. Η ελληνική αξιοπιστία πλήττεται από παντού. H Goldman εξακολουθεί πάντως να βγάζει ένα “σκασμό λεφτά”, όπως με την έκδοση του δανείου της 25.1.2010. Ενώ συνεχίζει να κερδίζει από τη διαχείριση του χρέους, δεν περιμένει ούτε μια μέρα από την πώληση του δανείου και ξαναχτυπάει την Ελλάδα μέσω των Financial Times, προνομιακού εκφραστή και του Σίτι και της Κομισιόν (τέτοια είναι τα ευρωπαϊκά χάλια). Παίζοντας έτσι διπλό παιχνίδι και εις βάρος της Ελλάδας, και εις βάρος των άλλων πελατών της, αγοραστών του τελευταίου δανείου, που βλέπουν τα ελληνικά επιτόκια και spread να εκτινάσσονται αμέσως μετά.

Η λονδρέζικη εφημερίδα γράφει ότι η Αθήνα θέλει να δανειστεί από την Κίνα μέσω της Γκόλντμαν. Το δημοσίευμα προκαλεί αμέσως αύξηση του πρίμιουμ για το χρέος. Κανείς δεν πιστεύει ότι η εφημερίδα μπορούσε να δημοσιεύσει τέτοια είδηση, χωρίς να την επιβεβαιώσουν από την Γκόλντμαν. Κατ’ άλλους την είδηση την έδωσε η ίδια η Γκόλντμαν όταν πληροφορήθηκε (άραγε από ποιόν;) ότι ο Γ. Παπανδρέου σκέφτεται να προχωρήσει σε διακρατική συμφωνία με την Κίνα προκειμένου οι Ασιάτες της Cosco που έχουν πάρει το λιμάνι του Πειραιά να αναλάβουν ένα σημαντικό κομμάτι του δανεισμού της χώρας. Η τράπεζα δεν περιορίζεται φυσικά στα κέρδη από το ελληνικό χρέος. Κερδοσκοπεί αμέσως κατά του ευρώ, πιστή στην αρχή “αγοράζουμε στη φήμη και πουλάμε στο γεγονός”. Μεταξύ 26.1 και 2.2.2010 οι αμερικανικές επενδυτικές τράπεζες και τα χετζ φαντ, μεταξύ των οποίων και η Γκόλντμαν, ρευστοποιούν συμβόλαια αξίας 5,5 δισεκατομμυρίων ευρώ, περισσότερα από τον Σεπτέμβρη του 2008, στο απόγειο της οικονομικής κρίσης.

Από την αγορά CDS, παίζοντας δηλαδή τη χρεωκοπία της Ελλάδας, η Γκόλνtμαν υπολογίζεται ότι κέρδισε ένα έως τρια δισεκατομμύρια δολλάρια. Οι χρηματιστές της Γουώλ Στρητ σφυρίζουν αδιάφορα, δηλώνοντας στους δημοσιογράφους: “η δουλειά μας είναι να βγάζουμε λεφτά, όχι να σκεφτόμαστε τι θα συμβεί στους ¨Ελληνες πολίτες, δεν υπάρχει εξάλλου νόμος που να απαγορεύει να εκμεταλλευτείς τον μαλάκα” (δήλωση του Αμίτ Σαρκάρ, επικεφαλής αμερικανικού επενδυτικού ταμείου, Μαριαν, 20.2.2010)

Το διακύβευμα: υποδούλωση Ελλάδας, υποδούλωση Ευρώπης

Η Ελλάδα γίνεται προνομιακή δίοδος για τον έλεγχο της Ευρώπης και την εξασθένηση του ευρώ, προτού το ευρωπαϊκό νόμισμα καταστεί κύριο αποθεματικό. Επιδιώκεται επίσης να γίνει το νέο υπόδειγμα μιας Ευρώπης χωρίς κοινωνικό κράτος. Μέρκελ και Σαρκοζί άρχισαν να καταλαβαίνουν μόλις αυτό τον μήνα τι συμβαίνει και τις συνέπειες για την Ευρώπη και παραμένουν βασικά αμήχανοι, παρόλο που έχουν εύκολες λύσεις, που περιγράφουν αρκετά έντυπα, όπως έκδοση ευρωομολόγων ή αγορά από την Κεντρική Ευρωπαϊκή Τράπεζα του ελληνικού χρέους, που θα τσάκιζε τα πόδια των κερδοσκόπων και θα τους ανάγκαζε να ξανασκεφτούν πολλές φορές πριν ξαναεπιτεθούν.

Βερολίνο όμως και Παρίσι παραμενουν δέσμιοι της ιδεολογίας και της αρχιτεκτονικής του ευρώ που τους εμποδίζει να αντιδράσουν με άλλο τρόπο, εκτός από το να απαιτούν περίπου την αυτοκτονία της ελληνικής κοινωνίας. Η Ευρώπη είναι εκ των ένδον υπονομευμένη, όπως αποδεικνύει η δραστηριότητα κατά της Ελλάδας της Ντώυτσε Μπανκ, της PNB Paribas, της Σοσιετέ Ζενεράλ και των ελβετικών τραπεζών στην αγορά CDS, αλλά και η στάση των αρμοδίων της Κομισιόν, των “ευρωπαίων ηλιθίων”, όπως τους αποκαλούν οι Γάλλοι. Η “παγκοσμιοποίηση” είναι φτιαγμένη από και για τους Αγγλοσάξωνες. ¨Οσο για το ελληνικό ζήτημα μοιάζει για ορισμένα τουλάχιστο γαλλικά έντυπα μια μάχη μεταξύ δημοκρατίας και ολοκληρωτισμού, όπως υποδεικνύει η Λιμπερασιόν δημοσιεύοντας, δίπλα-δίπλα, τη φωτογραφία της Βουλής των Ελλήνων και του ουρανοξύστη Goldman Sachs, της μεγαλύτερης τράπεζας του κόσμου που χρησιμοποιεί όλη της τη δύναμη εναντίον μιας μικρής ευρωπαϊκής χώρας."

Σχόλιο…

Οι μηχανισμοί αυτοί βρήκαν εύφορο έδαφος σε έναν προσοδοφόρο μικροαστιμό που έχει τις ρίζες του στην χούντα και στην πρώτη μεταπολιτευτική περίοδο του Καραμανλή. Ικανοποιήθηκε το μεταπολεμικό μας όνειρο για τον αστικό φιλελεύθερο παράδεισο. Και βέβαια με την πρώτη πισίνα σταματήσαμε να δουλεύουμε και περιμέναμε την τροφή από το όνειρο. Όπως καταγράφεται στο CIA factbook στη σύσταση του Α.Ε.Π. συμβάλλουν : Η αγροτική παραγωγή 3,4%, η βιομηχανία 20.8% και οι υπηρεσίες 75,8 %. Δηλαδή είμαστε μια χώρα που παράγει υπηρεσίες και τίποτα άλλο, δηλαδή αέρα. Οι εισαγωγές μας σε σιτάρι είναι περισσότερες από το πετρέλαιο. Και αυτή η β ιομηχανία παραγωγής ονείρων που διοχετεύονται μέσω τηλεορασέων, αυτή η χώρα που έχει 2.500 νησιά διαθέτει 100.000 χιλιόμετρα πισίνες και είναι η δεύτερη χώρα σε κυκλοφορία Porche kayen στην Ευρώπη ενώ έχει την παγκόσμια πρωτιά σε έξοδα για τυχερά παιγνίδια.

«Στο νόμιμο τζόγο, οι Ελληνες εκτιμάται ότι ξόδεψαν το 2007 πάνω από 6,0 δισ. ευρώ ετησίως ή περίπου το 2,7% του ΑΕΠ για τη συγκεκριμένη χρονιά. Από αυτά, τα 5 δισ. ευρώ αφορούσαν πωλήσεις του ΟΠΑΠ, ενώ άλλα περίπου 500 εκατ. ευρώ αφορούσαν πωλήσεις κρατικών λαχείων. Τέλος, στα προαναφερόμενα ποσά θα πρέπει να προστεθούν άλλα περίπου 700 εκατ. ευρώ που υπολογίζεται ότι ήταν τα «χτυπήματα» των παικτών στα καζίνο κατά το 2007. Πρόκειται αναμφίβολα για μία από τις μεγαλύτερες αγορές, τόσο στην Ευρώπη όσο και παγκοσμίως. Η ΟΠΑΠ Α.Ε. είναι η 5η μεγαλύτερη λοταρία στην Ευρώπη και η 8η μεγαλύτερη στον κόσμο. Εκτός από τις μεγάλες ευρωπαϊκές λοταρίες (Ιταλίας, Ισπανίας, Γαλλίας, Βρετανίας), μεγαλύτερες πωλήσεις από τον ΟΠΑΠ πραγματοποιούν οι λοταρίες της Ιαπωνίας, της Κίνας και της Νέας Υόρκης. Θα πρέπει ωστόσο να σημειωθεί ότι η μεγαλύτερη εθνική αγορά είναι εκείνη των ΗΠΑ, όπου λειτουργούν περίπου 50 λοταρίες -όσες και οι πολιτείες- οι οποίες πραγματοποιούν ετήσιες πωλήσεις ύψους 50 δισ. δολ. Επίσης στη Γερμανία λειτουργούν περίπου 12 λοταρίες, όσα και τα ομόσπονδα κράτη, που πραγματοποίησαν συνολικό τζίρο της τάξης των 9,0 δισ. ευρώ. Αλλά δεν είναι μόνον τα απόλυτα μεγέθη στα οποία σημειώνει πρωτιές η χώρα. Η κατά κεφαλήν δαπάνη στην Ελλάδα (σε παιχνίδια λοταριών) είναι η υψηλότερη μεταξύ των ευρωπαϊκών κρατών, ενώ παγκοσμίως κατατάσσεται στην τρίτη θέση. Μόνον στη Σιγκαπούρη και στην πολιτεία της Μασαχουσέτης οι κάτοικοί τους ξοδεύουν περισσότερα - σύμφωνα με την La Fleur's, 880 δολ. και 791 δολ. ΗΠΑ, αντίστοιχα. Στην Ελλάδα, σύμφωνα με την ίδια εταιρεία, το 2007 αντιστοιχούσαν 559 δολ. ανά κάτοικο με ισοτιμία ευρώ προς δολάριο ίση με 1/1,3203. Οπως και να έχει η κατάσταση, η ελληνική αγορά είναι μια ζωτική αγορά για όσους θέλουν να προσφέρουν τυχερά παιχνίδια. Η σημαντικότητα δε της αγοράς διευρύνεται συνεχώς, αφού φέτος τα έσοδά του ΟΠΑΠ εκτιμάται ότι θα πλησιάσουν -αν δεν ξεπεράσουν- τα 5,7 δισ. ευρώ, με βάση τον ρυθμό αύξησης των εσόδων που σημείωσε στο α΄ εξάμηνο του έτους. Αν ο οργανισμός πετύχει το συγκεκριμένο στόχο πωλήσεων, τότε, μέσα στην οκταετία 2001-2008, οι πωλήσεις του θα έχουν σχεδόν τριπλασιαστεί.» (ΠΗΓΉ: [www.alopsis.gr] ).

Αντί επιλόγου.....

Συμμετέχουμε όλοι σε ένα όνειρο κι όπως σε κάθε όνειρο κάποια στιγμή θα πρέπει να ξυπνήσουμε. Τώρα το θέμα είναι το εξής αυτούς που επιλέξαμε ως οδηγούς είναι ανίκανοι να αντιληφθούν την πραγματικότητα ή έχουν συγκεκριμένο σχέδιο διάλυσης της χώρας; Θέλω να πιστεύω το πρώτο….

Ηταν λέει ένας έλληνας και πήγαινε με το ποδήλατό του σε μία ρόδα σε μία κατηφόρα. Περνάει ένας γερμανός και του φωνάζει «Πρόσεχε ρε θα τσακιστείς ». Πράγματι μετά από λίγο πέφτει πάνω σε έναν τοίχο γίνεται κομμάτια και τον πηγαίνουν στο νοσοκομείο. Μετά από πολλές ώρες χειρουργείο βγαίνει μέσα στις γάζες, μόνο τα μάτια φαίνονταν. Κατά σύμπτωση παρουσιάζεται μέσα στο θάλαμο ο γερμανός ίσως για κάποιον συγγενή του. Και μόλις τον βλέπει ο έλληνας αρχίζει να φωνάζει μέσα από το γύψο… «Ο μάντης, ήρθε ο μάντης»

Η αρχή έγινε με το ξαφνικό φευγιό της μαμάς που μια μέρα έφυγε για την Ελβετία μαζί με τα χρήματα από όλους τους τραπεζικούς λογαριασμούς. Έτσι άρχισε να ξεφουσκώνει το όραμα του μπαμπά. Το οποίο ξεφούσκωσε εντελώς με τα πρώτα τηλέφωνα που δέχτηκε από τις τράπεζες και τις εισπρακτικές εταιρείες για τα χρωστούμενα. Δεν είχε κάνει αυτός τα δάνεια αλλά είχε ωφεληθεί από αυτά και τώρα έπρεπε να πληρώσει. Προσπαθούσε να καταλάβει πως τυφλώθηκε τόσα χρόνια και δεν είχε καταλάβει ούτε για τα τόσα δάνεια, ούτε και για τον χαρακτήρα της κυρίας. "Μωραίνει Κύριο ον βούλεται απωλέσαι" σκέφθηκε "δεν είμαι σίγουρα ο πρώτος". "Καιρός τώρα να κάνω τον οικονόμο στο σπίτι μου" και κήρυξε στάση πληρωμών υποσχόμενος ότι άμα τα καταφέρει θα τους αποζημιώσει όλους.

Αυτός που δεν πήρε, δεν ωφελήθηκε αντιθέτως έχανε πάντα ήταν ο γιός. Αλλά δεν τον πείραζε όμως. Τόσα χρόνια ήτανε μόνος του σε ένα τεράστιο σπίτι. Τώρα τουλάχιστον είχε τον πατέρα του μαζί.

Η ιστορία έχει καλό τέλος αλλά το σίγουρο είναι ότι ο τύπος δεν παντρεύτηκε ποτέ και ποτέ δεν άφησε τα οικονομικά του να τα κανονίζει κανένας.

Πως λένε το "δις εξαμαρτείν ουκ ανδρός σοφου" Το τρίς όμως σίγουρα "ουκ ανδρός".

Ο κύριος Πέτρος παρέμενε σιωπηλός. Νοικοκυρές γυρνούσαν από την λαϊκή, ο ταχυδρόμος του φώναξε για γράμματα, πέντε παιδιά – κατά λάθος – τον χτύπησαν με μια μπάλα. Αυτός δεν κινήθηκε. Έστεκε εκεί στο μέσο του δρόμου. Καθώς είδε την λαϊκή να απλώνεται και το πλήθος να κινείται με την αγωνία της επικείμενης αγοράς, ξαφνικά συγκλονίσθηκε. Θυμήθηκε τον εαυτό του όταν ήταν νέος και την δίψα του. Θυμήθηκε φυλάκιση , θυμήθηκε την λησμονιά των «φίλων» του «χώρου του». Το γάμο του θυμήθηκε και τα παιδιά του. Αλλά κυρίως θυμήθηκε τα ποιήματα που έγραφε παιδί, κι αργότερα στην φυλακή και αργότερα εργάτης πια στο εργοστάσιο. Θυμήθηκε. Κάποιος φοβήθηκε ότι έπαθε εγκεφαλικό ο «γέρος» και τον σκούντησε. Τον κοίταξε μόνο ο Πέτρος, άγρια κι έφυγε.

Γύρισε σπίτι του. Η γυναίκα του είχε πεθάνει, τρία χρόνια. Τα παιδιά ήταν μακριά, όπως λένε αποκαταστημένα. Το σπίτι είχε την μυρωδιά της μοναξιάς που όσοι ξέρουν από αυτή λένε, πως είναι ίδια του θανάτου. Πήγε στο πλακάκι της κουζίνας, το μεσαίο δεξιά μετά το τραπέζι. Εκεί θυμόταν έκρυβε τα ποιήματα του. Τα έκρυβε εκεί να μην τα βρει η γυναίκα του και τα παιδιά του κι αρχίσουνε να κοροϊδεύουνε το «γέρο». Όμως αυτά τον είχαν κρατήσει τη ζωή. Δοκίμασε μια φορά κρυφά να τα εκδώσει. « Δεν είστε γνωστός» του είπανε και του κλείσανε την πόρτα κατάμουτρα. Δεν έψαξε κι αυτός, τα παράτησε. Κι ότι έγραφε το έχωνε κάτω από το πλακάκι. Όμως τώρα δεν υπήρχε τίποτα. Απολύτως τίποτα. Το μόνο που βρήκε ήταν ένα μικρό χαρτάκι, μικρότατο. « τι μοι μέλει ασπίς εκείνη; Ερρέτω εξαύτις κτήσομαι ου κακίω»

Κανείς δεν τον είδε, ξανά, στη ζωή. Κανείς δε τον αναζήτησε, μόνο τα παιδιά του κάποια στιγμή αναρωτήθηκαν «τι να κάνει ο γέρος» αλλά η εταιρεία τους έτρεχε και δεν προλάβαιναν. Ένας μόνο θυμήθηκε το στίχο του Αρχίλοχου . Οι άλλοι είπανε «ησύχασε ο γέρος, ησύχασε».

Η Άνοιξη που αρχίζει στα μικρότατα πράγματα "μια πόρτα άνοιγε και μύριζε ουρανός" που έλεγε ο Σινόπουλος. Εκεί ακουμπισμένο πάνω στο κρύο της ασβέστης δεν απαριθμώ όνειρα επιτυχίες και αποτυχίες αλλά εκείνο το ανεκπλήρωτο του ολοκληρωτικά χαμένου. Δεν αισθάνομαι προδομένος ως Έλληνας. Οσο θυμάμαι τον εαυτό μου αυτή την αίσθηση έχω. Η εξορία στα ενδότερα ενός επαρχιακού τρόπου σκέψης είναι πολύ χειρότερη από την Μακρόνησο. Αλλωστε διαφαίνεται πλέον αυτό που ο Agaben είχε γράψει για την προετοιμασία μιας κοινωνίας με πρότυπα στρατοπέδων συγκέντρωσης.

Ο επαρχιάτικος τρόπος ζωής είναι ένας συνεχές μονόλογος που η μοναδική λέξη που ακούγεται είναι η λέξη "εγώ".

Κατ' τα άλλα πανηγυρίζουν τα Μ.Μ.Ε. που δανεισθήκαμε ακόμα μια φορά. "Καλύτερον οι έλληνες με τεντωμένη χείρα ψωμοζητούντες παρά προστάτας να΄' χομε" όπως έγραψε ο Κάλβος και για αυτό βρίσκεται θαμμένος στην Αγγλία. Το οικονομικό πρόβλημα αντί να επιλυθεί με την αλλαγή του συστήματος αξιών γίνεται προσπάθεια να συντηρηθεί κρατώντας τις αξίες που το γέννησαν. Μέχρις τον επόμενο κύκλο.

Διάβαζα σήμερα για τον Γρκιγκόρι Πέρελμαν από τη Ρωσία. Ο μαθηματικός που κατάφερε να λύσει την περίφημη "υπόθεση Πουανκαρέ", που για να ελέγξουν την εγκυρότητά της μελέτης των 500 σελίδων χρειάστηκε να εργαστούν επί τέσσερα χρόνια.

Σε αυτόν προσφέρθηκε το βραβείο Φιλτς ανάλογο του βραβείου Νόμπελ. Ο ρώσος επιστήμονος όμως δεν το παρέλαβε ποτέ ούτε και το χρηματικό ποσό που το συνόδευε. Παραιτήθηκε μάλιστα από τη θέση του στο Πανεπιστήμιο. Σε μια δήλωση του είχε πει "δεν με ενδιαφέρουν τα χρήματα και η δόξα. Δεν θέλω να με επιδεικνύουν λες και είμαι κανένα ζώο σε ζωολογικό κήπο. Όχι μόνο δεν είμαι ήρωας των μαθηματικών, αμφιβάλλω κι όλας αν είμαι καν τόσο καλός μαθηματικός."

Ο Γκριγκόρι παραμένει άνεργος και το Ινστιτούτο Μαθηματικών Κλέει αποφάσισε να του απονείμει το χρηματικό έπαθλο του ενός εκατομμυρίου δολαρίων επειδή έλυσε ένα από τα "επτά προβλήματα της χιλιετίας". Κι αυτό το βραβείο όμως το αρνήθηκε.

Βέβαια για τους πολιτικούς, για τα περιοδικά life style αυτό το παράδειγμα προκαλεί ασφαλώς θυμηδία. Καλός ο Γκριγκόρι για να γεμίσει λίγο κάποιο περιοδικό, καμιά είδηση στην τηλεόραση αλλά μέχρις εκεί. Ούτε βεβαίως μπορούν να καταλάβουν τι θέλουν κάποιοι διάσημοι επιστήμονες αστροφυσικοί, ναυπηγοί, φυσικοί και περιτρέχουν ακούρευτοι τα μοναστήρια του Άθω κάνοντας ταπεινωτικές δουλειές. Μαγειρεύοντας, κόβοντας χόρτα και άλλα τέτοια…

Ο κάθε ένας συγκροτεί με το σύνολο του λόγου του (λέξεις, νους, οράματα, υποσυνείδητες εικόνες) έναν ολόκληρο κόσμο. Λογικά του καθενός ο κόσμος είναι διαφορετικός. Αλλά επειδή θέλουμε να κατοικούμε στο ίδιο όνειρο αναγκαστικά τρεφόμαστε με τα ίδια οράματα. Η φυλακή μας γίνεται μανία ενάντια σε όσους κατοικούν στον πραγματικά δικό τους κόσμο. Κι όμως αυτοί και μόνο αυτοί μας επιτρέπουν ακόμα να υπάρχουμε περιφέροντες ανόητα όνειρα και κομπασμούς σε ένα κόσμο που κλείνει τα φώτα του για να υπάρξει...

Ημέρα ελάχιστης σκοτεινιάς. Από τη μια μεριά το αναγκαστικό της ζωής και από την άλλη αυτό που υπερβαίνει. Είναι στιγμές που νοιώθω σαν παρατηρητής. Και μάλιστα ένας παρατηρητής ξένος σε όλα αυτά που συμβαίνουν. Οικείος με το βουνό που πάνω του έχουν βρει καταφύγιο τα παιδικά μου όνειρα που τα βλέπω στα μάτια του γιού μου, ανέγγιχτα.

Απεργία σήμερα γενική. Συγκρούσεις στην Αθήνα. Σιωπή στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης με πρόσχημα βεβαίως την απεργία. Παλιότερα οι δημοσιογράφοι, που δεν ήταν τέταρτη εξουσία εκτός από ρεπορτάζ δηλαδή περιγραφή είχανε θέσεις, θεμελιώνανε δηλαδή μια διαφορετική λογική από αυτή που ασπάζονταν η περιρρέουσα. Σήμερα υπάρχει μία μόνο κυρίαρχη λογική και σε αυτή όλοι υποτάσσονται. Παραδείγματος χάριν η απεργία είναι το μόνο μέσο πίεσης αλλαγών. Παλιά ήξερα ότι απεργία είχε νόημα στους βιομηχανικούς εργάτες καθώς οι εργοδότες έχαναν μεγάλα ποσά κι έτσι αναγκάζονταν ή να ικανοποιήσουν τα αιτήματα των εργατών ή να προσπαθήσουν έστω και με βίαιο τρόπο να σταματήσουν την απεργία. Οι υπηρεσίες και οι υπάλληλοι των υπηρεσιών δεν είχαν κανένα λόγο να απεργήσουν εκτός κι αν συμπαρίστανται στον αγώνα των εργατών. Και βέβαια τα μέσα μαζικής ενημέρωσης δεν απεργούσαν γιατί κάποιος έπρεπε να μεταφέρει τα αιτήματα και τον προβληματισμό στην κοινή γνώμη. Σήμερα απεργεί ο τριτογενής τομέας, οι βιομηχανικοί εργάτες αγνοούνται (γιατί δεν υπάρχει πια βιομηχανία) και αυτοί που μεταφέρουν τα αιτήματα στο κοινό κάνουν μαζί απεργία. Έτσι όποιο ς δεν έχει πρόσβαση στο διαδίκτυο δεν μαθαίνει για τις συγκρούσεις που έγιναν σήμερα στην Αθήνα ή θα τις μάθει αύριο - παλιά ξινισμένα κρασιά.

Εκπομπή βραδινή στην "Ορθόδοξη Μαρτυρία| "Ναρκωτικά, κι όμως υπάρχει ελπίδα" Ο Θοδωρής, ο Χρήστος. Χρόνια στη χρήση. Ένα βήμα πριν από την τελευταία δόση. Και τώρα βλέπουμε μαζί την πόλη από ψηλά. Στα μάτια τους ελπίδα και καθαρότητα. "Με την Γραφή έγινα καλά. Στο Ρέτο στην Ισπανία τη Γραφή διαβάζαμε. Και διαβάζοντας αναρωτήθηκα υπήρχε άλλος Χριστός που έκανε τα θαύματα και άλλος τώρα; Ενας ήταν. Ακούμπησα τη ζωή στα χέρια του και τώρα είμαι καλά. Έχω παιδί. Έχω ζωή. Δεν φοβάμαι." Τους κοιτάζω χωρίς να μιλάω κι ομολογώ ότι δεν ξέρω. Μικρά θαύματα ξετυλίγονται στη ζωή μας. Μερικές φορές μας δίνουν μια άλλη διάσταση άλλες φορές τα προσπερνάμε καρφώνοντας ταχύτητες μες στου μυαλού την συνεχή ταχύτητα.

Τώρα το βράδυ κοιτώ από μακριά την πόλη. Φώτα των δρόμων και φώτα των αυτοκινήτων που κόβουν τους δρόμους. Σε λίγο η κίνηση θα αραιώσει. Τα μαγαζιά θα σταματήσουν τη μουσική. Στις πλατείες οι ενέσεις κάνουν βόλτα πολλές φορές από χέρι σε χέρι. Σε κάποιους δρόμους πέντε θα σκοτωθούν κι αυτή τη νύχτα, όπως κάθε νύχτα. Σε κάποια οικοδομή, σε κάποιο πάρκο ένα παιδί θα πεθάνει από υπερβολική δόση. Σε κάποια σπίτια το βράδυ θα κλείσει με καυγά με χτυπήματα. Αυτά κι ανακαλύπτω ότι όπως οι αστρονόμοι πως τίποτα δεν ξέρω. Όπως αυτοί που βλέπουν από πανίσχυρα τηλεσκόπια την πολυπλοκότητα του σύμπαντος και παρ' όλες τις γνώσεις τους το 98% τους διαφεύγει, δεν το γνωρίζουνε, το λένε σκοτεινή ύλη, σκοτεινή ενέργεια έτσι ακριβώς είναι και η πόλη και η ζωή της και η ζωή η δική μας παρ' όλο που φαίνεται εύκολη εδώ μπροστά στα πόδια μας, αν ξέρω για αυτή το 8% είναι πολύ. Το άλλο είναι αυτή η σκοτεινή ύλη και η σκοτεινή ενέργεια που σκιάζει το φωτεινό μέρος της ψυχής αυτό που δεν γνώρισα, αυτό που δεν γνωρίσαμε ως τώρα.

Εκ των υστέρων. Από μακριά βλέπω την πόλη. Μακάρια ριγμένη στο βάθος του κόλπου. Κι από ψηλά το Πήλιο σκιάζει τα όνειρα. Είναι λοιπόν εκ της πιθανότητας πλουτισμού η εγκατάσταση της πόλης; Πολύ πιθανόν χάνεται στα βάθη της ιστορίας; Και τώρα; Τώρα "χάλκινα πτυελοδοχεία κατοικούν" εκεί που κάποτε μπορεί να κατοικούσε υπερηφάνεια.

Το κάποτε όμως αναδεύει τα εναπομείναντα ρινίσματα των παρελθόντων. Κι όπως οδεύουμε στη Μεγάλη Τεσσαρακοστή αυξάνει η διάθεση για πράγματα αληθινά, πράγματα που δεν ξεχνιούνται γιατί η λήθη δημιουργεί τον θάνατο των όντων.

Εκ των υστέρων , λοιπόν, την προηγούμενη Δευτέρα Κώστας Γανωτής "Περιμένοντας τον Λάκη Ρα". Ένα βιβλίο του φίλου, του οδοιπόρου, του προσκυνητή Κώστα Γανωτή. Ενα βιβλίο σκληρό φτιαγμένο σύμφωνο σύμφωνο για κείνες τις ψυχές που δεν μπορούν να κλείσουν τα μάτια μπρος σ' αυτό που είναι μπροστά τους. Σε Για κείνες τις ψυχές που δεν φοβούνται. Κι οσο το διαβάζω σκέφτομαι οτι ενδέχεται να περάσει στα αμνημόνευτα γιατί η εποχή μας κυρίως φοβάται τον θάνατο από τις λέξεις που παράγουν λογικές. Αλλά δεν μπορεί να εξορίσει ούτες τις λέξεις ούτε τις λογικές κι αρκείται να μεθοδεύει το θάνατό τους. Τα βιβλία δεν απαγορεύονται, ούτε καίγονται κυκλοφορούν όπως κυκλοφορούν χιλιάδες άλλα που οι παλιοί συγγραφείς θα τα έστελναν στα σπίτια τους. Γιατί δεν παράγουν λογικές αλλά λειτουργούν ως σημαιοφόροι του συστήματος αξιών, το οποίο υποτίθεται κατακρίνουν.

Το "περιμένοντας τον Λάκη Ρα" είναι από κείνα τα βιβλία που αξίζει να διαβαστούν γιατί κάποτε θα γεννούσαν συζητήσεις. Είναι το τραγούδι του δρόμου ενός ανθρώπου από τα σκυλάδικα, στις μεγάλες σκηνές και από κει στην επιλογή αξιών που δημιουργούν έναν άλλο τρόπο ζωής. Και το κυριώτερο δεν είναι ένα μυθιστόρημα, δεν θέλει να είναι τέχνη και για αυτό γίνεται. Ο γράφων, ο Λάκη Ρα και τα πρόσωπα του βιβλίου είναι απολύτως αληθινά. Η σκιά του Καβάφη πέφτει πάνω από σ' αυτό το βιβλίο γιατί δημιουργεί μια γενική ανάγνωση από συγκεκριμμένά υπαρκτά πρόσωπα με μια συγκεκριμμένη ιστορία.

Μια σύγχρονη Οδύσσεια αυτή του Κώστα ένα μακρύ ταξίδι επιστροφή στο σπίτι της ψυχής.

"Οι άγιοι ζουν όπου και οι διάολοι. Η ημέρα και η νύχτα πάνε μαζί. Η ημέρα κοιτά τον ήλιο ως του πατέρα την ευχή. Η νύχτα προτίμησε την ετερόφωτη σελήνη. Νύχτα είναι το σώμα, ημέρα η ψυχή. Της νύχτας η λαλιά είναι γλυκιά σειρήνα, με τη βοήθεια του φεγγαριού το πάθος στο σώμα ξεσηκώνει. Το σώμα όμως είναι βαρύ και δεν μπορεί πουλί να γίνει να πετάξει. Ό, τι μπορεί το σώμα, είναι μόνο να ριγήσει από την ηδονή που σαν φλόγα κεριού ο πρώτος άνεμος τη σβήνει. Γι αυτό ζηλεύει την ψυχή, που απ' την ίδια ηδονή ανοίγει φτερά, γίνεται πουλί, πέρα από τη νύχτα στον έρωτα πετάει. Ψυχή είναι η παρουσία, Το πνεύμα είναι η άγια ευχή, να μη γίνει το σώμα όσο θα περπατά, της ψυχής του η φυλακή. Όποιος το σώμα στον ήλιο φανερώνει, την νύχτα των σκέψεων του καίει. Αποδημητικά του φέρνει τότε νέα η ψυχή, από μέρη που δεν μπορεί το σώμα να αντικρίσει. Ελευθερώνεται στη συνέχεια ο άνθρωπος αυτός από του σώματος τα πάθη, προχωρά σε άλλα της ηδονής αν θέλεις, βάθη. Φωτίζεται και έτσι φωτίζει εδώ πάνω στον τόπο αυτό ότι γύρω του σκοτεινό κινείται, αναγνωρίζοντας ότι γύρω και μέσα του ζητάει να γνωριστεί"

"Αναλογίσου τα και κατά την κρίση σου πράξε"

Πήρε παράδειγμα τον μικρότερο που είχε μικρά παιδιά. Ο γιός του ξυπνούσε το πρωί και έτρεχε να χτυπήσει την κάρτα. Η νύφη του έτρεχε για τα παιδιά στο σχολείο. Μετά τις δουλειές στο σπίτι. Το μεσημέρι έρχονταν αυτός και έφευγε αυτή για τη δουλειά. Αυτός έπαιρνε τα παιδιά και τρέχανε αγγλικά, γυμναστήριο, φροντιστήριο. Για να τα βγάλει πέρα έκανε και μια δουλειά ως παρ τάιμ, στα διαλλείματα. Το βράδυ γύριζαν σπίτι και έπεφταν ένας στον καναπέ, άλλος με τα ρούχα στο κρεβάτι. Τα παιδιά μόνο φρόντιζαν να φοράνε πάντα τις πιτζάμες τους. Το φαγητό τους ήταν έτοιμο κυρίως από το σούπερ - μάρκετ. Τα παιδιά έτρωγαν κάτι περίεργα πράγματα που έμοιαζαν με σκυλοτροφές αλλά δεν ήτανε. Πήρε μια μέρα να διαβάσει και χάζεψε. Οι αριθμοί εναλλάσσονταν με τα Ε και με κάποιες άλλες ονομασίες που δεν καταλάβαινε. Ρώτησε τον γιό του "Παίρνεται μέρος σε κάποιο πείραμα;" "Α, ρε πατέρα" του απάντησε.

Δεν ρώτησε πλέον τίποτα, δεν υπερασπίστηκε τίποτα. Δεν είπε τίποτα. Αλλά προσπαθούσε κάθε μέρα να κάνει κάτι διαφορετικό από αυτά που έκανε. Φορούσε το σακάκι ανάποδα. Πήγαινε να αγοράσει ένα καπέλο. Άλλαζε διαδρομές και πήγαινε βόλτες. Βέβαια κανένας δεν του έλεγε τίποτα γιατί είχε το ελεύθερο λόγω ηλικίας. Χάρηκε τότε τα χρόνια του. Ήταν ελεύθερος πια να μην υποκρίνεται. Ήταν ελεύθερος να ζήσει τη ζωή εκτός του στρατοπέδου. Ήταν ελεύθερος.

Περί ψυχής και πάλι ο λόγος. Πλην όμως βραχύς. Καθώς πιεζόμασταν από τα μπλόκα, από την "διαχείριση ψυχών" του κ. Χρυσοχοϊδη και από την πλήρη απορία όταν τηλεφώνησα στο Αχιλοπούλειο για οφθαλμολογικό ραντεβού και το ρομπότ μου είπε μετά από μισή ώρα προσπάθεια "δεν υπάρχει μέρα για ραντεβού". Ο διάλογος περί ψυχής έκλεισε αδόξως καθώς προηγούνταν αυτός της ωμής επιβίωσης. Η συζήτηση περιστράφηκε εις σενάρια της πλήρους καταστροφής χαζεύοντας τις Πόρσε Καγιέν που κατέβαιναν από τα χιόνια. Μάλλον ήταν ψέμα οι καγιέν, το χιόνι πιστεύω όχι. Πιστεύω. Δεν είμαι σίγουρος. Καθώς σε έναν κόσμο φαινομένων δεν μπορείς να μιλάς με βεβαιότητες αλλά με προσπάθεια αποσαφήνισης της φαινομενικότητας. Βεβαίως δεν εξεπλάγην όταν μου πέταξαν στα μούτρα "τι ρομαντικές χαζομάρες είναι αυτές;" το είχα συνηθίσει. Κάθε ένας που δεν λέει τα ίδια του γλυκανάλατου συρμού ευθύς παραδίδεται στον εκτός πόλεως, τόπο. Η ψυχωτική μας διάθεση ίδια με τον πρωτογονισμό μας στρέφει στο αντικείμενο που βρίσκεται έξω. "Να χτυπήσω εγώ το τραπέζι, που χτύπησε το παιδάκι μου"

Βεβαίως έχουμε συνηθίσει όπως οι Βενετσιάνοι το νερό που μπαίνει στα καταστήματα τους κάθε πλημμυρίδα, και αυτό είναι το χειρότερο. Ο εγκέφαλος είναι ένα πράγμα που έτσι και του καθιερώσεις μια συνήθεια βολεύεται. Ο Επίκτητος έκανε λόγο για 21 μέρες για να εγκαθιδρυθεί μια συνήθεια, ότι συνήθεια. Και εμείς έχουμε συνηθίσει. Σε όλα έχουμε συνηθίσει. Και τώρα μπορούμε να συνηθίσουμε σε ακόμη περισσότερα.

Και η ψυχή; Ει μέλλει γνώσεσθαι αυτήν, εις αυτήν βλεπτέον.. Που θα έλεγε κι ο Πλάτωνας.

Του Paul Laraque

Μαχητές της αυγής που κυνηγά τα τελευταία τέρατα της νύχτας

στο πέρασμα, που η μπάρα ανοίγει με την ανάσα της ελπίδας, μόνο

οι κληρονόμοι των ινδιάνων και της σάμπας

βλέπουν στην κεφαλή της μουγκής Ευρώπης

τα όπλα και τα σκυλιά, τη σκλαβιά και τη σύφιλη

που κατοικούν αυτή την ήπειρο στην οποία δεν άφησες καν ούτε

το όνομά σου.

Η φωτιά των Χριστουγέννων κατάπιε τους κάμπους του ζαχαροκάλαμου. Η επανάσταση κέρδισε την οργή των θεών. Τα μαχαίρια ακονισμένα μέσα στους αιώνες. Οι πυρσοί της εξέγερσης αντιμετώπισαν το σπαθί και τον σταυρό. Η αποικία καταστρέφεται.

Καράβια που έγιναν φυλακές μετατρέπονται σε πολεμικά κι ατμόπλοια πολυτελείας. Καθρέφτης για τους κορυδαλλούς των εκλογών και διπλό γεράκι του χρέους των απογόνων που χαλκεύονται στη μοντέρνα διαπόμπευση.

Ο καιρός των καρυκευμάτων τελείωσε.

Ω βαρβαρότητα μεγαλύτερη από παλιά.

Η επέλαση των ρομπότ έχει αρχίσει.

Ακράτητες δυνάμεις άδειασαν την καταστροφή

Οι ρίζες του δέντρου που έκανε λόγο ο Louverture

εμφανίζονται πάλι στη χώρα του Μαντέλα.

Διασχίζοντας τα παλιά τα σύνορα της ράτσας

οι λαοί που ένωσες ερήμην σου

απέρχονται για να βρούνε μια νέα ήπειρο

.

Port-au Prince 15 Σεπτεμβρίου 1990

Μετ. Νίκος Βαραλής

Το ποιήμα περισυνέλεξα από το Ποιείν (poiein.gr) και νάναι καλά ο Σωτήρης που το τοποθέτησε εκεί μέσα. Γιατί από τα δακρύβερτα των τηλεοράσεων από τον σεισμό εχουμε ξεχάσει οτι την Αίτή την θάψαμε εδώ και χρόνια.

Είναι η τελευταία ημέρα του χρόνου και βιάζονται, το ξέρω. Πρέπει να κλείσει και αυτό το φύλλο, όπως έχουν κλείσει τόσα άλλα, τόσες άλλες χρονιές. Και εγώ είμαι μόνος. Και οι λέξεις φεύγουνε, για πρώτη φορά είμαι χωρίς λέξεις, γυμνός εμπρός σε ένα φύλλο χαρτί. Ξανά παιδί, που κοντεύω να κλείσω τα εξήντα.

Σαράντα χρόνια γράφω για την καινούργια χρονιά που έρχεται. Διαπιστώσεις, ευχές, παρακάλια, πολεμικές, ρεπορτάζ. Σαράντα φορές με βρήκε η αλλαγή του χρόνου εδώ πάνω στο γραφείο. Τι αλλάζει, λοιπόν; Και γω είμαι μέσα σε αυτό το χρόνο, ή βρίσκομαι κάπου αλλού; Θυμάμαι την πρώτη χρονιά στην εφημερίδα, τις πρώτες μέρες. Αυτές που έτρεχα με τον πανικό σκαρφαλωμένο στα μάτια και στα χέρια. Που έτρεμα εμπρός σε μια κόλλα άσπρο χαρτί και ζήλευα τους μεγαλύτερους που έγραφαν τότε με εκείνα τα καθαρά μεγάλα γράμματα τους με μια μεγάλη ευχέρεια για όλα.

Ήταν άλλες οι εποχές τότε το καταλαβαίνω. Μας έλεγαν διαβάστε πολύ και διαβάζαμε πολύ. Και τότε δεν ήταν εύκολο να βρεις και βιβλία. Ακόμα έχω στο σπίτι μου αρκετά σε φωτοτυπίες. Τώρα κοιτάζω γύρω μου και αντιλαμβάνομαι ότι όσο λιγότερα ξέρεις, τόσο πιο ψηλά πηγαίνεις στην ιεραρχία. Όσο λιγότερο σκέφτεσαι τόσο περισσότερο μπορείς να ζεις.

Κι εγώ ήμουν αναγκασμένος να σκέφτομαι λόγω δουλειάς καθώς τότε έπρεπε να έχεις συνείδηση για να μπορείς να διαμορφώσεις συνείδηση τώρα δυστυχώς φοβάμαι ότι διαμορφώνουν συνείδηση οι μη έχοντες συνείδηση οι ασυνείδητοι, εν πάση περιπτώσει είμαστε οι κυνηγοί της αλήθειας αλλά δεν γνωρίζαμε ότι αυτή όχι μόνο δεν μπορείς να την προσεγγίσεις αλλά και όταν την προσεγγίσεις δεν μπορείς να την περιγράψεις. Μερικές φορές σκέφτομαι – είδες πάλι σαν πληγή είναι – ότι είμαστε ψείρες δίπλα από έναν ελέφαντα. Ο καλύτερα πληροφορημένος από μας θα μπορούσε να περιγράψει ένα θλιβερό κομμάτι της πραγματικότητας και αυτό χωρίς να λάβουμε υπόψη τον χρόνο.

Μια φορά κάποιος έκανε ένα πείραμα. Θέλησε να περιγράψει την ζωή του. Άρχισε λοιπόν, να κρατάει ένα ημερολόγιο με λεπτομέρειες. Για να περιγράψει μια ημέρα, με όλες τις λεπτομέρειες, χρειάζονταν σχεδόν τρεις. Σκέφτηκε, λοιπόν, ότι ήταν μάταιο καθώς για να περιγράψει την ζωή του χρειάζονταν τρεις ζωές και σταμάτησε. Εμείς προσπαθούμε να περιγράψουμε μια μέρα ολόκληρη και για χιλιάδες κόσμο. Είναι δυνατόν να είμαστε αληθινοί;

Οπότε αυτό που κάνουμε δεν είναι πληροφόρηση αλλά η επιβολή ενός ιδιαίτερου τρόπου ανάγνωσης του κόσμου. Με το που επιβλήθηκε η τηλεόραση αλλάξαμε κι εμείς τον τρόπο που βλέπουμε τα πράγματα. Δεν γράφουμε, πλέον, γεμίζουμε το χώρο ώστε να μην υπάρχει το κενό ανάμεσα στις διαφημίσεις. Πάθαμε κι εμείς ότι οι Μυκηναίοι με το «φόβο του κενού», αυτό που παθαίνουν οι νοικοκυρές στα σπίτια που δεν μπορούν να αφήσουν έναν τοίχο κενό. Ζούμε με το φόβο μήπως αδειάσει ο χώρος, ο χρόνος γιατί τότε θα είμαστε εμείς και ο εαυτός μας. Κι άμα βρεθούμε τι να του πούμε; Τι να τους πω;

Τα παιδιά μεγάλωσαν και φύγανε, έχουν αρχίσει την δική τους ζωή. Βρισκόμαστε κάθε χρόνο τα Χριστούγεννα. Η γυναίκα μου έφυγε να ζήσει με άλλον (Στην αρχή είχα νευριάσει μετά κατάλαβα και της έδωσα δίκαιο. Δεν μπορούσα να ζήσω εγώ με τον εαυτό μου όχι ένας άλλος). Τα άφησα όλα και νοικιάζω ένα δυάρι. Στο ένα η βιβλιοθήκη και το γραφείο στο άλλο το υπνοδωμάτιο. Δεν το χρησιμοποιώ όμως πολύ γιατί δεν κοιμάμαι. Εκεί θα γυρίσω μόλις τελειώσω να γράφω για την αλλαγή του χρόνου. Ποια αλλαγή όμως και ποιου χρόνου;

Πέρασαν 60 περίπου χρόνια από τότε που γεννήθηκα αλλά ποτέ μου δεν απέκτησα την βεβαιότητα ότι πράγματι ήμουν στην γη.. Έχω αντικείμενα που σχετίζονται με το παρελθόν, που το πιστοποιούνε, αλλά σίγουρος εντελώς δεν είμαι. Θα μπορούσα να το είχα κατασκευάσει αυτό το παρελθόν. Θα μπορούσα να φανταστώ ένα μέλλον καλύτερο η χειρότερο. Το μόνο που δεν μπορώ να κάνω είναι να φανταστώ είναι να πω ψέματα για το παρόν. Τώρα αυτή τη στιγμή γράφω, όταν όμως γυρίσω σπίτι δεν θα πρέπει να είμαι σίγουρος ότι εγώ τα έχω γράψει.

Ποιος είναι ο κόσμος ο πραγματικός; Τι χρόνο επιτέλους αλλάζουμε; Γιατί σώνει και καλά θέλουμε σύνορα και φοβόμαστε τη ατέλειωτη λίμνη του χρόνου, τον ποταμό της λησμονιάς; Και γιατί κάνω εγώ αυτές τις ερωτήσεις; Ποιος περιμένω να μου απαντήσει; Γιατί αν δεν μου απαντήσει κανείς, δεν υπήρξα ποτέ και δεν θα υπάρξω και ο κόσμος γύρω δεν ήταν παρά ένα παραμύθι, μία ταινία στην τηλεόραση που κάποιος κακός σκηνοθέτης έστησε για να περιπαίξει, κάποιον που δεν γνώριζε και τελικά έπεσε ο ίδιος στην παγίδα. Ξέχασε πως αυτός είναι ο δημιουργός και έγινε ο ηθοποιός. Έζησε τελικά σε έναν κόσμο που ο ίδιος κατασκεύασε. Και εκεί που νόμιζε ότι είχε θεατές, δεν είχε πια κανένα γιατί ο μόνος θεατής που υπάρχει είναι ο εαυτός σου, που αυτός είναι απασχολημένος στα δικά του πάθη. Σαν τον περιπατητή που μπήκε κατά λάθος, στο μαγικό δάσος εκεί που η πιο μικρή σκέψη γίνονταν αμέσως πράξη. Και λέει «πεινώ» και έρχονται τα καλύτερα φαγητά του κόσμου και λέει «διψώ» και έρχονται τα καλύτερα ποτά του κόσμου και εφοβήθη ότι θα πεθάνει και έρχεται ο χειρότερος θάνατος του κόσμου. Τι είναι αυτός ο θύτης ή το θύμα; Ο σκηνοθέτης η ο ηθοποιός; Και πως θα μπορούσε να ξεφύγει από αυτό;

Σε αυτό το δάσος περπατώ και γω και εσύ αγαπητέ αναγνώστη. Και βέβαια, αύριο δεν είναι μια άλλη μέρα ενός άλλου χρόνου, είναι η απάτη που στήνουμε όλοι προκειμένου να βρισκόμαστε σ’ ένα κοινό παιγνίδι. Μέχρι που ένας να πετάξει τα ζάρια και να κλείσει το παιγνίδι και να βρεθούμε τρεμάμενοι, σε έναν ωκεανό από λέξεις.

Ο νεαρός παπάς κατευθύνθηκε στο πολυκατάστημα με τα παιγνίδια. Ήταν άρρωστος και κανονικά δεν θα έπρεπε να ήταν στο πόδι σήμερα. Αλλά το βράδυ είχαν την γιορτή των κατηχητικών και έπρεπε να πάρει δώρα. Αλλά το μετάνιωσε γιατί ένοιωσε να καίει από τον πυρετό, ένοιωσε ότι το μυαλό του πάγωνε σαν να μην λειτουργούσαν οι συνάψεις και να έπεφτε ώρα με την ώρα σε ένα παράλληλο σύμπαν έτσι όπως το είχε εξηγήσει η γυναίκα του που ήταν φυσικός. «Μετά το θάνατο θα μεταφερθούμε σε ένα παράλληλο σύμπαν ή το χειρότερο σε μια μαύρη τρύπα»

Νόμιζε ότι ήταν στο ενδιάμεσο. Έσβησε την μηχανή και κάθισε για λίγο. Είδε το τζάμι να σκοτεινιάζει και αισθάνθηκε να μικραίνει. «Πατέρα, πάμε μέχρι την πλατεία ελευθερίας» Και ήταν δέντρα πολλά και ένα ήταν στολισμένο ένα δέντρο τεράστιο. Και κάτω ήταν μια φάτνη. Δυο ζωάκια η Παναγία και ο Χριστός, μωρό. Κι έκανε κρύο πολύ κρύο. Και πήγαινε και αυτός μέσα. Τα άχερα ήταν πραγματικά και καθόταν εκεί μαζί με τα ζώα και τις κούκλες τις πάνινες. Μόνο που για αυτόν δεν ήταν πάνινες κούκλες, για αυτόν ήταν όλα αλήθεια. Όπως αλήθεια είναι για όλα τα παιδιά ότι η δουλειά του πατέρα τους είναι να φέρνει το φεγγάρι στο σπίτι και αυτά να κοιμούνται ήσυχα ότι το φεγγάρι ξαναβγήκε στον ουρανό.

Δεν ήταν ακριβώς μνήμη. Δεν μπορούσε να το περιγράψει. Ήταν πραγματικότητα, μια άλλη πραγματικότητα. Μπορούσε να μυρίσει την μυρωδιά του χόρτου. Μπορούσε να νοιώσει το χέρι του πατέρα του. Μπορούσε να ακουμπήσει την επιδερμίδα του να ακούσει την φωνή του που τον καλούσε. «Είστε καλά;» Ήταν ο φύλακας του παρκινγκ που φώναζε έξω από το παράθυρο. Του χαμογέλασε.

Όταν έκλεισε πίσω η πόρτα του πολυκαταστήματος τον έπνιξε η ζέστη. Γύρω του παρέες παιδιών, μανάδων και ένα πλήθος παιγνίδια σε ντάνες, σε ράφια, στο πάτωμα, κρεμασμένα στους τείχους. Ξανά ανέβηκε εκείνη η αίσθηση του πυρετού, της μαύρης τρύπας, εκείνου του κομματιού του σύμπαντος που κοιτάζεις και βλέπεις την καθημερινότητα διαπερατή «Κοίτα αν τα δάχτυλα σου περνούν από μέσα είναι διάφανο. Αλλιώς είναι πόρτα», κάπως έτσι το έλεγε ο Τζόυς.

Ξαφνικά το μάτι του έπεσε στο ράσο. Τι δουλειά έχω με αυτό; Αλλά και τη δουλειά έχουν οι άλλοι με αυτά τα ρούχα; Το μόνο που είναι παρήγορο είναι η ομοιότητα. Εγώ είμαι ανόμοιος, σκέφτηκε. Αλλά πάντα αυτό ένοιωθε. Ότι είναι ανόμοιος. Όχι κάτι μεγαλύτερο και καλύτερο αλλά κάτι ανόμοιο. Σαν μια κούκλα ανάμεσα σε ρομπότ.

Μετά θυμήθηκε. Την Δημητριάδος με λίγα φώτα, κίτρινα λαμπιόνια και την ομίχλη να κόβει στα δυο το παρόν και να το ανυψώνει. Θυμήθηκε τα πρωινά με την ομίχλη και το τρένο να κόβει τον καπνό της πόλης στα δυο…. Την μυρωδιά από τα άχερα ναι αυτόν ήταν για αυτόν τα Χριστούγεννα , η μυρωδιά από τα άχερα αυτό του είχε λείψει. Για αυτό αισθάνονταν άδειος, αισθάνονταν να αδειάζει σε αυτό το πολύχρωμο πλήθος που αναζητούσε με πεινασμένο μάτι την χαρά των παιδιών μέσα στα πλαστικά και τις κούτες.

Έφυγε σαν κυνηγημένος. Αισθάνονταν την άνασσα του κενού στο σβέρκο του, αισθάνονταν την παγωνιά της απουσίας στην άκρη των μαλλιών του και τρόμαξε.

Εκείνο το απόγευμα μέσα στο ναό όλοι τρόμαξαν. Νόμιζαν ότι ο παπάς τους τρελάθηκε. Μόλις μπήκαν είδαν την εκκλησία γεμάτη άχερα. Παντού γεμάτη μπάλες άχερα και εκεί μπροστά από το τέμπλο γυρνούσαν δυο αγελάδες και πρόβατα και ένα μικρό γαϊδουράκι. Έξω δεν είχε αρχίσει να χιονίζει, μόνο φυσούσε….

Δύο χιλμ. περίπου από τα Αμπέλια (παλιά Καρούτια) του Κλεινού, και πάνω στον αμαξιτό δρόμο για Κλεινό - Χρυσομηλιά κ.λ.π., βρίσκονται τα Χάνια του Σαμαρά, με 7, μόνο, οικογένειες, σήμερα, περίφημο, άλλοτε, στέκι στη βλαχόστρατα του Ασπροπόταμου. Εδώ τοποτετείται το παλιό Χρύσινο (Χούρσινου το έλεγαν οι ντόπιοι), βυζαντινός οικισμός, στην περιοχή του Κλεινού. Εδώ υπήρχε το βυζαντινό μοναστήρι Παναγία του Χρυσίνου ή Χρυσένου ή Χρυσίνι.

Η χρονολογία της ίδρυσης. Ο ιερομόναχος Μακάριος (Μανασσής).

Πότε ακριβώς ιδρύθηκε η μονή, δεν είναι γνωστό σε μας. Οπωσδήποτε, όμως, υπήρχε τον 14^ο αιώνα. Στα 1346-1347, μόναζε, εδώ, ο ιερομόναχος Μανασσής. Αυτός, αφού συγκέντρωσε αρκετά χρήματα για τα έξοδα, άφησε τους άλλους συνασκητές του και πήγε στα Μετέωρα, στην σπηλιά του Πασχάλη, τον οποίο και διαδέχτηκε: εκείσε τους αδελφούς αυτού, λαβών δαπάνας, και έξοδον, ανήλθε εν τω σπηλαίο και εύπορων, ηύξησέ τε τούτο και έστερέωσεν και προσευχάδιον μικρόν κατεσκεύασεν...>>

Εκεί, ο Μανασσής >, μετονομάσθηκε σε Μακάριο κι έφινε αρχιμανδρίτης της σκήτης των Σταγών (Δούπιανη). Τον συναντούμε στα μέσα του 14^ου αι. να υπογράφει σε κάποιο σιγνογραφικό γράμμα ως εξής: >.

Ο Ι. Βογιατζίδης τον βρήκε και σε μία ανέκδοτη και αχρονολόγητη διαθήκη του Ιωαννάκη, που σώθηκε σε αντίγραφο, σε κώδικα της μονής του Ρουσάνου, του 17^ου αι. Η διαθήκη αυτή συντάχθηκε >. Κατά τον Βέη, ο ιερέας Μανασσής, που μνημονεύεται, στα > μπορεί να ταυτιστεί με τον κτήτορα του κώδικα 302 του Μετεώρου, όπου στο φ. 1^α έχει γράψει: ταπηνού: θίτου Μανασσή>>.

Τέλος, ο Μακάριος, με παραδοτικό και διαθηκώο γράμμα, άφησε το αμφισβητούμενο μονύδριο της Θεοτόκου στο Πηγάδι στον άγιο Αθανάσιο τον Μετεωρίτη. Από δω φαίνεται ότι ο Μακάριος ήταν μεγαλύτερος του Αθανασίου.

Αλλά ο Μανασσής – Μακάριος >, όπου, πιθανότατα, πέθανε. Ο θάνατός του σημειώθηκε, οπωσδήποτε πριν το 1388, μια και στον ορισμό του καίσαρα. Αλέξιου Αγγέλου, της χρονιάς αυτής, αναφέρεται ως > πια.

Το προσωπικό της μονής

1346-47: Μακάριος, ο πρώην Μανασσής. Πέθανε πριν το 1388.

1740-41: Αγάπιος, ιερομόναχος, ο κτήτορας της μονής, και Ιωσήφ, μοναχός

1800: Νικόλαος

1825: Καλλίνικος και Κύριλλος

1881: 6 ενδιαιτώμενοι μοναχοί

1888: 3 μοναχοί, 2 μοναχές, 4 δόκιμοι άρρενες και 3 υπηρέτες

1889: 7 κάτοικοι: 6 άρρενες και 1 γυναίκα

1895: Ευγενία και Θεοδοσία, μοναχές. Άνθιμος, μοναχός. Νίκανδρος Κωνσταντίνου και Κωνστάντιος Παπαβασιλείου, ιερομόναχοι. Κωνσταντίνος Γεωργίου και Αποστόλος Παπαβασιλείου, δοκίμοι.

1895-1904: Θεοδοσία, υπέργηρη

1895, 1904, 1908, 1910-1911: Κωνστάντιος Παπαβασιλείου, ιερομόναχος. Πέθανε την Κυριακή 4.9.1911.

1896: 5 κάτοικοι

1897, 1904-07 και 1914-17: Βενιαμίν Σακαλής, ηγούμενος

1901: 5 κάτοικοι

1904: Βενιαμίν Σακαλής, ηγούμενος. Κωνστάντιος Παπαβασιλείου, ιερομόναχος. Γαβριήλ Ευσταθίου, απουσιάζοντος προ καιρού. Ιγνάτιος Σουμαρούπα, εγκατασταθέντος προ μηνός εν τη Μονή. Θεοδοσίας μοναχής, υπεργήρου. Μίας κανδυλαναπτρίας εις τον ναών του Μετοχίου. Εωός υπηρέτου, ενός αιγοβοσκού και ενός αγελαδοβοσκού, εξ ων μόνον ο αιγοδοσκός ούτε διατρέφεται ούτε θποδύεται.

1906-07: Ανανίας Γκίνης, ιερομόναχος - τον προσκάλεσε η μονή, από τη μονή της Πεντέλης, ως σύμβουλό της - και Κάλλιστος Καλαωτώνης - προσκλήθηκε, με τον Ανανία της Πεντέλης, από τη μονή των Ασωμάτων – Πετράκη, ως σύμβουλος.

1906, 1908-11, 1913-15, 1917: Νικόδημος Ιωάννου ή Κουτσογιαννάκης, ιερομόναχος

1907: 7 κάτοικοι. Βοσκός ο Βας. Αναγνώστου και αγελαδοβοσκός ο Χρ. Μπούκας, σύμφωνα με το αρχείο της μονής.

Μετέφερα και τα ονόματα των ανθρώπων που έμειναν σε αυτό το μοναστήρι. Προβληματίσθηκα από κάτι που ένας φίλος ανέφερε. Στην πραγματικότητα ο π. Ιωάννης αναστυλώνει την ελπίδα όλων αυτών των ανθρώπων. Γιατί οι εκκλησίες και τα μοναστήρια δεν είναι απλώς κτίσματα είναι κατοικητήρια της ελπίδας των ανθρώπων αυτών που πέρασαν και αυτών που έρχονται. Το γεγονός οτι κάποιος προσπαθεί να επαναφέρει αυτόν τόν τόπο της ελπίδας μέσα σε μια εποχή που προκαλεί μόνο ερείπια και σκουπίδια, το θεωρώ μοναδικό γεγονός.

Μου είπε ο π. Ιωάννης και το μεταφέρω, οτι εμφανίσθηκε ένα site με τα στοιχεία του μοναστηριού έχοντας και έναν αριθμό λογαριασμού. Το μοναστήρι και ο π. Ιωάννης δεν έχουν καμμιά σχέση με αυτό. Ο π. Ιωάννης δέχεται τρόφιμα, που τα πηγαίνει σε κάποιους ηλικιωμένους. Δέχεται πέτρες για να φτιάξει το μοναστήρι. Ανάγκη χρημάτων δεν έχει. Εχει αρκετή ελπίδα γιατί δεν διάβασε για το θαύμα το έζησε και το ζεί, συνεχώς.

Κι αν τον αναφέρω συνεχώς και τον σκέπτομαι είναι για έναν λόγο. Υπάρχουν άνθρωποι που έχουν διαβάσει πολύ για τον Θεό. Εχουν περάσει μέρες και ώρες και χρόνια διαβάζοντας για τον Θεό. Προσπαθούν να τον πλησιάσουν με την λογική, με τις αναφορές σε βιβλιογραφία και άλλα όσα ο νούς επεξεργάζεται. Σε αυτή την κατηγορία είμαστε οι περισσότεροι. Και υπάρχουν άνθρωποι που τον έχουν συναντήσει. Σε αυτή την κατηγορία είναι ο π. Ιωάννης.

Τον αναφέρω λοιπόν γιατί έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε αυτό που έχουμε μέσα στο μυαλό μας και ζούμε σε μια εποχή που όλα έχουν γίνει αντικείμενο αγοροπωλησίας και μόνο αυτή βλέπουμε σε κάθε προβολή και πράξη. Τον αναφέρω λοιπόν ως ένα παράδειγμα ανθρώπου που πιστεύει οτι η προσευχή και οχι η επανάσταση μπορεί να αλλάξει τον κόσμο.

"Κάθε χρόνο παγκοσμίως πεθαίνουν δύο εκατομμύρια άνθρωποι από μαλάρια κάτι το οποίο θα μπορούσε να αποφευχθεί με μία κουνουπιέρα.

Τα Μ.Μ.Ε. δεν λένε τίποτα για αυτό

Κάθε χρόνο παγκοσμίως πεθαίνουν δύο εκατομμύρια παιδιά από διάρροια, κάτι το οποίο θα μπορούσε να αποφευχθεί με ένα σιρόπι αξίας 0,25 λεπτών.

Και τα Μ.Μ.Ε.δεν λένε τίποτα για αυτό

Μόνο από τα παγωτά που ξοδεύει η Ευρώπη για τους τρείς μήνες του καλοκαιριού θα μπορούσαν να είχαν σωθεί εκατομμύρια παιδιά που πεθαίνουν από πείνα στην Αφρική για έναν ολόκληρο χρόνο.

Και τα Μ.Μ.Ε δεν λένε τίποτα για αυτό

Κάθε μέρα πέντε συνάνθρωποί μας πεθαίνουν στους ελληνικούς δρόμους συνέπεια αυτοκινητιστικών δυστυχημάτων και κάθε μέρα προστίθενται 10 αναπηρικά αμαξίδια στην μεγάλη ουρά αυτών που υπάρχουν ήδη τους οποίους κρατάμε κλεισμένους στα σπίτια μας γιατί δεν μπορούν να κυκλοφορήσουν στις ανάπηρες πόλεις μας.

Και τα Μ.Μ.Ε δεν λένε τίποτα για αυτό.

Κάθε μέρα κι ένας νέος άνθρωπος βρίσκει το θάνατο από ναρκωτικά. Για να πλούτιζουν περισσότεροι οι γνωστοί που δεν τους γνωρίζουν, ενώ είναι τιμώμενα πρόσωπα της διπλανής πόρτας, πού όλοι πέφτουν από τα σύννεφα μόλις μάθουν για αυτούς.

Και τα Μ.Μ.Ε δεν λένε τίποτα για αυτό.

Πριν από δύο μήνες ιταλίδα ευρωβουλευτής στο ευροκοινοβούλειο μίλησε για την μεταφορά των εργασιών της μαφιόζικης ναπολετάνικης Ντραγκέτα από την Ιταλία στην Ελλάδα ως μοναδικό χώρο που προσφέρει ασυλία στην διακίνηση ναρκωτικών

Και τα Μ.Μ.Ε δεν γράψανε τίποτα για αυτό...

Πριν λίγες μέρες πέρασε νόμος στην Ελληνική Βουλή που ποινικοποιεί τον 13 χρονο και τον εντάσσει στο ίδιο σύστημα με τον ενήλικα όσον αφορά την προσωποκράτησή του στις άθλιες ελληνικές φυλακές, που μόνο το Γκουαντάναμο μπορεί να συγκριθεί. Ο 13χρονος θεωρείται από τον νόμο ίδιος με τον ενήλικα πολίτη. Στον ίδιο νόμο εξετάζεται και η στάση του θύματος και λαμβάνεται υπ' όψη και το επάγγελμά του. Οχι του θύτη καλά διαβάσετε αλλά του θύματος.

Και τα Μ.Μ.Ε δεν γράφουν τίποτα για αυτό.

Σήμερα στην Ορθοδοξη Εκκλησία γιορτάζεται ένας προφήτης ο Αββακούμ. Το ερώτημα που του έθεσαν είναι γιατί ο Θεός είναι άδικος και στέλνει τις συμφορές στον κόσμο. Και η απάντησή του ήταν οτι δεν φταίει ο Θεός αλλά οι πράξεις μας και η αδιαφορία μας. Για όλους αυτούς που συνεχίζουν να απορρούν αντιγράφω από την Βίβλο

¨Αλλοίμονο σ' εκείνον που μαζεύει οτι δεν του ανήκει - αλήθεια έως πότε; - και τον καθένα μεταχειρίζεται σαν οφειλέτη του. Θα ξεσηκωθούν ξαφνικά οι πιστωτές σου. Θα ξυπνήσουνε αυτοί που καταπίεσες και θα σε λεηλατήσουν. Εθνη εσύ λεηλάτησες πολλά, διέπραξες φόνους και αδικίες σε τόσες χώρες, ενάντια στους κατοίκους τόσων πόλεων. Για αυτό κι όλοι οι άλλοι λαοί θα λεηλατήσουν εσένα.

Θα πούν "Αλοίμονο σ' εκείνον που μαζεύει κέρδη παράνομα για την οικογένεια του και φτιάχνει τη φωλιά του ψηλά, για να γλυτώσει από το αρπακτικό χέρι. Και πράγματι τα σχέδια σου όλα θα φέρουν στους δικούς σου ντροπή. Καταστρέφοντας εθνη πολλά τον ίδιο τον εαυτό σου καταστρέφεις. Γιατί και οι πέτρες από τους τοίχους θα φωνάξουν και οι ξυλοδεσιές θ' αντιφωνήσουν. "Αλοίμονο θα πούνε σ' εκείνον που χτίζει πόλεις με φόνους και που με αδικίες τις θεμελιώνει".....

Και τα Μ.Μ.Ε δεν θα πούνε τίποτα για αυτά.....

Είχε κοιτάξει πολύ την ανατολή με πρησμένα πόδια κι ο κήπος τώρα δεν την άκουγε. Μια μικρή μουσική, δυο πετάγματα των χεριών ένα πρωινό στην παραλία του Βόλου. Κι ύστερα τα δύσκολα χρόνια κυνηγητό και κατοχή και πείνα και φεγγάρια ερωτευμένα στο λόφο και στη θάλασσα. Πέρασαν όλα δίπλα από το δέρμα. Έπαιρνε αυτό που ήθελε για αλήθεια. Σχεδίασε ένα σπίτι γεμάτο με ζωγραφισμένη πάνω τους την προσποίηση μιας αληθινής ευτυχίας και κατοίκησε μέσα εκεί. Τα τρία παιδιά ήρθαν όπως τα ρόδια που έρχονται ξεχασμένα στην αυλόπορτα μιας πιθανής ευτυχίας. Τα κατάλαβε από τον θόρυβο που κατά βάση την ενοχλούσε. Για αυτό ταξίδευε γυρεύοντας ένα απρόσβλητο όνειρο κατά πως κάνουν τα κουταβάκια αναζητώντας πάντα την ουρά τους, μήπως σ’ αυτήν έχει σκαλώσει μια σταγόνα λαμπρή του εφήμερου. Δεν την βρήκε ποτέ. Τα γηρατειά την συνάντησαν απρόσμενα ενώ έπλενε την αυλή του σπιτιού της. Στην αρχή δεν κατάλαβε είναι η καταιγίδα που δεν την ανέχομαι αλλά η ώρα την κάνει πιο επιτρεπτή. Κι αυτό γιατί διασκέδαζε τα όνειρα που είχαν δόντια και ενοχλούσαν τις νύχτες. Αρνήθηκε και πάλι την κατάσταση. Τώρα προσπαθώντας να ανασάνει στην τελευταία ενέδρα μες στο νερό με το καλάμι. Κι όμως το έξω είναι εκεί. Και τι είναι εκεί έξω; Ο ουρανός αλλάζει η το βλέμμα μας; Ο κήπος. Ο υπέροχος κήπος. Ο στιλβώδης κήπος. Με τα αγκάθια, τα αγκάθια, τα αγκάθια…..

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένας μόνος του. Η μοναξιά του δεν είναι οικειοθελής αλλά επίκτητη. Παρατηρούσε σιγά - σιγά να απομακρύνονται οι άνθρωποι από αυτόν. Άλλος είχε δουλειές. Άλλος είχε δημιουργήσει οικογένεια και δεν προλάβαινε. Και τα αδέλφια του ακόμη είχαν απομακρυνθεί ο ένας έλλειπε μεγάλα διαστήματα του χρόνου, ο άλλος είχε πολλά χόμπυ και δεν ήταν δυνατόν να συναντηθούν.

Στην αρχή προσπάθησε να αντιδράσει. Πήγαινε στην Εκκλησία. Αλλά εκεί είδε πρόσωπα κλειστά. Δύο ολόκληρους μήνες πήγαινε και κανείς δεν του είπε ούτε καλημέρα. Δοκίμασε να λείψει μια Κυριακή, πήγε την επόμενη. Κανείς δεν του είπε τίποτα. Δεν είχαν προσέξει καν την ύπαρξή του. Να πάει σε κέντρο ηλικιωμένων δεν μπορούσε ακόμη ήταν "νέος" δεν τον δέχονταν, εξ' άλλου είχε μια λαμπρή δουλειά "δημόσιος υπάλληλος", το πρόβλημα είναι ότι στην υπηρεσία κανείς δεν μιλούσε. Ένα γεια σποραδικό από τους συναδέλφους που πέφτανε πάνω του στην έξοδο ή στην είσοδο. Δοκίμασε να πάει σε κάποια σωματεία που ασχολούνται με την φύση. Πήγε μάλιστα και δυο εκδρομές. Ήταν κάτι παρέες που πήγαιναν, περπατούσαν μαζί αλλά δεν μιλούσε η μία την άλλη. Αυτόν δεν του μιλούσε κανείς.

Η ψυχή του ξεράθηκε. Μια μέρα αποφάσισε να δει αν οι άλλοι τον θεωρούνε υπαρκτό. Δεν πήγε στην δουλειά. Περίμενε ένα τηλέφωνο μια ανησυχία, τέλος πάντων. Τίποτα απολύτως.. Δεν τον αναζήτησε κανείς. Και κανείς δεν ξέρει τι απέγινε αυτός ο άνθρωπος.

Η ιστορία αυτή είναι αληθινή. Μου τη διηγήθηκε ένας άνθρωπος μια φορά, όπως του την είχαν πει άλλοι. Μόνο που δεν θυμάται ποιοι και πότε. Υπάρχει η φήμη ότι πέθανε και τον θάψανε. Αγνωστο πότε. Ίσως να είναι δική του η πλάκα που γράφει….."Ήταν ένας που πριν γίνει ένα τίποτα με τον θάνατο, υπήρξε βασιλιάς, μια μόνο μέρα…."

Καρτέρι θανάτου ανήμερα της γιορτής της….' πιο κάτω "ο θάνατος της έστησε καρτέρι" "Την σκότωσε ο δρόμος καρμανιόλα" Είναι ένα πραγματικό γεγονός που συνέβη χθες στον Βόλο. Μια κοπέλα 20 χρονών επέβαινε σε μια μοτοσυκλέτα που οδηγούσε ένας φίλος της, ο οποίος δεν ήταν από τον Βόλο. Στον περιφερειακό ανέπτυξε ταχύτητα όπως κάνουν όλα τα αυτοκίνητα ιδιωτικά και επαγγελματικά παρά τις πινακίδες που υπάρχουν. Ο περιφερειακός δεν έχει ολοκληρωθεί. Στο τέλος του δρόμου δεν υπάρχει σήμανση παρά μόνο μπάζα. Η συνεπιβάτης δεν είχε κράνος ενώ ο οδηγός - ο οποίος σώθηκε - είχε κράνος. Άρα λοιπόν πιο καρτέρι θανάτου; Αρα λοιπόν "δρόμος καρμανιόλα"; Εδώ πρόκειται για μια στυγερή δολοφονία στην οποία εμπλέκονται:

1. Το ΥΠΕΧΩΔΕ γιατί τόσα χρόνια δεν πληρώνει, επιλέγει "ακατάλληλους" εργολάβους και το έργο δεν ολοκληρώνεται.
2. Η Ν.Α.Μαγνησίας και η Δημοτική αρχή Βόλου και Νέας Ιωνίας που θα έπρεπε να εγκαταστήσουν πινακίδες παντού όπου έχουν δικαιοδοσία της ότι στο δρόμο "Εισέρχεστε με δική σας ευθύνη καθώς δεν έχει ακόμα επίσημα παραδοθεί" . Θα έπρεπε να οργανώσουν ημερίδες και κινητοποιήσεις έτσι ώστε να τελειώσει ο δρόμος. Κι αν δεν μπορεί να τελειώσει με ευθύνη δική της να τοποθετήσει τεράστιες φωτισμένες πινακίδες στα μπάζα που να ειδοποιούν ότι ο δρόμος τελειώνει εκεί.
3. Η τοπική κοινωνία της οποίας της έχουν δολοφονήσει πέντε παιδιά επάνω στον περιφερειακό και χαχανίζεται ασυστόλως μιλώντας για τα μεγάλα ιδανικά της φυλής στα 1000 και παραπάνω τσιπουράδικα της περιοχής εντείνοντας ακόμα περισσότερο το πρόβλημα της οδήγησης υπό την επήρεια αλκοόλ. (Μην ξεχνάμε ότι τον Αύγουστο μεθυσμένος οδηγός παρέσυρε και δολοφόνησε μια δεκαπεντάχρονη μαθήτρια και διέλυσε τη μητέρα της σε κεντρικό δρόμο της πόλης)
4. Η τροχαία, η οποία έχει ελλείψεις προσωπικού και έχει σταματήσει εδώ και καιρό τους ελέγχους για κράνη με αποτέλεσμα οι περισσότεροι πλέον να κυκλοφορούν χωρίς κράνη.
5. Ο οδηγός και η συνεπιβάτης ο πρώτος γιατί δεν ήξερε το δρόμο και έτρεχε και η δεύτερη γιατί ανέβηκε χωρίς κράνος.

Χρησιμοποιώντας τον όρο "καρτέρι θανάτου" σημαίνει ότι όλοι οι παραπάνω δεν είχαν καμία απολύτως ευθύνη αλλά ο ίδιος ο θάνατος ευθύνεται γιατί έχει αρχίσει η κυνηγετική περίοδος και στήνει καρτέρια. Δυστυχώς οι συνάδελφοι δεν αντιλαμβάνονται ότι ένα μεγάλος μέρος της ευθύνης για αυτή την τραγική κατάσταση που ζούμε έχουμε μέρος και εμείς οι ίδιοι. Οι δημοσιογράφοι δεν περιγράφουν την κρίση αποτελούν συστατικό στοιχείο της κρίσης. Γιατί; Για τον απλούστατο λόγο ότι κάθε μορφή υλικής πραγματικότητας πριν γίνει έτσι είναι σκέψη. Και κάθε σκέψη είναι δομημένη σαν λόγος. Οι δημοσιογράφοι χειρίζονται τον λόγο και με τέτοιου είδους φράσεις απαλείφουν τις ευθύνες και δημιουργούν μια ανεύθυνη πραγματικότητα , στην οποία όλοι βεβαίως ενεχόμεθα.

Θα μπορούσαν λοιπόν να περισώσουν την πραγματική ιστορία Να περιγράψουν πως γεννήθηκε η Δήμητρα που έφυγε, πως οι γονείς της δεν κοιμόντουσαν τα βράδια όταν αυτή ήταν άρρωστη. Να περιγράψουν την πρώτη μέρα της στο σχολείο. Την αγωνία της, την ελπίδα και τους φόβους της. Να περιγράψουν το άγχος των γονιών τους να βρούνε λεφτά να πληρώσουνε τα φροντιστήρια, τα ξενύχτια τα δικά της να τελειώσει το σχολείο. Να περιγράψουν τα όνειρά της για την δική της οικογένεια. Το πώς άλλαξε το πρόσωπο του πατέρα μόλις είδε την κόρη του να γίνει γυναίκα. Να μιλήσουν για όλα αυτά που σχεδίαζε, για όλα αυτά που ήθελε, για όλα αυτά που επιθυμούσε. Γιατί δεν πεθαίνει ένας άνθρωπος. Στην πραγματικότητα πεθαίνει ένας ολόκληρος κόσμος που δεν ολοκληρώθηκε και που τον είχαμε ανάγκη.

Γιατί δεν ξέρουμε ποιος μεγάλος πολιτικός θα μπορούσε να γεννηθεί από αυτή τη γυναίκα, ποιος μουσικός, λογοτέχνης, φιλόσοφος.. Και δυστυχώς δεν θα μάθουμε ποτέ. Θα μείνουμε μόνο στο στείρο παράθεση γεγονότων, στα στοιχεία και τους αριθμούς και θα αναρωτιόμαστε για τον εκφασισμό της καθημερινότητας. Μα εμείς οι δημοσιογράφοι τον δημιουργούμε, εμείς τον παράγουμε και εμείς τον θέλουμε. Και να αφήσουμε τις αστειότητες ότι τα μέσα χρηματίζονται . Βεβαίως χρηματίζονται. Το τι θα γράψει κανείς μέσα σε εκατό λέξεις είναι ελεύθερος να το κάνει…. Κι αν δεν τον αφήνουν ας τα γράψει το δίκτυο. Σήμερα όσο ποτέ την ελευθερία μας κανείς δεν μπορεί να στερήσει.

Όσο για μας ας προσέχουμε γιατί ο Θάνατος αφού έστησε καρτέρι στα μπάζα τώρα μπορεί να πάει παντού.. Ο Θάνατος έστησε καρτέρι σε σουβλατζίδικο (δηλητηριασμένο κρέας) Ο Θάνατος έστησε καρτέρι στο Νοσοκομείο ( μολυσμένα εργαλεία, ασθενοφόρα που δεν μπορούν να περάσουν τους δρόμους).

Ο Θάνατος σε ρόλο κυνηγού και τα αθώα θύματα να στοιβάζονται σωρό μετά βεβαίως από ένα καλό μεσημεριανό στα τσιπουράδικα…

Πώς ένας μοναχός έδωσε "ζωή" σε εγκαταλελειμμένο μοναστήρι

19/05/09-10:09

Πριν από περίπου τέσσερα χρόνια ήταν ένα εγκαταλελειμμένο μοναστήρι στην άκρη του βουνού, με διάφορα κτίρια διασκορπισμένα και κατεστραμμένα από το πέρασμα του χρόνου. Σήμερα, όλα είναι διαφορετικά, καθώς η έλευση του γέροντα πατέρα Ιωάννη, από την Ιερά Μονή Αγίας Τριάδας, και η σκληρή, προσωπική δουλειά του ίδιου και των κατοίκων της ευρύτερης περιοχής έχουν αλλάξει εσωτερικά αλλά και εξωτερικά την όψη του μοναστηριού. Πρόκειται για την Ιερά Μονή Κοιμήσεως Θεοτόκου Χρυσίνου Καλαμπάκας, που βρίσκεται σε απόσταση τεσσάρων χιλιομέτρων από την όμορφη Κοινότητα Κλεινού της επαρχίας Καλαμπάκας, σε ύψος 680 μέτρων, στη θέση "Μπουζιάνα".

Για την εποχή της ήταν ένα από τα σπουδαιότερα μοναστηριακά συγκροτήματα της περιοχής, καθώς είχε φρουριακή κατασκευή με πολεμίστρες στους τοίχους, κελιά και βοηθητικούς χώρους που καταλάμβαναν τη νότια και τη δυτική πλευρά, αλλά δυστυχώς κάηκαν στα δύσκολα χρόνια της περιόδου 1946-49.

Η Ιερά Μονή Κοιμήσεως της Θεοτόκου, επειδή κτίσθηκε έπειτα από την καταστροφή της ομώνυμης μονής, που ήταν κτισμένη στη θέση Χρύσινο- λίγο πιο χαμηλά- επικράτησε και είναι γνωστή ως μονή Χρυσίνου και γιορτάζει στις 23 Αυγούστου.

Εδώ και περίπου τέσσερα χρόνια, ο μοναχός πατήρ Ιωάννης κατοικεί μόνιμα στην Ιερά Μονή, δίνοντας σε αυτή ζωή με τις επισκέψεις εκατοντάδων προσκυνητών και την ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον.

Όπως μας είπαν επισκέπτες της Μονής, πριν από τον ερχομό του γέροντα, η Ιερά Μονή ήταν ακατοίκητη, χωρίς να έχει γίνει κάποια ενέργεια από κανέναν φορέα ώστε να γίνει επισκέψιμη.

Η έλευση του πατέρα Ιωάννη κινητοποίησε και τους κατοίκους της περιοχής, ώστε μέσα από την προσωπική δουλειά και συνεισφορά όλων το μοναστήρι να αποκτήσει και πάλι ζωή και προοπτική συνέχειας.

Μάλιστα, πέρυσι, στις 23 Αυγούστου στο μοναστήρι βρέθηκαν, μέσω χωματόδρομου, περισσότερα από 2.000 άτομα από ολόκληρη τη χώρα.

Όπως είπε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ η διευθύντρια της 19ης Διεύθυνσης Βυζαντινών Αρχαιοτήτων Κρυσταλλία Μαντζανά, η Ιερά Μονή Χρυσίνου απέκτησε ζωή ουσιαστικά εδώ κι ένα χρόνο, με την καταλυτική συμβολή του πατέρα Ιωάννη, έπειτα από αρκετά χρόνια.

Το μέλλον της μονής, σύμφωνα με την ίδια, περνά μέσα από την αποκατάσταση των κελιών.

Σήμερα, πάντως, σύμφωνα με την αρχαιολόγο, ο καθένας μπορεί να φανταστεί την άρτια αρχιτεκτονική, αντικρίζοντας τους επιβλητικούς εξωτερικούς τοίχους των κελιών που σώζονται σε ικανό ύψος, όπως και τις επιβλητικές στοές, στην είσοδο τους στη δυτική πλευρά. Στη νότια πλευρά σώζεται μεγάλο τμήμα, πιθανότατα των βοηθητικών χώρων, ενώ στη ΝΑ γωνία σώζονται υπολείμματα του περιβόλου με την ξύλινη θύρα, πάνω στην οποία διατηρούνται ακόμα οι μεγάλοι μεταλλικοί ήλοι.

Τόσον έξω από τον χώρο της μονής όσο και στον προαύλιο χώρο της, το αίθριο δηλαδή, συναντάμε μεγάλες ποσότητες κατασκευαστικού υλικού των τοιχοποιιών, αλλά και αρχιτεκτονικά μέλη των κιόνων που δημιουργούσαν τις κιονοστοιχίες ή επίκρανα αυτών.

Εσωτερικά ο ναός είναι κατάγραφος, με τοιχογραφίες που ακολουθούν σε βασικές γραμμές το εικονογραφικό τυπικό των ναών.

Την Πλατυτέρα ανάμεσα σε αρχαγγέλους, με τους συλλειτουργούντες Ιεράρχες στην κάτω ζώνη, συναντάμε στην κόγχη του Ιερού, ενώ το εικονογραφικό πρόγραμμα τόσον στο Ιερό όσον και στον κυρίως ναό ακολουθεί τη διάταξη των ζωνών.

Η κάτω ζώνη περιλαμβάνει ολόσωμους αγίους, η μεσαία αγίους σε μετάλλια και η πάνω ζώνη σκηνές από τη Θεία Λειτουργία, το Δωδεκάορτο και τα Πάθη του Χριστού, όπως επίσης και τους 24 Οίκους του Ακάθιστου Ύμνου.

Το καθολικό είναι ναός καμαροσκεπής διαστάσεων 6,54 x 7,89 μ., δηλαδή το ιερό και ο κυρίως ναός χωρίς την κόγχη και το μεταγενέστερο στη δυτική πλευρά νάρθηκα.

Ο τύπος του καμαροσκεπούς συναντάται στη Θεσσαλία από τον 12ο αιώνα, όπως στην Παναγία Βελίκα στην Αγιά, στον 'Αγιο Νικόλαο στα Κανάλια και στην περιοχή των Τρικάλων στον ναό της Παναγίας στην Ασπροκκλησιά του 12ου επίσης αιώνα.

Ο τύπος αυτός, σπάνιος στη βυζαντινή εποχή, γίνεται αρκετά συχνός στην εποχή της Τουρκοκρατίας.

Να σημειώσουμε πως πρόσφατα υπεγράφη σύμβαση για το έργο "Αποκατάσταση τμήματος κτιριακών εγκαταστάσεων στην Ιερά Μονή Χρυσίνου στο Δήμο Κλεινοβού", προϋπολογισμού 400.000 ευρώ.

Η χρηματοδότηση γίνεται από το πρόγραμμα "ΠΙΝΔΟΣ" και με την εργολαβία προβλέπεται να γίνει επισκευή και συντήρηση της Δυτικής πτέρυγας των εγκαταστάσεων της Ιεράς Μονής, καθώς και κατασκευή ενός μικρού οικίσκου.

Έπειτα από τέσσερα χρόνια σκληρής και επίπονης δουλειάς, ο πατέρας Ιωάννης βλέπει πως οι κόποι του πιάνουν τόπο.

Τον συνάντησα μετά από χρόνια στην παραλία. Τα μάτια είχαν κάτι το απρόσμενα μακρινό. "Θυμάσαι;" "Φοβάμαι να θυμηθώ" του είπα. "Το ξέρω. Μοιάζει μακρινή η εποχή αλλά δεν είναι. Τότε που είχες και είχα τα μεγάλα όνειρα. Εγώ πάει πια. Εγώ έθαψα τα όνειρά μου από καιρό. Τώρα δεν περιμένω τίποτα πια" "Δεν είναι δυνατόν" του λέω " όλα μπορεί να αλλάξουν" " Δεν αλλάζει απολύτως τίποτα μου λέει, γιατί δεν θέλουμε εμείς να αλλάξουμε. Τόσα χρόνια περίμενα κάτι. Είχα ελπίδες. Στο κάτω - κάτω ηθοποιός τελείωσα στο Εθνικό. Ένα ρόλο ζητούσα, κάτι. Τουλάχιστον να μου πουν ότι υπάρχω. Κανείς δεν με ήθελε. Σε κλίκα δεν μπήκα. Σε κόμματα δεν ήθελα να μπω. Ήμουν και περήφανος. Δεν ζήτησα. Δεν με ζήτησε και κανείς. Προσπάθησα βεβαίως. Πριν από χρόνια έπαιζα. Χωρίς λεφτά, εννοείται, μήπως και συγκινηθεί κανένας "συνάδελφος". Μπα τίποτα" "Και τώρα τι κάνεις;" του λέω. "Κάθομαι και κοιτάζω τη θάλασσα. Μετά πηγαίνω μια βόλτα στο "κορδόνι. Ψωνίζω." "Φίλοι;" "Δεν έχει σε αυτή την πόλη φίλους, Νίκο μου, συμφέροντα έχει μόνο. Μόνο συμφέροντα. Το ξέρουμε πολύ καλά. Κοίτα δίπλα σου θα το καταλάβεις ότι έχουν αυξηθεί οι τρελοί . Τους παρακολουθώ άλλοι μιλάνε μόνοι τους, άλλοι φωνάζουν...άστα. Τίποτα χειρότερο από την αναγκαστική μοναξιά. Δεν σηκώνεται. Να σε βρίζουν, μπορεί να είναι άσχημο αλλά εντάξει, το αντέχεις. Να σε χτυπούν μπορεί να πονάς αλλά κι αυτό το αντέχεις. Να σε έχουν θάψει και να είσαι ζωντανός. Αυτό δεν αντέχεται" "Και τι θα γίνει;" "Τίποτα δεν θα γίνει. Τα μικρά συμφέροντα πνίγουν και τους μεγαλύτερους ανθρώπους και εμείς δεν είμαστε και τίποτα μεγάλοι" "Μήπως είσαι υπερβολικός;" " Αν νομίζεις μπορεί να είμαι. Μια συμβουλή σου δίνω. Σήκω και φύγε. Δεν έχει τίποτα εδώ. Δεξαμενές από τσίπουρο και ψυχοφάρμακα και φωτογραφίες ρετουσαρισμένες για να δείχνουν ευτυχία, στα δήθεν περιοδικά λάϊφ στάϊλ "

Εφυγα με το κεφάλι χαμηλωμένο. Λίγο πιο κάτω είδα κάτι τουρίστες να βγαίνουν μέσα από τα βουνά του σκράπ που στολίζουν το λιμάνι. Πέρασα γραμμή από τα τσιπουράδικα. Μια μυρωδιά γεμάτη σκοτωμένα θαλασσινά. Και πιο κει ο Παγασητικός κλειστός σαν φόβος.

Μέσα σε τόσα συνθήματα, τόσες περιττές κουβέντες εκείνο που θυσιάζεται είναι ο λόγος. Ξαναγυρνάμε βαθμιαία σε μία μαγική αντίληψη του κόσμου. Οι εκλογές δεν είναι μαγικός τρόπος επίλυσης των προβλημάτων αλλά τρόπος διαχείρισης της σκέψης. Τα κόμματα παράγουν πολιτικές, οι οποίες ξεκινούν από ιδέες. Οι εκλογές κρίνουν την δομή της σκέψης του λόγου που αν επικρατήσει θα αποτυπωθεί στην κοινωνία. Τα κόμματα αν αντιμετωπίζουν προβλήματα, τα αντιμετωπίζουν κυρίως γιατί έχουν προβλήματα στη σκέψη.

Οι ίδιοι εμείς πληρώνουμε τον μαγικό τρόπο σκέψης που κτίσαμε. Θα έρθει ο τάδε, η περιμένουμε τον τάδε για να λύσει το πρόβλημα. Εμείς στην διαδικασία συμμετέχουμε μόνον ως επιλογή. Τίποτα άλλο. Μα η δημοκρατία δεν είναι κατάκτηση ή έκφραση της μίας στιγμής αλλά μια καθημερινή διαδικασία που τεκμηριώνεται κι αυτή καθημερινά. Από τον σεβασμό στους νόμους που ο ίδιος έχω αποδεχθεί, δεχόμενος ότι θα πρέπει να έχω νόμους για να μπορώ να κινούμαι μέσα σε κάποια πλαίσια. Από την πίστη μου ότι το άτομο δεν είναι κομμάτι ενός μηχανισμού αλλά είναι το ίδιο η πηγή που αλλάζει τα πράγματα. Από το γεγονός ότι αναλύω τα πράγματα και ξέρω να βάζω μακροχρόνιους στόχους για να τα αλλάξω. Από το γεγονός ότι γνωρίζω ότι η σκέψη παράγει φαινόμενα και τα φαινόμενα παράγουν σκέψη και ότι και τα δύο βρίσκονται μαζί δεμένα σε μια υπέροχη αρμονία. (Που πάει να πει ότι εγώ αλλάζω όταν αλλάζει ο κόσμος και η δική μου αλλαγή αλλάζει τον κόσμο)

Η μαγική σκέψη όμως δεν μπορεί να κάνει αυτές τις κινήσεις περιμένει τους ηγέτες, τον αρχηγό, τον βασιλιά να εκφραστεί. Ακόμα και η δική του έκφραση εξαρτιέται από την έκφραση του βασιλιά. Μου φαίνεται ότι για να αλλάξουν τα πράγματα χρειάζεται ένας μακρύς επαναδιαφωτισμός. Γιατί ακόμα και ο κάβουρας μπορεί να μάθει να χορεύει αρκεί να ξέρει ότι είναι κάβουρας.

Φαντάσου σαν μέσα σε ένα σπήλαιο κάτω από τη γη, που ΄να έχει την είσοδό του ανοιγμένη προς το φώς σ’ όλο το μάκρος της. Ανθρώπους που από παιδιά να βρίσκονται εκεί μέσα αλυσοδεμένοι από τα πόδια και από τον τράχηλο, σε τρόπο που να μένουν πάντα στην ίδια θέση και μόνο εμπρός των να βλέπουν, χωρίς να μπορούν να στρέψουν γύρω το την κεφαλή τους εξ’ αιτίας τα δεσμά τους. Και από πίσω σε αρκετή απόσταση και υψηλότερά τους να υπάρχει αναμμένη φωτιά, που το φως της να έρχεται ως αυτούς κι ανάμεσα στη φωτιά και τους δεσμώτες ένας δρόμος προς τα επάνω και πλάι στο δρόμο φαντάσου ακόμα παράλληλά του χτισμένο ένα μακρύ τοιχάκι σαν εκείνα τα διαφράγματα που έχουν βαλμένα οι θαυματοποιοί εμπρός από τους ανθρώπους και τους δείχνουν πάνω από κει τις ταχυδακτυλουργίες των.

Τα φαντάζομαι όλα αυτά

Φαντάσου τώρα τους ανθρώπους να περνούν κατά μήκος αυτού του τοίχου φορτωμένοι κάθε λογής αντικείμενα, καθώς και αγάλματα ανθρώπων και ζώων κατασκευασμένα από ξύλο ή πέτρα, ή ότι άλλο, που να ξεπερνούν όλα αυτά πιο ψηλά από τοιχάκι, κι αυτοί που τα σηκώνουν, όπως είναι φυσικό, άλλοι να μιλούν καθώς περνούν μεταξύ τους και άλλοι να σωπαίνουν.

Πολύ παράξενη είναι η εικόνα και αλλόκοτοι οι δεσμώτες.

Και μολαταύτα όμοιοι με μας. Και πρώτα – πρώτα νομίζεις ότι αυτοί οι δεσμώτες έχουν ιδεί ποτέ και από τους εαυτούς των και από τους τριγυρνούς των τίποτε άλλο, εκτός από τις σκιές που πέφτουν από την λάμψη της φωτιάς επάνω στο αντικρυνό μέρος της σπηλιάς;

Και πώς να δουν αφού είναι αναγκασμένοι να κρατούν ακίνητα τα κεφάλια τους όλη τους τη ζωή;

………………………………

Σκέψου τώρα, τι θα έπρεπε να συμβεί φυσικά μ’ αυτούς, αν κανείς ήθελε να τους λύσει από τα δεσμά τους και να τους θεραπεύσει από την πλάνη και την άγνοιά τους. Κάθε φορά που θα λύνονταν ένας και θαναγκάζονταν έξαφνα να σηκωθεί και στρέψη το λαιμό του και να περπατήσει και να κοιτάξει το μέρος της φωτιάς, και πονούσε ενώ έκανε όλα αυτά και θα δεν μπορούσε από το ακτινοβόλισμα της φωτιάς να δη καθαρά εκείνα που έβλεπε ως τότε τις σκιές των, τι νομίζεις ότι θα πει; Αν του ελεγε κανείς ότι όσα έβλεπε τότε ήταν φλυαρίες και πως τώρα, γυρισμένος κάπως πιο κοντά στο ον και σε αντικείμενα περισσότερο πραγματικά, βλέπει σωστότερα, κι αν μάλιστα δείχνοντας του το καθένα απ’ οσα περνούσαν από μπρος του, τον ανάγκαζε να αποκριθή τι είναι αυτό, δεν νομίζεις ότι θα έπεφτε σε μεγάλη απορία και θα νόμιζε πως εκείνα που έβλεπε τότε, ήταν αληθινότερα από αυτά που του δείχνουν τώρα;

Και πολύ μάλιστα

Κι αν λοιπόν τον ανάγκαζε κανείς να στρέψη τα μάτια του στο ίδιο φώς, δεν θα του πονούσανε τα μάτια και δεν θάφευγε για να ξαναγυρίσει πάλι σε εκείνα που μπορεί να βλέπει και δεν θα νόμιζε πως εκείνα είναι πραγματικώς καθαρότερα και αληθινότερα από αυτά που του δείχνουν;

Έτσι βέβαια

Κι αν τέλος τον ξεκολλούσε κανείς από κει κάτω , με τη βία, από ένα κακοτράχαλο και ανηφορικό δρόμο, και δεν τον άφηνε πριν τον τραβήξει έξω στο φώς του ηλίου, άραγε δε θα τραβούσε μαρτύρια και δεν θα αγανακτούσε όσο τον έσερναν, κι όταν θα έφτανε στο φως με πλημμυρισμένα τα μάτια του από τη φεγγοβολή, θα μπορούσε να δει και ένα καν από όσα εμείς λέμε τώρα αληθινά;

Όχι βέβαια, έτσι τουλάχιστον ξαφνικά

Θα χρειάζονταν πραγματικώς να συνηθίσει πρώτα για να κατορθώσει να βλέπει καθαρά όσα είναι εκεί πάνω και στην αρχή θα μπορούσε να βλέπει ευκολότερα τις σκιές, έπειτα επάνω στα νερά τα είδωλα των ανθρώπων και των άλλων, και στερνά κι αυτά τα ίδια. Κατόπιν απ’ αυτά κι όσα είναι στον ουρανό και τον ίδιο τον ουρανό, θα μπορούσε να στραφεί ή να κοιτάξει την νύχτα ευκολότερα, με το φώς του φεγγαριού και των άστρων παρά την ημέρα με τον ήλιο και το φώς του

Πως όχι

Και τελευταία θα μπορούσε να ιδή υποθέτων και αυτόν τον ίδιο τον ήλιο, όχι μέσα στα νερά ή σε άλλη θέση τα είδωλά του αλλά αυτόν καθαυτόν στη θέση του και να παρατηρήσει τι λογής είναι.

Αναγκαστικά

Ύστερα από αυτά θάκανε την σκέψη για αυτόν, πως αυτός είναι που κάνει τις εποχές και τους ενιαυτούς, και διευθύνει σαν επίτροπος όλα στον ορατό κόσμο, και ο αίτιος, για να πούμε έτσι, όλως εκείνων που έβλεπαν αυτοί.

Είναι φανερό ότι σε αυτό το συμπέρασμα θα έφτανε σιγά - σιγά.

………………………………………

Βάλε τώρα στο νου σου κι αυτό : αν ένας τέτοιος ήθελε να ξανακατέβει πάλι εκεί και να καθίσει στο θρονί του δεν θα γέμιζαν τα μάτια του ξανά σκοτάδι;

Και πολύ βέβαια.

Κι αν ήταν ανάγκη να παραβγεί με κείνους τους παντοτινούς εκεί κάτω, δεσμώτες λέγοντας την γνώμη του για κείνες τις σκιές, ενώ ακόμη δεν θα καλοδιάκρινε πριν αποκατασταθεί τέλεια η όρασή του, γιατί βέβαια δεν θα χρειάζονταν, και πολύ λίγος καιρός να ξανασυνηθίσει, δεν θα τους έκανε να σκάσουν από τα γέλια και θα θάλεγαν για αυτό πως γύρισε από κει πάνω που ανέβηκε με χαλασμένα μάτια, και πως δεν αξίζει τον κόπο ούτε να δοκιμάσει κανείς να ανέβει εκεί πάνω, κι αν κανείς επιχειρούσε να του λύσει και να τους ανεβάσει, δεν θα ήταν ικανοί και να τον σκοτώσουν ακόμα, αν μπορούσαν να τον πιάσουν στα χέρια;

Χωρίς άλλο.

Πλάτων, Πολιτεία,μετ. Ι. Γρυπάρης, εκδ. Ζαχαρόπουλος, Αθήνα ΧΧΧ

Ο παραλυτικός κοίταξε την αυλή του σπιτιού του που την έτρωγαν οι φλόγες. Εδώ είναι γραμμένο πως όλα τα πουλιά δεν γνωρίζουν ούτε γραφή ούτε ανάγνωση κι ούτε μπορούν να διεισδύσουν στο μέλλον. Όλα προχωρούν κατά την βούληση των παλιών μοναστηριών που αντιστέκονται του αέρα και βρίσκουν γραμμή την παλιά απόφαση της σιωπής. Ο παραλυτικός ξέρει ότι το χέρι του δεν μπορεί να οδηγήσει κι ούτε να οδηγηθεί, σκύβει μονάχα ακούγοντας τους καρπούς της γης, την σημασία του ηλιοβασιλέματος και τα υγρά μάτια των παιδιών.

Οι βράχοι γράφουν το δικό τους τοπίο, περιορίζουν το χώρο και ο αέρας σφυρίζει ενίοτε μες στις καρδιές των μικρών μίσχων που μάταια προσπαθούν να ανασάνουν μέσα στο καλοκαίρι. Ο ήλιος βαδίζει το δρόμο εκείνο που οι παλιοί λέγαν πως οδηγεί στο ανάκτορο της φωτιάς εκεί που οι ψυχές ανοίγουν τα μάτια τους και έρχονται στο κόσμο. Αυτός ο παραλυτικός δεν το ήξερε. Ήξερε μονάχα την σιωπή και την προσπάθεια για να φέρει σε πέρας την αποστολή του που ήταν να περιτρέξει όλα του τα όνειρα, να τσιμπήσει το χώμα των προγόνων του που κρατιόνταν αμείωτο στην σκέψη του και προπαντός μην προδοθεί, μη δείξει ότι δεν μπορούσε να σταθεί στο ύψος της μέρας. Για αυτό όλα τα είχε υποβιβάσει σε σύνολα και μετρούσε το καθένα με σχολαστική λεπτομέρειας. Ήξερε το ύψος της καρέκλας και του τραπεζιού, το ύψος που κινούνται τα σύννεφα εκεί που βρήκε πράγματι τα πράγματα δύσκολα ήταν το ύψος των λόγων. Εκεί πραγματικά παρέμεινε αδαής και εφάρμοζε διάφορα συστήματα μέτρησης που καθένα την νύχτα στα όνειρα του πήγαινε χαμένο. Μέχρι που μια νύχτα φούσκωσε από τα όνειρα και κατούρησε όλες τις λέξεις τα μετρήματα και βγήκε ένα πορτοκαλί,, χρυσό υγρό γεμάτο ήλιο ίδιο με αυτόν που δεν μπορούσαν να δουν στο παλάτι των λέξεων. Και τότε για πρώτη φορά βγήκε έξω και είπε : Ειθ’ άνεμος γενόμην, συ δ’ επιστείχουσα παρ’ αγάς, στηθέα γυμνώσας, και με πνέοντα λάβοις.

Με την τοκογλυφία κανένας άνθρωπος δεν έχει σπίτι από καλή πέτρα

τ’ αγκωνάρια πελεκημένα κι αρμοσμένα καλά

ώστε το σχέδιο να καλύψει το πρόσωπό τους,

με την τοκογλυφία

κανείς δεν έχει ζωγραφιστό παράδεισο στον τοίχο της εκκλησιάς του

harpes et luthes

ή εκεί που η παρθένα δέχεται το μήνυμα

και το φωτοστέφανο προβάλλει από τη χάραξη

με την τοκογλυφία

κανείς δεν βλέπει τον Γκοτζάγκα τους κληρονόμους τους και τις παλλακίδες του,

κανένας πίνακας δεν γίνεται για να αντέξει ούτε για να ζήσεις μαζί του,

αλλά γίνεται για να πουληθεί και μάλιστα γρήγορα

με την τοκογλυφία, αμαρτία ενάντια στη φύση,

είναι το ψωμί σου πάντα από μπαγιάτικα ψίχουλα

είναι το ψωμί σου στεγνό σα χαρτί,

χωρίς βουνήσιο στάρι, χωρίς γερό αλεύρι

με την τοκογλυφία η γραμμή γίνεται χοντρή

με την τοκογλυφία δεν είναι ξεκάθαρη η χάραξη

κι άνθρωπος δεν βρίσκει τόπο να στεριώσει.

Ο λατόμος δεν μπορεί να πλησιάσει την πέτρα του

Ο υφαντής δεν μπορεί να πλησιάσει τον αργαλειό του

ΜΕ ΤΗΝ USURA

το μαλλί δεν φτάνει ως την αγορά

τα πρόβατα δεν αφήνουν κέρδος με την τοκογλυφία

Η τοκογλυφία είναι πανούκλα, η τοκογλυφία

στομώνει την βελόνα στο χέρι του κοριτσιού

κι αρπάζει απ’ την κλώστρια την αξιωσύνη. Ο Πιέτρο Λομπάρντο

δεν ήρθε από την τοκογλυφία,

ο Ντούτσιο δεν ήρθε από την τοκογλυφία

ούτε ο Πιέρο ντέλλα Φραντσέσκα, ούτε ο Τζουάν Μπελλίν απ’ την τοκογλυφία

ούτε με τοκογλυφία ζωγραφίστηκε η “La Callunia”

Δεν ήρθε από την τοκογλυφία ο Αντζέλικο , ούτε ο Αμπρόγκιο Πράιντις,

Ούτε καμιά εκκλησία με πελεκητή πέτρα και την επιγραφή Adamo me fecit

Ούτε από την τοκογλυφία ο Αγιος Τρόφιμος

Ούτε από την τοκογλυφία ο Αγιος Ιλαρίων

Η τοκογλυφία σκούριασε την σμίλη,

Σκούριασε την τέχνη και τον τεχνίτη,

Ροκάνισε το νήμα στον αργαλειό,

Και δεν μαθαίνουν πια να υφαίνουν σχέδια με χρυσή κλωστή

Το γαλάζιο μαραγκιάζει από την τοκογλυφία, η πορφύρα μένει ακέντητη,

Το σμαράγδι δεν βρίσκει πια κανέναν Μέμλινγκ,

Η τοκογλυφία σκοτώνει το παιδί στη μήτρα,

Σταματά τα ερωτόλογα του παλληκαριού,

Παραλύει το νυφικό κρεββάτι, χώνεται

Ανάμεσα στην μικρή νύφη και τον γαμπρό

CONTRA NATURAM

Εφερναν πόρνες στην Ελευσίνα,

Πτώματα πιάνουν τις θέσεις στο συμπόσιο

Με το πρόσταγμα της τοκογλυφίας.

Ε.Πάουντ, Kanto XLV, μετ. Η. Κυζηράκος

Ο ποιητής που γράφει μιλάει την γλώσσα του κόσμου. Μοιράζει τις λέξεις του στην αγορά και ακούει. Την πιθανότητα ενός μικρού άστρου να ορφανεύει από φωνήεντα ενώ μικρότατα σύμπαντα κόσμων ενώνονται στο καζάνι μια αρμονικής εξίσωσης. Αυτά πράττει ο ποιητής. Αλλά χρειάζεται ο ποιητής στην πόλη; Και πως ορίζεται η πόλη και η πολιτική;

Τα ράκη της πολιτικής παράγονται κυρίως από μη αρμονικά σύμφωνα. Η λέξη αρετή άλλωστε είναι άγνωστη και μάλιστα φέρνει θυμώδη χαμόγελα εις τον περίγυρο. Το θέμα δεν είναι η συνεύρεση αλλά ή άνοδος σε μία εξουσία καθώς οι περισσότεροι είναι εκτός της ουσίας. Η πολιτική θεραπεύει τον πόνο, ο οποίος είναι πάντοτε παρών έστω και χωρίς την θέλησή μας. Κανείς δεν προσπαθεί να ωραιοποιήσει την φρίκη της καθημερινότητας, μπορεί όμως και πρέπει να την κάνει ηπιότερη. Οποιαδήποτε πολιτική χωρίς αυτή την αρχή δεν μπορεί να ονομάζεται έτσι. Συνεπώς το θέμα και πάλι των εκλογών αντιμετωπίζει προβλήματα αρχών, τα οποία όμως επιμελώς δεν τίθενται ούτε κάν στην καθημερινή μας ζωή. Όλα κινούνται στο τυχαίο ασχέτως αν γνωρίζουμε πολύ καλά ότι και στο χάος εμπεριέχεται ως συστατικό στοιχείο η αρμονία.

Τότε λοιπόν τι; Μα επιτέλους να αλλάξουμε να πούμε κάτι διαφορετικό του τσάμπιονς λίνγκ. Να πούμε κάτι διαφορετικό από την περιέργεια του καιρού. Κάτι διαφορετικό από τα συνταγάς και κυρίως από την ειδησεογραφία να πούμε κάτι διαφορετικό από την γρίπη, επιτέλους. Θυμίζει βεβαίως εσπερίδα μικροαστών κυριών που επιτέλους βρήκαν ένα διαφορετικό θέμα συζήτησης γιατί είχαν κουραστεί με τα ίδια και τα ίδια πράγματα, τόσοι αιώνες, πια. ]]> http://www.volosblogs.gr/Varalis/2009/08/31/%ce%95%ce%9e%ce%9f%ce%9d%ce%a4%ce%a9%ce%a3%ce%a4%ce%95_%ce%a4%ce%9f%ce%a5%ce%a3_%ce%a6%ce%a4%ce%a9%ce%a7%ce%9f%ce%a5%ce%a3 VARALIS 2009-08-31T23:27:00-04:00 2009-08-31T23:27:00-04:00
Normal 0 false false false EL X-NONE X-NONE MicrosoftInternetExplorer4 /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Κανονικός πίνακας"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-priority:99; mso-style-qformat:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin-top:0cm; mso-para-margin-right:0cm; mso-para-margin-bottom:10.0pt; mso-para-margin-left:0cm; line-height:115%; mso-pagination:widow-orphan; font-size:11.0pt; font-family:"Calibri","sans-serif"; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-fareast-font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-theme-font:minor-fareast; mso-hansi-font-family:Calibri; mso-hansi-theme-font:minor-latin;}

Η φτώχια είναι πια αόρατή, προσπαθεί να μην γίνει αισθητή από κανένα. Οι φτωχοί ντρέπονται που δεν πέτυχαν. Που δεν κατέχουν ένα ωραίο σπίτι, με μια γυναίκα που τους χαιρετά στην εξώπορτα, το πρωί, μαζί με τα ευτυχισμένα παιδιά την ώρα που ανεβαίνουν στο τεράστιο τζίπ για να πάνε στο γραφείο. Που δεν περνούν τα Σαββατοκύριακα στο παλιό σπίτι στο χωριό που ανακαίνισαν. Με μία ωραία τραπεζαρία που έχει θέα τον κήπο που είναι γεμάτος με τριαντάφυλλα ενώ φέρνουν κι απλώνουν στο τραπέζι σταφύλια φρέσκα μόλις μαζεμένα. Που δεν μπορούν να πάνε βαρκάδα σαββατοκύριακο στην Κόστα Εσμεράλντα. Η φτώχια είναι χλιδή που δεν μπορείς να επιδείξεις. Ο φτωχός δεν είναι πια μόνο ένας φτωχός, είναι ένας αποτυχημένος. Ένας που δεν μπόρεσε να αδράξει τις ευκαιρίες που η κοινωνία του πρόσφερε. Ένας μολυσμένος που μπορεί να μολύνει κι άλλους με τον πεσιμισμό του και να τους πάει χαμηλά, ακόμη πιο χαμηλά. Οι νέοι φτωχοί κινούνται με προσοχή κοντά στους κάδους με τα σκουπίδια. Ρίχνουν μια ματιά στο εσωτερικό. Όταν κανείς δεν τους βλέπει τραβούν το σακουλάκι με τα πατατάκια, το μισογεμάτο, το κουτί με τα κράκερς που δεν τελείωσαν. Δεν ζητούν ελεημοσύνη γιατί οι άλλοι θα τους δικάσουν. Ξέρουν ότι είναι ένοχοι. Η φτώχια είναι μια πληγή στην κοινωνία, για να την εξαλείψουμε πρέπει να εξαλείψουμε τους φτωχούς. Ίσως κι αυτοί να είναι σύμφωνοι.

Beppe Grillo Setimmana Vol.4 Μετάφραση: Νίκος Βαραλής

Από εδώ πέρασε. Γεννήθηκε από ένα κύτταρο ξεψύχησε μέσα σε ένα άλλο έναν Ιούλη. Άφησε να του χαϊδέψουν τα μαλλιά καλά φεγγάρια. Ξενύχτησε στα μάτια κοριτσιών ζωσμένος με το πείσμα αυτού που βλέπει ανατολές μεσάνυχτα. Σήκωσε σημαίες και γροθιές μέχρι που μάτωσαν τα μάτια του από τους νύχτιους φόβους που κρέμονταν στα δοκάρια των συνάψεων. Χρόνια μετά θα καταλάβαινε πως ο λόγος είναι ανεπαρκής για να χτίσεις ένα σπίτι με σύννεφα και τα τσιμεντόλιθα στην μέρα πάντα πονάνε. Κι αν για αυτό ήταν αργά έζησε ωστόσο με την προσμονή μιας μπλε ποδιάς στους φράκτες των δημοσκοπήσεων. Κατάφερε με κόπο να χτίσει μια μικρή αιώρα που αυτή τον έβαλε και πάλι στην πρώτη του δημοτικού για να ξεμάθει τον κόσμο. Όταν έκλεισε τα μάτια του είπε «είμαι μικρός και δεν νογάω».

Εδώ η φλέβα του βραδιού και μια αράχνη

κι ομίχλη σφίγγει θάνατο και αίμα.

Κρύβοντας αστερίες στο βάθος του μυαλού

βότσαλα μικρών ύπνων σάπιων στα ράφια της τροφής.

Εδώ το κόκκινο μιλά με τον ιστό του

έχει το κόκαλο ποτάμια μνήμης που πονάν και μια πληγή

Άχρηστα όπλα..

Δεξιά κοιλάδα με πέτρες λειασμένες των ανοίξεων

ακουμπισμένες δίπλα στους χειμώνες.

Κυλάει ιστορία από παντού παχιά μακάβρια σύμφωνα.

Η κοιλάδα τρέμει στα μάτια του νεκρού

ρουφώντας τους χυμούς του ποταμού

που όλο πεινάει όνειρα.

Τέσσερα ζευγάρια κόρες μες στον αμφιβληστροειδή

ματώνουν μέλλον.

Το έξω είναι το μέσα μας αγγίζει το πολύ και βρίσκει φλέβα μηριαία

η κοιλάδα γίνεται κόκκινη

το μοναστήρι μπαινοβγαίνει στα όνειρα κρατώντας δέντρα καμμένα

από τα δόντια. Παραμονή της νύχτας και από ψηλά ούτε μιλιά αέρα.

Κοιμηθήκαμε κρατώντας τα στόματα στη λάσπη.

Ξυπνήσαμε νωρίς σέρνοντας πλοκάμια παρελθόντος στα αυτοκίνητα.

Πολλοί χαθήκανε μέσα σε τόνους κονσέρβας και μυρωδιά από κέτσαπ

Άλλοι στη γέφυρα πήγαιναν τα κόκαλα του μέλλοντος με σήποντα παρόντα.

Τόσοι πολλοί σκέφθηκε ο θάνατος τους πήρε τόσους πολλούς…

Κρατηθήκαμε ποτίζοντας την αμυγδαλιά στη δύση του ήλιου

Μια νέα κοπέλα έστρεψε ρόγα στο φως

δεκαπενταύγουστοι πλάγιασαν επάνω στα βουνά

Υπεραγία σώσον ημάς τους αφανείς…

Κράτησα το χέρι του παιδιού αφήνοντας αθωότητα να ποτίζει τις ρίζες.

Ο ήχος της μάντρας, σίδερο

Απ’ τα μικρά το ελάχιστο.

Ένας τείχος με ασβέστη και μια συνείδηση απλών φωνηέντων π

λέοντας στα νερά του δικού μας σώματος.

Ότι γεννά εξουσία αφήνοντας σε κείνη την δυστυχία που ονομάζουμε δύναμη.

Και τα υπόλοιπα περίπλοκα, που καταλαβαίνουμε μεν

Αλλά γεράσαμε κι άλλο δεν δικαιολογούμε.

Το ελάχιστο πλέον.

Η θάλασσα καθαρότατη

Ένα μικρό χέρι κοιτάζοντας τον ήλιο που ανεβαίνει.

Μια αγκαλιά την ώρα που βυθίζεται μέσα σου η γλώσσα κι προσπαθείς να ανασάνεις μικρά ανοικτά φωνήεντα.

Όλα αυτά που συγκροτούν έναν ελάχιστο κόσμο ευτυχίας ίδιον με κείνη την κρεμάστρα καρφί .

Σ’ αυτή την κρεμάστρα μπορούμε να αφήσουμε τα πιο ωραία μας όνειρα

Και την συνείδηση μας, μέρα μεσημεριού και καλοκαίρι

εκεί που αναιρείται

η σκιά

κι οχι η ύπαρξη

Διστάζει το βήμα του καλοκαιριού κι αρχίζει η βροχή. Εδώ στο τουριστικό θέρετρο του κόσμου που νοσηλεύει την υπεροψία των γηγενών με το απαραίτητο αλκόολ των τσιπουράδικων. Μεταμορφώνοντας το λόγο σε σιωπή και την σιωπή σε λόγο.

Σχολιάζοντας ειδήσεις μακρινής δολοφονίας. Ο ανθρώπινος εγκέφαλος είναι ένα μυστήριο. Βεβαίως. Προβλεπόμενο μυστήριο, όμως. Ούτε καν το «τρεπτόν» του Δαμασκηνού αναλογισθήκαμε. Τρεπτόν που πάει να πει ότι τρέπεται. Μα βέβαια, δύσκολα θα το εννοήσεις αν τις ίδιες κινήσεις επανάλαβεις. Τις ίδιες σκέψεις. Το ίδιο πρόγραμμα. Κι επιτέλους κάτι δολοφονίες και μια αυτοκτονία είναι μια κάποια λύσις μια αφορμή έστω συζήτησης που θα τελειώσει στις ίδιες επωδούς.

Η πρώτη ιδέα ήταν της εγκατάλειψης του blog καθώς όλα πλέον στερούνται νοήματος. Η δεύτερη σκέψη ήταν της επιστροφής γιατί ακριβώς στερούνται νοήματος. Όπως έλεγε ο Pessoa άλλοι φοβούνται, άλλοι τρέμουν εγώ γράφω απλώς στο βιβλίο που είναι ανοιχτό στα πόδια μου. Αν κάποιος το βρει καλό ας είναι. Αν δεν το βρει μπορεί πάντα να προσπεράσει.

Είμαι κορόιδο, γιατί δέχομαι να πληρώνω το μικρό μπουκάλι νερό 50 λεπτά (τόσο κάνει και το μισό λίτρο βενζίνη), ενώ αγοράζεται 5-7 λεπτά (περίπου 1.000% αισχροκέρδεια). Από 50 δραχμές (17 λεπτά) αυξήθηκε στις 170 δραχμές (50 λεπτά) με την αλλαγή του νομίσματος από δραχμή σε ευρώ και δεν πήρα χαμπάρι.

Είμαι κορόιδο, γιατί, ενώ οι χώροι άθλησης θα έπρεπε να μου παρέχονται δωρεάν από το δήμο, δέχομαι να πληρώνω από 6 έως 12 ευρώ για να παίξω μία ώρα ποδόσφαιρο (από 80 έως 120 ευρώ ανά ώρα) στα περίφημα 5×5, όπου δεν υπάρχει χώρος και χρόνος για προθέρμανση και η κατάσταση του τάπητα είναι κατά κανόνα άθλια. Τουλάχιστον τα 5×5 έχουν κάνει πλούσιους και τους φυσιοθεραπευτές, καθώς οι μισοί και πλέον πελάτες τους προέρχονται από εκεί (διαστρέμματα, ρήξη χιαστού, κάκωση μηνίσκου κ.λπ., εξαιτίας της ακαταλληλότητας του χλοοτάπητα).

Είμαι κορόιδο, γιατί δέχομαι να πληρώνω τον καφέ 3 και 4 ευρώ, ενώ το κόστος του δεν υπερβαίνει τα 20 λεπτά (αισχροκέρδεια μέχρι και 2.000 %). Κόβεται περίπου μία απόδειξη ανά τρεις καφέδες και σχεδόν πάντα οι υπάλληλοι κακοπληρώνονται και είναι ανασφάλιστοι. Μάλιστα, οι ιδιοκτήτες και οι υπάλληλοι θεωρούν αυτονόητη τη συναίνεσή μας στη μη παροχή αποδείξεων σαν να κερδίζουμε κι εμείς από αυτή την ιστορία.

Είμαι κορόιδο, γιατί δέχομαι να πληρώνω το ποτό 6, 7, 8 ευρώ και βάλε, όσο περίπου κάνει το μπουκάλι στη χονδρική (1 μπουκάλι = 10-12 ποτά, αισχροκέρδεια από 500 % και πάνω). Και φυσικά, πολύ συχνά τα ποτά είναι «μπόμπες», σχεδόν ποτέ δεν κόβονται αποδείξεις και σχεδόν πάντα οι υπάλληλοι κακοπληρώνονται και είναι ανασφάλιστοι. Σε όλη την Ευρώπη η μπίρα κοστίζει 1-1,5 ευρώ και το ποτό 3-4. Εδώ το σαπουνόνερο που μας πουλάνε για μπίρα κοστίζει 5-6 ευρώ και η «μπόμπα» 7-8 (στα 8 ευρώ πωλείται συνήθως η σπέσιαλ «μπόμπα»). Και τα ενοίκια; Και η προστασία; Τα πρόστιμα; Αν δεν έβγαζε τέτοιο υπερκέρδος, δε θα ήταν τόσο ψηλά τα ενοίκια, δε θα έρχονταν οι μπράβοι για προστασία, δε θα τους έριχναν απανωτά πρόστιμα από τους δήμους για να πάρουν και αυτοί τη μίζα τους. Αλλά εγώ το κορόιδο φταίω, που τα πληρώνω…

Είμαι κορόιδο, γιατί με έχουν πείσει ότι έτσι είναι τα πράγματα και τι να κάνουμε. (Ποιον βολεύει άραγε αυτή η νοοτροπία; )

Είμαι κορόιδο, γιατί δικαιούμαι δωρεάν παιδεία, αλλά μετά το σχολείο, αν δεν πάω στο φροντιστήριο, δεν έχω ελπίδα να περάσω στο πανεπιστήμιο. Κοινώς, είμαι όλη την ημέρα στις αίθουσες για να μου διδάξουν αυτά που θα έπρεπε να μου διδάσκουν σε μισή μέρα. Φυσικά, με το αζημίωτο.

Είμαι κορόιδο, γιατί δέχομαι να πληρώνω διόδια για δρόμους που ευθύνονται για χιλιάδες ατυχήματα και εκατοντάδες νεκρούς.

Είμαι κορόιδο, γιατί δέχομαι να πληρώνω την ΕΡΤ υποχρεωτικά μέσω της ΔΕΗ. Αυτή η παράνομη εξαναγκαστική πληρωμή μιας προαιρετικής υπηρεσίας θα είχε μια βάση αν τα προγράμματα της ΕΡΤ δεν περιελάμβαναν διαφημίσεις. Έτσι όπως έχουν τα πράγματα, είμαι κορόιδο με κεφαλαία.

Είμαι κορόιδο, γιατί δέχομαι να πληρώνω τους φόρους μου κανονικά, ενώ ΟΙ ΠΛΟΥΣΙΟΙ ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΟΥΝ ΦΟΡΟΥΣ! Μάλιστα, μας έχουν πείσει ότι αυτός που φοροδιαφεύγει (δεν κόβει αποδείξεις, δεν πληρώνει φόρους με διάφορα λογιστικά κόλπα κ.ο.κ.) είναι μάγκας, καθιστώντας μας συνένοχους σε μια πρακτική που ωφελεί μόνο τους πολύ (αλλά πολύ) πλούσιους.

Είμαι κορόιδο, γιατί δέχομαι να με βομβαρδίζουν με παραπλανητικά γκάλοπ του τύπου: «Ποιον θεωρείτε καταλληλότερο πρωθυπουργό, τον τάδε ή τον τάδε…». Δηλαδή, αν μας ρωτούσαν: «Ποιον θεωρείτε καταλληλότερο πρωθυπουργό, τον Χίτλερ ή τον Μάο», τα αποτελέσματα θα έδειχναν ότι οι μισοί Έλληνες είναι ναζιστές και οι άλλοι μισοί μαοϊστές.

Είμαι κορόιδο, γιατί δέχομαι την πλύση εγκεφάλου από διάφορους βαλτούς (όπως Τράγκας, Πρετεντέρης, Χατζηνικολάου και λοιποί πανελίστες), οι οποίοι δήθεν παίρνουν το μέρος του κόσμου, αλλά τελικά με τον έναν ή τον άλλο τρόπο υπονομεύουν πάντα κάθε συλλογική κίνηση αντίδρασης (οι διαδηλωτές που κλείνουν τους δρόμους και ταλαιπωρούν τον κόσμο, οι σκουπιδιάρηδες που παίζουν με την υγεία μας, οι υπάλληλοι της ΔΕΗ που θέτουν σε κίνδυνο τις ζωές μας, κ.ο.κ.) και που σε όλα τα σκάνδαλα που γίνονται τόσα χρόνια είναι οι πρώτοι που βγαίνουν και λένε ότι «δε θα βγάλουμε άκρη». Αυτή είναι η δουλειά τους και την κάνουν πολύ καλά και όταν στήνουν φαγοπότια όλοι μαζί και γλεντάνε, μας χλευάζουν και μας αποκαλούν «κορόιδα». Κι έχουν δίκιο…

Είμαι κορόιδο, γιατί, ενώ τόσα χρόνια το πρόβλημα με τα βιβλία του δημοτικού είναι ότι έχουν αντικατασταθεί με κακογραμμένα χαμηλότερου επιπέδου βιβλία, με παραπλανούσαν τόσο καιρό προκαλώντας σάλο με το βιβλίο Ιστορίας της ΣΤ’ Δημοτικού για να συγκαλύψουν την οργανωμένη υποβάθμιση της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης.

Είμαι κορόιδο, γιατί στο σκάνδαλο Ζαχόπουλου (όπου το σκάνδαλο ήταν ότι ο εκλεκτός του πρωθυπουργού και της γυναίκας του ήταν διεφθαρμένος) με έπεισαν ότι το σκάνδαλο ήταν τι ανωμαλία έκρυβε το περιβόητο DVD.

Είμαι κορόιδο, γιατί στο σκάνδαλο με τις παράνομες απαλλαγές με έπεισαν ότι η προστασία προσωπικών δεδομένων είναι αυτή που έβαλε την υπόθεση στο αρχείο (για να μην αποκαλυφθούν τα ονόματα των γιων βουλευτών, υπουργών, εφοπλιστών, βιομηχάνων και λοιπών φραγκάτων που με ταρίφα περίπου 20.000 ευρώ εξαγόρασαν τη στρατιωτική τους θητεία). Κι εμείς τα κορόιδα στέλνουμε τα παιδιά μας στα σύνορα να ταλαιπωρούνται και να τινάζουν τα μυαλά τους στον αέρα για να προστατέψουμε τελικά τα συμφέροντα όλων αυτών που πατρίδα τους είναι μόνο το χρήμα.

Είμαι κορόιδο, γιατί με έπεισαν ότι για να γίνει το παιδί μου καλύτερος μαθητής πρέπει να δίνει περισσότερες εξετάσεις στο γυμνάσιο και το λύκειο. Φορτώνοντας με άγχος, πίεση και άσκοπη αποστήθιση τους μαθητές, εναρμονίζουμε το σχολικό μας σύστημα με αυτό των ΗΠΑ και της Μεγάλης Βρετανίας, όπου τα παιδιά, όταν τελειώνουν το σχολείο, δεν ξέρουν πού τους πάνε τα τέσσερα. (Στις ΗΠΑ μάλιστα αυξάνεται η τάση να μη στέλνουν οι γονείς τα παιδιά στο σχολείο και να τους κάνουν οι ίδιοι μάθημα στο σπίτι, γιατί θεωρούν ότι το επίπεδο στα σχολεία είναι πολύ χαμηλό.)

Είμαι κορόιδο, γιατί δίνω εξετάσεις στο γυμνάσιο για να πάω στο λύκειο (φροντιστήρια), στο λύκειο για να περάσω στο πανεπιστήμιο (εκεί να δεις φροντιστήρια), στο πανεπιστήμιο για να πάρω πτυχίο (μέχρι πρότινος δωρεάν, αλλά με το νόμο πλαίσιο θα τα σκάμε χοντρά), μετά δίνω εξετάσεις στον ΑΣΕΠ για να διοριστώ (άντε πάλι φροντιστήριο). Κοινώς, προσπαθώ συνέχεια να αποδείξω στους δασκάλους μου κατά πόσον αυτοί είναι καλοί δάσκαλοι.

Είμαι κορόιδο, γιατί με έχουν πείσει ότι οι αιώνιοι φοιτητές επιβαρύνουν τα πανεπιστήμια, ενώ στην πραγματικότητα αυτοί χάνουν όλα τους τα προνόμια έπειτα από περίπου 6 χρόνια φοίτησης (δηλαδή δωρεάν σίτιση, στέγαση, συγγράμματα και πάσο) και δεν είναι παρά ένας αριθμός σε έναν κατάλογο. Στην ουσία θέλουν μελλοντικά να έχουν τη δυνατότητα να αποβάλλουν από τις σχολές φοιτητές που δεν είναι αρκετά υπάκουοι, που αντιδρούν απέναντι σε συμφέροντα, που ανήκουν σε παρατάξεις που δρουν αντίθετα προς τις βλέψεις καθηγητών κ.λπ., δηλαδή να καταργήσουν το πολιτικό και ιδεολογικό άσυλο των σπουδαστών και το δικαίωμά τους να εκφράζονται και να πολιτεύονται ελεύθερα. Κοινώς, θέλουν να καταλύσουν το φοιτητικό κίνημα που στην Ελλάδα και παγκοσμίως φαίνεται να είναι το μοναδικό κίνημα ικανό να ανατρέψει δικτατορικά και ολοκληρωτικά καθεστώτα.

Είμαι κορόιδο, γιατί οι εθνοπροδότες που με κυβερνούν τόσα χρόνια, όχι μόνο υποβαθμίζουν συστηματικά το επίπεδο της παιδείας μου αλλά με έχουν πείσει κιόλας ότι όλα αυτά γίνονται για την αναβάθμιση της παιδείας. Η αλήθεια είναι ότι όλα αυτά γίνονται για την υποβάθμιση της παιδείας και τη δημιουργία μιας άβουλης μάζας που ξέρει μόνο να αποστηθίζει και δεν προλαβαίνει να σκεφτεί και κατά συνέπεια να αντιδράσει όταν πλήττονται τα δικαιώματά της. Όλα αυτά γίνονται για την είσοδο των ιδιωτικών συμφερόντων στην παιδεία (αν πέσει το επίπεδο των δημόσιων πανεπιστημίων, τότε θα γίνουν ανταγωνιστικά τα ιδιωτικά κολέγια). Και τέλος, όλα αυτά γίνονται για την κατάλυση του φοιτητικού κινήματος (πλήττοντας αιώνιους φοιτητές και άσυλο), του μόνου ικανού να ανατρέψει δικτατορίες όπως αυτή των συνταγματαρχών, που, καθώς φαίνεται, μάλλον δεν έφυγε ποτέ…

Είμαι κορόιδο, γιατί με έχουν πείσει, μέσα από χρόνια προπαγάνδας, ότι ο συνδικαλισμός (δηλαδή το μοναδικό μέσο των εργαζομένων να προστατεύουν και να διεκδικούν τα δικαιώματά τους) είναι κακό πράγμα και ότι οι συνδικαλιστές (δηλαδή αυτοί που έχουν εκλεγεί από τους συναδέλφους τους για να υπερασπίζονται τα δικαιώματά τους) είναι όλοι διεφθαρμένοι και αναξιόπιστοι. Λογικό πάντως να μας παρουσιάζουν έτσι τα πράγματα, αφού κανένα αφεντικό δε θέλει να βλέπει ενωμένους τους υπαλλήλους του, γιατί, αν του ζητήσουν τα αυτονόητα (δηλαδή ασφάλιση, επιδόματα, οκτάωρο, υπερωρίες), δε θα μπορέσει να χτίσει την αυθαίρετη βίλα του, ούτε να πάρει το κότερο που έχει βάλει στο μάτι.

Είμαι κορόιδο, γιατί δέχομαι να πληρώνω πανάκριβα το Ίντερνετ, τη στιγμή που εδώ και χρόνια σε όλη την Ευρώπη (ακόμη και σε χώρες του πρώην ανατολικού μπλοκ) το Ίντερνετ είναι δωρεάν για όλους και χρεώνονται μόνο οι συνδέσεις πολύ υψηλών ταχυτήτων.

Είμαι κορόιδο, γιατί με έχουν πείσει ότι υπάρχει συναίνεση του κόσμου για την παρούσα κατάσταση. Κανείς δε μου λέει ότι γίνονται τουλάχιστον τρεις με τέσσερις διαδηλώσεις την εβδομάδα στο κέντρο της Αθήνας και όταν γίνονται απεργίες κανείς σχεδόν δεν αναφέρει τις διεκδικήσεις των απεργών παρά μόνο την ταλαιπωρία που θα προκαλέσει η απεργία. Η αποσιώπηση των διαδηλώσεων και η συγκάλυψη των αιτημάτων των απεργών αποκαλύπτει το ρόλο ΟΛΩΝ των ΜΜΕ στο πολιτικό παιχνίδι και το μερίδιο της ευθύνης τους για τα προβλήματα του κόσμου σε αυτόν τον τόπο.

Είμαι κορόιδο, γιατί δέχομαι αδιαμαρτύρητα να αισχροκερδούν οι βενζινοπώλες και το κράτος εις βάρος μου. Όλο το 2008 που ανέβαινε η τιμή του πετρελαίου παγκοσμίως η Ευρωπαϊκή Ένωση ρύθμιζε το ευρώ ώστε να μην επηρεάζεται από την κρίση και η τιμή του πετρελαίου στα ευρωπαϊκά Κράτη-Μέλη παρέμενε σταθερή. Μόνο στην Ελλάδα αυξανόταν η τιμή του, ενώ συνεχίζουμε να πληρώνουμε χρυσάφι το πετρέλαιο ακόμα και τώρα, που η τιμή του βαρελιού έχει πέσει σε πολύ χαμηλά επίπεδα (κι εμείς εξακολουθούμε να πληρώνουμε τη βενζίνη 1 ευρώ το λίτρο).

Είμαι κορόιδο, γιατί. όταν καιγόταν όλη η Ελλάδα από τους συνήθεις θερινούς εμπρησμούς των καταπατητών δασικών εκτάσεων, με έπεισαν ότι τις φωτιές τις έβαλαν κάποιοι άρρωστοι πυρομανείς, κάποιος ασύμμετρος εχθρός, μέχρι και οι γνωστοί-άγνωστοι των Εξαρχείων. Ούτε ένα χρόνο μετά γίνεται καταπάτηση των καμένων εκτάσεων τόσο στην Πελοπόννησο όσο και στην Πάρνηθα από αυτούς που όλοι υποψιαζόμασταν ότι κρύβονται πίσω από τους εμπρησμούς (Τουριστικές εγκαταστάσεις στην Πελοπόννησο, το εξαρχής παράνομο καζίνο στην Πάρνηθα επεκτείνεται, βίλες χτίζονται στην Πάρνηθα στη μέση του δάσους). Οι επιτροπές κατοίκων για την προστασία της Πάρνηθας που ανέβηκαν να διανυκτερεύσουν για να εμποδίσουν τις εργασίες σε εργοτάξια που χτίζουν βίλες σε προστατευμένες περιοχές βρήκαν απέναντί τους κλούβες των ΜΑΤ… Ποιος να έστειλε άραγε τα ΜΑΤ; Ο άρρωστος πυρομανής, η ασύμμετρη απειλή ή κάποιος μπαχαλάκιας των Εξαρχείων; Εγώ, αν και κορόιδο, θα υποθέσω ότι τους έστειλε ο ιδιοκτήτης της βίλας.

Είμαι κορόιδο, γιατί νομίζω ότι αυτοί που μετακινούνται με ελικόπτερα και ιδιωτικά τζετ νοιάζονται για την κατάσταση που επικρατεί στους ελληνικούς δρόμους…

Είμαι κορόιδο

Καλώς ήρθατε Κυρίες και Κύριοι

Εδώ στην δική μας παράγκα το θέαμα έχει αρχίσει κι οι θεατές πεινούν κομήτες και ουράνια στρεφόμενα όνειρα βαπτισμένα στην πραγματικότητα που παρατίθεται ως θέαμα, μεγαλοπρεπές και ανεπιβεβαίωτο. Και θα την αρνηθούμε ωραία αυτό το βράδυ, πασίχαροι που γλυτώσαμε από τον εαυτό μας που χορεύει στα γλιόνια του βραδιού σκορπώντας σκοτεινή ενέργεια. Και βέβαια δεν είχαμε σκεφτεί έτσι το θέαμα, λίγη ξεκούραση μόνο. Δεν το ξέραμε ότι εμείς ήμασταν το θέαμα και οι ηθοποιοί απλώς ξεκουράζονταν παίζοντας ρόλους. Το ανακάλυψε ο Μηνάς με ένα καρκίνο. «Πεθαίνω» μου είπε. Γέλασα αρκούντως. «Μα πως πεθαίνει ένας ρόλος; Ένας άλλος θα έρθει και θα ζήσει ξανά. Αφήστε τους θεατές να μονιάζουν τις καταιγίδες τους»

Έκτοτε η σκηνή είναι εκεί. Οι θεατές δεν ξέρουν αν είναι πράγματι θεατές ή ηθοποιοί και οι ηθοποιοί κλαίνε για το θέαμα που βλέπουμε. Όλα αυτά μέχρι να έρθει η αρμονία και αρμονία προς αρμονία και τοις ξηροίς εδόθη Πνεύμα ζωής και παλιγγενεσίας …..

Το πρόβλημα είχε ως εξής: βρίσκεσαι σε μέρος ανοικτό, κλεισμένο γύρω με βουνά. Επικοινωνείς και μιλάς αλλά στην πραγματικότητα δεν επικοινωνείς, ούτε μιλάς με κανένα και το μέρος είναι ένα δωμάτιο κλειστό. Το λάθος δεν είναι ο χώρος αλλά η οπτική σου που αποδέχεται την πλάνη αναλόγως των περιστάσεων.

Από την άλλη «έμποροι και πολιτικές διαλαλούν σάπια θέλγητρα» με κέρδος ωστόσο όχι πάνω από 50 ευρώ. Η διαμαρτυρία σου – ή όποια διαμαρτυρία σου – εκλαμβάνεται ως επιταχυντής θεάματος και χειροκροτείται ανάλογα από τους 2000 περίπου που νέμονται το παιγνίδι του επονομαζόμενου παιγνιδιού των διοικούντων. Όταν μιλάς για τις αξίες στις οποίες στηρίζεται η κάθε διοίκηση και συνεπώς η πολιτική γυρνούν την πλάτη γιατί εννοούν ότι οι μόνες αξίες που μπορεί κανείς να αναφέρει είναι οι χρηματιστηριακές αξίες που έχουν κάποιο αντίκρισμα στον τραπεζικό λογαριασμό. Όμως ξεχνούν πως άμα κοιτάς πολύ ώρα την άβυσσο και η άβυσσος επίσης σε κοιτάζει ως εκ τούτου συνεχίζουν το παιγνίδι ανενόχλητοι.

Η παρτίδα θεωρείται ότι έχει κλείσει προ πολλού. Οι ποιητές όσοι δεν έχουν σωπάσει έχουν γίνει κομμάτι κι αυτοί του savoir vivre της φαινομενικότητας. Οι άγιοι και οι επαναστάτες δραστηριοποιούνται μόνον μετά το θάνατό τους για να μπορεί να στηθεί ο ανάλογος μηχανισμός του θεάματος. Όλα θα πρέπει να οδηγούν στη λήθη του παρόντος , στη μνήμη του παρελθόντος και στην ελπίδα του μέλλοντος καθώς μόλις χαθεί το παρόν όλα είναι δυνατά. Σε αυτό που έχουμε περπατήσει, το περπάτημα πια δεν υπάρχει

Σε αυτό που μας απομένει να περπατήσουμε, το περπάτημα ακόμα δεν υπάρχει.

Δίχως αυτό που έχουμε περπατήσει κι εκείνο που μας απομένει να περπατήσουμε κανένα περπάτημα δεν υπάρχει.

Κατά τα άλλα υπομένουμε την κατανυκτική μας εικονικότητα ελπίζοντας ότι κάπου κάποιος θα ξυπνήσει για να μας παραδώσει την αυθεντική στιγμή του αυτής της στιγμής, της μόνης.

Sciogliere l’ io dal tempo

Liberarmi dai fantasimi pesanti

gli uomini le donne e glli assenti

conoscere la presenza

durante l’ eterno

prima che venga il sonno

e l’ obblio

(Λιώνοντας το εγώ από τον χρόνο

να ελευθερωθώ από τα βαριά φαντάσμτα

των ανδρών, των γυναικών και των απόντων

να γνωρίσω την παρουσία

στο αιώνιο

πριν έρθει ο ύπνος

κι η λησμονιά ) Γ. Σαραντάρης (μετ. Ν.Β)

Εκ των πραγμάτων η διαρκής απουσία είχε συνηθίσει στην έλλειψη. Άλλωστε ο κόσμος του διακρίνονταν για την εικονικότητά του. Έσκυβε μες στη λέξη «νερό» να ξεδιψάσει. Το γεγονός ότι τα χείλια του ήταν πάντα ξερά δεν τον έφερνε σε απελπισία αλλά ζητούσε την πηγή εκείνη των απόντων. Είχε αποτινάξει από πάνω του κάθε βεβαιότητα καθώς παρατηρούσε ότι οι πράξεις του έβρισκαν τον απέναντι τοίχο και γυρνούσαν ανεπίδοτες. Κάθε προσπάθεια εξεύρεσης στο διαδύκτιο μιας ανάσας μόνο που να αντέχει το σκοτάδι της νύκτας ήταν πάντα ανεπιτυχής. Έτσι έμαθε να ζει με το παρελθόν του αδάγκωτο και ανερμήνευτο.. Αυτό το έγραψε με επιτυχία ένας ποιητής και το μεταφέρω όχι για να περιγράψω την εικόνα αλλά για να αποδώσω στις λέξεις τη σημασία της τροφής, που είναι αλλαγή, που είναι συναλλαγή και εν τέλει επικοινωνία.

¨Μια μέρα λιόχαρη

θα πάρουμε ένα απόγευμα μονάχα για μας

θα φύγουμε οπουδήποτε

και μακριά απ’ όλους απ’ όλους κρυφά

θα εξευτελίσουμε τις ώρες μας όπως θέλουμε. (Γ. Σαραντάρης)

Το πρώτο βλέμμα του συνάντησε πόρτα μικρή και δάκρια παλιά από την Πόλη. Μαζί του είχε κρυμμένο το δικό της ουρανό. Ωστόσο κατάφερε να επιβιώνει αξιοπρεπώς μόνο με την ελπίδα της συνάντησης αυτού που κατέχει τα ελάχιστα Σύμπαντα καθώς μόνον εκεί αναγνώριζε το σπίτι του. Κουβάλησε στον ώμο του πατέρα του μέχρι τον σταθμό που αποχαιρετίσθηκαν με την υπόσχεση ότι μια μέρα θα ξεπληρώσουν ο καθείς τα δάκριά του. Έκτοτε κινούνταν με το ποδήλατο του ανάμεσα Βόλο, Ινδία και Άγιο Όρος με μια χαριτωμένη ταχύτητα που οι αξιοπρεπείς την έλεγαν ανοησία γιατί δεν βλέπουν ποτέ το βαθύ ωκεανό που κρύβεται στον κουκούτσι του αμύγδαλου. Αυτός το ήξερε γι’ αυτό χαμογελούσε και ειδικά όταν οι καιροί ήταν πολλοί φειδωλοί για αυτόν. Στο τέλος είπε πως με το ποδήλατο θα έβρισκε τον ουρανό. Γι αυτό ετοιμάσθηκε. Έκοψε την καρδιά του και την μοίρασε σε κάτι μικρά σκυλάκια που είχαν πνιγεί από παροιμίες και στερεότυπα. Μετά έκοψε το πόδι για να περπατήσει ένας τυφλός που δεν έβλεπε ούτε ένα όνειρο και είχε χάσει το στήριγμα για τη ζωή. Όταν έφυγε τρία μικρά χελιδόνια κατέβασαν πέτρες μικρές στον οισοφάγο για να καταλάβει ο ουρανός να γαληνέψει. Τρεις μέρες δεν τον έχω δει. Θα ταξιδεύει πια με το ποδήλατο φορώντας κίτρινο μπουφάν στους μέσα ουρανούς, τους ωραιότατους ….

Ονειρεύομαι την μέρα που θα σταματήσει αυτό το τεράστιο ψέμα που ζούμε. Ένα ψέμα που δεν έχει περάσει μόνο στην πολιτική μας ζωή, αλλά σε κάθε μορφή σκέψης μας. Το ψέμα είναι πλέον μέρος του DNA. Φαντάζομαι ότι δύσκολα θα μπορέσουμε να απαλαγούμε από αυτό καθώς είμαστε αναπόσπαστό μέρος του. Το γνωρίζουμε ότι ζούμε σε μια κοινωνία συνενοχής. Σε μια κοινωνία που όλοι γνωρίζουμε αλλά σιωπούμε γιατί μας έχουν αφήσει να πιστεύουμε ότι μπορούμε μια μέρα να γίνουμε ένα κομμάτι της εξουσίας, που κατά βάση στοχεύουμε. Λέμε ψέματα για την δημόσια ζωή γιατί ξέρουμε ότι έχουμε αφήσει την διαχείριση των δημοσίων πραγμάτων σε μια χούφτα ακατάλληλους ανθρώπους ελπίζοντας ότι εμείς θα γλυτώσουμε από την ευθύνη των πεπραγμένων μας για αυτό τους κάνουμε κριτική για να νοιώσουμε υπεράνω αυτών που εμείς έχουμε επιλέξει. Σκοτώνουμε κάθε ζωντανό ον πάνω στη γη και ρίχνουμε το ανάθεμα σε άλλους που δεν υπολογίζουν την ζωή στο πλανήτη γιατί μας έχουν μάθει από μικροί ότι πάντα δεν φταίμε εμείς, είναι οι άλλοι που φταίνε πάντοτε.

Λέμε ψέματα για την αποτυχία της δικής μας ζωής γιατί κανείς δεν μας έμαθε ότι πολίτης σε μία χώρα σημαίνει κατά κύριο λόγο την ευτυχία του καθενός μέσα σε αυτή αντιθέτως γαλουχηθήκαμε στο να γίνουμε «άνθρωποι χρήσιμοι για την κοινωνία» και όχι άνθρωποι ενταγμένοι στην κοινωνία για το καλό όλων αφού το χρήσιμο ορίζεται κάθε φορά και διαφορετικά. Μάθαμε να ζούμε με ψέματα αποδεχόμενοι θεσμούς προκειμένου να γλυτώσουμε το φόβο της απόρριψης και της ελευθερίας. Μια ελευθερίας που είμαστε έτοιμοι να παραδώσουμε σε τράπεζες, καταναλωτικό τρόπο ζωής, αστρολόγους, γενετιστές και σε όσους ακόμα θέλουν να μας υποδείξουν ότι όλα είναι ειμαρμένη, μοίρα και πεπρωμένο.

Συνηθίσαμε στα ψέματα και για αυτό αποδεχόμαστε τις αρχές που μας επιβάλλουν με τόση απάθεια. Αποδεχθήκαμε την αρχή ότι όλα είναι εμπορεύματα άρα και η ανθρώπινη ζωή άρα και μείς άρα και τα παιδιά μας είναι ένα εμπόρευμα και μας ενοχλεί αν κάποιος το διατυπώσει. Αποδεχθήκαμε ότι οι άλλοι έχουν πάντα δίκαιο άρα τους μιμούμαστε και μιμούμαστε την συμπεριφορά τους. Αποδεχθήκαμε την αρχή ότι όλοι προσπαθούμε για το συμφέρον μας άρα και μεις είμαστε το συμφέρον το παιδίων μας αλλα αισθανόμαστε άσχημα όταν τα παιδιά μας αποδιώχνουν όταν το συμφέρον τους έχει τελειώσει.

Λέμε ψέματα οτι δεν μπορεί ένας άνθρωπος «να βγάλει το φίδι από την τρύπα» αφού το ξέρουμε ότι μπορεί αλλά δεν ανεχόμαστε το περιβάλλον του ψέματος που έχουμε φτιάξει. Το ψέμα είναι σαν το έγκλημα που λέει ο Μάκμπεθ, μετά το πρώτο εγκλωβίζεσαι σε αυτό και θα πρέπει διαρκώς να ψεύδεσαι. Και αυτή είναι η τραγωδία μας να ζούμε μια ολόκληρη ζωή σαν ψέμα και όταν φτάσει ο θάνατος που είναι αληθινός να μην είμαστε έτοιμοι να πεθάνουμε γιατί απλώς δεν ζήσαμε ποτέ.

Και τελικά όπως το σκέπτομαι, ίσως κι όλα αυτά που γράφω να είναι ένα ψέμα. Ο καιρός και η αλήθεια θα το δείξει.

Μια φορά μόνο αιώνες πριν ο Έλληνας κοίταξε το ποτάμι κι είδε το όνειρο των νερών. Για πρώτη φορά ξύπνησε η ιστορία από το ονείρεμα για να συνεχίσει λίγο αργότερα.

Καμιά φορά όμως ο χρόνος φτάνει στο αποκορύφωμα του. Και τότε πράγματι ονειρεύεται θεσπέσιους κόσμους που τα παιδιά και οι ποιητές επισκέπτονται και διαφυλάσσουν στην συλλογική μνήμη την δυνατότητα απόδρασης. Και τότε η λάμα των σπαθιών μετατρέπεται σε υπέροχα φωνήεντα και σύμφωνα με την αρμονία του σύμπαντος που δεν γνωρίζει από όρια και ορισμούς. Και τότε παρουσιάστηκαν οι νεκροί από δημιουργίας κόσμου ολοζώντανοι νεύοντας ότι έμαθαν ότι στο διάβα των καλοκαιριών διασώζεται ένα μόνο ρόδο, το οποίο το έχουν μυρίσει οι ασκητές, οι ερωτευμένοι και τα ορφανά παιδιά των λόγων μας, αυτά που δεν διαταράσσονται από τις αρχές του καθημερινού στανικού ονείρου. Κι είδα στο πέρασμα του χρόνου, του ποταμού τον τυφλό έτσι όπως έρχεται στα όνειρά μου.

«Είμαστε ο χρόνος. Εκείνη είμαστε η περίφημη

Παραβολή του Σκοτεινού Ηράκλειτου.

Είμαστε το νερό, όχι το σκληρό διαμάντι,

Αυτό που χάνεται, όχι αυτό που μένει.

Είμαστε το ποτάμι κι ο Ελληνας εκείνος

Που κοιτάζει το ποτάμι. Η αντανάκλασή του

Παλλάζει στο νερό του εναλασσόμενου καθρέφτη,

Στο κρύσταλλο που αλλάζει σαν τη φωτιά.

Είμαστε το μάταιο προκαθορισμένο ποτάμι,

Όπως κυλά προς τη θάλασσα. Το σκέπασε η σκιά.

Όλα μας αποχαιρετούν, όλα μακραίνουν.

Η μνήμη δεν εξαργυρώνει το νόμισμά της.

Και ασφαλώς υπάρχει κάτι που απομένει

Και ασφαλώς υπάρχει κάτι που θρηνεί» (Χ.Λ. Μπόρχες)

Του Δ.Κ. ΠΑΠΑΪΩΑΝΝΟΥ

Δεκαέξι χρονών όνειρα, δεκαέξι χρονών ελπίδες, δεκαέξι μόλις χρονών. Εμείς ένας κόσμος ανελέητος που τρώει τα παιδιά του. Τα σκοτώνει προσφέροντας το όραμα της γυαλισμένης λαμαρίνας και του «υγιούς ανταγωνισμού» που γίνεται παραφορά, που γίνεται βρισιά ταχύτητα και θάνατος. Τα σκοτώνει ανεχόμενοι το εμπόριο ναρκωτικών γιατί με αυτά θησαυρίζουμε περιμένοντας να γλείψουμε το ελάχιστο κοκαλάκι μιας επίπλαστης ευμάρειας, που τη συνηθίσαμε πια. Τα σκοτώνει τρόγωντάς τους το χρόνο με φροντιστήρια, μουσικές και άχρηστες γνώσεις για να σωριάζονται εκατοντάδες στις στρατιωτικές σχολές και στο δημόσιο. Γιατί αυτό το όραμα το καλλιεργήσαμε εμείς «να τρουπώξω» που έλεγε ο Βουτσάς, αυτή είναι η πραγματικότητα μας, το «τρουπωγμα». Κλεισμένοι στις χρυσές μας φυλακές με τους μεγάλους τείχους περιφέρουμε την αηδία μας σε μια καθημερινότητα που την καταντήσαμε τόσο ξένοι, όσο ξένοι γίναμε και εμείς στον εαυτό μας και στους άλλους. Κι αλλοίμονο κανείς να μας αμφισβητήσει. Το κύρος είμαστε εμείς, η εξουσία εμείς και κανείς άλλος. Κι αν τυχόν ένα παιδί γλυτώσει από το θάνατο που του προσφέρουμε με το αυτοκίνητο, τα ναρκωτικά και από μια χωρίς νόημα ζωή τότε μπορούμε και να το πυροβολήσουμε.

Σχώρα μας Αλέξη.

Παιδιά συγχωρήστε μας….

Για τα μάτια ενός παιδιού που ψάχνει γη, γκρεμίζω ουρανούς,
λυτρώνω μάνες και γιους.
Κάνω τη γλώσσα μου την πορφυρένια, ατόφιο μολύβι·
και τη ψυχή μου ένα απέραντο από στίχους καλύβι.
Ρίχνω το κάστρο σας, φτύνω του άστρου σας την κόχη.
Γίνομαι αύρα αλμυρή και στερνοβρόχι

Active Member

Κι έρχεται άμμος, μιλάω.. Πάρε το δόντι από το φως.

Πίσω οι βάρκες πολιορκούν το τρίμα του βουνού. Νυχτώνει.

Έρχεται Τροία απ’ τα παράθυρα

περνάει στο φως και καίει, σου μιλάω.

Ξέρω τη λάμψη. Το ξυράφι του χρόνου, πεινά.

Φύλαξε το γυμνό βιβλίο μέσα στα πόδια σου

Όταν προστρέχεις στη βροχή θλίβονται σύμφωνα

Κι έχει μια παγωνιά, περνάω..

Εδώ βρήκαμε το μάρμαρο σφαγμένο.

Έταζε ο τρελός κι η θάλασσα αίματα γέμουσα.

Διαταγή κι ύστερα μυαλά έβρεξε και δόντια

Μπήκε από το παράθυρο. Τόνοι πορφύρα.

Στα χέρια σου άρχοντα, οι ζωές μας.

Εδώ όμως τα μάτια του παιδιού περιτρέχουν το τοπίο, στέκονται στα σφιγμένα μάτια μας και αναζητούν το αύριο, μια κατάφαση, έστω ένα χάδι δυναμίτη. Ύστερα πλησιάζει ο καπνός, τα μάτια του παιδιού στο συρτάρι. Οι άρχοντες διασκεδάζουν παίζοντας μπριτζ.

Πριν από δω, λοιπόν, ζωγραφισμένη στους τείχους ήταν

σπείρα παλιά, αυτός που είναι μακριά της εξουσίας.

να τον περιγελούν παίζοντας σκήπτρα,

παίζοντας ζάρια, τις ζωές, το χρόνο.

Και ήρθε μαύρος, λέγοντας: τα θέλεις;

Μόνο σιωπή κι ο ήχος της σιωπής και ο θόρυβος του τίποτα.

Πήγαινε πίσω, είπε απλά

Κι έφυγε πίσω, λέγοντας, ορίστε ερείπια

η πολιτεία των συλλαβών μου, ορίστε αίμα.

Ορίστε δάκτυλα παιδιών να φτύνουν άμμο.

Και τα καρφιά εδώ, τα αγκάθια και το μαστίγιο εδώ.

Εδώ όμως τα μάτια του παιδιού περιτρέχουν το τοπίο, στέκονται στα σφιγμένα μάτια μας και αναζητούν το αύριο, μια κατάφαση, έστω ένα χάδι δυναμίτη. Ύστερα πλησιάζει ο καπνός, τα μάτια του παιδιού στο συρτάρι. Οι άρχοντες διασκεδάζουν παίζοντας μπριτζ.

Γύρισε ματωμένο το φεγγάρι.

Do you remember;

Κόκκινα χέρια, σίδερο,do you;

Ξέρω τη μύτη της βροχής, πεινάει λαιμούς ενίοτε και σβήνει

Τη μνήμη σβήνει, τα χλωρά σβήνει του ήλιου καλάμια.

πρόβατα, όμως, όχι… Χιλιάδες μάτια βρέχει απόψε ο ουρανός,

χιλιάδες χέρια, χιλιάδες αύριο σπασμένα, την αυγή την ώρα

που καίγεται ο σκορπιός.

Και εμείς τι; φωνάζοντας στη δημοσιά;

εμείς ο σκορπιός , ένα μακρύ ποτάμι

που δαγκώνει το χρόνο του.

Πήγαινε πίσω, του λέμε, απλά

σήμερα σπάζει ο Κρόνος την παγίδα του ουρανού

κι χύνονται μυαλά της μέλλουσας ανατολής και μια σιωπή…

μια σιωπή, …….

κι ένα τραγούδι

από παλιά

μέσα στη νύχτα…

νεκρών πεσόντων

νεκρών πεσόντων

ους εμάρψαμε ποσίν

χίλιες φωνηές είμεν

Εδώ όμως τα μάτια του παιδιού δεν περιτρέχουν πια το τοπίο. Ένας φοίνικας μένει μονάχα και γύρω του παγωμένη η άμμος, ξεσκεπάζει λευκασμένα κόκαλα.

Έλα να σου δείξω το κέντρο της καρδιάς. Πες μου τι βλέπεις;

The fear, the fear….

Μια πέτρα κομμένη σε δυο κυπαρίσσια
μια γέφυρα κι ένα ξερό ποτάμι που το φεγγάρι
κατρακυλούσε το χειμώνα, πριν βρει τα μάτια μας.
Πιο κάτω σίδερα, δυο πόρτες κι η αντλία που γυρνά
στα χέρια μας το ξεραμένο δρόμο, το λεπτό, το χρόνο
τη μικρή ματιά που τα έκανε διάφανα όλα.

Ήθελα να ήμουν πάρκο, να κάθονται πουλιά
το γέλιο να ξαπλώνει μες στα δόντια, καθώς γυρνάν τα βλέμματα
από την ίδια επανάληψη της μέρας.
Κι ύστερα φύλλο, μια νότα που κυλά από την καταιγίδα
να βρίσκει Απρίλιο και Μάη κι ένα λελέκι απ’ τα παλιά
που τάνυζαν ουράνια τόξα και μπαξέδες.
Κα να είχα ένα ψωμάδικο και να ζυμώνω αλφάβητα
στη λόγχη του αυριανού παιδιού, να ξενυχτάω.
Πινακωτή με σύννεφα, τον ήλιο, την ακτίδα
θα βρέξει εδώ, ασπρίζει εδώ, μιλάει εδώ, θυμάται..
Και πάνω τους, μια ρίζα λοιμική του άνεμου, θρυμματίζει
το μικρό του χέρι. Βρίσκει το φως..
Τροφή στο όνειρο. Και το νερό κι η ρόδα που γυρνά
στρέφει τον άξονα, στρέφουν τα χρόνια και γυρνάνε
Πιο πάνω το βουνό σκιά πριν ξημερώσει…

Ήταν καράβι, τα πήρε τα κουπιά αέρας, το δέρμα άνεμος
και όλοι πήγαν του χαμού
Τώρα επιζώντες Κυριακή στην παραλία
με τσίπουρο στην άκρη των ματιών
ώσπου φαίνεται καγχάζων εσαεί,ο Σκυλοδήμος…

"Πρώτη φορά δημοσιεύθηκε στο ΠΟΙΕΙΝ, κι αναγνώσθηκε στις "Κυριακές του Απόλλωνα" στο Βόλο. Ξαναμπαίνει εδώ σήμερα γιατί πέρασα από το "άγαλμα" του στο Θέατρο. Τι θές εδώ Νίκο;

Όταν τα μικρά όντα ανέρχονται της κλίμακος

Ανευρίσκονται, όρη καταπίπτουν, η βροχή…

Στα μάτια τους βυθίζει τα πουλιά

Κι όλοι βρισκόμαστε εντός της άγνοιας.

Περιμέναμε πολύ να έρθει το απόγευμα

Κι ήρθε χλωμότατος βαρυπενθής ο μέγας φοίνικας

Με την παρθένα ποδιά εφημερίδας για να δηλώσει

Ότι όλα τα πτηνά βαπτίζονται πλέον στην εκκλησία

Της Ρώμης κι ανέγγιχτοι αφήνωνται οι σκώληκες

Και τα λοιπά σιχαμερά όπου με τις κοιλιές τους

Βρωμίζουν τα σύμπαντα, εξαιρούνται όσοι κοιμούνται

Με ανοικτά παράθυρα, ανέστιοι, εξαιρούνται

Αυτοί που φέρουν ρούχα μαύρα και καρδιά πάλουσα

Οκταετή, χαριέσσα

Αυτοί αποκλείονται

Κοίτα, είχα μια δεξαμενή
δέντρα πολλά και δίαιτα αρμόζουσα.
Και ήρθε ένα φεγγάρι πλεούμενο
και στις Μηλιές έτρωγε σύμφωνα.
Μιλούσα στην κιθάρα με άσπρο καθαρώτατο Ιονίου.
Κι ωφέλεια η υγρασία του Μαγιού,
πεζούλια λιονταρίσια, μες στον ύπνο.

Κατεβήκαμε μετά στο λιμάνι
κι είδα τους επιζώντες περιμένοντας
κι αργούσε να φανεί το πλοίο.
Κι άγγελος επάνω στους ιστούς
το καλοκαίρι φορτωμένο με κόμπους λεύκας
δίψαγε. Περπάταγε επάνω στα νερά..

Περίμενα μαζί τους την αυγή των ποντικών.
Ένας πατούσε λίρες στην όχθη του μεσημεριού,
ψιθύριζε εξισώσεις. Το βουνό περνούσε μέσα του
ανενόχλητο.
Άλλος με συμβουλές στους νεαρούς επυλίδες
για την πορεία του τσιμέντου, ως ανερχόμενη εσπέρα
μέσα στο φέγγος.
Και ο κύριος νομάρχης, αναμένοντας την άφιξη
των ποντοπόρων.

Την άλλη μέρα φύσηξε φλεβίτιδα και βάκιλους
ήρθε το πλοίο και ο άγγελος μαστίγωσε τα κύματα
κόκκινο χαλί στον κύριο νομάρχη.
Μου βγήκε ο Αρχίλοχος και εσάστισα
την παρατάω την ασπίδα. Θα ακουστώ.
Κι άλλη δεν έχει. Δεν έχει άλλη.
Μήτε και λεύκα, ούτε δεξαμενή,
ούτε και δρόμοι υγρασίας,
ούτε αναμονή του πρωινού
ούτε μπαζάρ χριστουγεννιάτικα της Κυριακής
με άρρωστες γούνες, ζωγραφισμένα μέτωπα.. ούτε….

Κοιμήθηκε μια μέρα, που στο ρόδι φύσαγε θάλασσα
πριν κοιμηθεί υπήρξε Οδυσσεύς, μια μέρα….