Normal 0 false false false EL X-NONE X-NONE MicrosoftInternetExplorer4 /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Κανονικός πίνακας"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-priority:99; mso-style-qformat:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin-top:0cm; mso-para-margin-right:0cm; mso-para-margin-bottom:10.0pt; mso-para-margin-left:0cm; line-height:115%; mso-pagination:widow-orphan; font-size:11.0pt; font-family:"Calibri","sans-serif"; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-fareast-font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-theme-font:minor-fareast; mso-hansi-font-family:Calibri; mso-hansi-theme-font:minor-latin;}
Και τα παιδιά; Τα είδα μες στο χιόνι και φτερούγιζαν οι κάλτσες τους. Πόδια γυμνά. Και το χιόνι γυμνό. Φευγάτος ο Σελήμ κι ο Θόδωρος παιδί κι αυτός παρά τα χρόνια. Η Ευρώπη μου λένε, φταίει αυτή που μαράζωσαν τα μάτια των παιδιών. Δεν ξέρω. Επάνω μου κοιτάζει το βουνό, τίγκα το χιόνι περνάει ομίχλη μες στα μάτια και δεν βλέπω. Αλλά το νοιώθω πως όλοι αυτοί σαπίσανε πια, κάνουνε βόλτα τα κουφάρια μιας ορθής πολιτικής εισπράττοντας μήνιν, μανία, μάνητα. Καμιά ντροπή με έπαρση Σωτήρα Αριστερά και Δεξιά μνημεία θλιβερά του εγκλεισμού μας. Πάνω στους τείχους πέφτουν τα παιδικά ματάκια, καρφώνονται και στάζουν αίμα κελαινόν στα όνειρά μας, μέσα.
Την νύχτα είδα την μάνα μου στην πόρτα λυπημένη.
Ήτανε, λέει, του Χριστού
Άσπριζε χιόνι το βουνό και χτύπαγαν καμπάνες.
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Varalis" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
