Κύριε, ἡ ἐν πολλαῖς ἁμαρτίαις περιπεσοῦσα γυνή,
τὴν σὴν αἰσθομένη θεότητα, μυροφόρου ἀναλαβοῦσα τάξιν,
ὀδυρομένη, μύρα σοι, πρὸ τοῦ ἐνταφιασμοῦ κομίζει.
Οἴμοι! λέγουσα, ὅτι νύξ μοι ὑπάρχει, οἶστρος ἀκολασίας,
ζοφώδης τε καὶ ἀσέληνος ἔρως τῆς ἁμαρτίας.
Δέξαι μου τὰς πηγὰς τῶν δακρύων,
ὁ νεφέλαις διεξάγων τῆς θαλάσσης τὸ ὕδωρ·
κάμφθητί μοι πρὸς τοὺς στεναγμοὺς τῆς καρδίας,
ὁ κλίνας τοὺς οὐρανοὺς τῇ ἀφάτῳ σου κενώσει.
Καταφιλήσω τοὺς ἀχράντους σου πόδας,
ἀποσμήξω τούτους δὲ πάλιν τοῖς τῆς κεφαλῆς μου βοστρύχοις·
ὧν ἐν τῷ παραδείσῳ Εὔα τὸ δειλινόν,
κρότον τοῖς ὠσὶν ἠχηθεῖσα, τῷ φόβῳ ἐκρύβη.
Ἁμαρτιῶν μου τὰ πλήθη καὶ κριμάτων σου ἀβύσσους
τίς ἐξιχνιάσει, ψυχοσῶστα Σωτήρ μου;
Μή με τὴν σὴν δούλην παρίδῃς, ὁ ἀμέτρητον ἔχων τὸ ἔλεος।
Normal 0 false false false EL X-NONE X-NONE MicrosoftInternetExplorer4 /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Κανονικός πίνακας"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-priority:99; mso-style-qformat:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin-top:0cm; mso-para-margin-right:0cm; mso-para-margin-bottom:10.0pt; mso-para-margin-left:0cm; line-height:115%; mso-pagination:widow-orphan; font-size:11.0pt; font-family:"Calibri","sans-serif"; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-fareast-font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-theme-font:minor-fareast; mso-hansi-font-family:Calibri; mso-hansi-theme-font:minor-latin;}
Κύριε, αυτή που στις πολλές αμαρτίες έπεσε γυναίκα
αισθάνθηκε την θεότητα, την μυροφόρο ανέλαβε τάξη
και οδυρόμενη, μύρα πριν από το τάφο σου φέρνει
Αλλοίμονο, έλεγε, μέσα μου νύχτα, μανία ακολασίας
μαύρος και ασέληνος, έρωτας της αμαρτίας.
Δέξου την πηγή των δακρύων μου
Εσύ που τα σύννεφα αλλάζεις με νερό της θάλασσας
λύγισε μπρος στους στεναγμούς της καρδιάς μου
εσύ που λύγισες τον ουρανό όταν παραδόθηκες άνθρωπος.
Θα φιλήσω τα πόδια σου τα άχραντα
θα τα στεγνώσω με των μαλλιών μου τις τούφες
αυτά τα πόδια που στο δειλινό του Παραδείσου η Εύα
τον κρότο τους άκουσε και κρύφτηκε από το φόβο
Των Αμαρτιών μου τα πλήθη και τις αβύσσους των κριμάτων
ποιος μπορεί να εξιχνιάσει, Σωτήρα της ψυχής μου;
Την δούλη σου μην καταφρονείς, εσύ με το αμέτρητο έλεος
Απόδοση Νίκου Βαραλή.
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Varalis" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
