Μήπως τελικά το πρόβλημα είναι η επιλογή της λογικής ενός συστήματος; Γιατί καθώς βλέπουμε ότι παρ' όλα τα μέτρα τα οποία λαμβάνονται ο πυρήνας της σκέψης και το σύστημα αξιών παραμένει το ίδιο. Μήπως παρ' όλα τα μέτρα που λαμβάνονται για την αντιμετώπιση της κρίσης η κυρίαρχη αξία δεν παραμένει η ίδια δηλαδή το κέρδος;Μήπως ακούσαμε οτι το νέο κράτος που θα οικοδομηθεί δεν θα στηρίζεται στο κέρδος αλλά στον βαθμό ευτυχίας των πολιτών του; Ουδόλως.
Μετά τους Παγκοσμίους πολέμους εκπόρευση και αυτών των αδυναμιών του συστήματος γύρω στην δεκαετία του 70 τίθεται πλέον εμπρός από το "εθνικό κεφάλαιο" το Παγκοσμιοποιημένο κεφάλαιο. Οι ροές του κεφαλαίου δημιούργησαν ρεύματα αρχικά από την Ανατολή προς την Δύση και τώρα στις μέρες μας αναγνωρίζουμε πλέον την αντιστροφή. Το ρεύμα της οικονομίας πλέον φυσάει από Βορρά προς την Ανατολή. Το Ακαθάριστο Εθνικό Προϊόν των αναπτυσσόμενων χωρών ξεπερνά πλέον αυτό των G6 ( Γερμανία, Ιταλία, Γαλλία, Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής, Μεγάλη Βρεττανία και Ιαπωνία). Το ποσοστό του δημόσιου χρέους προς το Ακαθάριστο Εθνικό προϊόν των αναπτυσσόμενων χωρών είναι πολύ χαμηλό: Ρωσία 6%, Βραζιλία 45%, Ινδία 59%, Κίνα 18%. Η Ελλάδα έχει χρέος που αντιστοιχεί στο 114,6% (2009), πληρώνει δηλαδή μόνο 12 δισεκατομμύρια ετησίως για τόκους ενώ η Ιταλία με 118% αντιστοιχία χρέους προς ΑΕΠ πληρώνει 80 δισεκατομμύρια ευρώ σε τόκους. Το χρέος των Ηνωμένων Πολιτειών αγγίζει τα 14.000 δισεκατομμύρια δολάρια. Στο παρελθόν οι πόλεμοι γίνονταν με όπλα, σήμερα γίνονται με το δημόσιο χρέος. Όποιος αγοράζει το χρέος σου γίνεται ο δυνάστης σου. Το παγκόσμιο αφεντικό είναι οι τράπεζες που μέσω αυτών στήνεται ένα τεράστιο παζάρι υπερχρεωμένων κρατών, τόκων. Σε αυτό το παζάρι η ανθρώπινη ζωή δεν αξίζει όσο ένα byte, η ένα απλό στατιστικό στοιχείο.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής που είναι το πιο χρεωμένο κράτος στον κόσμο διαθέτει σε αμυντικές δαπάνες το 50% των παγκόσμιων πολεμικών εξόδων. Η Ρωσία, ο ιστορικός ανταγωνιστής για τον ίδιο λόγο διαθέτει το 3.5% αναλογικά μς τα παγκόσμια έξοδα. Οι Ηνωμένες πολιτείες μεταμορφώνουν το δημόσιο χρέος σε πολεμικό εξοπλισμό. Στην πραγματικότητα όποιος αγοράζει κρατικούς τίτλους χρηματοδοτεί τον πόλεμο στο Αφγανιστάν. Η Ρωμαϊκή αυτοκρατορία κατάπεσε όταν μετά από την πίεση των βαρβάρων στα σύνορά της ο στρατός της πισωγύρισε από τον Ρήνο στην Μεγάλη Βρετανία. Οι Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής θα έχουν την ίδια τύχη εφ' όσον επιμένουν να κρατούν ανοικτές 716 πολεμικές βάσεις σε όλον τον κόσμο. Η Ιρλανδία περισσότερο και λιγότερα η Ελλάδα είναι συμπτώματα της δύσης του Δυτικού Οικονομικού θαύματος. Ο χειμώνας έχει φτάσει για την απληστία της Δύσης, το κρύο έχει αρχίσει σε λίγο αρχίζει η μεγάλη παγωνιά των αριθμών.
Και βέβαια όλα αυτά είχαν ειπωθεί αρκετά χρόνια πριν. Το γεγονός ότι τα ξεχνάμε ή τα αγνοούμε δεν σημαίνει ότι δεν υπάρχουν. Έγραφε λοιπόν ο Μάρξ:
«Το σύστημα της δημόσιας πίστης, δηλ. των κρατικών χρεών, που τις αρχές του τις ανακαλύπτουμε κιόλας στο μεσαίωνα στη Γένουα και στη Βενετία, διαδόθηκε σ’ όλη την Ευρώπη στη διάρκεια της περιόδου της μανιφακτούρας. Το αποικιακό σύστημα με το θαλάσσιο εμπόριό του και με τους εμπορικούς του πολέμους τού χρησίμευσε σαν θερμοκήπιο. Έτσι στέριωσε πρώτα στην Ολλανδία. Το δημόσιο χρέος, δηλ. το ξεπούλημα του κράτους –αδιάφορο αν είναι απολυταρχικό, συνταγματικό ή δημοκρατικό κράτος– βάζει τη σφραγίδα του στην κεφαλαιοκρατική εποχή. Το μοναδικό κομμάτι του λεγόμενου εθνικού πλούτου, που στους σύγχρονους λαούς ανήκει πραγματικά στο σύνολο του λαού, είναι το δημόσιο χρέος τους. Γιαυτό είναι πέρα για πέρα συνεπής η σύγχρονη θεωρία που λέει πως ένας λαός γίνεται τόσο πιο πλούσιος, όσο πιο βαθιά βουτιέται στα χρέη. Το δημόσιο χρέος γίνεται το credo [πιστεύω] του κεφαλαίου. Και από τη στιγμή που εμφανίζεται η χρέωση του δημοσίου, τη θέση του αμαρτήματος ενάντια στο άγιο πνεύμα, για το οποίο δεν υπάρχει άφεση, την παίρνει η καταπάτηση της πίστης απέναντι στο δημόσιο χρέος.
Το δημόσιο χρέος γίνεται ένας από τους πιο δραστικούς μοχλούς της πρωταρχικής συσσώρευσης. Σαν με μαγικό ραβδί προικίζει το μη παραγωγικό χρήμα με παραγωγική δύναμη και το μετατρέπει έτσι σε κεφάλαιο, χωρίς νάναι υποχρεωμένο να εκτεθεί στους κόπους και στους κινδύνους που είναι αχώριστοι από τη βιομηχανική μα ακόμα κι από την τοκογλυφική τοποθέτηση. Οι πιστωτές του δημοσίου στην πραγματικότητα δεν δίνουν τίποτα, γιατί το ποσό που δανείζουν μετατρέπεται σε κρατικά ευκολομεταβιβάσιμα χρεώγραφα, που στα χέρια τους εξακολουθούν να λειτουργούν, όπως θα λειτουργούσαν αν ήταν ισόποσο μετρητό χρήμα. Άσχετα όμως και από την τάξη των αργόσχολων εισοδηματιών που δημιουργείται μ’ αυτό τον τρόπο και τον αυτοσχέδιο πλούτο των χρηματιστών που παίζουν το ρόλο του μεσίτη ανάμεσα στην κυβέρνηση και το έθνος –καθώς και των φοροενοικιαστών, των εμπόρων, των ιδιωτών εργοστασιαρχών, που μια καλή μερίδα κάθε κρατικού δανείου τούς προσφέρει την υπηρεσία ενός κεφαλαίου πεσμένου από τον ουρανό– το δημόσιο χρέος έχει δημιουργήσει τις μετοχικές εταιρείες, το εμπόριο με συναλλάξιμες αξίες όλων των ειδών, την επικαταλλαγή, με δυο λόγια: το παιχνίδι στο χρηματιστήριο και τη σύγχρονη τραπεζοκρατία».
(Κ. Μάρξ, Κεφάλαιο, Τόμος Ι, σ. 779-781).
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Varalis" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
