Η λάμψη των Χριστουγέννων τρεμοπαίζει ακόμα ανάμεσα σε τόνους σκουπιδιών, περισσεύματα της γιορτής. Την άλλη μέρα , με αναμμένα ακόμα τα φώτα της γιορτής, το τοπίο θα θυμίζει ταινία με την επιγραφή «τέλος του πολιτισμού» με έναν ρομποτικό wall-e να προσπαθεί να συγκεντρώσει τα σκουπίδια από έναν άδειο πλανήτη. Πριν την γιορτή τα σούπερ – μάρκετ – οι ναοί αυτοί της καινούργιας παγκόσμιας θρησκείας- ήταν γεμάτα από πιστούς καταναλωτές που κοινωνούσαν και μεταλάμβαναν τιμές, ποιότητες και συσκευασίες. Στο τέλος ο ιερέας – ταμίας τους επιβράβευε με κάποια bonus στην ειδική κάρτα μύησης που ο καθένας πλέον διαθέτει. Το βλέμμα ξένο πλέον από κάθε ανθρωπιά μοιάζει με το βλέμμα τρωκτικού και είναι λογικό αφού καταβροχθίζουμε με μανία τα πάντα. Η γη μας σιγά- σιγά καταβροχθίζεται όπως το μήλο τρώγεται από τα σκουλήκια του.
Ούτε μια φωνή – ακόμη- για νέα οράματα στις επιχειρήσεις, για μια νέας κατεύθυνση που το επιχειρείν θα είναι ισοδύναμο με την πρωτοπορία όπου το κέρδος θα είναι η χαρά της επιτυχίας και η μετοχή στη χαρά της δουλειάς. Μείναμε στους μίζερους αριθμούς όπου το ακαθάριστο εθνικό προϊόν της μιζέριας μας παρουσιάζει μια τρομακτική υπερεπάρκεια ενισχυόμενο από καψουροαμανέδες παλιών και νέων εποχών. Καμία ερώτηση πλέον. Να εργαστεί για να βγάλει χρήματα γιατί; Για να πληρωθεί το ΦΠΑ; ο φόρος; η περαίωση; για να αγοράσει άχρηστα πράγματα; Το τίποτα σε αντάλλαγμα κάποιων χρόνων ζωής.
Ο άνθρωπος στη χώρα μας έγινε μια μπαλίτσα σε ένα τεράστιο φλίπερ ενός δαιδαλώδους τραπεζοχρηματοοικονομικού συστήματος. Η χώρα μας αυτός ο Παράδεισος επί της γης κατάντησε μια μίζερη αγορά. Όσο κι αν περπατήσεις στα μονοπάτια αυτά του Πηλίου με τα χρώματα ακόμα να ακροβατούν στο πράσινο και στο κίτρινο. Με ένα φεγγάρι απλωμένο σαν ένα άστρο της Βηθλεέμ τεντωμένο στο «Η Παρθένος σήμερον» μέσα από τα μοναστήρια που σταθεροποιούν τη ροή του χρόνου, μέσα από οξιές και καρυδιές στα βήματα του δάσους. Αυτό ο Παράδεισος έγινε εμπόρευμα. Ζούμε σε έναν κόσμο που γνωρίζει μια νέα θεότητα το νόμισμα (νομίζω) και που έχει χάσει κάθε σύνδεση με την υλικότητα. Είναι ένας φανταστικός κόσμος που σε αυτόν και οι ζωές μας πλέον είναι φανταστικές. Ζούμε μια ζωή χωρίς σκοπό. Κι ας το ξέρουμε πως άμα διαγράψεις το νόημα της ζωής από έναν άνθρωπο τον μεταμορφώνεις αμέσως σε καταναλωτή, σε μια μηχανή που δεν σκέφτεται, ή σε έναν επαναστάτη ή σε έναν αυτόχειρα. Το πρόβλημα δεν είναι η κρίση είναι η παντελής απουσία νοήματος για τη ζωή μας.
Ορίστε λοιπόν ας πούμε ότι ξαναγυρίσαμε στον παλιό ωραίο κόσμο μας θα έδινε νόημα ζωής μια πισίνα ακόμη μεγαλύτερη, ένα ακόμη αυτοκίνητο, ένα shopping therapy του τίποτα. Ίσως γι αυτό γιορτάζουμε τα Χριστούγεννα πιστεύοντες και μη πιστεύοντες αναζητώντας αυτό το νόημα στη ζωή μας προσπαθώντας να έρθουμε σε επαφή με την υλικότητα της ζωής που έχουμε ξεχάσει. Εμείς, ένας δυτικός πολιτισμός γιορτάζει για ένα βρέφος που γεννήθηκε σε ένα από τα πιο βρωμερά μέρη στον κόσμο σε ένα σταύλο στη μέση του πουθενά. (για να το εξωραΐσουμε έχουμε φτιάξει υπέροχες φάτνες με γλυκερές φάτσες έτσι ώστε να ομορφύνει αυτό που πραγματικά είναι καθώς την πραγματικότητα δεν την υποφέρουμε πλέον). Την ίδια ώρα που ξοδεύουμε εμείς, οι μέσα στην κρίση γνωρίζουμε πολύ καλά ότι μόνο από τα καλοκαιρινά παγωτά της Ευρώπης θα σώζονταν τα παιδιά ενός έτους στην Αφρική που πεθαίνει ένα κάθε λεπτό. Βέβαια τον θάνατο των παιδιών δεν μπορούμε να τον εξωραΐσουμε οπότε τον ξεχνάμε και τον σβήνουμε από τη μνήμη μας. Αλλά σβήνοντας από την μνήμη και την γνώση μας μένει ένα κενό και είναι το δικό μας το κενό που τρομάζει πλέον.
Η θα αναμετρηθούμε με την πραγματικότητα μας έτσι να την αλλάξουμε ή θα μείνουμε με την απορία αν έχουμε ζήσει την ζωή μας ή κάποιος άλλος την διηγήθηκε, ερήμην μας….
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Varalis" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
