Καταθέσαμε ότι είχαμε. Όνειρα και κυρίως ελπίδες. Αυτές τις καταθέσαμε ύστερα, όταν είδαμε ότι τα καλύτερα μας όνειρα είχαν αποτύχει. Ξέβαψε και το χρώμα από τις παλιές σημαίες μας. Και το χειρότερο είναι ότι αποδείχθηκε ότι και οι σημαίες ήταν λάθος ότι και τα όνειρα ήταν λάθος. Κι ανακαλύψαμε ότι αυτό που είχαμε φτιάξει μέχρι τότε με σπουδή και αφοσίωση και προπαντός με το μέλημα να μην γίνει κανένα λάθος ήταν μια τεράστια αποτυχία, ένα μεγαλοπρεπέστατο λάθος. Το πρόβλημα δεν τελειώνει με την διαπίστωση της αρρώστιας αλλά με την συνέχεια μιας πιθανής ίσως ίασης.
Κι εδώ η ευρηματικότητα δεν έλειψε. Κάποιοι είπαν ότι "βεβαίως είναι λάθος αλλά τι κάνουμε όλοι το ίδιο κάνουν" αυτοί συνέχισαν ανενόχλητοι την ίδια πορεία ζωής.
Μερικοί αισθάνθηκαν το αγκάθι λίγο περισσότερο μέσα τους και αντί να σκύψουν το κεφάλι το σήκωσαν κι έγιναν άρχοντες, εξώφυλλα, δημόσια πρόσωπα, εκλεγμένοι αντιπρόσωποι, φλεγόμενοι δημοσιογράφοι, σημαντικά πρόσωπα της ανυπαρξίας . Οι πιο φοβισμένοι και κυρίως δειλοί "μαντρώθηκαν" στα κόμματα έτσι ώστε να έχουν την συνεργεία των άλλων. Είναι για αυτούς που έγραψε ο κυρ. Γιάννης Σκαρίμπας "φυγή προς τα εμπρός".
Οι περισσότεροι έμειναν στην νηπιώδη κατάσταση του παιγνιδιού της αγοράς. Σε έναν πλανήτη που όλα θεωρεί ότι μπορεί να τα αγοράσει κι έτσι έκαναν εμπόρευμα και τον αέρα, και το νερό και την ζωή την ίδια ξεχνώντας βέβαια ότι αν όλα τα κάνεις εμπορεύματα τότε γίνεσαι και συ ο ίδιος εμπόρευμα.
Ξαναβρίσκω τους φίλους μου στο παράδοξο σε εκείνες τις περιοχές που δεν χαρτογραφήθηκαν ποτέ. Και μιλώ για τον σπουδαιότερο άνθρωπο στην Θεσσαλία τον Φώτη που τριγυρίζει στην πόλη αφήνοντας την "καλημέρα του , για τον φίλο μου τον παπα -Γιάννη στο μοναστήρι της Χρυσίνου που έφτιαξε επιτέλους την μάντρα και χαίρεται στο λυόμενο, τον παπα - Θανάση στην Ξυνιάδα που κουράστηκε από τις βαφτίσεις και τα θαύματα αλλά και σε όσους φίλους πιστούς και απίστους που συνεχίζουν να ονειρεύονται την μεγάλη ανατολή μέσα από την θάλασσα του Αιγίου που λευκαίνει ακόμα τα παιδικά μας χρόνια.
Μόνος σήμερα στην εκπομπή κάτω ο Βόλος. Λίγο πιο ψηλά το βλέμμα και το Πήλιο σκεπασμένο από τα σύννεφα. Κάποιες στιγμές όταν τραβιούνται βλέπεις τα κόκκινα και τα κίτρινα που αυξάνονται δίνοντας μια χρωματική τρυφηλότητα στο τοπίο. Είχα μπροστά μου τις εφημερίδες. Όλη αυτή την μικρότητα των προεκλογικών ετοιμασιών και την διάσπαρτη φοβία ενός μέλλοντος που δεν έχουμε σταματήσει να σχεδιάζουμε. Αρνήθηκα και να τις διαβάσω. Προτίμησα να μιλώ για τον Αγ. Συμεών τον νέο θεολόγο. Ξέρω ότι αυτά μέσα στην "καθωσπρέπει" κοινωνία μας είναι μπούρδες. Το γνωρίζω απόλυτα. Ναι δεν έχουν νόημα αυτά στην "φυγή προς τα εμπρός" αποκτούν νόημα όμως όταν αντιστρέφεται ο κόσμος. Ήρθε καιρός να αντιστρέψουμε τη θάλασσα…. μέσα μας.
Η δε απαυγή της δόξης σου της θείας
φως απλούν ημίν, φως γλυκύ καθοράται,
φως αποκαλύπτεται, φως συνενούται,
όλον ως οίμαι, όλοις ημίν σοις δούλοις.
Φως πνευματικόν βλεπόμενον μακρόθεν,
φως εντός ημών ευρισκόμενον αίφνης.
Φως ως ύδωρ βρύον, ως πυρ τε φλέγον
της ήσπερ πάντως καθάψεται καρδίας.
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Varalis" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
