Πως δίνεις νόημα σε αυτή την ύπαρξη όταν θεωρείς ότι το τυχαίο σε γέννησε και ένα τυχαίο θα σε πάρει;
Και το μεσοδιάστημα πως νοηματοδοτείται; Είναι αρχή νοήματος η οικογένεια, ο αγώνας, τα παιδιά ή τα μη παιδιά, οι αρρώστιες τα όσα συμβάντα καλά και άσχημα;
Από τι ενοποιείται αυτό το ασύνδετο σώμα που κινδυνεύει από στιγμή σε στιγμή σε διάλυση; Και γιατί η διάλυση αυτή να συμβαίνει μια συγκεκριμένη στιγμή;
Η ημέρα του θανάτου μου τι θα σημαίνει για μένα γιατί αρνούμαι να την σκεφτώ και τι σημαίνει το "χτύπα ξύλο";
Τι νόημα έχουν τα blog, τα γραψίματα γενικότερα, ποιήματα, τέχνες αφού όλα ξαναγυρίζουν στο χώμα που πάρθηκαν;
Υπάρχει το κακό ή είναι ανυπαρξία του καλού;
Που βρίσκονταν ο Θεός στο Αουσβιτς;
Όταν ένα πρόσωπο φεύγει από αυτόν τον κόσμο πεθαίνει γιατί στην εκκλησία εύχονται "αιωνία η μνήμη";
Μπορεί να υπάρχει Θεός και μη Θεός; Τότε τι είναι αυτό που βρίσκεται ανάμεσα;
Γιατί μόνο στο βάθος της απελπισίας βρίσκει χώρο ο Θεός και εμφανίζεται; Γιατί δεν εμφανίζεται στην πολυθρόνα;
Γιατί στο διήγημα "Ρεμβασμός τον Δεκαπενταύγουστο" ο Παπαδιαμάντης έχει ως πρωταγωνιστή έναν άνθρωπο καθόλου καθωσπρέπει αλλά είναι σκληρός, δεν μιλάει στην γυναίκα του και εξαιτίας του εγωισμού του έχασε μάλιστα την αγαπημένη του κόρη; Γιατί επιλέγει αυτόν ο Παπαδιαμάντης;
«Εκύκλωσαν αι του βίου μου ζάλαι, ώσπερ μέλισσαι, κηρίον, Παρθένε...»
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Varalis" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
