Μια μακρινή σιωπή. Διασταυρώθηκαν ύστερα τα βλέμματα κάτω από έναν αγχώδη ήλιο. "Δεν έχω" είπε "να σου δώσω τα σημάδια. Η ίδια η ζωή με δανεική ανάσα μου πήρε πίσω την γλώσσα όλη και τώρα έρχονται τα βράδια και θέλουν το μυαλό μου. Μόνο που δεν έχω, πια" Το φεγγάρι είχε σβήσει από ώρα και μόνο κάτι μούσκλια εκάθονταν επάνω στο όνειρο τρέμοντας. "Μπορεί να είναι εφιάλτης" Δεν του απάντησα. Οι εφιάλτες είναι ένας τρόπος για να ζεις αυτό που ονομάζεις καθημερινότητα. Κι ο εφιάλτης των άλλων; Κυρίως εσύ, δηλαδή η προβολή σου. Βλέπεις το φόβο σου στο πρόσωπο του άλλου, έτσι γίνεται φόβος μας ο άλλος, καημένε Σάρτρ.
"Αυτό είναι το πρόβλημα. Όταν εσωτερικεύεις μια αντικειμενική κατάσταση τελικά τι κάνεις προσφέρεις χώρο στην αντίδραση" Δεν ρώτησα για το ποιος είναι ο δρόμος της επανάστασης ή της ανάστασης. Εκείνο που πρόσεξα ιδιαιτέρως είναι ότι το τσιμέντο του παλιού σπιτιού είχε σπάσει και είχε βγει δέντρο, ωραιότατο, πλήρες καρπών, γλυκυτάτων. Πώς να του πω λοιπόν ότι ζωή είναι αυτό που συμβαίνει στα διαλλείματα όταν απουσιάζει το "εσύ"; Πώς να του πω του αφέντη αυτού της επανάστασης;
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Varalis" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
