Φαντάζουν γραφικοί όσοι επιμένουν, όσοι ακόμα δεν μπόρεσαν να κατανοήσουν τι έγινε με τον Καποδίστρια που δεν ξέρουν μετά από τόσα χρόνια πως λένε πια το χωριό τους και σε πιο δήμο ανήκουν.
Ο Δήμος Ιωλκού δεν είναι ένας νέος δήμος. Είναι ένας δήμος παλιός που κάποτε ανήκαν σε αυτόν η Άλλη Μεριά, η Ανακασιά, o Ανω Βόλος, ο Αγιος Ονούφριος, ο Αγιος Γεώργιος και η Αγία Παρασκευή. Είναι ο πρώτος δήμος που συγκροτείται στην περιοχή. Το πρώτο εμπορικό κέντρο των παππούδων μου απέναντι από το Καστέλι (με πεταλωτήριο, κουρείο και σούπερ μάρκετ) το σπίτι του Αγά απέναντι από την εκκλησία του Αη - Γιάννη με την θαυματουργή εικόνα που κάποτε η ουρά στο πανηγύρι το βράδυ του Εσπερινού έφτανε μέχρι τις αηδονοφωλιές, οι δριστελες με τα καθαρά νερά, οι γαλιάγριες τρείς ή τέσσερις τον αριθμό, ο μεγάλος μύλος κοντά στην Εκκλησία του Αη - Γιάννη που ξεκίνησε για τον πρώτο μεγάλο αλευρόμυλο στην περιοχή της Θεσσαλίας και δεν έγινε ποτέ καθώς πέθανε ο χρηματοδότης, η σκιά του Θεόφιλου ακόμη στις γαλιάγριες, στους φούρνους και στα πανηγύρια της περιοχής, ο Άγιος Ονούφριος εκκλησία χτισμένη από το μοναστήρι Οξείας Επισκέψεως Μακρυνίτσας με τους τραγουδιστές της, η σπηλιά ακόμη του Βασίλη του Τακτικού ( Στην σπηλιά γεννήθηκε ο Χριστός στην σπηλιά ζει ο Βασίλης ο Τακτικός, όπως έλεγε) κοντά στον Αγιο Ονούφριο που προχθές μάζεψα τα πιρούνια και τα κουτάλια του να τα έχω ενθύμιο μιας παιδικής ηλικίας που δεν έχω πια κανένα να την μοιραστώ…
"Θα ανήκετε στο Δήμο Βόλου, βγήκε το σχέδιο "Καλλικράτης" και είναι για το καλό σας" Αν το άκουγα μικρός θα θύμωνα δεν θα το ανεχόμουν "Δεν είμαι από το Βόλο εγώ είμαι από την Ανακασιά " θα φώναζα. Τώρα δεν έχω δικαίωμα ούτε να το πω, κανείς δεν ρωτάει απλώς αποφασίζει και διατάσσει. Κοιτάζω το σκουριασμένο πιρούνι και το πιάτο του Βασίλη του Τακτικού και προσπαθώ να πω στο παιδί μου ότι η πατρίδα μου είναι αυτό το πιάτο το σκουριασμένο κι αυτό το πιρούνι. Ότι με αυτους τους ανώνυμους αγίους πλάστηκε ο τόπος μου, οι αξίες μας και η ζωή μας. Στανικώς μπορούνε να κάνουνε ότι θέλουνε αλλά εμείς παιδί μου δεν είμαστε από το Βόλο είμαστε από την Ανακασιά, από το σκουριασμένο πιάτο του Βασίλη του Τακτικού, από τις γαλιάγριες και τις αυλές μας. Κι αυτό το πιάτο θα του παραδώσω άλλο τι δεν προλάβαμε να κάνουμε παρά να διασώζουμε την αξιοπρέπεια όχι μόνο την δική μας αλλά των στρατιών που πέρασαν πριν από μας που πάνω στο δικό τους αίμα φυτρώνουν τα λουλούδια κι αυτή την ακόμη την Άνοιξη.
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Varalis" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
