Εκ των υστέρων. Από μακριά βλέπω την πόλη. Μακάρια ριγμένη στο βάθος του κόλπου. Κι από ψηλά το Πήλιο σκιάζει τα όνειρα. Είναι λοιπόν εκ της πιθανότητας πλουτισμού η εγκατάσταση της πόλης; Πολύ πιθανόν χάνεται στα βάθη της ιστορίας; Και τώρα; Τώρα "χάλκινα πτυελοδοχεία κατοικούν" εκεί που κάποτε μπορεί να κατοικούσε υπερηφάνεια.
Το κάποτε όμως αναδεύει τα εναπομείναντα ρινίσματα των παρελθόντων. Κι όπως οδεύουμε στη Μεγάλη Τεσσαρακοστή αυξάνει η διάθεση για πράγματα αληθινά, πράγματα που δεν ξεχνιούνται γιατί η λήθη δημιουργεί τον θάνατο των όντων.
Εκ των υστέρων , λοιπόν, την προηγούμενη Δευτέρα Κώστας Γανωτής "Περιμένοντας τον Λάκη Ρα". Ένα βιβλίο του φίλου, του οδοιπόρου, του προσκυνητή Κώστα Γανωτή. Ενα βιβλίο σκληρό φτιαγμένο σύμφωνο σύμφωνο για κείνες τις ψυχές που δεν μπορούν να κλείσουν τα μάτια μπρος σ' αυτό που είναι μπροστά τους. Σε Για κείνες τις ψυχές που δεν φοβούνται. Κι οσο το διαβάζω σκέφτομαι οτι ενδέχεται να περάσει στα αμνημόνευτα γιατί η εποχή μας κυρίως φοβάται τον θάνατο από τις λέξεις που παράγουν λογικές. Αλλά δεν μπορεί να εξορίσει ούτες τις λέξεις ούτε τις λογικές κι αρκείται να μεθοδεύει το θάνατό τους. Τα βιβλία δεν απαγορεύονται, ούτε καίγονται κυκλοφορούν όπως κυκλοφορούν χιλιάδες άλλα που οι παλιοί συγγραφείς θα τα έστελναν στα σπίτια τους. Γιατί δεν παράγουν λογικές αλλά λειτουργούν ως σημαιοφόροι του συστήματος αξιών, το οποίο υποτίθεται κατακρίνουν.
Το "περιμένοντας τον Λάκη Ρα" είναι από κείνα τα βιβλία που αξίζει να διαβαστούν γιατί κάποτε θα γεννούσαν συζητήσεις. Είναι το τραγούδι του δρόμου ενός ανθρώπου από τα σκυλάδικα, στις μεγάλες σκηνές και από κει στην επιλογή αξιών που δημιουργούν έναν άλλο τρόπο ζωής. Και το κυριώτερο δεν είναι ένα μυθιστόρημα, δεν θέλει να είναι τέχνη και για αυτό γίνεται. Ο γράφων, ο Λάκη Ρα και τα πρόσωπα του βιβλίου είναι απολύτως αληθινά. Η σκιά του Καβάφη πέφτει πάνω από σ' αυτό το βιβλίο γιατί δημιουργεί μια γενική ανάγνωση από συγκεκριμμένά υπαρκτά πρόσωπα με μια συγκεκριμμένη ιστορία.
Μια σύγχρονη Οδύσσεια αυτή του Κώστα ένα μακρύ ταξίδι επιστροφή στο σπίτι της ψυχής.
"Οι άγιοι ζουν όπου και οι διάολοι. Η ημέρα και η νύχτα πάνε μαζί. Η ημέρα κοιτά τον ήλιο ως του πατέρα την ευχή. Η νύχτα προτίμησε την ετερόφωτη σελήνη. Νύχτα είναι το σώμα, ημέρα η ψυχή. Της νύχτας η λαλιά είναι γλυκιά σειρήνα, με τη βοήθεια του φεγγαριού το πάθος στο σώμα ξεσηκώνει. Το σώμα όμως είναι βαρύ και δεν μπορεί πουλί να γίνει να πετάξει. Ό, τι μπορεί το σώμα, είναι μόνο να ριγήσει από την ηδονή που σαν φλόγα κεριού ο πρώτος άνεμος τη σβήνει. Γι αυτό ζηλεύει την ψυχή, που απ' την ίδια ηδονή ανοίγει φτερά, γίνεται πουλί, πέρα από τη νύχτα στον έρωτα πετάει. Ψυχή είναι η παρουσία, Το πνεύμα είναι η άγια ευχή, να μη γίνει το σώμα όσο θα περπατά, της ψυχής του η φυλακή. Όποιος το σώμα στον ήλιο φανερώνει, την νύχτα των σκέψεων του καίει. Αποδημητικά του φέρνει τότε νέα η ψυχή, από μέρη που δεν μπορεί το σώμα να αντικρίσει. Ελευθερώνεται στη συνέχεια ο άνθρωπος αυτός από του σώματος τα πάθη, προχωρά σε άλλα της ηδονής αν θέλεις, βάθη. Φωτίζεται και έτσι φωτίζει εδώ πάνω στον τόπο αυτό ότι γύρω του σκοτεινό κινείται, αναγνωρίζοντας ότι γύρω και μέσα του ζητάει να γνωριστεί"
"Αναλογίσου τα και κατά την κρίση σου πράξε"
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Varalis" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
