Περί ψυχής και πάλι ο λόγος. Πλην όμως βραχύς. Καθώς πιεζόμασταν από τα μπλόκα, από την "διαχείριση ψυχών" του κ. Χρυσοχοϊδη και από την πλήρη απορία όταν τηλεφώνησα στο Αχιλοπούλειο για οφθαλμολογικό ραντεβού και το ρομπότ μου είπε μετά από μισή ώρα προσπάθεια "δεν υπάρχει μέρα για ραντεβού". Ο διάλογος περί ψυχής έκλεισε αδόξως καθώς προηγούνταν αυτός της ωμής επιβίωσης. Η συζήτηση περιστράφηκε εις σενάρια της πλήρους καταστροφής χαζεύοντας τις Πόρσε Καγιέν που κατέβαιναν από τα χιόνια. Μάλλον ήταν ψέμα οι καγιέν, το χιόνι πιστεύω όχι. Πιστεύω. Δεν είμαι σίγουρος. Καθώς σε έναν κόσμο φαινομένων δεν μπορείς να μιλάς με βεβαιότητες αλλά με προσπάθεια αποσαφήνισης της φαινομενικότητας. Βεβαίως δεν εξεπλάγην όταν μου πέταξαν στα μούτρα "τι ρομαντικές χαζομάρες είναι αυτές;" το είχα συνηθίσει. Κάθε ένας που δεν λέει τα ίδια του γλυκανάλατου συρμού ευθύς παραδίδεται στον εκτός πόλεως, τόπο. Η ψυχωτική μας διάθεση ίδια με τον πρωτογονισμό μας στρέφει στο αντικείμενο που βρίσκεται έξω. "Να χτυπήσω εγώ το τραπέζι, που χτύπησε το παιδάκι μου"
Βεβαίως έχουμε συνηθίσει όπως οι Βενετσιάνοι το νερό που μπαίνει στα καταστήματα τους κάθε πλημμυρίδα, και αυτό είναι το χειρότερο. Ο εγκέφαλος είναι ένα πράγμα που έτσι και του καθιερώσεις μια συνήθεια βολεύεται. Ο Επίκτητος έκανε λόγο για 21 μέρες για να εγκαθιδρυθεί μια συνήθεια, ότι συνήθεια. Και εμείς έχουμε συνηθίσει. Σε όλα έχουμε συνηθίσει. Και τώρα μπορούμε να συνηθίσουμε σε ακόμη περισσότερα.
Και η ψυχή; Ει μέλλει γνώσεσθαι αυτήν, εις αυτήν βλεπτέον.. Που θα έλεγε κι ο Πλάτωνας.
Περισσότερα... »
