Πριν λίγο καιρό είχα γράψει για το μοναστήρι Παναγίας Χρυσίνου και τον π. Ιωάννη. Ηταν πολλά τα τηλέφωνα και τα mail που δέχτηκα κι είπα να βρω την ιστορία του μοναστηριού:
Normal 0 false false false EL X-NONE X-NONE MicrosoftInternetExplorer4 /* Style Definitions */ table.MsoNormalTable {mso-style-name:"Table Normal"; mso-tstyle-rowband-size:0; mso-tstyle-colband-size:0; mso-style-noshow:yes; mso-style-priority:99; mso-style-qformat:yes; mso-style-parent:""; mso-padding-alt:0cm 5.4pt 0cm 5.4pt; mso-para-margin-top:0cm; mso-para-margin-right:0cm; mso-para-margin-bottom:10.0pt; mso-para-margin-left:0cm; line-height:115%; mso-pagination:widow-orphan; font-size:11.0pt; font-family:"Calibri","sans-serif"; mso-ascii-font-family:Calibri; mso-ascii-theme-font:minor-latin; mso-fareast-font-family:"Times New Roman"; mso-fareast-theme-font:minor-fareast; mso-hansi-font-family:Calibri; mso-hansi-theme-font:minor-latin;}
Δύο χιλμ. περίπου από τα Αμπέλια (παλιά Καρούτια) του Κλεινού, και πάνω στον αμαξιτό δρόμο για Κλεινό - Χρυσομηλιά κ.λ.π., βρίσκονται τα Χάνια του Σαμαρά, με 7, μόνο, οικογένειες, σήμερα, περίφημο, άλλοτε, στέκι στη βλαχόστρατα του Ασπροπόταμου. Εδώ τοποτετείται το παλιό Χρύσινο (Χούρσινου το έλεγαν οι ντόπιοι), βυζαντινός οικισμός, στην περιοχή του Κλεινού. Εδώ υπήρχε το βυζαντινό μοναστήρι Παναγία του Χρυσίνου ή Χρυσένου ή Χρυσίνι.
Η χρονολογία της ίδρυσης. Ο ιερομόναχος Μακάριος (Μανασσής).
Πότε ακριβώς ιδρύθηκε η μονή, δεν είναι γνωστό σε μας. Οπωσδήποτε, όμως, υπήρχε τον 14ο αιώνα. Στα 1346-1347, μόναζε, εδώ, ο ιερομόναχος Μανασσής. Αυτός, αφού συγκέντρωσε αρκετά χρήματα για τα έξοδα, άφησε τους άλλους συνασκητές του και πήγε στα Μετέωρα, στην σπηλιά του Πασχάλη, τον οποίο και διαδέχτηκε: εκείσε τους αδελφούς αυτού, λαβών δαπάνας, και έξοδον, ανήλθε εν τω σπηλαίο και εύπορων, ηύξησέ τε τούτο και έστερέωσεν και προσευχάδιον μικρόν κατεσκεύασεν...>>
Εκεί, ο Μανασσής >, μετονομάσθηκε σε Μακάριο κι έφινε αρχιμανδρίτης της σκήτης των Σταγών (Δούπιανη). Τον συναντούμε στα μέσα του 14ου αι. να υπογράφει σε κάποιο σιγνογραφικό γράμμα ως εξής: >.
Ο Ι. Βογιατζίδης τον βρήκε και σε μία ανέκδοτη και αχρονολόγητη διαθήκη του Ιωαννάκη, που σώθηκε σε αντίγραφο, σε κώδικα της μονής του Ρουσάνου, του 17ου αι. Η διαθήκη αυτή συντάχθηκε >. Κατά τον Βέη, ο ιερέας Μανασσής, που μνημονεύεται, στα > μπορεί να ταυτιστεί με τον κτήτορα του κώδικα 302 του Μετεώρου, όπου στο φ. 1α έχει γράψει: ταπηνού: θίτου Μανασσή>>.
Τέλος, ο Μακάριος, με παραδοτικό και διαθηκώο γράμμα, άφησε το αμφισβητούμενο μονύδριο της Θεοτόκου στο Πηγάδι στον άγιο Αθανάσιο τον Μετεωρίτη. Από δω φαίνεται ότι ο Μακάριος ήταν μεγαλύτερος του Αθανασίου.
Αλλά ο Μανασσής – Μακάριος >, όπου, πιθανότατα, πέθανε. Ο θάνατός του σημειώθηκε, οπωσδήποτε πριν το 1388, μια και στον ορισμό του καίσαρα. Αλέξιου Αγγέλου, της χρονιάς αυτής, αναφέρεται ως > πια.
Το προσωπικό της μονής
1346-47: Μακάριος, ο πρώην Μανασσής. Πέθανε πριν το 1388.
1740-41: Αγάπιος, ιερομόναχος, ο κτήτορας της μονής, και Ιωσήφ, μοναχός
1800: Νικόλαος
1825: Καλλίνικος και Κύριλλος
1881: 6 ενδιαιτώμενοι μοναχοί
1888: 3 μοναχοί, 2 μοναχές, 4 δόκιμοι άρρενες και 3 υπηρέτες
1889: 7 κάτοικοι: 6 άρρενες και 1 γυναίκα
1895: Ευγενία και Θεοδοσία, μοναχές. Άνθιμος, μοναχός. Νίκανδρος Κωνσταντίνου και Κωνστάντιος Παπαβασιλείου, ιερομόναχοι. Κωνσταντίνος Γεωργίου και Αποστόλος Παπαβασιλείου, δοκίμοι.
1895-1904: Θεοδοσία, υπέργηρη
1895, 1904, 1908, 1910-1911: Κωνστάντιος Παπαβασιλείου, ιερομόναχος. Πέθανε την Κυριακή 4.9.1911.
1896: 5 κάτοικοι
1897, 1904-07 και 1914-17: Βενιαμίν Σακαλής, ηγούμενος
1901: 5 κάτοικοι
1904: Βενιαμίν Σακαλής, ηγούμενος. Κωνστάντιος Παπαβασιλείου, ιερομόναχος. Γαβριήλ Ευσταθίου, απουσιάζοντος προ καιρού. Ιγνάτιος Σουμαρούπα, εγκατασταθέντος προ μηνός εν τη Μονή. Θεοδοσίας μοναχής, υπεργήρου. Μίας κανδυλαναπτρίας εις τον ναών του Μετοχίου. Εωός υπηρέτου, ενός αιγοβοσκού και ενός αγελαδοβοσκού, εξ ων μόνον ο αιγοδοσκός ούτε διατρέφεται ούτε θποδύεται.
1906-07: Ανανίας Γκίνης, ιερομόναχος - τον προσκάλεσε η μονή, από τη μονή της Πεντέλης, ως σύμβουλό της - και Κάλλιστος Καλαωτώνης - προσκλήθηκε, με τον Ανανία της Πεντέλης, από τη μονή των Ασωμάτων – Πετράκη, ως σύμβουλος.
1906, 1908-11, 1913-15, 1917: Νικόδημος Ιωάννου ή Κουτσογιαννάκης, ιερομόναχος
1907: 7 κάτοικοι. Βοσκός ο Βας. Αναγνώστου και αγελαδοβοσκός ο Χρ. Μπούκας, σύμφωνα με το αρχείο της μονής.
Μετέφερα και τα ονόματα των ανθρώπων που έμειναν σε αυτό το μοναστήρι. Προβληματίσθηκα από κάτι που ένας φίλος ανέφερε. Στην πραγματικότητα ο π. Ιωάννης αναστυλώνει την ελπίδα όλων αυτών των ανθρώπων. Γιατί οι εκκλησίες και τα μοναστήρια δεν είναι απλώς κτίσματα είναι κατοικητήρια της ελπίδας των ανθρώπων αυτών που πέρασαν και αυτών που έρχονται. Το γεγονός οτι κάποιος προσπαθεί να επαναφέρει αυτόν τόν τόπο της ελπίδας μέσα σε μια εποχή που προκαλεί μόνο ερείπια και σκουπίδια, το θεωρώ μοναδικό γεγονός.
Μου είπε ο π. Ιωάννης και το μεταφέρω, οτι εμφανίσθηκε ένα site με τα στοιχεία του μοναστηριού έχοντας και έναν αριθμό λογαριασμού. Το μοναστήρι και ο π. Ιωάννης δεν έχουν καμμιά σχέση με αυτό. Ο π. Ιωάννης δέχεται τρόφιμα, που τα πηγαίνει σε κάποιους ηλικιωμένους. Δέχεται πέτρες για να φτιάξει το μοναστήρι. Ανάγκη χρημάτων δεν έχει. Εχει αρκετή ελπίδα γιατί δεν διάβασε για το θαύμα το έζησε και το ζεί, συνεχώς.
Κι αν τον αναφέρω συνεχώς και τον σκέπτομαι είναι για έναν λόγο. Υπάρχουν άνθρωποι που έχουν διαβάσει πολύ για τον Θεό. Εχουν περάσει μέρες και ώρες και χρόνια διαβάζοντας για τον Θεό. Προσπαθούν να τον πλησιάσουν με την λογική, με τις αναφορές σε βιβλιογραφία και άλλα όσα ο νούς επεξεργάζεται. Σε αυτή την κατηγορία είμαστε οι περισσότεροι. Και υπάρχουν άνθρωποι που τον έχουν συναντήσει. Σε αυτή την κατηγορία είναι ο π. Ιωάννης.
Τον αναφέρω λοιπόν γιατί έχουμε συνηθίσει να βλέπουμε αυτό που έχουμε μέσα στο μυαλό μας και ζούμε σε μια εποχή που όλα έχουν γίνει αντικείμενο αγοροπωλησίας και μόνο αυτή βλέπουμε σε κάθε προβολή και πράξη. Τον αναφέρω λοιπόν ως ένα παράδειγμα ανθρώπου που πιστεύει οτι η προσευχή και οχι η επανάσταση μπορεί να αλλάξει τον κόσμο.
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Varalis" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
