Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένας μόνος του. Η μοναξιά του δεν είναι οικειοθελής αλλά επίκτητη. Παρατηρούσε σιγά - σιγά να απομακρύνονται οι άνθρωποι από αυτόν. Άλλος είχε δουλειές. Άλλος είχε δημιουργήσει οικογένεια και δεν προλάβαινε. Και τα αδέλφια του ακόμη είχαν απομακρυνθεί ο ένας έλλειπε μεγάλα διαστήματα του χρόνου, ο άλλος είχε πολλά χόμπυ και δεν ήταν δυνατόν να συναντηθούν.
Στην αρχή προσπάθησε να αντιδράσει. Πήγαινε στην Εκκλησία. Αλλά εκεί είδε πρόσωπα κλειστά. Δύο ολόκληρους μήνες πήγαινε και κανείς δεν του είπε ούτε καλημέρα. Δοκίμασε να λείψει μια Κυριακή, πήγε την επόμενη. Κανείς δεν του είπε τίποτα. Δεν είχαν προσέξει καν την ύπαρξή του. Να πάει σε κέντρο ηλικιωμένων δεν μπορούσε ακόμη ήταν "νέος" δεν τον δέχονταν, εξ' άλλου είχε μια λαμπρή δουλειά "δημόσιος υπάλληλος", το πρόβλημα είναι ότι στην υπηρεσία κανείς δεν μιλούσε. Ένα γεια σποραδικό από τους συναδέλφους που πέφτανε πάνω του στην έξοδο ή στην είσοδο. Δοκίμασε να πάει σε κάποια σωματεία που ασχολούνται με την φύση. Πήγε μάλιστα και δυο εκδρομές. Ήταν κάτι παρέες που πήγαιναν, περπατούσαν μαζί αλλά δεν μιλούσε η μία την άλλη. Αυτόν δεν του μιλούσε κανείς.
Η ψυχή του ξεράθηκε. Μια μέρα αποφάσισε να δει αν οι άλλοι τον θεωρούνε υπαρκτό. Δεν πήγε στην δουλειά. Περίμενε ένα τηλέφωνο μια ανησυχία, τέλος πάντων. Τίποτα απολύτως.. Δεν τον αναζήτησε κανείς. Και κανείς δεν ξέρει τι απέγινε αυτός ο άνθρωπος.
Η ιστορία αυτή είναι αληθινή. Μου τη διηγήθηκε ένας άνθρωπος μια φορά, όπως του την είχαν πει άλλοι. Μόνο που δεν θυμάται ποιοι και πότε. Υπάρχει η φήμη ότι πέθανε και τον θάψανε. Αγνωστο πότε. Ίσως να είναι δική του η πλάκα που γράφει….."Ήταν ένας που πριν γίνει ένα τίποτα με τον θάνατο, υπήρξε βασιλιάς, μια μόνο μέρα…."
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Varalis" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
