Συνήθως στα συνέδρια επικρατεί μια σκιερή ησυχία. Ανθρωποι μιλούν συνήθως από χειρόγραφο. Η ζωή γυμνή στερείται χειρογράφου εκτός αν πλάθεται. Και αυτό το πλάσιμο είναι από στιγμή σε στιγμή. Το "επιούσιον" είναι ακριβής όρος. Τίποτα εκ του παρελθόνος κα του μέλλοντος πάλι τίποτα. Ξαναδιαβάζω τον Ελύτη (Ημερολόγιο ενός αθέατου Απριλίου)
Φτάνοντας το βαπόρι μεγάλωσε κι έφραξε το λιμάνι. Καμία κίνηση στα καταστρώματα. Ίσως να μεταφέρει καινούργια μεσάνυχτα, συμπαγή και συσκευασμένα. Ίσως και μία μόνο ψυχή, λεπτή σαν καπνό και αναγνωρίσιμη από την οσμή του καμένου.
Όπως και να' ναι υπάρχουν πολλά ζώα που δεν έσωσε ακόμη να βγουν από την Κιβωτό και δείχνουν αδημονία. Ως και το πλήθος που κατακλύζει το μουράγιο και ρίχνει ανήσυχα βλέμματα, σιγά - σιγά συνειδητοποιεί ότι το παν εξαρτάται από μία στιγμή -
τη στιγμή ακριβώς που μόλις πας να την αδράξεις, χάνεται
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Varalis" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
