Ο ποιητής που γράφει μιλάει την γλώσσα του κόσμου. Μοιράζει τις λέξεις του στην αγορά και ακούει. Την πιθανότητα ενός μικρού άστρου να ορφανεύει από φωνήεντα ενώ μικρότατα σύμπαντα κόσμων ενώνονται στο καζάνι μια αρμονικής εξίσωσης. Αυτά πράττει ο ποιητής. Αλλά χρειάζεται ο ποιητής στην πόλη; Και πως ορίζεται η πόλη και η πολιτική;
Τα ράκη της πολιτικής παράγονται κυρίως από μη αρμονικά σύμφωνα. Η λέξη αρετή άλλωστε είναι άγνωστη και μάλιστα φέρνει θυμώδη χαμόγελα εις τον περίγυρο. Το θέμα δεν είναι η συνεύρεση αλλά ή άνοδος σε μία εξουσία καθώς οι περισσότεροι είναι εκτός της ουσίας. Η πολιτική θεραπεύει τον πόνο, ο οποίος είναι πάντοτε παρών έστω και χωρίς την θέλησή μας. Κανείς δεν προσπαθεί να ωραιοποιήσει την φρίκη της καθημερινότητας, μπορεί όμως και πρέπει να την κάνει ηπιότερη. Οποιαδήποτε πολιτική χωρίς αυτή την αρχή δεν μπορεί να ονομάζεται έτσι. Συνεπώς το θέμα και πάλι των εκλογών αντιμετωπίζει προβλήματα αρχών, τα οποία όμως επιμελώς δεν τίθενται ούτε κάν στην καθημερινή μας ζωή. Όλα κινούνται στο τυχαίο ασχέτως αν γνωρίζουμε πολύ καλά ότι και στο χάος εμπεριέχεται ως συστατικό στοιχείο η αρμονία.
Τότε λοιπόν τι; Μα επιτέλους να αλλάξουμε να πούμε κάτι διαφορετικό του τσάμπιονς λίνγκ. Να πούμε κάτι διαφορετικό από την περιέργεια του καιρού. Κάτι διαφορετικό από τα συνταγάς και κυρίως από την ειδησεογραφία να πούμε κάτι διαφορετικό από την γρίπη, επιτέλους. Θυμίζει βεβαίως εσπερίδα μικροαστών κυριών που επιτέλους βρήκαν ένα διαφορετικό θέμα συζήτησης γιατί είχαν κουραστεί με τα ίδια και τα ίδια πράγματα, τόσοι αιώνες, πια.
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Varalis" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
