Από εδώ πέρασε. Γεννήθηκε από ένα κύτταρο ξεψύχησε μέσα σε ένα άλλο έναν Ιούλη. Άφησε να του χαϊδέψουν τα μαλλιά καλά φεγγάρια. Ξενύχτησε στα μάτια κοριτσιών ζωσμένος με το πείσμα αυτού που βλέπει ανατολές μεσάνυχτα. Σήκωσε σημαίες και γροθιές μέχρι που μάτωσαν τα μάτια του από τους νύχτιους φόβους που κρέμονταν στα δοκάρια των συνάψεων. Χρόνια μετά θα καταλάβαινε πως ο λόγος είναι ανεπαρκής για να χτίσεις ένα σπίτι με σύννεφα και τα τσιμεντόλιθα στην μέρα πάντα πονάνε. Κι αν για αυτό ήταν αργά έζησε ωστόσο με την προσμονή μιας μπλε ποδιάς στους φράκτες των δημοσκοπήσεων. Κατάφερε με κόπο να χτίσει μια μικρή αιώρα που αυτή τον έβαλε και πάλι στην πρώτη του δημοτικού για να ξεμάθει τον κόσμο. Όταν έκλεισε τα μάτια του είπε «είμαι μικρός και δεν νογάω».
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Varalis" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
