Εδώ η φλέβα του βραδιού και μια αράχνη
κι ομίχλη σφίγγει θάνατο και αίμα.
Κρύβοντας αστερίες στο βάθος του μυαλού
βότσαλα μικρών ύπνων σάπιων στα ράφια της τροφής.
Εδώ το κόκκινο μιλά με τον ιστό του
έχει το κόκαλο ποτάμια μνήμης που πονάν και μια πληγή
Άχρηστα όπλα..
Δεξιά κοιλάδα με πέτρες λειασμένες των ανοίξεων
ακουμπισμένες δίπλα στους χειμώνες.
Κυλάει ιστορία από παντού παχιά μακάβρια σύμφωνα.
Η κοιλάδα τρέμει στα μάτια του νεκρού
ρουφώντας τους χυμούς του ποταμού
που όλο πεινάει όνειρα.
Τέσσερα ζευγάρια κόρες μες στον αμφιβληστροειδή
ματώνουν μέλλον.
Το έξω είναι το μέσα μας αγγίζει το πολύ και βρίσκει φλέβα μηριαία
η κοιλάδα γίνεται κόκκινη
το μοναστήρι μπαινοβγαίνει στα όνειρα κρατώντας δέντρα καμμένα
από τα δόντια. Παραμονή της νύχτας και από ψηλά ούτε μιλιά αέρα.
Κοιμηθήκαμε κρατώντας τα στόματα στη λάσπη.
Ξυπνήσαμε νωρίς σέρνοντας πλοκάμια παρελθόντος στα αυτοκίνητα.
Πολλοί χαθήκανε μέσα σε τόνους κονσέρβας και μυρωδιά από κέτσαπ
Άλλοι στη γέφυρα πήγαιναν τα κόκαλα του μέλλοντος με σήποντα παρόντα.
Τόσοι πολλοί σκέφθηκε ο θάνατος τους πήρε τόσους πολλούς…
Κρατηθήκαμε ποτίζοντας την αμυγδαλιά στη δύση του ήλιου
Μια νέα κοπέλα έστρεψε ρόγα στο φως
δεκαπενταύγουστοι πλάγιασαν επάνω στα βουνά
Υπεραγία σώσον ημάς τους αφανείς…
Κράτησα το χέρι του παιδιού αφήνοντας αθωότητα να ποτίζει τις ρίζες.
Ο ήχος της μάντρας, σίδερο
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Varalis" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
