Το φώς της μέρας λιγοστεύει. Τα φύλλα από το αμπέλι αρχίσαν να κιτρινίζουν. Σημάδια του φθινόπωρου. Οι σκιές μεγαλώνουν κι η νύχτα μας αφήνει στη γλώσσα ένα φόβο ανακατεμένο με παλιά φεγγάρια. Εδώ λοιπόν κάθε μέρα ξεδιπλώνοντας τις παλιές φωτογραφίες όπου το ρήμα πλέω συναντά τους πιο μακρινούς ρωδώνες που ονειρευτήκαμε. Συνεχίζουμε να πλέουμε μέσα στις λέξεις.
"Και να! Μια ημικατεστραμμένη Θήρα που ως Νίσυρος επανακτίστηκε με γεράνια τεράστια και νερά κυλιόμενα παλαιάς Ιλιάδας κελαρύμαστα. Οπου σημαίνει του βάρβάρου δεύτερη Ανοιξη, νόμος δεν γράφει, και πάσα του ήλιου ακταιωρός δεκτή, το άλκιμον ήμαρ και το εξ όλων των χρωμάτων εν και πάλλευκον, το αχνάρι της μέλισσας κει που δεν τελειώσαμε ποτέ. Φιλιά που δόθηκαν κι άλλα που δεν. Χαιρέτωσαν.
Ανθ’ ημών η αγάπη."
Οδυσσέας Ελύτης «Εκ του Πλησίον»
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Varalis" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
