Απ’ τα μικρά το ελάχιστο.
Ένας τείχος με ασβέστη και μια συνείδηση απλών φωνηέντων π
λέοντας στα νερά του δικού μας σώματος.
Ότι γεννά εξουσία αφήνοντας σε κείνη την δυστυχία που ονομάζουμε δύναμη.
Και τα υπόλοιπα περίπλοκα, που καταλαβαίνουμε μεν
Αλλά γεράσαμε κι άλλο δεν δικαιολογούμε.
Το ελάχιστο πλέον.
Η θάλασσα καθαρότατη
Ένα μικρό χέρι κοιτάζοντας τον ήλιο που ανεβαίνει.
Μια αγκαλιά την ώρα που βυθίζεται μέσα σου η γλώσσα κι προσπαθείς να ανασάνεις μικρά ανοικτά φωνήεντα.
Όλα αυτά που συγκροτούν έναν ελάχιστο κόσμο ευτυχίας ίδιον με κείνη την κρεμάστρα καρφί .
Σ’ αυτή την κρεμάστρα μπορούμε να αφήσουμε τα πιο ωραία μας όνειρα
Και την συνείδηση μας, μέρα μεσημεριού και καλοκαίρι
εκεί που αναιρείται
η σκιά
κι οχι η ύπαρξη
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Varalis" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
