Γρίλιες καλοκαιριού στη θάλασσα, στα μάτια
πνέω γυαλάκια των ψαριών, παιδιά κοχύλια
την πέτρα του μαΐστρου με ξηλωμένες νότες στα νώτα του κάκτου, πνέω.
Και βραδιάζει νωρίς κι ο αέρας στην καμάρα μυρίζει Μαρίνες
κι ένα δείχτη παλιό που σφυρίζει λυχνίες στις μικρές αχιβάδες.
Καλοκαίρι γλυκάνισου και του γάλακτος άσπρη οσμή
με τον μύρο της λεύκας, της μικρής των πουλιών και του άνεμου
όπου γύφτος το σώμα όπου μήτρα , όπου αλώνι..
Στους ρυθμούς και τους αύλακες κύμα βαθύ των πουλιών
του Παράδεισου κύμα, της στιγμής που κοιμάται το σύμπαν
απλό με ένα βόστρυχο.
Κι είναι εδώ τα παράθυρα με τα χείλια χλωμά
με τα στήθια αχινούς και παράπονο, τα βουνά θα τρομάξουν ξανά
τα βουνά τα βουνά μες στα μάτια μου τα βουνά
και ο χρόνος σπαρμένος με βλέμματα. Να κρυφτώ
να περάσει η στιγμή, τα παράθυρα
Το χαλίκι βαθύ μες στο στήθος και πονά γαλαξία
και παιδίσκη πανσέληνο μες στα σπλάχνα
που κοιτάει κεράκι στο ξερό των κορφών και ζαγόρια νερά του μιλάνε.
Καλοκαίρι γλυκάνισου με την μνήμη της ρόκας
που θα ξύσει τα σύννεφα, τον καιρό
και θα φέρει ένα μόνο κοχύλι, και μονάχα μια θάλασσα
για να πλεύσουμε στα στερνά με ένα κέρμα στα δόντια.
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Varalis" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
