Και έτσι χαμογελάω. Ακούω τη Λένα να φωνάζει και να σπρώχνει το μωρό με όση δύναμη βγαίνει από μέσα της και εγώ χαμογελάω. Ο άντρας της και παιδικός μου φίλος, ο Κώστας, δυσκολεύεται να αντέξει την κατάσταση. "Δεν μπορώ να το ακούω αυτό", μου λέει. "Στεναχωριέμαι πολύ να ακούω τη Λένα να υποφέρει έτσι". Τον καταλαβαίνω αλλά είμαι η φωνή της λογικής αυτές τις ώρες. "Έτσι πρέπει να γίνει", του λέω. "Πώς αλλιώς θα έρθει το baby;" Το καταλαβαίνει κι αυτός, πηγαίνει λίγο παραπέρα προσπαθώντας να παραμείνει ψύχραιμος και τελικά κάθεται σε έναν καναπέ (με αναμμένα κάρβουνα).
Εγώ συνεχίζω να ακούω και να περιμένω. Περιμένω να ακούσω ότι το μωρό γεννήθηκε. Ο αδερφικός μου φίλος, ο φίλος αυτός με τον οποίο έχουμε μεγαλώσει μαζί, περιμένει το πρώτο του παιδάκι. Ένα χρόνο πριν, παντρεύτηκε αυτή την υπέροχη κοπέλα και πλέον είμαστε μια αληθινή παρέα με μια ωραία γλυκιά ατμόσφαιρα μεταξύ μας.
"Να σου ζήσει κοπέλα μου!", ακούω την μαία να φωνάζει, έπειτα από μια παρατεταμένη κραυγή της Λένας και πετάγομαι πάνω ανακοινώνοντας με ενθουσιασμό το ευτυχές γεγονός στην ομύγηρη. Ακολουθούν αγκαλιές, φιλιά, δάκρυα, συγκίνηση αυθεντική, από εκείνες που δεν τις ζεις συχνά. Αφού βλέπω το μωρό και την μητέρα, φοράω τα γυαλιά ηλίου μου (ξημέρωσε πια) και πηγαίνω στο αυτοκίνητό μου για να οδηγήσω στο σπίτι μου. Αυτή ήταν μια πολύ σπουδαία στιγμή που έζησα χάρη στο αληθινό μου φίλο, τον Κώστα.
Υπάρχουν λοιπόν αυτές οι φιλίες μεταξύ ανδρών και γυναικών. Υπάρχουν αγόρια και κορίτσια που μεγαλώνουν μαζί, εξελίσσονται μαζί και χαίρονται άδολα και απονήρευτα ο ένας για τον άλλο. Εγώ χαίρομαι για την οικογένεια που έχει, για τις σπουδές και τις επιτυχίες του και εκείνος χαίρεται για ΤΟΝ ΥΠΕΡΟΧΟ ΣΥΝΤΡΟΦΟ ΜΟΥ, τα βιβλία μου και τις δικές μου επιτυχίες.
Υπάρχουν φιλίες μεταξύ ανδρών και γυναικών. Αναγνωρίζω ότι είναι οι εξαιρέσεις. Υπάρχουν όμως. Και επειδή έχω την τύχη να ζω μια τέτοια, σας παρακαλώ μη τις κοροϊδεύετε.
Πολλά φιλιά.
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Leave Your Myths" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
