Μου λένε συχνά για το νέο μου βιβλίο κάτι: ότι είμαι αρκετά αυστηρή με τα κορίτσια. Αν και αυτό με κάνει να νιώθω σαν δασκάλα με σφιχτό κότσο και γιαλιά μυωπίας, προσεγγίζει - προσεγγίζει λέω - την αλήθεια, υπό την έννοια ότι πιστεύω πως στις σχέσεις κάνουν και οι δύο πλευρές λάθος. Οι γυναίκες έχουν την τάση συχνά να συζητάνε με τις φίλες τους για κάτι που τις απασχολεί και να κλείνουν την συζήτηση λέγοντας την φράση "ο βλάκας!". Ναι, είναι αλήθεια ότι εκεί έξω υπάρχουν αρκετοί βλάκες, όπως επίσης υπάρχουν και κορίτσια που ανέχονται αυτούς τους βλάκες, ή ακόμη είναι και αυτά μάλλον δύστροπα και απαιτητικά. Βy the way, η νοοτροπία "φταίει για όλα ο άλλος" δεν με βρίσκει καθόλου σύμφωνη. Τα κορίτσια εγώ πάντως τα αγαπάω και θα συνεχίσω να τους λέω οτιδήποτε πιστεύω ότι μπορεί να τα βοηθήσει. Ακόμα και να θυμίζω την δασκάλα που είπα πιο πάνω.
Αυτό που μου αρέσει πάρα πολύ, είναι να βλέπω γυναίκες κατασταλαγμένες, ειλικρινείς, χωρίς απωθημένα και "καθαρές". Αυτές οι γυναίκες μου αρέσουν πολύ, τις παραδέχομαι και κάνω ό,τι μπορώ για να τους μοιάσω. Και για να κάνουμε και λίγη πλάκα, θέλω να αφιερώσω σε όλες μας, το ακόλουθο κείμενό μου. Το είχα γράψει για ένα περιοδικό του εκδότη μου στον Βόλο. Είναι γεμάτο από συμβολισμούς και δείχνει ότι πάρα πολλές φορές, τα κορίτσια είναι σίγουρα και κατασταλαγμένα.
Θέλω πραγματικά να το αφιερώσω ιδιαίτερα στην Αφροδίτη, στην Σοφία, στην Βασιλική, στην Τζέλα, στην Βερόνικα και σε όλες τις νέες μου φίλες, οι οποίες μου άνοιξαν την καρδιά τους και μου είπαν τα πιο ζεστά τους λόγια για τον "Άντρα που θα παντρευτώ". Καλώς βρεθήκαμε.
Η γυναίκα ΔΕΝ φταίει για όλα!
Τελικώς δεν έχει διευκρινιστεί ακόμη, τόσες χιλιάδες έτη μετά, αν ο άντρας έκανε καλά που ήθελε παρέα στο Παράδεισο ή αν ήταν προτιμότερο να μείνει μόνος. Η ουσία είναι ότι ο Αδάμ αφού παρατήρησε το περιβάλλον και έκανε στον Θεό ερωτήσεις για οτιδήποτε του κινούσε το ενδιαφέρον, κάποια στιγμή βαρέθηκε. «Θέλω κάποιον για να κάνω παρέα», είπε ούτε λίγο ούτε πολύ στον Δημιουργό του. Έτσι, την ώρα που ο Αδάμ πήρε έναν υπνάκο, μεσολάβησε μία θεϊκή χειρουργική παρέμβαση, και ξύπνησε με μερικά πλευρά λιγότερα και με μία γυναίκα δίπλα του. Την Εύα.
Έτσι οι δυο τους περνούσαν καλά και ο Θεός θαύμαζε τα κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν δημιουργήματά του. Μέχρι που κάποια μέρα εμφανίστηκε το καταραμένο φίδι. Ο Αδάμ ήταν τελείως αθώος, άσπιλος και αμόλυντος. Ναι αμέ. Η Εύα όμως ήταν ως φαίνεται περισσότερο πονηρή και περίεργη, γεγονός που το διέκρινε ο όφις. Την πλεύρισε λοιπόν, και έπειτα από μια συζήτηση που έκαναν οι δυο τους, όχι μόνο την έβαλε να δαγκώσει το μήλο, αλλά την έπεισε να δώσει και στον απονήρευτο Αδάμ! Και κάπως έτσι χάθηκε ο παράδεισος.
Από την ώρα εκείνη το αρσενικό γένος δεν έχει σταματήσει να λέει "χάσαμε τον παράδεισο εξαιτίας μιας γυναίκας". Αυτή αναμφισβήτητα είναι η μία πλευρά από την οποία μπορεί να δει κανείς τα πράγματα. Υπάρχει όμως και η άλλη, η πιο ενδιαφέρουσα. Διότι τι συμβολίζει - άθελά του - το προπατορικό αμάρτημα; Ότι η γυναίκα έχει λόγο και άποψη. Αυτή είναι μια τόσο σημαντική παρατήρηση, που είμαι σίγουρη ότι αν τα κορίτσια την είχαν αντιληφθεί, θα είχαν αλλάξει τις ζωές τους. Άλλωστε αν το δούμε από τη φιλοσοφική του σκοπιά, το προπατορικό αμάρτημα ήταν η πρώτη προσπάθεια χειραφέτησης του ανθρώπου, η επιθυμία για ανακάλυψη κάτι νέου. Και σε κάθε περίπτωση, αυτό δεν "χρεώνεται" στον Αδάμ αλλά στην ανήσυχη και πολυπράγμονα Εύα. Επομένως κυρίες μου, σταματήστε να νιώθετε ενοχές για το μήλο.
Πολλά φιλιά.
PS1: Ευχαριστώ την Maria Z για το βραβείο που έδωσε στο LeaveYourMyth. Είναι γλυκύτατη.
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Leave Your Myths" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
