Εδώ και καιρό θέλω να γράψω κάτι για αυτή την γυναίκα. Δεν ξέρω γιατί δυσκολεύομαι τόσο. Είμαι συγγραφέας και κανονικά θα έπρεπε να μπορώ πολύ πιο εύκολα να συντάξω ένα κείμενο, έλα όμως που δυσκολεύομαι απίστευτα. Η Αμαλία Καλυβινού έγραψε την δική της ιστορία όταν εγώ ακόμη δεν είχα καμία επαφή με την blogόσφαιρα πράγμα που μου δημιουργεί ένα κενό επειδή δεν πρόλαβα να της πω κι εγώ κάτι. Μια βόλτα σήμερα στην θάλασσα με βοήθησε να σκεφτώ όσα θα ήθελα να πω. Δεν ξέρω γιατί, αλλά η θάλασσα τον χειμώνα μου φαίνεται πολύ πιο γοητευτική απ' ότι το καλοκαίρι.
Το [fakellaki.blogspot.com] είναι γνωστό σε όλους εσάς, εγώ όμως πρόσφατα είχα την ευκαιρία να το επισκεφτώ και να το διαβάσω. Δεν είναι εύκολο να διαβάσει κανείς τα κείμενα στο blog της Αμαλίας. Τα κείμενά της "εξαιτίας σου γιατρέ μου", "ΙΚΑ, η μαλακία ποτέ δεν πεθαίνει" και "ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΙΔΙΟΠΑΘΕΙΑ", συνοδευόμενο από την φωτογραφία της με το τεχνητό μέλος, είναι ΣΟΚΑΡΙΣΤΙΚΑ. Αλήθεια, είμαι σοκαρισμένη.
Μια γυναίκα που πονούσε αφόρητα επί χρόνια ολόκληρα και ένας γιατρός δεν βρέθηκε να ασχοληθεί σοβαρά μαζί της και να ψάξει το πρόβλημά της σε βάθος. Ένα κορίτσι που πήγαινε ουρλιάζοντας από τον πόνο στους γιατρούς των νοσοκομείων μας και αυτοί της έλεγαν "κανένα ντεπονάκι πήρες;" Της έλεγαν ότι ο πόνος ήταν στο μυαλό της και ότι στην ουσία επρόκειτο για ψυχοσωματική κατάσταση.
Έχοντας υπάρξει και εγώ θύμα ιατρικού λάθους δύο χρόνια πριν (ευτυχώς όχι τόσο σοβαρού), έχω πολλές φορές την απορία και τον φόβο, αν θέλετε, της επίσκεψης σε γιατρό. Διότι αργά ή γρήγορα διαπιστώνεις ότι ο γιατρός μπορεί απλά να μην ξέρει. Ότι η λύση που ετοιμάζεται να σου πασάρει μπορεί να είναι εντελώς μηχανική.
Συζητάμε συχνά το θέμα με τις παρέες μου. Αναρωτιέμαι πραγματικά: τι στο καλό συμβαίνει; Τι είναι το ΙΚΑ και τα ελληνικά νοσοκομεία; Καταλήγω ότι πρόκειται για χώρους που από την μία, μερικά από τα ικανότερα μυαλά έχουν καταδικαστεί να σαπίσουν και από την άλλη πολλοί άχρηστοι κομπογιαννίτες έχουν ευδοκιμήσει. Καταλαβαίνω guys ότι πιθανόν να μην θέλατε να γίνετε γιατροί και να βρεθήκατε στην ιατρική είτε επειδή είχατε καλούς βαθμούς (και τι άλλο θα γινόσασταν εκτός από γιατροί; λογικό είναι, στην Ελλάδα είμαστε, τα μόνα σωστά επαγγέλματα είναι του γιατρού και του δικηγόρου), είτε επειδή θέλατε να βγάλετε χρήματα, αλλά πιστέψτε με το γεγονός ότι κάνετε μια δουλειά που δεν σας αρέσει είναι επικίνδυνο για όλους τους υπόλοιπους.
Τι κάνουμε λοιπόν; Δύο πράγματα. Αν έχετε κάποιον καλό γιατρό κρατήστε τον και μην τον αλλάξετε με τίποτα. Υπάρχουν τέτοιοι άνθρωποι, πρώτα άνθρωποι, μετά γιατροί. Έχω έναν φίλο γιατρό που εργάζεται στην Γερμανία και έρχεται συχνά στην Ελλάδα. Όποτε τον βλέπω τον ρωτάω "πες μου κανέναν καλό γιατρό, πες μου πού θα έστελνες την μητέρα σου". Δεύτερον, σε γιατρούς που δέχονται δώρα από φαρμακευτικές εταιρίες, εγώ πολύ απλά δεν πατάω. Ένας άνθρωπος που δέχεται δώρα ευτελούς αξίας, όπως ένας υπολογιστής ή ένα ταξίδι για να γράφει συγκεκριμένα φάρμακα σε ασθενείς, είναι - το λιγότερο - επικίνδυνος.
Αναρωτιέμαι για τον αντίκτυπο που είχε η κραυγή της Αμαλίας, η οποία πέθανε τελικά, έπειτα από βουνά ολόκληρα ιατρικών παραλείψεων και ηλίθιων γραφειοκρατικών διαδικασιών από αμόρφωτα στελέχη του ΙΚΑ, και όχι μόνο, που κατονομάζει στο blog της. Πού είναι αυτοί οι γιατροί σήμερα; Φοβάμαι πως είναι στις θέσεις τους. Αντί στο δημόσιο να υπάρχουν γιατροί ικανοί που κάνουν υπεύθυνα την δουλειά τους και θέλουν να προσφέρουν, τις θέσεις τους συνεχίζουν και τις έχουν αυτές οι σαβούρες.
Ένας πολιτικός και σημερινός πρωθυπουργός είχε αφήσει τότε σχόλιο στο blog της Αμαλίας, κάνοντας λόγο για ένα σημαντικό μέτρο, σύμφωνα με το οποίο οι πολίτες θα έχουν την δυνατότητα να αξιολογούν τους γιατρούς (τα περίφημα point systems). Η προσωπική μου άποψη είναι πως αυτού του τύπου τα συστήματα πρέπει να εφαρμόζονται για οποιονδήποτε εργάζεται σε δημόσιο φορέα. Εργάζομαι σε ιδιωτικό φορέα και μέχρι στιγμής ζω αξιοπρεπώς από τα χρήματα που βγάζω. Κανείς δεν μου χαρίζει χρήματα, αυτά που παίρνω τα δουλεύω μέχρι τελευταίου ευρώ και βρίσκομαι σε μια διαδικασία μόνιμης αξιολόγησης από εργοδότες, πράγμα που μου φαίνεται αρκετά δίκαιο.
Ο υπάλληλος στην εφορεία/νομαρχία/ΟΑΕΔ (μακράν η πιο άχρηστη υπηρεσία)/ΔΕΗ, κλπ λοιπόν, επειδή κάθεται πίσω από ένα γραφείο, έχοντας γίνει 800 κιλά, μετρώντας την ζωή του μέχρι να πάρει σύνταξη μπας και φύγει λίγο από την ρουτίνα του, για ποιον λόγο δεν αξιολογείται; Δεν θα βοηθούσε το κράτος να λειτουργεί πιο σωστά μια τέτοια διαδικασία; Γιατί άνθρωποι που έχουν όρεξη να προσφέρουν μένουν χωρίς δουλειά ενώ αυτοί που έχουν δουλειές στο δημόσιο δεν καταλαβαίνουν το αυτονόητο; Είσαστε ΔΗΜΟΣΙΟΙ υπάλληλοι. Υπάλληλοι του δημόσιου συμφέροντος. Είσαστε υποχρεωμενοι να μας εξυπηρετείτε και να βοηθάτε το κράτος να προχωρήσει.
Υπάρχουν πολλές Αμαλίες, κ. Παπανδρέου. Θα τις δείτε κάθε μέρα στις κάθε λογής υπηρεσίες. Δείτε το σας παρακαλούμε και κάντε κάτι γι' αυτό. Μια καλή οικονομία και μια υγιής παιδεία, ξεκινούν αναμφισβήτητα από ένα κράτος με υπηρεσίες που δουλεύουν σωστά. Point system λοιπόν. Γιατί δεν το κάνετε; Δεν θα θέλαμε να πιστέψουμε ότι αφήσατε εκείνο το σχόλιο στην Αμαλία ως κίνηση εντυπωσιασμού. Οι καλοί στην δουλειά τους δεν φοβούνται να κριθούν. Όσοι αρνούνται ένα τέτοιο μέτρο, θα έχουν τους λόγους τους. Οι οποίοι λόγοι όμως, δεν είναι πιο σοβαροί από την σωστή λειτουργία της χώρας μας και - κυρίως - την ηρεμία των πολιτών.
Αφιερώνω αυτό το κείμενο σε όλους τους δημόσιους υπάλληλους και τους γιατρούς του δημοσίου που κάνουν καλά την δουλειά τους και αγανακτούν και αυτοί με την ολιγωρία κάποιων συναδέλφων τους. Να είσαστε βέβαιοι ότι όσοι εργάζεστε εκεί και κάνετε καλά τις δουλειές σας, είστε πολύτιμοι για εμάς.
Πολλά φιλιά.
PS1: Η πένα της Ρίκης Ματαλλιωτάκη είναι απολαυστική. Η συγγραφέας μετρά ήδη στο ενεργητικό της επτά βιβλία, για τα οποία έχουν γίνει τα καλύτερα σχόλια. Η Μαίρη Τζιρίτα, άλλη μεγάλη και πετυχημένη σύγχρονη συγγραφέας, πρόσφατα έγραψε ένα κείμενο στο blog της εδώ όπου τα εξυμνεί. Η Ρίκη σε λίγες ημέρες θα κυκλοφορήσει το νέο της βιβλίο, με τίτλο "Στων μελτεμιών τις ράχες". 'Ενα κλικ στην εικόνα που σας παραθέτω και μία επίσκεψη στο blog της Ρίκης εδώ είμαι βέβαιη πώς θα σας πείσει να προμηθετείτε το βιβλίο της στην επόμενη επίσκεψή σας στο βιβλιοπωλείο.
PS2: Δεν ξέρω γιατί με πείραξε, υποθέτω ο λόγος είναι επειδή επρόκειτο για πραγματικό ταλέντο. Ο Alexander McQueen είχε σχεδιάσει μερικά από τα ωραιότερα φορέματα και παπούτσια που είχα δει. Εμπνευσμένα, από αυτά που δεν ήταν επαναλαμβανόμενα και αντεγραμμένα. Κρίμα που τελείωσε έτσι.
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Leave Your Myths" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
