Καταλαβαίνω τους προβληματισμούς σας. Είναι και δικοί μου προβληματισμοί. Είμαστε μια "σούπα" με διαφόρων ειδών ανθρώπους μέσα. Άλλοι δεν έχουμε λεφτά για να πάμε στο σινεμά. Άλλοι δεν έχουμε λεφτά για να πάμε στο super market. Άλλοι αρρωσταίνουμε και δεν έχουμε λεφτά για τα φάρμακά μας. Άλλοι έχουμε συμπαθητικές αμοιβές. Άλλοι πληρωνόμαστε καλά. Άλλοι είμαστε τόσο κωλόφαρδοι που επειδή κάποιο πλούσιο άτεκνο ζευγάρι μας συμπαθεί, δεν χρειάζεται να ανησυχούμε ιδιαίτερα για την ασφάλισή μας, την υγειονομική μας περίθαλψη και το πώς θα ζήσουμε αν δεν έχουμε δουλειά. Το θέμα είναι ότι για κανέναν από εμάς το αύριο δεν είναι σίγουρο. Ούτε καν για τους δημοσίους υπαλλήλους το αύριο δεν είναι βέβαιο. Τα ταμεία δεν έχουν λεφτά ούτε για δείγμα και τα μέτρα που έχουν παρθεί σε άλλες χώρες είναι πολύ σκληρά. Η Ελλάδα θα γνωρίσει ακόμα χειρότερες μέρες.
Τι πρέπει να κάνουμε λοιπόν; Υπομονή. Η οικονομική κρίση θα περάσει. Δεν ξέρω πότε θα περάσει στην Ελλάδα, οι άλλες χώρες όμως φαίνονται αποφασισμένες να ορθοποδήσουν σύντομα. Τα πραγματα θα αλλάξουν αλλά κάποια στιγμή θα καλυτερέψουν. Και τότε πρέπει να αρπάξουμε τις ευκαιρίες. Το σίγουρο είναι πως πρέπει να προετοιμαστούμε από τώρα.
Προσωπικά θλίβομαι με την όλη κατάσταση. Δεν μπορώ να μείνω αμέτοχη. Σε λίγες ημέρες, θα σας συστήσω το [400-euros.blogspot.com] Πρόκειται για το αδερφάκι του LeaveYourMyth, το οποίο πραγματεύεται το καυτό θέμα της γενιάς που έχει αρχίσει να δημιουργείται και να παίρνει απειλητικές διαστάσεις: της γενιάς των 400 ευρώ.
Πώς μπορεί ένας άνθρωπος να τα βγάλει πέρα με 400 ευρώ τον μήνα; Αυτό ακριβώς θα ερευνήσω, μέσα από real life καταστάσεις μέσω του 400-euros.blogspot.com
Είχα την αρχική ιδέα στην Αμερική και η Angelika με βοήθησε να την εξελίξω: Τα πράγματα έχουν ως εξής: Θα έχω στην διάθεσή μου όλα κι όλα 400 ευρώ μηνιαίως. Άσχετα από το ποσό που μπορεί να βγάζω κάθε μήνα, θα υποχρεούμαι να ξοδεύω αυστηρά και μόνο τέσσερα κατοστάρικα, επιχειρώντας να βγάλω πέρα όσες περισσότερες υποχρεώσεις μπορώ. Πόσο εύκολο είναι; Πόσο δύσκολο; Ή μήπως είναι απίθανο; Μέσα από το blog θα περιγράφω την καθημερινότητά μου και θα σημειώνω κάθε φορά το διαθέσιμο υπόλοιπο. Περισσότερες λεπτομέρειες προσεχώς!
Το [400-euros.blogspot.com] θα ξεκινήσει την λειτουργία του στις 22 Φεβρουαρίου (με την προϋπόθεση να είμαστε καλά και να είμαστε υγιείς). Save the date.
Και ακόμη και όταν ανησυχούμε για το μέλλον, δικαιούμαστε να έχουμε όνειρα. «Φοβάμαι το αεροπλάνο», μου είπε η Κίκα πριν φύγει για Αμερική, «η πτήση πάνω από τον Ατλαντικό μου προκαλεί νευρικότητα». Συμμερίζομαι την φοβία της, η λογική μου την αντέκρουσε αμέσως όμως. Θυμήθηκα την γιαγιά μου, που μετά τον γάμο της πήγε ταξίδι του μέλιτος στην Θεσσαλονίκη. Μεγάλο ταξίδι για τότε. Σκέφτομαι πως σήμερα πηγαινοέρχομαι Θεσσαλονίκη αυθημερόν με το αμάξι μου. Εξέλιξη λοιπόν. Εξελισσόμαστε. Και τα νέα standards, η παγκόσμια πραγματικότητα είναι που μας επιβάλλουν την αλλαγή. Είμαστε πλέον πολίτες του κόσμου, ενός κόσμου που προχωρά με ταχύτητα. Καλούμαστε να ζήσουμε με νέα δεδομένα, να είμαστε δημιουργικοί, να πάμε την επιστήμη μπροστά, να κάνουμε τον κόσμο «αλλιώς». Και δεν πρόκειται να το καταφέρουμε αυτό όσο φοβόμαστε να πετάξουμε ψηλά.
Η αλλαγή που συντελείται στην κατεύθυνση της παγκοσμιοποίησης είναι τεράστια και δεν μπορούμε να μείνουμε έξω από αυτήν. Ο κόσμος είναι πιο κοντά μας από ποτέ. Με έχει απασχολήσει πολύ έντονα το θέμα αυτό τον τελευταίο καιρό. Όχι απλά για να ταξιδέψω και να δω καινούργια μέρη. Δεν είναι αυτή η κατεύθυνση που πρέπει να πάρουμε. Η ζωή στο εξωτερικό και μάλιστα σε περισσότερες από μία χώρες κατά την διάσκεια της ζωής μας είναι μια εμπειρία που πλέον επιβάλλεται.
Κάποτε σπούδαζες και μετά ήθελες να επιστρέψεις στον τόπο σου. Να επιστρέψεις αν θες, δεν λέω. Αλλά πρώτα να ζήσεις αλλού. Και όταν λέω αλλού, δεν εννοώ να ζήσεις τέσσερα χρόνια στην Θεσσαλονίκη. Εννοώ το εξωτερικό. Νέα Υόρκη, Αργεντινή, βορειοδυτική Ευρώπη, Κίνα οπωσδήποτε (the next big thing). Είναι μια σκέψη που επεξεργάζομαι έντονα. Μέσα σε έναν ορίζοντα μιας δεκαετίας, θέλω οπωσδήποτε να περάσω κάποια χρονικά διαστήματα της ζωής μου στο εξωτερικό, είτε σπουδάζοντας είτε δουλεύοντας εκεί.
Τα ταξίδια που έχω κάνει έως τώρα, με χρήματα που έβγαλα δουλεύοντας σκληρά, είναι η κληρονομιά μου. Ζω αλλιώς όταν ταξιδεύω. Συνέλεξα τις 10 πιο όμορφες στιγμές που έχω ζήσει έως τώρα στην περιήγησή μου ανά τον κόσμο. Θέλω να τις μοιραστώ μαζί σας.
Πολλά φιλιά!
Ταξιδιωτική εμπειρία Νο1
Βρίσκομαι με την Μαρία στα Phi Phi islands του Ινδικού Ωκεανού στην Ταϋλάνδη. Σταματάμε με το ταχύπλοο σε ένα νησάκι που είναι πήχτρα σε αυτά τα συμπαθητικά ζωντανά, τα οποία τρώνε ασταμάτητα ό,τι τους δίνουν οι επισκέπτες. Η κυρία Μαρία, κοσμηματοπωλισσα στο Κολωνάκι έχει μαζί της ένα πακέτο κρακερς από την Ελλάδα. Ένα πηθικάκι που βλέπει τα μπισκότα της επιτίθεται για να τα πάρει. Αυτή τσιρίζει και πετάει τα μπισκότα κάτω. Το ζωάκι τα παίρνει και χάνεται μέσα στην ζούγκλα του νησιού.
Ταξιδιωτική εμπειρία Νο2
Είμαι με την Αγγελική στην Σαντορίνη. Έπειτα από μια φοβερά κουραστική προηγούμενη ημέρα, έχουμε σηκωθεί το πρωί και τρώμε πρωινό σε ένα μαγαζί, σκαρφαλωμένο στην καλντέρα. Η μέρα είναι όσο ζεστή χρειάζεται, η θέα του ηφαιστείου είναι συγκλονιστική και εμείς καθόμαστα και χαλαρώνουμε χωρίς να μιλάμε. Υπέροχο.
Ταξιδιωτική εμπειρία No3
Βρίσκομαι στο Providence του Rhode Island. Περπατάω στην πόλη μόνη μου. Βρίσκομαι στον δρόμο δίπλα από το ποτάμι που διασχίζει την πόλη, στα αριστερά μου βρίσκονται ουρανοξύστες και κατευθύνομαι προς το mall. Το κρύο είναι τσουχτερότατο. Είμαι μόνη και περπατάω σε μια ξένη χώρα, σε έναν τόπο που δεν ξέρω. Είναι πρωτόγνωρο για εμένα. Είμαι σχεδόν ευτυχισμένη που κάνω κάτι τόσο απλό. Ένα ασήμαντο βήμα για την ανθρωπότητα, ένα τεράστιο βήμα για εμένα. Χιχι!
Ταξιδιωτική εμπειρία No4
Βρίσκομαι στο Grand Canyon. Τα λόγια είναι φτωχά. Μπορείτε να διαβάσετε τις σκέψεις και την εμπειρία μου στο Grand Canyon σε αυτό το link
Ταξιδιωτική εμπειρία No5
Είμαι σε ένα θαλάσσιο πάρκο της Ταυλάνδης, στο οποίο περιηγούμαστε σε ένα μικρό φουσκωτό κανό. Οι εικόνες μιλούν από μόνες τους.
Ταξιδιωτική εμπειρία Νο6
Είμαι στα Universal Studios του Los Angeles. Βλέπω σκηνικά από ταινίες που με έχουν μαγέψει. Βλέπω μία πραγματικά τρισδιάστατη ταινία, όχι όπως το Avatar που είδαμε στην Ελλάδα και το οποίο ήταν μία μετριότητα σε σχέση με αυτά που είδαν τα μάτια μου στην Μέκκα του σινεμά. Πριν λίγο, στο σκηνικό του Ψυχώ, είχε βγει ο ήρωας της τανίας και μας είχε πάρει στο κατόπι με ένα μαχαίρι. Πιο πριν, είχα ανέβει στο Jurrasic Park τρενάκι. Δεν έχω τσιρίξει περισσότερο στη ζωή μου. Και ακόμη πιο πριν, είχα δει δύο αυτοκίνητα να εντινάσσονται και να έρχονται κατά πάνω μου. Όλα γίνονται στα Universal Studios. Μέχρι και η θάλασσα κόπηκε στην μέση για να περάσουμε.
Ταξιδιωτική εμπειρία No7
Είμαι στο Trastevere της Ρώμης μαζί με την Μαρία, το τελευταίο βράδυ πριν φύγουμε για Ελλάδα. Είμαστε κουρασμένες και χαλαρώνουμε τρώγοντας σε μια παραδοσιακή, αυθεντική trattoria. Τα απλά πράγματα είναι τα καλύτερα όταν έχεις καλή παρέα. Λίγο μετά, μέσα στο taxi πηγαίνοντας για το ξενοδοχείο μας, διασχίζουμε τον δρόμο δίπλα στον Τίβερη, ακούμε και τραγουδάμε δυνατά το Jai Ho από το συγκλονιστικό Slumdog Millionaire.
Ταξιδιωτική εμπειρία Νο8
Διασχίζω τα κανάλια της Ταϋλάνδης. Δίπλα από τους επιβλητικούς ουρανιξύστες, οι άνθρωποι ζούνε στα ξύλινα σπίτια τους μέσα στην υγρασία και την βρωμιά. Είναι για εμένα ένα δυνατό πολιτισμικό σοκ. Το βράδυ, περπατάμε σε μια γειτονιά που έχει πολλούς οίκους ανοχής. Οι ανήλικες πόρνες ψάχνουν την πελατεία τους. Ένας νεαρός μας πλησιάζει και μας δείχνει έναν τιμοκατάλογομε αναλυτικές σεξουαλικές υπηρεσίες και τις τιμές τους. "Όχι, ευχαριστούμε", του λέμε και μας αφήνει. Συγκρίνω τα πράγματα με την δική μου ζωή. Και συνειδητοποιώ ότι πρέπει να ταξιδεύω. Ο κόσμος είναι ένα πολύ διαφορετικό πράγμα από αυτό που έχουμε στην γειτονιά μας.
Ταξιδιωτική εμπερία No9
Είμαστε με την παρέα της Αγγελικής σε ένα εστιατόριο στο Providence. Η παρέα της με υποδέχεται πολύ ωραία και νιώθω πανέμορφα. "Θα έχουμε την τιμή να συνφάγουμε με μία συγγραφέα;" ρωτάει ο φίλος της ο Μπάμπης και εγώ δεν μπορώ να συγκρατήσω τα γέλια μου.
Ταξιδιωτική εμπειρία Νο10
Είμαστε στο Phuket το οποίο λίγα χρόνια πριν χτυπήθηκε από το τσουνάμι. Τίποτα δεν μαρτυρά την καταστροφή που υπέστη ο τόπος. Είμαστε στο ξενοδοχείο μας και θέλουμε να πάμε βόλτα με το group στο κέντρο του νησιού. Το μεταφορικό μέσο εκεί είναι τα περίφημα τουκ-τουκ. Πρόκειται για μικρά φορτηγάκια τα οποία βάζουν τους επιβάτες σε μία καρότσα και τους μεταφέρουν. Στοιβαζόμαστε 8 άνθρωποι στην καρότσα ενός τουκ-τουκ. Μέχρι να φτάσουμε στον προορισμό μας έχουμε ξεσπάσει άπειρες φορές σε γέλια.Είμαι αισιόδοξη ότι τα πράγματα θα φτιάξουν. Να είστε και εσείς σας παρακαλώ. PS: Τα videos του blog από χθες το μεσημέρι δεν παίζουν. Είναι ένα πρόβλημα που δεν το έχει μόνο το LeaveYourMyth αλλά πολλά blogs. Όπως ανακοίνωσε η Google, το πρόβλημα ελέγχεται. Δεν μπορώ να κάνω κάτι εκτός από το να περιμένω και εγώ όπως και πολλοί άλλοι bloggers για να fixαριστεί το πρόβλημα.
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Leave Your Myths" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
