Ποτέ δεν ξεχνάς.
Διασχίζαμε την ατελείωτη έρημο της Nevada. Η φίλη μου με κοίταξε. "Ποτέ δεν ξεχνάς".
Οι αντιδράσεις σε έναν χωρισμό διαφοροποιούνται από άνθρωπο σε άνθρωπο. Άλλοι τα σπάνε. Άλλοι μεθάνε. Άλλοι παθαίνουν σοβαρή κατάθλιψη. Κάποιοι το ρίχνουν στο φαγητό και κάποιοι παθαίνουν ανορεξία και τρέφονται με καπνό και βότκα. Άλλοι δεν το βάζουν κάτω και θέλουν να ξεπεράσουν την κατάσταση όσο πιο γρήγορα γίνεται. Ανεξαρτήτως αντίδρασης όμως, όλοι τους περιμένουν τον χρόνο να περάσει. Ο χρόνος κλείνει τις πληγές και σε κάνει να ξεχνάς. Ο χρόνος είναι ο καλύτερος γιατρός. Bullshit.
Η λήθη είναι μία λέξη πολύ βαριά. Για να ξεχάσεις κάτι σημαίνει ότι αυτό δεν σήμαινε τίποτα για την ζωή σου. Οι άνθρωποι που είχαν κάτι ουσιαστικό να σου πουν και έφυγαν ή τους έδιωξες εσύ, θα είναι πάντα εκεί. Αν θεωρήσουμε τις καταστάσεις που έχουμε περάσει ως γεωμετρικά σχήματα, τότε ο χρόνος είναι μια κατάσταση όπου, λόγω φθοράς, οι γωνίες λειαίνουν, γίνονται λιγότερο κοφτερές. Τα σχήματα όμως δεν παύουν ποτέ να υπάρχουν. Είναι οι επιλογές που κάναμε στο παρελθόν και είναι κομμάτι του εαυτού μας. Όχι μόνο δεν ξεχνάς τις προηγούμενες σχέσεις σου, αλλά καθορίζεσαι από αυτές, σύμφωνα πάντα με την ιδιοσυγκρασία και την ψυχοσύνθεσή σου. Αν είσαι θετικός και δυνατός άνθρωπος τότε ένας δύσκολος χωρισμός θα σε κάνει καλύτερο. Θα αναρωτηθείς πού έφταιξες και θα θελήσεις να εξελιχθείς. Θα αναρωτηθείς που έφταιξε ο άλλος και γιατί εσύ ανέχτηκες συμπεριφορές που κάθε άλλο παρά σου άξιζαν. Αν από τη φύση σου είσαι αδύναμος και δεν έχεις μάθει να είσαι ανεξάρτητος αλλά χρειάζεσαι πάντα στηρίγματα, τότε ένας δύσκολος χωρισμός θα σε κάνει αφενός να βουλιάξεις στο μαύρο, αφετέρου να μην αναλάβεις καμία ευθύνη.
Και στις δύο περιπτώσεις, θυμάσαι και δεν ξεχνάς ποτέ. Το ότι δεν ξεχνάς όμως είναι κακό; Οχι είναι η απάντηση που δίνω κατηγορηματικά. Για την ακρίβεια είναι απαραίτητο να μην ξεχνάς, είτε ο άλλος σου φέρθηκε καλά είτε σου φέρθηκε άθλια. Η πληγή μπορεί να επουλώνεται και ναι, υπό αυτή την άποψη, ο χρόνος κάνει την δουλειά του, το σημάδι όμως μένει εκεί για να σου θυμίζει το χτύπημα. Ένα χτύπημα το οποίο πρέπει να θυμάσαι. Ας δούμε ένα - σχετικά - απλό παράδειγμα και ας υποθέσουμε ότι κάνεις δεσμό με έναν άνθρωπο, ο οποίος είναι τεμπέλης. Καμία δουλειά δεν είναι καλή για εκείνον, σε καμία τα χρήματα που παίρνει δεν είναι αυτά που του αξίζουν και φυσικά δεν μπορεί να συζητήσει κανένα ενδεχόμενο για το πώς θα εξελιχθεί η σχέση σας γιατί δεν υπάρχουν καθόλου χρήματα. Κάνεις υπομονή, χάνεις κάποια χρόνια και κάποια στιγμή ξεστραβώνεσαι και βλέπεις την αλήθεια η οποία είναι πως ο τύπος είναι βολεψάκιας και βαριέται να εργαστεί. Το να ξεχάσεις λοιπόν αυτή την εμπειρία, η οποία σου κόστισε σε χρόνο, χρήμα και ψυχολογία και να διαλέξεις πάλι για σύντροφό σου έναν τεμπέλη άνθρωπο, καταλαβαίνεις πως είναι ΛΑΘΟΣ.
Ο χρόνος λοιπόν είναι ένας γιατρός που σίγουρα δεν είναι πλαστικός χειρουργός. Είναι μάλλον ένας παθολόγος. Μπορεί να σου δώσει αντιβίωση για να μην μολυνθεί η πληγή αλλά δεν μπορεί να σου διώξει το σημάδι.
Πολλά φιλιά.
PS1: Έπειτα από τα coktails που ήπια το βράδυ της Πρωτοχρονιάς, ξεκίνησα και τα coktails αντιπυρετικών. Το χειρότερο πράγμα όταν περνάς μια αρρώστια, δεν είναι ο πόνος που νιώθεις στο σώμα σου, ούτε η αδυναμία που αισθάνεσαι στον σκελετό σου. Δεν είναι καν ο βήχας που σε κάνει να τραντάζεσαι. Το χειρότερο είναι αυτός ο απίστευτος πονοκέφαλος που σου τρυπάει το μυαλό και σε θέτει εντελώς εκτός λειτουργίας. Το μην μπορώ να σκεφτώ είναι πραγματικά ένα από τα χειρότερα πράγματα που μπορούν να μου συμβούν.
PS2: Η φωτογραφία τραβήχτηκε - χωρίς να το ξέρω - από τον Γιώργο, την περασμένη εβδομάδα που είχα βρεθεί με τους Φίλους του Νοσοκομείου στο νοσοκομείο για να μοιράσουμε δώρα στα παιδιά που νοσηλεύονταν εκεί. Ο Γιώργος κάνει μια πολύ-πολύ καλή δουλειά και είμαι βέβαιη πως το αποτέλεσμα για την έκθεσή του θα είναι τέλειο.
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Leave Your Myths" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
