«Μάλλον η αγάπη που είχα με την πρώην σύζυγό μου δεν ήταν αληθινή, γι’ αυτό και χωρίσαμε». Καθισμένη στην θέση μου στο θέατρο του Luxor, άκουγα τον Chris Angel, τον δημοφιλέστερο star του Las Vegas να ανοίγει την ψυχή του, την στιγμή που έδινε το φαντασμαγορικό του show. Δεν έβαλε και τα κλάματα, μπορούσα όμως να ακούσω το «γαμώτο» στη φωνή του. Περίεργο μου φάνηκε.
Μου φάνηκε περίεργο, ναι. Μιλάω για έναν άνθρωπο, για τον οποίο τα κορίτσια τσιρίζουν και κλαίνε όταν τον βλέπουν, όπως κάνουν οι δικές μας όταν βλέπουν τον Sakis. Μέχρι και την Corvette του δίνουν δώρο στον νικητή ενός μεγάλου διαγωνισμού που γίνεται στο Las Vegas. Ο Chris Angel λοιπόν (ελληνικής καταγωγής) δεν τα έχει όλα.
Σκέφτομαι το ύφος του αρκετές φορές. Πιθανόν να είναι single. Ίσως όχι. Θα ήθελε όμως να έχει μια μοναδική σύντροφο, αυτό κατάλαβα εγώ. Τι φταίει όμως αν είναι στεναχωρημένος για κάτι; Το ότι δεν έχει σύζυγο; Ή το ότι δεν έχει κάποιον να τον αγαπάει όπως θέλει;
Αναρωτιέμαι πολλές φορές τι είναι αυτό που δίνει ώθηση και φτερά σε έναν άνθρωπο. Η αγάπη είναι. Και η αγάπη έχει πρόσωπο. Έχει το πρόσωπο του συντρόφου. Αλλά όχι μόνο. Έχει το πρόσωπο των φιλενάδων που μου λένε «είμαι εδώ και θα είμαι πάντα». Έχει το πρόσωπο του φίλου μου του Κώστα που μου λέει «δεν είχα πολλά χρήματα, σου πήρα κάτι μικρό για τη γιορτή σου» και με κάνει άλλο άνθρωπο από τη χαρά. Έχει το πρόσωπο των άρρωστων παιδιών που επισκέπτομαι στο νοσοκομείο. Έχει το πρόσωπο της βαφτιστήρας μου που έρχεται και μου λέει «έλα να παίξουμε» και εγώ πηγαίνω και παίζω μαζί της. Έχει το πρόσωπο του Νίκου και της Σοφίας που μου λένε «εμείς θα σε βοηθήσουμε σε ό,τι χρειαστείς, ό,τι και αν σου τύχει έχεις εμάς». Έχει το πρόσωπο της κ. Αγνής και της κ. Γεωργίας που έμαθαν να είμαι εθελόντρια και να είμαι . . . αλλιώς.
Το να είσαι single είναι μια φυσιολογική κατάσταση μέσα στη ζωή. Φυσιολογικότατη. Αν δεν νιώθεις καλά όταν συμβαίνει αυτό, είμαι απολύτως βέβαιη ότι αυτό που σου λείπει δεν είναι ο έρωτας αλλά η αγάπη.
Πολλοί άνθρωποι αντιμετωπίζουν το να είσαι single σαν μια αρρώστια που πρέπει να περάσει. Εκνευρίστηκα με την ιστορία της φίλης μου, Έλενας. Τηλεφώνησε στην κολλητή της, Ειρήνη, που πρόσφατα γέννησε γιατί ήθελε να συζητήσουν κάτι για τα προσωπικά της. Σημείωσε πως η φιλενάδα μου δεν παίρνει καθόλου την Ειρήνη για να μην την ενοχλεί. Ε, κάποια στιγμή κάτι χρειάστηκε και τηλεφώνησε. Η Ειρήνη είπε πως το μωρό κοιμάται και πως δεν μπορούσε να μιλήσει εκείνη την στιγμή, επομένως θα καλούσε αργότερα. Ε, όσο πήρε εσένα, τόσο πήρε και την φιλενάδα μου.
Θα μου πεις, μπλα, μπλα, μπλα, η άλλη έγινε μάνα, μπλα, μπλα, μπλα, με τα γκομενικά της άλλης θα ασχολείται, εδώ έχει μωρό, αυτά δεν είναι σημαντικά πράγματα, μπλα, μπλα, μπλα. Παρακαλώ;!;!;!;! Δεν κατάλαβα . . . Όταν η Ειρήνη έκλαιγε και οδύρονταν για τους δικούς της γκόμενους, τότε αυτά τα προβλήματα δεν ήταν σοβαρά; Όταν η φίλη μου καθόταν και της κρατούσε το χέρι, ακούγοντας τις χίλιες μύριες ιστορίες, τότε η Ειρήνη δεν το θεωρούσε αυτό σημαντικό; Αλλά σωστά, δεν ξέρεις το νόημα της ζωής όταν είσαι single, το νόημα της ζωής το ξέρεις όταν περνάς την ώρα σου χτυπώντας ένα μωρό στην πλάτη για να ρευτεί. Βέβαια, όταν μετά από μερικά χρόνια ανακαλύπτεις πως ο άντρας σου ερωτεύτηκε μια άλλη γυναίκα, τότε διαπιστώνεις την βλακεία σου να βάλεις τα προσωπικά σου σε δεύτερη μοίρα.
Το κύριο επιχείρημα ενάντια στους singles είναι πως είναι ανώριμοι. Εμένα μου έχουν πει ότι δεν ξέρω να διαχειρίζομαι τα χρήματά μου επειδή δεν έχω κάνει οικογένεια. Έλεος, το είπανε αυτό σε εμένα, που και λεφτά στην άκρη βάζω και τα γούστα μου κάνω. Το να δώσεις ας πούμε 300 δολλάρια για να πας με ελικόπτερο στο Grand Canyon δεν είναι συγκλονιστική εμπειρία ζωής, είναι σπατάλη. Αν είχα οικογένεια, θα καταλάβαινα περισσότερο την αξία του χρήματος, αφού προφανώς είναι σωστότερο τα 300 δολλάρια να αποταμιεύονται σε ένα κοινό ταμείο για να γίνουν κάποια στιγμή ένα καινούργιο αυτοκίνητο που θα είναι ιδιοκτησία του ζευγαριού. Να μην συζητήσω το θέμα των ρούχων. Το να δώσεις 200 ευρώ για να πάρεις παπούτσια είναι ανώριμο και επιπόλαιο. Λες και τα παίρνεις από την τσέπη κανενός. Λες και δεν τα έβγαλες με την δουλειά σου. Έλεος. Απλά έλεος. Ποιος είναι αυτός που ορίζει ότι το να αποταμιεύεις χρήματα για να πάρεις σερβίτσιο στο οποίο θα τραπεζώνεις τα πεθερικά κάθε Χριστούγεννα είναι πιο λογικό από το να πάρεις κάτι που σου κάνει κέφι;
Έκλεισα έναν χρόνο ως single. Νομίζω πως ήταν ο καλύτερος χρόνος της ζωής μου. Ξέρεις γιατί; Γιατί ξέρω να ζω. Όπως θα ξέρω να ζω και στην επόμενή μου σχέση. Όποτε και αν θελήσω να την κάνω. Όσο για τα παπούτσια μου . . . Η Carrie είχε πει ότι το να είσαι single είναι κάποιες φορές δύσκολο και ότι έχεις να διαβείς έναν περίεργο δρόμο. Ε, σε αυτή την περίπτωση, μία single κοπέλα χρειάζεται ένα ζευγάρι καλά και ακριβά παπούτσια!
Καλά Χριστούγεννα!
PS: Με αυτή την φωτογραφία, απαντώ και στον αναγνώστη που έστειλε και με ρώτησε ποια παπούτσια είναι τα αγαπημένα μου. Αυτά είναι.
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Leave Your Myths" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
