Η Μαρία πήρε την πολύ δύσκολη απόφαση και στα 24 της χρόνια έδωσε και πάλι πανελλήνιες ξεκινώντας έναν νέο κύκλο σπουδών. Σηκώνεται καθημερινά στις 6 τα χαράματα κάνει ατελείωτες ώρες γυμναστικής και παρακολουθεί τα υποχρεωτικά μαθήματα στη σχολή της. Μπορεί με κάθε λεπτομέρεια να σου εξηγήσει ποιος είναι ο παραμικρός πόνος που νιώθεις στο σώμα σου, βασισμένη σε μια επιστήμη η οποία λέγεται φυσιολογία. Η Μαρία έχει κάτω από το τραπεζάκι του σαλονιού της μια τεράστια στοίβα με φυλλάδια από μαγαζιά που κάνουν delivery. Μέσα στην ντουλάπα της βρίσκεται μονίμως μια τεράστια στοίβα από ασιδέρωτα ρούχα. Ποτέ της δεν σιδερώνει. ΠΟΤΕ! Στρώνει τα σεντόνια στο κρεβάτι χωρίς να τα σιδερώσει, φοράει τις μπλούζες της χωρίς να τις σιδερώσει και έχει καταργήσει τα πουκάμισα γιατί χρειάζονται σιδέρωμα.
Η Κυριακή είναι βιοχημικός. Μπορεί να σου εξηγήσει αναλυτικά και με ορολογία η οποία θα ηχεί στα αφτιά σου κινεζικά τι ακριβώς είναι η χρόνια αποφρακτική πνευμονοπάθεια και η νόσος του Crown και να σου φτιάξει τη μέρα. Μια από τις άπειρες φορές που πήγα στο σπίτι της για φαγητό μου έκανε την συγκλονιστική δήλωση: «Δεν θα παραγγείλουμε φαγητό, θα σου μαγειρέψω εγώ». Δειπνήσαμε τρώγοντας πουρέ, τον οποίο έχει αγοράσει από το σούπερ μάρκετ σε σκόνη.
Νοικοκυρές σε απόγνωση
Τι θα συμβεί λοιπόν; Ποια μαύρη μοίρα περιμένει εμένα και τις φίλες μου; Λες να μείνουμε στο ράφι επειδή δεν ξέρουμε να κάνουμε σωστά την τσάκιση στο παντελόνι; ΛΕΣ ΝΑ ΠΑΘΟΥΜΕ ΤΕΤΟΙΟ ΠΡΑΓΜΑ;Είναι γνωστό πως όλοι οι άντρες εκτιμούν ένα καλομαγειρεμένο πιάτο φαγητό και ένα τακτοποιημένο σπίτι. Πρέπει λοιπόν οι κολλητές μου να παρατηρήσουν την καριέρα τους και να πιάσουν το μίξερ προσπαθώντας να φτιάξουν το τέλειο κέικ;
Η απάντησή μου είναι όχι. Προσωπικά εκτιμώ πολύ περισσότερο μια γυναίκα η οποία μπορεί να μου απαντήσει στην ερώτηση «τι καριέρα κανείς»; και δεν μπορεί να μου απαντήσει στην ερώτηση αν το δεντρολίβανο ταιριάζει στο κρέας ή στο ψάρι, παρά το αντίθετο.
Θα μου πεις, και τι θα γίνει, ο άνδρας πρέπει αν θέλει να φάει μουσακά να μάθει να τον φτιάχνει μόνος του; Για να μην κατηγορηθώ για ψεύτικο φεμινισμό, έχω να πω το εξής: φυσικά και πρέπει να ξέρεις να μαγειρεύει στον καλό σου. Φυσικά και πρέπει να τον προσέχεις, να τον κανακεύεις, να του δείχνεις ότι ναι, μπορείς να αφιερώσεις χρόνο για αυτόν προκειμένου να του ετοιμάσεις κάτι που θα του αρέσει. Διαφωνώ κάθετα όμως ως προς το ότι αυτό πρέπει να γίνει από την αρχή.
Τι θα φάμε σήμερα;
Αν την πρώτη φορά που θα καλέσεις έναν άντρα στο σπίτι σου του ετοιμάσεις ρόλο κιμά με στρογγυλές πατάτες φούρνου, σαλάτα παντζαριών με γιαούρτι και μαγιονέζα και κορμό σοκολάτας για επιδόρπιο, είναι σαν να του λες «Σου δίνω τα πάντα από την αρχή, αγωνίζομαι για να σου κάνω την καλύτερη δυνατή εντύπωση, σε παρακαλώ πρόσεξε πόσο ξεχωριστή είμαι, σε παρακαλώ παντρέψου με, σε παρακαλώ μην με αφήνεις. Εκείνος, τρώει μια φορά, τρώει δεύτερη, τρώει τρίτη, εσύ συνεχίζεις να του κανείς όλα τα χατίρια, συνεχίζεις να περνά τις ατέλειωτες ώρες στην κουζίνα για να μαγειρέψεις, και εκείνος θεωρεί κεκτημένα του όλα αυτά. Σύντομα, όταν έρθει η ώρα που θα κάνεις μια απλή μακαρονάδα με τυρί επειδή δεν θα προλαβαίνεις, θα γυρίσει και θα σου πει: «Μακαρόνια θα φάμε; Γιατί δεν έκανες κάτι άλλο»; Εσύ φταις καλή μου. Τον πρώτο καιρό της γνωριμίας σας, τον οποίο ονομάζω «διάστημα εκπαίδευσης», εσύ τον εκπαίδευσες να τρώει μονάχα gourmet.
Το κάστρο σου λοιπόν έπεσε, αφού βιάστηκες να του δώσεις τα πάντα. Μόνο που δεν του μάσησες το φαΐ. Εκείνος σύντομα θα αρχίσει να σε βαριέται, διότι ξέρεις πολύ καλά πως ακόμη και αν σου δίνουν κάθε μέρα Κρεμ Μπρουλέ, θα φτάσει η ώρα που απλά θα επιθυμήσεις έναν ζελέ. Η τελειότητα κουράζει. Και δυστυχώς δεν εκτιμάται. Ακολουθεί λοιπόν η νάρκωση από τη μεριά του και η επιθυμία για κάτι καινούργιο, ένα νέο κάστρο για να πέσει.
Άσε λοιπόν τα βιβλία της Βέφας Αλεξιάδου στην άκρη, κράτα την νοικοκυροσύνη σου για τον εαυτό σου και κάνε αυτό που θα σου πω: Την πρώτη φορά που θα τον καλέσεις στο σπίτι για φαγητό, δώστου να φάει μια σαλάτα. Η συγγραφέας σου δίνει και τη συνταγή. Χρειάζεσαι:
- ένα παξιμάδι ολικής άλεσης,
- μια ντομάτα
- ένα κομμάτι τυρί φέτα
- ρίγανη
- ελαιόλαδο
Τα ανακατεύεις όλα μαζί και του τα δίνεις. Πρόσεξε! Δεν του λες ότι του φέρνεις να φάει σαλάτα, παρά μόνο τον κοιτάζεις με σοβαρό ύφος και του λες: «Μαγείρεψα παραδοσιακό κρητικό φαγητό. Θα φάμε ντάκο με ντομάτα και φέτα». Όταν το φάει, θα βγάλεις το γλυκό. Χρειάζεσαι:
- ένα έτοιμο κέικ από το super market
- ένα συσκευασμένο σιρόπι σοκολάτας
- μία φράουλα
Η συγγραφέας σου δίνει ξανά την συνταγή: παίρνεις ένα τεράστιο πιάτο, κόβεις ένα μικρό κομμάτι κέικ και το βάζει στην μία άκρη. Το περιχύνεις με το σιρόπι, κάνοντας ένα ευφάνταστο σχέδιο πάνω στο πιάτο και στην άλλη άκρη του πιάτου κόβεις την φράουλα στη μέση και την τοποθετείς.
Αυτός βλέπει μπροστά του ένα κομμάτι κέικ και μία φράουλα, εσύ όμως του λες: «ετοίμασα μεθυσμένο κέικ σοκολάτας με άγριες φράουλες». Αααα, θα πει αυτός, και θα το φάει.
Την επόμενη φορά που θα τον καλέσει για φαγητό κάνε ένα βήμα παραπέρα, ετοίμασε κάτι πιο δύσκολο. Μπορείς, για παράδειγμα να του δώσεις τηγανητές πατάτες μαζί με μια ομελέτα την οποία θα την έχεις γεμίσει με μανιτάρια κονσέρβας. Στην τρίτη του επίσκεψη, σου επιτρέπω να παρουσιάσεις κάποιο κρεατικό. Μπορείς, ας πούμε να του δώσεις μπιφτέκι, πάνω στο οποίο θα έχεις λιώσει κίτρινο τυρί και στο πιάτο βάλε και λίγη πράσινη σαλάτα. Κάθε φορά λοιπόν θα του ετοιμάζεις και κάτι καλύτερο.
Άκουσε την συμβουλή μου, και σου το λέω εγώ που ξέρω να φτιάχνω μέχρι και ντολμαδάκια. Διότι αν ο τύπος φάει τα ντολμαδάκια έπειτα από καιρό, θα πει στον εαυτό του: «μπράβο μου, καταφέρνω και την κάνω να θέλει να προσπαθήσει για μένα. Εκτιμάει το ότι είμαι καλός μαζί της και προσπαθεί. Πρέπει να συνεχίσω κι εγώ να προσπαθώ».
Το άπλωμα των ρούχων
Θυμάμαι που όταν ήμουν μικρή, μου είπε η μητέρα μου: «έλα να σου δείξω πώς απλώνουμε τα ρούχα για να μάθεις». Πήρα λοιπόν κι εγώ και έβαζα τα ρούχα στη σειρά. Πρώτα μια πετσέτα, μετά ένα βρακί, μετά μια άλλη πετσέτα, μια κάλτσα, ένα σεντόνι και την δεύτερη κάλτσα στο τέλος. Η λογική μου που έλεγε ότι δεν παίζει κανένα ρόλο η σειρά που θα κρεμάσεις τα ρούχα. Η μητέρα μου όμως είχε αντίθετη άποψη. Για κάποιον λόγο που δεν καταλάβαινα, μου είπε ότι πρέπει να βάζω τις πετσέτες μαζί, τα φανελάκια μαζί και τα εσώρουχα μαζί. Σήμερα που έχω μεγαλώσει, ακόμη δεν έχω καταλάβει γιατί το να απλώνεις τα ρούχα με τη σειρά είναι δείγμα καλής νοικοκυροσύνης. Για εμένα είναι απλώς χάσιμο χρόνου.
Μου αρέσει να ασχολούμαι με το σπίτι μου, ειλικρινά μου αρέσει πολύ. Εξαιρετικά σπάνια φωνάζω κάποια κυρία να μου καθαρίζει γιατί θέλω εγώ να φροντίζω τον χώρο στον οποίο πολλές ώρες εργάζομαι και ζω. Τώρα που έχει πέσει πολλή δουλειά και εν όψει ενός ταξιδιού, δεν υπάρχει χρόνος ούτε για αστείο. Πήρα την κ. Ελευθερία και την χιλιοπαρακαλούσα στο τηλέφωνο να έρθει να μου καθαρίσει και αυτή μου έλεγε πως έχει πολλή δουλειά. Εκτός από τις περιπτώσεις που δεν θέλουμε λοιπόν (βλέπε μεθυσμένο κέικ σοκολάτας με άγριες φράουλες) υπάρχουν και οι φορές που δεν προλαβαίνουμε να είμαστε καλές νοικοκυρές. Αλλά μην ανησυχείτε κορίτσια μου. Όσες θέλουμε, θα παντρευτούμε.
Πολλά φιλιά.
PS1: Η συγγραφέας έγραψε αυτό το άρθρο έπειτα από ξενύχτι και πολύ κρασί με φίλες της. Συγχωρήστε της, τυχόν λάθη που δεν εντόπισε στην διόρθωση του κειμένου της, μετά από το σύστημα φωνητικής εγγραφής που χρησιμοποιεί.
PS2: Η συγγραφέας ερωτεύτηκε τον Ίαν Ράνκιν και θέλει να τον παντρευτεί. Ναι, θέλει να τον παντρευτεί.
PS3: Η συγγραφέας σας αφιερώνει αυτήν την εκπληκτική εκτέλεση του «Girls wanna have fun» από τους Killers [www.youtube.com]
Σας προτρέπει να το ακούσετε και να παρατηρήσετε την εμφανέστατη αμηχανία του τραγουδιστή στις κινήσεις των χεριών και στο βλέμμα του, όταν ερμηνεύει. Σου δίνει την εντύπωση ότι απαγγέλλει ποίημα στο δημοτικό. Προκαλεί αμηχανία στους άντρες η ανεξαρτησία μιας γυναίκας, είναι γεγονός αυτό. Η πραγματικότητα είναι ότι τους αρέσει όμως. Σκέψου το κούκλα: Δεν θα διάλεγαν οι Killers αυτό το τραγούδι αν δεν το γούσταραν.
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Leave Your Myths" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
