Δεν κρύβω ότι περιμένω το γεγονός αυτό με φοβερή ανυπομονησία και μεγάλη λαχτάρα, σχεδόν παιδική λαχτάρα. Δεν θα τολμήσω καν να υποστηρίξω ότι είμαι συνάδελφος του Ίαν Ράνκιν, θα πω μόνο πως όσοι γράφουμε αστυνομικά βιβλία θεωρούμαστε από τον υπόλοιπο συγγραφικό κόσμο ως μη λογοτέχνες. Ο βασικός άξονας της κριτικής που δεχόμαστε έχει να κάνει κυρίως με το γεγονός ότι δεν εμβαθύνουμε ιδιαίτερα στους χαρακτήρες των βιβλίων μας. Πολύ σωστό είναι αυτό. Για την ακρίβεια νομίζω πως κανείς από αυτούς που διαβάζουν αστυνομικά μυθιστορήματα δεν το κάνει για να μετρήσει το βάθος ενός χαρακτήρα.
Οι αναγνώστες των αστυνομικών ιστοριών ψάχνουν μέσα στα βιβλία μας να βρουν γρίφους που θα βάλουν το μυαλό τους να δουλέψει. Έχω την εντύπωση πως ο συγγραφέας αστυνομικού βιβλίου και ο αναγνώστης του έχουν μια σχέση ανταγωνισμού. Ο συγγραφέας προσπαθεί κάθε φορά να σκεφτεί κάτι το οποίο θα ξεπερνά τη φαντασία όλων εκείνων που θα διαβάσουν την ιστορία του έτσι ώστε κάνεις να μην μπορέσει στο τέλος να πει τη φράση-εφιάλτη «είχα βρει από την αρχή ποιος είναι ο δολοφόνος». Οι αναγνώστες μας ψάχνουν τον αιφνιδιασμό και εμείς κάνουμε ό,τι μπορούμε για να τους τον προσφέρουμε.
Βρίσκω ας πούμε εξαιρετικά άδικο το γεγονός πως ούτε εγώ αλλά ούτε και κανείς άλλος συνάδελφός μου δεν μπορεί να γίνει μέλος στην ένωση Ελλήνων λογοτεχνών. Πρόεδρος στη συγκεκριμένη ένωση είναι μια, συμπαθέστατη κατά τα άλλα, κύρια η οποία γράφει ποιήματα και εκδίδει τις ποιητικές της συλλογές μόνη της, χωρίς την οικονομική υποστήριξη κάποιου εκδότη και χωρίς να έχει κανενός είδους συμβόλαιο με κάποιον εκδοτικό οίκο. Φαντάζομαι λοιπόν πως η αναγνώριση που έχει η πρόεδρος της ένωσης ελλήνων λογοτεχνών από την ίδια αλλά και από τους φίλους της που διαβάζουν τα ποιήματα της είναι σημαντικότερη από την αναγνώριση που έχει ένας συγγραφέας αστυνομικών βιβλίων που δεν βάζει ούτε ένα ευρώ από την τσέπη του προκειμένου να εκδώσει το βιβλίο του και την δουλειά του την διαβάζουν κάποιες χιλιάδες άνθρωποι. Αν λοιπόν κάνουμε έναν παραλληλισμό με τη μουσική θα έλεγα πως εμείς, η ομάδα των detective stories, είμαστε κάτι σαν την Άννα Βίσση της λογοτεχνίας. Είμαστε εμπορικοί, άρα θεωρούμαστε σκουπίδια.
Χαίρομαι ιδιαίτερα λοιπόν που τα Public γιορτάζουν αυτόν το μήνα ως μήνα αστυνομικής λογοτεχνίας. Χαίρομαι ακόμη περισσότερο επειδή ο Ίαν Ράνκιν γράφει καλά, πουλάει τρελά και έχει καταφέρει παρόλα αυτά να δημιουργήσει έναν χαρακτήρα, τον δημοφιλή Ρέμπους, ο οποίος δεν ένα ξύλινος και άτρωτος όπως οι χαρακτήρες της Αγκάθα Κρίστι για παράδειγμα, αλλά είναι άνθρωπος κανονικός με προβλήματα, ανησυχίες και λάθη. Την Τετάρτη θα είμαι εκεί και προτρέπω και όλους όσους διαβάζετε να είστε. Πρόκειται για ένα γεγονός σημασίας για την πόλη.
Για όσους δεν βρίσκεστε στο Βόλο σας ενημερώνω πως ο συγγραφέας θα βρίσκεται την Τρίτη 10 Νοεμβρίου στο Public Συντάγματος, την Πέμπτη 12 Νοεμβρίου στο Mediterranean Cosmos της Θεσσαλονίκης και την Παρασκευή 13 Νοεμβρίου στο Public Ιωαννίνων. Για όσους μας διαβάζετε από Κίνα και Ηνωμένες Πολίτες Αμερικής, λυπάμαι, δεν ξέρω να σας πω τι θα κάνει ο Ίαν Ράνκιν εκεί.
Πολλά φιλιά!
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Leave Your Myths" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
