Αυτός ο κύριος που ίσα μπορείτε να διακρίνετε στα αριστερά της φωτογραφίας είναι ο πατέρας μου. Είναι ένας άνθρωπος που ακόμη δεν έχει κλείσει την πέμπτη δεκαετία της ζωής του και συχνά όταν βγαίνουμε έξω μας περνάνε για ζευγάρι, παρά την εμφανή ομοιότητα των χαρακτηριστικών μας. Η μητέρα μου, είναι συνομήλική του, αλλά προτίμησα να μην την βγάλω και αυτή online.
Οι γονείς μου λοιπόν είναι πολύ κοντά ηλικιακά και στα δυο τους παιδιά, γεγονός που έχει πολλές καλές παραμέτρους όπως μπορείς να υποθέσεις άλλωστε. Πολύ νωρίς αντιλήφθηκαν ότι πρέπει και εγώ και η αδερφή μου να μείνουμε μόνες μας, να έχουμε τα δικά μας αυτοκίνητα και να είμαστε ανεξάρτητες. Μεγαλώσαμε με στερήσεις, αλλά χωρίς να μας λείψει κάτι ουσιαστικό, αφού και οι δύο γονείς μας είχαν απόλυτη συνείδηση της επιλογής τους να γίνουν . . . γονείς. Η μητέρα μου έκανε πολλές δουλειές για να στηρίξει το σπίτι και ο μπαμπάς μου περνούσαν χρόνια ολόκληρα για να αγοράσει κάτι δικό του.
Τα χρόνια πέρασαν λοιπόν και τα πράγματα άλλαξαν προς το καλύτερο. Οι γονείς μου τώρα πια ζουν περισσότερο από καλά, η αδερφή μου έχει ένα διαμέρισμα στην Ακρόπολη και πηγαίνει διακοπές τρεις φορές το χρόνο, ενώ εγώ έχω την ζωή που θα ήθελα. Συγκρίνω το τώρα των γονιών μου με το τότε και πραγματικά απορώ πώς άντεξαν σε αυτόν τον τρόπο ζωής. Μπορούμε να κάνουμε μία μεγάλη ανάλυση για τις επόμενες δύο ημέρες που τελειωμό δεν θα έχει αλλά θα καταλήξουμε σε ένα πράγμα: Οι άνθρωποι αυτοί ήταν φτιαγμένοι για να κάνουν οικογένεια και να γίνουν γονείς. Το είχαν, πώς το λένε.
Μεγαλώσαμε λοιπόν όλοι στην οικογένεια. Παραμένουν όμως οι γονείς μας και εμείς παραμένουμε τα παιδιά τους. Είμαστε τα κορίτσια τους που θέλουν να μας παντρέψουν με καλούς ανθρώπους. Που θέλουν να μας δουν να έχουμε θέσεις στο δημόσιο. Που έχουν την έννοια μας για να τρώμε σωστά. Που ανησυχούν όταν αρρωσταίνουμε.
Η μητέρα μου ανησυχεί φοβερά όταν φεύγω για κάποιο ταξίδι αλλά ποτέ δεν μου δείχνει τίποτα. Την πρώτη μόνο φορά που θα έβγαινα εκτός Ελλάδας και θα πήγαινα στην Ταϋλάνδη, γύρισε και μου είπε: «Βρε παιδί μου, χάθηκε μια ευρωπαϊκή χώρα, πήγαινε κάπου πιο κοντά». «Γιατί βρε μαμά», της είπα, «αν πάω στο Παρίσι και πάθω τροχαίο τι θα αλλάξει»; Σήμερα της έδειχνα το Grand Canyon σε κάτι φωτογραφίες. «Βλέπεις, εκεί θα πάω», της λέω. «Να προσέχετε παιδί μου, να προσέχετε», μου απάντησε εκείνη και κατάλαβα το μεγαλείο της όταν γύρισε και μου είπε: «Τώρα που ήσουν στην Κρήτη, ανησυχούσα. Ανησυχώ κάθε φορά που φεύγεις και πας μόνη σου κάπου, αυτά φάνταζαν πολύ μακρινά στο δικό μου μυαλό όταν ήμουν στην ηλικία σου. Από την άλλη όμως χαίρομαι πολύ γιατί λέω ότι μεγάλωσα το παιδί μου και του έδωσα μόρφωση και εφόδια για να μπορεί να τα κάνει αυτά. Είναι σπουδαίο». Είναι πιο σπουδαίο λοιπόν να είσαι τέτοιος γονιός. Από εκείνους τους γονιούς που αντιλαμβάνονται ότι το παιδί τους πρέπει να «πετάξει» και θα πνίξουν τον φόβο τους. Θέλει μεγαλείο ψυχής να είσαι γονιός.
Δεν θα μπω σε λεπτομέρειες, θα πω μόνο ότι η αδερφή μου έδωσε ένα μεγάλο ποσό, προκειμένου να κάνει κάποια αλλαγή στην εμφάνισή της, γεγονός με το οποίο και οι δύο μου γονείς ήταν κάθετα αντίθετοι. Όταν όμως το παιδί σου είναι ενήλικο και έχει οικονομική ανεξαρτησία, πολύ γρήγορα συνειδητοποιείς ότι επί της ουσίας μπορείς να ακολουθήσεις δύο δρόμους: ή να μαλώσεις μαζί του και να μην έχετε καλές σχέσεις ή να το στηρίξεις σε αυτή του την απόφαση, ακόμη και αν έχεις αντιρρήσεις. Οι δικοί μου γονείς έκαναν το δεύτερο. Και σκέφτηκα για μια ακόμη φορά: Θέλει μεγαλείο ψυχής να είσαι γονιός.
Δεν μπορούν όλοι οι άνθρωποι να το κάνουν αυτό. Ούτε εγώ ξέρω αν μπορώ. Οι περισσότεροι κάνουν παιδί, γιατί … έτσι. Αυτό κάνουν όλοι, αυτό κάνουν και οι ίδιοι. Αν δεν έχεις λύσει τα δικά σου θέματα, δεν μπορείς να μεγαλώσεις σωστά ένα παιδί.
Νομίζω ότι για πολλούς ανθρώπους είναι θέμα εγωισμού. Θεωρούν το είδος τους τόσο σπάνιο που θέλουν απαραιτήτως να εξελιχθεί και να αναπαραχθεί, μη τυχόν και χάσει η ανθρωπότητα τα γονίδιά τους. Πολλά ζευγάρια που δεν μπορούν να τεκνοποιήσουν κάνουν τα πάντα για να γίνουν γονείς και αφήνουν την υιοθεσία εντελώς έξω από τις επιλογές τους, μόνο σαν λύση έσχατης ανάγκης. Προτιμούν ακόμη και να δώσουν σε μια άλλη γυναίκα να κυοφορήσει το έμβρυο, παρά να κάνουν αίτηση υιοθεσίας. Θες λοιπόν πράγματι ένα παιδί όταν το κάνεις αυτό; Αγαπάς πράγματι τα παιδιά; Ή μήπως αγαπάς τόσο πολύ τον εαυτό σου και μόνο;
Όχι λοιπόν. Δεν είναι ο προορισμός όλων των ανθρώπων να γίνουν γονείς. Μερικών ανθρώπων, ναι είναι. Αυτοί οι άνθρωποι καλά θα κάνουν να γεννούν όσα περισσότερα όμορφα και στρουμπουλά μωρά μπορούν. Οι υπόλοιποι παρακαλούνται πολύ να μην κάνουν τίποτα. Δεν είναι κακό, πραγματικά. Όπως συνηθίζω να λέω, δεν είμαστε όλοι οι άνθρωποι για όλα τα πράγματα.
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Leave Your Myths" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
