Οι αμερικάνοι λένε την φράση «I’m sick of that» όταν θέλουν να δείξουν την απέχθεια που νιώθουν για κάτι. Παρακολούθησα λοιπόν μια εκπομπή στην τηλεόραση, στην οποία ένας κύριος, ψυχολόγος στο επάγγελμα, μιλούσε για τον θεσμό του γάμου σήμερα, αναλύοντας τους λόγους για τους οποίους έχει ξεπέσει τόσο πολύ.
Ανάμεσα στις πολλές ηλιθιότητες που είπε, ανέφερε και ότι για τα πολλά διαζύγια φταίει ο ξεπεσμός της σημερινής κοινωνίας, φταίει η απομάκρυνση από παραδοσιακές αξίες, φταίει το ότι η γυναίκες πλέον εργάζονται, φταίνε όλοι που έχουν γίνει πολύ εγωιστές και ατομικιστές, ενώ παλιότερα δεν ήταν έτσι. Αναρωτιόντουσαν λοιπόν όλοι μαζί, σε εκείνη την εκπομπή της συμφοράς, πώς είναι δυνατόν η κοινωνία να έχει οδηγηθεί σε αυτό το τραγικό σημείο και γιατί οι άνθρωποι χωρίζουν, ενώ παλιότερα όλα ήταν τόσο καλύτερα και πιο ισορροπημένα στον τομέα των σχέσεων. Όταν άκουσα μια δικηγόρο να λέει πως το κακό έχει παραγίνει επειδή ο κόσμος έχει απομακρυνθεί από τις χριστιανικές αξίες, είπα «τέρμα» και έκλεισα την τηλεόραση. I’m sick of that.
Η ιστορία αυτή μου θυμίζει το ανέκδοτο με τον οδηγό που βρίσκεται στο αντίθετο ρεύμα και αναρωτιέται γιατί όλα τα αυτοκίνητα πηγαίνουν ανάποδα. Η κοινωνία μας αναζητά απεγνωσμένα την απάντηση σε ένα πρόβλημα που η ίδια δημιούργησε, σε ένα ηλίθιο δικό της κατασκεύασμα. Η θρησκοληψία, αυτή που κάποτε μας δίδασκε ότι πρέπει να έχουμε σεξουαλική ζωή μόνο μετά τον γάμο και αυτή που λέει ότι είμαστε αμαρτωλοί αν φάμε αυγά και τυρί την Τετάρτη και την Παρασκευή, προσπαθεί τώρα με απόγνωση να μας πείσει ότι ο γάμος – η διαδικασία αυτή κατά την οποία η γυναίκα ντύνεται τούρτα και ο άντρας ντύνεται κοράκι και πηγαίνουν στην εκκλησία – είναι ο μονόδρομος για την ευτυχία και την ολοκλήρωση.
Οι ίδιοι αυτοί όμως που έστησαν αυτές τις δομές για την κοινωνία, δεν έλαβαν υπόψη τους το προφανές: Την ανθρώπινη φύση. Ο άνθρωπος λοιπόν ΔΕΝ είναι μονογαμικός. Όχι δεν είναι. Η αλήθεια είναι αυτή, όσο και αν κλείνουμε τα μάτια μας. Είναι απόλυτα φυσιολογικός ο αριθμός των χωρισμών και των διαζυγίων διότι τα ανθρώπινα ένστικτα υπερισχύουν τελικά.
Είναι αδύνατον να είσαι με έναν άνθρωπο για μια ζωή και να μην ερωτευτείς ποτέ ξανά. Είναι αδύνατον. Είναι αδύνατον να μην θελήσεις να κάνεις σεξ με άλλον άνθρωπο, είναι αδύνατο. Ο κανόνας θέλει πολλά ζευγάρια να αντιμετωπίζουν κάποια στιγμή πρόβλημα εξαιτίας ενός τρίτου προσώπου. Ο καθένας το αντιμετωπίζει διαφορετικά. Άλλοι πηγαίνουν σε σύμβουλο γάμου, άλλοι κάνουν σα να μη συνέβη ποτέ, άλλοι χωρίζουν και άλλοι συνεχίζουν να ζουν πολλαπλές ζωές. Ελάχιστοι όμως είναι αυτοί που καταλαβαίνουν αυτό που κανονικά θα έπρεπε να βγάζει μάτι: Είναι στην ανθρώπινη φύση η επιθυμία για κάτι άλλο. Δεν είναι τυχαίο που πολλοί άνθρωποι, ακόμη και όταν δεν αντιμετωπίζουν προβλήματα στη σχέση τους ενδίδουν στον πειρασμό. Είπαμε. Φύση.
Είναι και το άλλο όμως. Η πολυγαμία συνδέεται με την απιστία. Λάθος. Υποστηρίζω σε αυτόν τον μύθο την πολυγαμία, αλλά όχι την απιστία. Αντιλαμβάνομαι και σέβομαι το δικαίωμα ενός ανθρώπου να μη θέλει να ζήσει για πάντα με έναν και μόνο άνθρωπο επειδή δεν μπορεί, αλλά σε καμία περίπτωση δεν υποστηρίζω ότι αυτό πρέπει να γίνεται με την ύπαρξη παράλληλων σχέσεων, ψεμάτων και απάτης. Η πολυγαμία συνοψίζεται στη φράση «αγαπώ, δίνομαι αλλά όταν νιώθω ότι δεν πάει άλλο, κρατάω την αξιοπρέπειά μου και φεύγω, για να μην πληγώνω τον άνθρωπό μου με το να είμαι δίπλα του και στην ουσία να μην τον θέλω αλλά και για να μην πληγώνω τον εαυτό μου με επιλογές που δεν με καλύπτουν πλέον».
Ξέρω ότι πιθανόν να ακούγεται περίεργο, ίσως και σοκαριστικό. Είναι πραγματικά τίμιο όμως. Το να φεύγεις από μια σχέση που έχει πέσει σε λήθαργο και να πηγαίνεις παρακάτω είναι υγιές. Άρρωστο είναι να μένεις σε σχέσεις και γάμους που βαριέσαι και σε καταπιέζουν, για να μην σε κακολογήσει ο γείτονας, γιατί αλλιώς δεν θα μπορείς να πάρεις δάνειο από την τράπεζα με ευνοϊκούς όρους και γιατί θα πέσει φωτιά να σε κάψει επειδή παρέβης τους νόμους της εκκλησίας. I’m so sick of that.
Τι συμβαίνει λοιπόν; Είμαστε καταδικασμένοι να μην νιώσουμε ποτέ ολοκληρωτική ασφάλεια σε μια σχέση; Η πολυγαμία θα είναι πάντοτε ένας ίσκιος πάνω από το κεφάλι μας; Αφού η φύση μας δεν κλίνει προς την μονογαμία, είναι βέβαιο ότι θα μας αφήσει/απατήσει ο σύντροφός μας ή ότι θα τον αφήσουμε/απατήσουμε εμείς;
Τα πράγματα είναι ξεκάθαρα: Όταν αποφασίζουμε πως θέλουμε να είμαστε με κάποιον και τα συναισθήματά μας είναι ξεκάθαρα για εκείνον, τότε συνειδητά κάνουμε και την ακόλουθη επιλογή: «Καλύπτομαι από αυτόν τον άνθρωπο. Γύρω μου υπάρχουν και πάντα θα υπάρχουν άλλοι, όμως εγώ δεν ενδιαφέρομαι». Πηγαίνουμε δηλαδή ενάντια στη φύση μας όταν κάνουμε μια αποκλειστική σχέση; Ναι. Όσο όμως είναι στην φύση μας η πολυγαμία, άλλο τόσο είναι και η ανάγκη μας να βρίσκεται κάποιος στο πλευρό μας και να είναι ο συνοδοιπόρος μας. Και όταν έρχεται η ώρα της επιλογής, απλά διαλέγεις αυτό που έχεις περισσότερο ανάγκη. Έχε όμως πάντα υπόψη σου ότι οι ανάγκες αλλάζουν.
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Leave Your Myths" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
