Βιβλία που θα δείτε να μεταφέρονται φέτος στις κινηματογραφικές αίθουσες και στην τηλεόραση!

Το νησί, Victoria Hislop Ταξιδέψτε στο Νησί της Victoria Hislop, προτού δείτε τη σειρά στην ελληνική τηλεόραση τον Οκτώβριο. Η Hislop, η οποία προτίμησε να δώσει τα δικαιώματα του βιβλίου της στην Ελλάδα παρά στο Χόλιγουντ, έχει πουλήσει πάνω από ένα εκατομμύρια αντίτυπα στη Μεγάλη Βρετανία μόνο. Μπορείτε να πάρετε μία γεύση του βιβλίου που διαδραματίζεται στην Κρήτη, διαβάζοντας ένα απόσπασμα του, ξεφυλλίζοντας το ηλεκτρονικά μέσα από τις σελίδες του PERIZITITO.GR. ΣΥΝΤΟΜΗ ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ ΤΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ:«Η Αλέξις λαχταρά να μάθει για το παρελθόν της μητέρας της, Σοφίας, που εκείνη τόσα χρόνια έκρυβε. Ξέρει μόνο ότι η μητέρα της μεγάλωσε σ' ένα μικρό χωριό της Κρήτης προτού φύγει οριστικά για το Λονδίνο. Όταν η Αλέξις αποφασίζει να επισκεφθεί την Κρήτη, η Σοφία της δίνει ένα γράμμα για μια παλιά της φίλη και της υπόσχεται πως απ' αυτήν θα μάθει την αλήθεια. Έκπληκτη η Αλέξις, ανακαλύπτει πως η ζωή της οικογένειάς της συνδέεται άμεσα με το μικρό και εγκαταλελειμμένο νησί της Σπιναλόγκας -την πρώην αποικία των λεπρών. Μαθαίνει την ιστορία της γιαγιάς της και της μητέρας της, όπως και τη διάλυση της οικογένειάς της από την τραγωδία, τον πόλεμο και τα πάθη...».

• Eat, Pray, Love, Elizabeth Gilbert

• Το κορίτσι στη φωλιά της σφήγκας, Stieg Larsson

• Μη μ' αφήσεις ποτέ, Kazuo Ishiguro

• Ο ταξιδιώτης της αυγής, Staples Lewis Clive

• Ζωντανοί νεκροί στο Ντάλας, Charlaine Harris

Φιλιά από τον ουρανό (Νέα Υόρκη)

Θυμόταν αμυδρά ένα τεράστιο λιβάδι, σπαρμένο με καταπράσινο γρασίδι μέχρι εκεί που έφτανε το μάτι του και μερικές μεγάλες γκρίζες πέτρες, με στρογγυλεμένη ράχη και πάνω γράμματα. Το μέρος ήταν πολύ ωραίο, γαλήνιο και πάντα το ίδιο. Αδιασάλευτη η τάξη, τα δέντρα θαρρείς κι ήταν ακίνητα, τα πουλιά μουγγά, τα νερά από τις μαρμάρινες βρύσες κυλούσαν σιωπηλά. Μια διάχυτη μυρωδιά υπήρχε πάντα, όχι όλες τις εποχές η ίδια, φρεσκοκομμένο χορτάρι την άνοιξη, το άρωμα της ξεραμένης γης που δέχεται με λαχτάρα το νερό το καλοκαίρι, η μυρωδιά από τα φύλα που κιτρινίζουν και πέφτουν το φθινόπωρο, η αδιόρατη αρωματισμένη αναπνοή των κοιμισμένων φυτών, το χειμώνα.

Οι άνθρωποι –άλλες φορές ήταν πολλοί, τις περισσότερες όμως νόμιζε ότι ήταν μόνοι τους- έμοιαζαν ελάχιστοι και μικροσκοπικοί μέσα σε κείνον τον αχανή χώρο και μιλούσαν χαμηλόφωνα, περπατούσαν αργά, λες και δεν ήθελαν να ενοχλήσουν στο παραμικρό, αυτούς που δε μπορούσε να τους ενοχλήσει τίποτα πια.

Στο μέρος εκείνο πήγαιναν με άμαξα, ήταν κάμποσο μακριά από το σπίτι τους ή έτσι του φαινόταν. Στο ένα του χέρι θυμάται ότι πάντα κρατούσε ένα μικρό μπουκέτο λουλούδια, κάτι μοβ λουλουδάκια με μια κίτρινη καρδούλα στο κέντρο, που την περιεργαζόταν κάθε φορά με το ίδιο ενδιαφέρον. Ένα φουσκωτό, έντονα κίτρινο μαξιλαράκι, μικρό όσο ένα σέντ και από μέσα του να ξεφυτρώνουν πάρα, πάρα πολλές κεραίες, λεπτές όσο μια κλωστή, ίσως και λεπτότερες και να καταλήγουν σ’ένα τριχωτό κεφαλάκι, το ίδιο κίτρινο, το ίδιο ζωηρό, το ίδιο αυθάδικο. Αισθανόταν το μυστήριο της κίτρινης καρδούλας να τον μαγεύει περισσότερο από το μυστηριώδη χώρο που πήγαιναν. Τόσο φουσκωτό μαξιλαράκι, τόσο ωραίο κίτρινο, τόσες πολλές κεραιούλες, τόσα τριχωτά κεφαλάκια και όλα μέσα σε ένα τόσο μικρό λουλουδάκι... Το άλλο του χέρι, το δεξί, ήταν βυθισμένο σε ένα ανδρικό χέρι. Μεγάλο, απαλό και ζεστό. Κούρνιαζε εκεί μέσα το δικό του, χάιδευε αφηρημένα κάθε γραμμούλα της παλάμης του, που την ανακάλυπτε τρίβοντας πάνω κάτω το μικρό του, ανήσυχο δαχτυλάκι και δεν το άφηνε ούτε ένα λεπτό. Στιγμές-στιγμές, το μεγάλο χέρι έσφιγγε το δικό του μια-δυο φορές, σημάδι ότι «φτάσαμε» ή «μη σε νοιάζει», αν το άλογα κάλπαζαν πιο γρήγορα από συνήθως, «ας φεύγουμε τώρα» ή «πάμε παρακάτω», αν χάζευαν καμιά βιτρίνα. Ήξερε επίσης ότι το σφίξιμο αυτό, το συνθηματικό, σήμαινε και «σ’αγαπώ». Αυτό ήταν το πιο συχνό –έτσι το μετέφραζε αυτός- δε μιλούσαν τα σφιξίματα, αλίμονο, αλλά ήξερε πολύ καλά ότι έτσι ήταν, «σ’αγαπώ» σήμαινε.

Κατέβαιναν από την άμαξα, ο μπαμπάς του πηδούσε από το σκαλί, έκανε ότι χαμογελούσε, όμως αυτός ήξερε καλά εκείνη τη μικρή γραμμούλα –δεν ήξερε ακόμη ότι λέγεται ρυτίδα- τη γραμμούλα στην άκρη από το στόμα του που εμφανιζόταν πάντα, εκείνη την ώρα. Την ώρα που πηδούσε από την άμαξα. Πατούσαν πάνω στο γρασίδι –πάντα πράσινο και πάντα περιποιημένο- πατούσαν και τα βήματά τους βούλιαζαν, φιμωνόταν ο ήχος, χανόταν και οι πατημασιές, το χορτάρι ξαναγύριζε στη θέση του μόλις σήκωνε πάλι το ποδαράκι του, για να κάνει το επόμενο βήμα. Διανύαν έτσι μια απόσταση που στην αρχή του φαίνονταν μεγάλη, τεράστια, αργότερα, όταν έμαθε να μετράει, μια απόσταση που ήταν πενήντα δύο βήματα, βήματα κανονικά του πατέρα του και αυτός τα’κανε με τα πόδια τεντωμένα να συναγωνιστεί τον άντρα και αργότερα, μια απόσταση μικρή σχεδόν ελάχιστη.

Στέκονταν για λίγο μπροστά στην «πέτρα τους» -ίδια γκρίζα και στρογγυλή με τις υπόλοιπες- μόνο ο πατέρας του ήξερε να τη ξεχωρίζει από την αρχή, δεν είχε καμιά αμφιβολία, πήγαιναν κατευθείαν προς τα κει, στην τρίτη ή τέταρτη επίσκεψη το παιδί την έμαθε κι αυτό, κι ας μη διέφερε σε τίποτα από τις άλλες, ας ήταν απλά μια γκρίζα πέτρα με κάτι σημαδάκια, «γράμματα» είπε ο μπαμπάς του, όπως και όλες οι άλλες. Στέκονταν μπροστά στην «πέτρα τους», αφού έβγαζαν τα καπέλα τους –στην αρχή ο πατέρας έβγαζε και του παιδιού, μετά έμαθε να το βγάζει μόνο του μόλις πλησίαζε- άφηνε το παιδί τα μοβ λουλουδάκια με τις κίτρινες καρδούλες στη ρίζα της πέτρας, στο σημείο που χωνόταν μέσα στο γρασίδι και χάζευε γύρω-γύρω και κυρίως τον ουρανό.

Σ’εκείνο το μέρος, εκείνες τις ώρες, ανακάλυψε τις αμέτρητες μορφές του ουρανού. «Μεγάλος και ατέλειωτος» ήταν οι πρώτες παρατηρήσεις του, όσον αφορά το μέγεθος. «Συννεφιασμένος και γκρίζος» ήταν η πιο συνηθισμένη εικόνα που έβλεπε, σε σχέση με το χρώμα. Σπάνια ο ουρανός εκείνος ήταν γαλάζιος, χωρίς σύννεφα, σπάνια δεν έβρεχε, σπάνια δεν έτρεχαν τα σύννεφα γρήγορα, το ένα πίσω απ’τα άλλα, γρήγορα, για να δώσουν τη θέση τους σε άλλα, και κείνα σε άλλα, σε άλλα, μια ατέλειωτη συννεφένια παρέλαση.

Όταν βαριόταν να κοιτάει τον ουρανό και τα σύννεφα, χαμήλωνε το βλέμμα, μικρό παιδί ήταν και ο ουρανός δεν ήταν ακόμη στα μέτρα του, ποιος ξέρει αν θα γίνονταν κάποτε, εξέταζε τα ζουζούνια πάνω στο χορτάρι που έκαναν έφοδο στα μοβ λουλουδάκια του, εκείνα με τις κίτρινες καρδούλες, τα έδιωχνε με τα δάχτυλα του αριστερού του χεριού, το άλλο, το δεξί, παρέμενε κλεισμένο μέσα στη μαλακή χούφτα του πατέρα του, που τώρα δεν του έκανε νοήματα, δεν έσφιγγε και ξέσφιγγε, το κρατούσε συνέχεια σφιγμένο, σα να’θελε να πάρει δύναμη και κουράγιο από τη μικροσκοπική χουφτίτσα, τα λεπτά δαχτυλάκια, ακόμη και από τα κοντοκομμένα απαλά νυχάκια.

Η διευθύντρια του Συνδέσμου Εκδοτών Βιβλίου (ΣΕΚΒ) Κατρίν Βελισσάρη και ο πρόεδρος του ΣΕΚΒ Γιώργος Ψύχαλος στην συνέντευξη τύπου για το 39ο Φεστιβάλ Βιβλίου, Τετάρτη 1 Σεπτεμβρίου 2010 [ΑΠΕ]

Πρόκειται για έναν πολυσήμαντο θεσμό στα δρώμενα της πόλεως των Αθηνών, που οργανώνεται από τον Σύνδεσμο Εκδοτών Βιβλίου, με συνδιοργανωτές τον Πολιτισμικό Οργανισμό και το Ιστορικό Αρχείο του Δήμου Αθηναίων, ενώ έχει τεθεί υπό την αιγίδα του Υπουργείου Πολιτισμού και Τουρισμού.

Περίπου 160 εκδότες, σε 130 περίπτερα παρουσιάζουν τη σύγχρονη εκδοτική παραγωγή με περισσότερους από 50.000 τίτλους. Συμμετέχουν, η Ελληνική Εθνική Επιτροπή της UNICEF το Εθνικό Κέντρο Βιβλίου και το Ίδρυμα της Βουλής των Ελλήνων για τον Κοινοβουλευτισμό και τη Δημοκρατία.

Το πρόγραμμα του 39ου Φεστιβάλ Βιβλίου μας προσκαλεί σε ένα πλήθος εκδηλώσεων, οι οποίες έχουν προγραμματισθεί από τον Πολιτισμικό Οργανισμό και το Ιστορικό Αρχείο του Δήμου Αθηναίων, το Εθνικό Κέντρο Βιβλίου και φυσικά τον Σύνδεσμο Εκδοτών Βιβλίου.

Συγκεκριμένα, στους χώρους του Φεστιβάλ θα φιλοξενηθεί έκθεση ανέκδοτων φωτογραφιών με όψεις της Αθήνας του 1888, οι οποίες προέρχονται από τη συλλεκτική έκδοση του Ιστορικού Αρχείου Δήμου Αθηναίων «Αθήναι», ενώ θα πραγματοποιηθεί και η πρώτη επίσημη παρουσίαση του λευκώματος, την Τετάρτη, 15 Σεπτεμβρίου, στις 8 το βράδυ.

Ακόμα, το Σάββατο, 11 Σεπτεμβρίου 2010, στις 8 το βράδυ, προγραμματίσθηκε συζήτηση, με θέμα: «Η αστυνομική λογοτεχνία στην Ελλάδα σήμερα», με ομιλητές τα μέλη της Ελληνικής Λέσχης Συγγραφέων Αστυνομικής Λογοτεχνίας: Τιτίνα Δανέλλη, Τεύκρο Μιχαηλίδη, Δημήτρη Μαμαλούκα και Γιάννη Ράγκο. Τη συζήτηση θα συντονίσει ο δημοσιογράφος Μανώλης Πιμπλής, επίσης μέλος της Λέσχης.

Επίσης, στο πλαίσιο του 39ου Φεστιβάλ Βιβλίου, το Εθνικό Κέντρο Βιβλίου οργανώνει σειρά εκδηλώσεων με θέμα «Παραμύθια του κόσμου» για τους μικρούς επισκέπτες. Το Σάββατο 4, την Κυριακή 12 και την Κυριακή 19 Σεπτεμβρίου, 7-8 το απόγευμα, τα παιδιά θα έχουν την ευκαιρία να ακούσουν παραμύθια της προφορικής παράδοσης και της λογοτεχνίας από τις τέσσερις γωνιές του κόσμου. Παραμύθια για πλάσματα παράξενα, για ζώα που μιλούν με ανθρώπινη λαλιά, ιστορίες για όνειρα και επιθυμίες, για μικρούς και για μεγάλους, που έφτασαν στις μέρες μας από στόμα σε στόμα ή γράφτηκαν από Έλληνες και ξένους συγγραφείς. Οι εκδηλώσεις θα πραγματοποιηθούν στο χώρο εκδηλώσεων της Έκθεσης και είναι ανοικτές στο κοινό.

Τα επίσημα εγκαίνια του Φεστιβάλ Βιβλίου θα τελεσθούν την Κυριακή, 5 Σεπτεμβρίου 2010, στις 8 το βράδυ από το δήμαρχο Αθηναίων Νικήτα Κακλαμάνη.

[Ναυτεμπορική], www.pressgr.com

ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΠΕΛΑΤΕΣ ΜΑΣ ΜΕΤΑΧΕΙΡΙΣΜΕΝΑ ΞΕΝΟΓΛΩΣΣΑ ΒΙΒΛΙΑ

Τα Βιβλιοπωλεία Φλωράς, με δεδομένα τα προβλήματα που έχουν δημιουργηθεί στην αγορά του ξενόγλωσσου βιβλίου με τις αποκλειστικές διαθέσεις και τους φραγμούς εισαγωγών από άλλες ευρωπαϊκές χώρες (πρακτικές που ήδη εξετάζει η Ευρωπαϊκή Επιτροπή Ανταγωνισμού), εγκαινιάζουν τη δευτερογενή αγορά ξενόγλωσσων εκπαιδευτικών βιβλίων.

Θα αγοράσουμε από τους πελάτες μας τα ξενόγλωσσα βιβλία στο τέλος της σχολικής χρονιάς (ή και άμεσα αν έχετε διαθέσιμα βιβλία) στο ένα τρίτο της λιανικής τους τιμής υπό την προϋπόθεση ότι τα βιβλία είναι σε καλή κατάσταση, ικανά να χρησιμοποιηθούν και πάλι από μαθητές και ότι ο εκδοτικός οίκος δεν έχει αποσύρει τα βιβλία αυτά από την αγορά ή δεν έχει βγει νέα έκδοση. Τα μεταχειρισμένα βιβλία θα πωλούνται σε τιμές σημαντικά χαμηλότερες από τις ονομαστικές τους, με δεδομένο ότι είναι μεταχειρισμένα βιβλία.

Σε πρώτη φάση η αγορά μεταχειρισμένων βιβλίων αφορά τα ξενόγλωσσα εκπαιδευτικά βιβλία των ακόλουθων εκδοτικών οίκων: Burlington, Oxford, Longman-Pearson και Trait D’ Union.

Η αγορά μεταχειρισμένων βιβλίων θα γίνει με πιστωτικό σημείωμα το οποίο θα εξαργυρωθεί με την αγορά νέων βιβλίων από τα Βιβλιοπωλεία Φλωράς. Προϋπόθεση είναι η αγορά των βιβλίων να έχει πραγματοποιηθεί από τα Βιβλιοπωλεία Φλωράς. Η αγορά μεταχειρισμένων βιβλίων αφορά βιβλία μαθητών (κύρια βιβλία μαθητή, βιβλία ασκήσεων, γραμματικές) και όχι εκδόσεις για καθηγητή (teachers book). Εάν το βιβλίο πωλείται συσκευασμένο μαζί με άλλα βιβλία η επιστροφή αφορά όλα τα βιβλία του «πακέτου».

Τα Βιβλιοπωλεία Φλωράς διατηρούν το δικαίωμα να μην δεχτούν να αγοράσουν μεταχειρισμένα ξενόγλωσσα βιβλία, χωρίς αιτιολόγηση. Βασική μας επιδίωξη είναι να μπορέσουμε να διαθέσουμε και πάλι τα βιβλία σε πολύ χαμηλότερες τιμές.

ΣΥΛΛΟΓΙΚΕΣ ΑΓΩΓΕΣ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΚΑΡΤΕΛ ΤΟΥ ΞΕΝΟΓΛΩΣΣΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ

Με βάση τις ανακοινώσεις του Υπουργείου Οικονομίας, εντός του μηνός Σεπτεμβρίου 2010 θα κατατεθεί προς Ψήφιση το νομοσχέδιο για τις αποζημιώσεις των θυμάτων των καρτέλ. Το νομοσχέδιο αυτό, το οποίο εφαρμόζει τις οδηγίες της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, ορίζει ότι και συλλογικές οργανώσεις θα μπορούν να στραφούν κατά των καρτέλ για αποζημιώσεις.

Στον χώρο του ξενόγλωσσου βιβλίου η Επιτροπή Ανταγωνισμού, ύστερα από πολυετή αγώνα των Βιβλιοπωλείων Φλωράς, διαπίστωσε το καλοκαίρι του 2009 ότι υπήρχε ένα πολύ σκληρό καρτέλ επί σειρά ετών. Οι πρακτικές του καρτέλ οδήγησαν τις τιμές των βιβλίων στα ύψη. Σε συνδυασμό με τις πρακτικές ξένων εκδοτικών οίκων που απαγορεύουν στους έλληνες εισαγωγείς να κάνουν φθηνότερες εισαγωγές από άλλες ευρωπαϊκές χώρες (ήδη το ερευνάει η Ευρωπαϊκή Επιτροπή Ανταγωνισμού) οι τιμές πολλών βιβλίων ήταν υπερβολικά ακριβές με ανάλογες υπερχρεώσεις των μαθητών της αγγλικής γλώσσας.

Τα Βιβλιοπωλεία Φλωράς σε συνέχεια της προσπάθειας τους για άνοιγμα της αγοράς του ξενόγλωσσου βιβλίου αναλαμβάνουν πρωτοβουλία για την διοργάνωση συλλογικής αγωγής των μαθητών της αγγλικής γλώσσας κατά των μελών του καρτέλ του ξενόγλωσσου βιβλίου για όλες τις παράνομες πράξεις τους την δεκαετία 2000-2010 που είχαν σαν αποτέλεσμα να υπερχρεώνονται εκατοντάδες χιλιάδες ελληνικές οικογένειες.

Δηλώστε τώρα το ενδιαφέρον σας για συμμετοχή στις συλλογικές αγωγές. Η εκδήλωση του ενδιαφέροντος σας δεν σημαίνει την ανάληψη καμίας υποχρέωσης εκ μέρους σας. Η τελική συμμετοχή σας θα ακολουθήσει την πλήρη ενημέρωση σας για τις προϋποθέσεις των αγωγών. Η εκδήλωση του ενδιαφέροντός σας για συμμετοχή στις ενδεχόμενες αγωγές δεν πρόκειται να δημοσιοποιηθεί σε κανέναν παρά μόνο στα αρμόδια δικαστικά όργανα.

Η κατάθεση συλλογικών αγωγών προϋποθέτει την ψήφιση του σχετικού νομοσχεδίου που ήδη έχει ανακοινώσει το Υπουργείο Οικονομίας και την δυνατότητα κατάθεσης των αγωγών που θα περιλαμβάνεται στο νομοσχέδιο που τελικά θα ψηφιστεί.

Για να εκδηλώσετε το ενδιαφέρον σας καλέστε στο 2105232621 και αφήστε ονοματεπώνυμο και τηλέφωνο επικοινωνίας ώστε να μπορέσουμε να επικοινωνήσουμε μαζί σας μόλις ψηφιστεί το σχετικό νομοσχέδιο.

ΟΙ ΔΙΕΥΘΥΝΣΕΙΣ ΤΩΝ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΩΝ ΦΛΩΡΑΣ ΕΙΝΑΙ

Πανεπιστημίου 59 Αθήνα, τηλ. 210-3215590, Ζωσιμάδων 46 Πειραιάς, τηλ. 210-4172819, Σκοπευτηρίου 31 Καλλιθέα, τηλ. 210-9519140, Λ. Ηρακλείου 350

Ν.Ιωνία, Εμπορικό Κέντρο ΙΟΝΙΑ 2000 τηλ. 210-2710665, Εθνικής Αντιστάσεως 87 Περιστέρι, τηλ. 210-5756882, Στέφανου Σαράφη 2

Αιγάλεω, τηλ. 210-5312229, Μιλτιάδου 16 Μαρούσι, 15122 τηλ. 210-8066377, Κουντουριώτου 14, Ηλιούπολη τηλ. 210-9955162, Ηρώδου Αττικού 4,

Χαλάνδρι τηλ. 210-6844417, Κουντουριώτου 54-56 Κορυδαλλός 210494

Βιβλιοπωλεία Φλωράς Μαρία Φλωρά ΕΠΕ Πανεπιστημίου 59 Αθήνα 10564 ΑΦΜ 095492257, τηλ. 2103215590

Αυτό το μήνυμα πληροί τις προϋποθέσεις τής Ευρωπαϊκής νομοθεσίας περί μηνυμάτων προβολής.
Κάθε μήνυμα θα πρέπει να φέρει τα πλήρη στοιχεία τού αποστολέα ευκρινώς και θα πρέπει να δίνει στον δέκτη τη δυνατότητα διαγραφής (Directiva 2002/31/CE του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου Relative as A5-270/2001 τού Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου). Αν είσαστε σε αυτή τη λίστα κατά λάθος ή για οποιονδήποτε άλλο λόγο θέλετε να διαγραφεί το e-mail σας από αυτή τη λίστα παραληπτών email απλά απαντήστε σε αυτό το email με θέμα "UNSUBSCRIBE" στην ηλεκτρονική διεύθυνση newsletter@floras.gr . Παρακαλούμε δεχθείτε τις απολογίες μας για οποιαδήποτε ενόχληση σας προκαλέσαμε.

Για περισσότερες πληροφορίες σχετικά με το σεμινάριο, πατήστε εδώ!

Ένα εκπληκτικό, επαναστατικό σεμινάριο, που προτείνει αποτελεσματικές, δυναμικές
θεραπευτικές τεχνικές και εργαλεία που μπορεί να χρησιμοποιήσει οποιοσδήποτε.

Όλοι μπορούν να χρησιμοποιήσουν αυτά τα εργαλεία.

Όλοι είμαστε θεραπευτές.

ΟΛΑ ΜΠΟΡΟΥΝ ΝΑ ΘΕΡΑΠΕΥΤΟΥΝ

Διαβάστε παρακάτω μερικές πραγματικές ιστορίες:

Τ. E. - ΗΠΑ. - (χωρίς ημερομηνία)
Δεν έχω λόγια να περιγράψω πώς ένιωσα όταν ολοκλήρωσα το σεμινάριο του Μάρτιν. Ασχολούμαι με την ολιστική υγεία εδώ και 25 χρόνια, και δύσκολα συνεπαίρνομαι από κάτι. Ωστόσο, το εισαγωγικό σεμινάριο με συνεπήρε. Ο άνθρωπος είναι κορυφαίος θεραπευτής και δάσκαλος. Πάνω απ’ όλα, εντυπωσιάστηκα από τη σαφήνεια και την ΑΠΛΟΤΗΤΑ των διδασκαλιών, αλλά και από το γεγονός ότι ΕΙΝΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΕΣ.
Το Σαββατοκύριακο δουλεύαμε περίπου δέκα ώρες ημερησίως. Είδαμε να συμβαίνουν εκπληκτικά πράγματα. Είδαμε μια γυναίκα με διαταραχές βάδισης από εγκεφαλική παράλυση, να βαδίζει πιο εύκολα και με λιγότερο πόνο. Εγώ είχα μια χρόνια πάθηση στον αυχένα επί οκτώ χρόνια, η οποία εξαφανίστηκε. Είδαμε κεφαλαλγίες, οσφυαλγίες και άλλα να εξαφανίζονται ΑΜΕΣΩΣ. Μάθαμε να βλέπουμε αύρες μέσα σε 5-10 λεπτά, ενώ πριν προσπαθούσα ματαίως για χρόνια. Αφιερώσαμε πολλές ώρες στη λειτουργία των τσάκρα – στα χρώματα, στους βιολογικούς, διανοητικούς και συναισθηματικούς τομείς που συνδέονται με αυτά, στα χρώματα που δηλώνουν δυσλειτουργία σε έναν ή περισσότερους τομείς, καθώς και στον καθαρισμό των χρωμάτων και τη θεραπεία της δυσλειτουργίας. Συζητώντας μεταξύ μας, ήταν εμφανές ότι επήλθε θεραπεία. Βαθιά ριζωμένα προβλήματα που επηρεάζουν τη ζωή μας ήρθαν στην επιφάνεια και εκτονώθηκαν. Καθένας μας έλαβε 5-6 θεραπείες, και όλοι είχαμε τη δυνατότητα να λειτουργήσουμε ως θεραπευτές και να δούμε θεραπείες με τα ίδια μας τα μάτια. Μάθαμε να επισκοπούμε το σώμα, καθώς και να αντιλαμβανόμαστε και να καθαρίζουμε τα τσάκρα. Μάθαμε να διακρίνουμε και να απομακρύνουμε τις σκεπτομορφές από το σώμα. Έγιναν πάρα πολλά… τι να πρωτογράψω!

Δρ. Ρ.Σ. - Ιταλία - 6 Ιουλίου 1998
Στο τέλος του σεμιναρίου συνειδητοποίησα ότι η μέθοδος είναι αποτελεσματική, ανεξάρτητα από την όποια «επιστημονική» της βάση. Έχω δοκιμάσει διάφορες διανοητικές προσεγγίσεις, όπως οι ανθρωπολογικές προσεγγίσεις, η αρχαία Γνώση, η Τάντρα και οι Ουπάνισαντ. Ωστόσο, θεωρώ ότι υπολείπονται αυτής της τόσο άμεσης προσέγγισης.
Συνειδητοποίησα ότι οι γνώσεις μου είναι όχι μόνο άχρηστες, αλλά και ότι εμποδίζουν την πραγματική γνώση. Το κατάλαβα την πρώτη φορά που έκανα θεραπεία με Λευκό Φως σε έναν φίλο που πάσχει από τη νόσο Πάρκινσον. Εκείνος δεν ήξερε ότι είμαι γιατρός και ότι έχω κουράρει πολλούς ασθενείς σαν αυτόν. Με επέλεξε ως θεραπευτή και έμεινα κατάπληκτος. Ένιωσα το Φως να μπαίνει στο σώμα του και να επεκτείνεται… Εντυπωσιάστηκα από το γεγονός ότι η κατάστασή του βελτιώθηκε χωρίς να πάρει levodopa ή ντοπαμινεργικά φάρμακα, Η φωνή του, το πρόσωπό του και οι κινήσεις του είχαν βελτιωθεί.

Ολοκληρώθηκε ο διαγωνισμός που διοργάνωσαν οι Εκδόσεις Διόπτρα μαζί με το blog Tera Amou σχετικά με το νέο βιβλίο του Δημήτρη Αλεξίου, Αμαρτωλά θαύματα. Οι συμμετοχές ήταν πολλές και ξεπέρασαν κατά πολύ προηγούμενους διαγωνισμούς.

Διαγωνισμός Αμαρτωλά θαύματα, νικητές:

1. Δημητριάδου Δέσποινα, Μαρούσι
2. Τσαρούχα Βασιλική, Αιγάλεω
3. Σκαρλατίδου Ανίκα, Κομοτηνή
4. Κουτσογεωργοπούλου Παναγιώτα, Καλαμάτα
5. Γεωργάτος Φάνης, Κρήτη

Δεν θα πω καλό χειμώνα αλλά καλό υπόλοιπο καλοκαιριού.. Έτσι κι’ αλλιώς ο Σεπτέμβρης είναι καταπληκτικός μήνας για διακοπές. Κατά την περίοδο των διακοπών διάβασα αρκετά βιβλία αλλά δεν νομίζω ότι υπάρχει λόγος να αναφερθούν. Στο booknights.gr δεν κάνουμε κριτική όλων των βιβλίων που διαβάσαμε αλλά αναφέρουμε μόνο όσα αξίζει να διαβαστούν κατά την γνώμη των ΒΟOKNIGHTERS, αγαπημένων συγγραφέων και φίλων της σελίδας… Ελπίζουμε σε λίγα χρόνια να έχουμε φτιάξει μια αξιόλογη ηλεκτρονική βιβλιοθήκη με αγαπημένα βιβλία.. Και ένα από αυτά που αξίζει να διαβαστεί και κέντρισε το ενδιαφέρον μου κατά την περίοδο του καλοκαιριού ήταν το νέο βιβλίο της Ρέας Γαλανάκη……..

Το βιβλίο της Ρέα Γαλανάκη μας ανοίγει τις πόρτες του στην δομή και τις αντιλήψεις των σύγχρονων κονωνιών. Η ιστορία του βιβλικού Ιούδα, κατά την νεότητά του προτού προδώσει τον Ιησού, περιπλέκεται με την μοίρα του μυθικού Οιδίποδα και το αποτέλεσμα εκπλήσσει. Μία νεαρή δασκάλα φτάνει σε ένα ορεινό χωριό της Κρήτας, ψάχνοντας να βρει τις ρίζες της οικογένειάς της, και έρχεται αντιμέτωπη με απαρχαιωμένες αντιλήψεις, κοινά απαγορευμένα μυστικά. Ενα πέπλο μυστηρίου καλύπτει το παρελθόν της καθώς αυτό ξεδιπλώνεται με παραλληλισμούς από την ιστορία του Ιούδα και του Οιδίποδα.

Όλα τα αποτρόπαια εγκλήματα της κοινωνίας μπορούν να συγχωνευθούν σε ένα μύθο, τον μύθο του Ιούδα που θα απορροφήσει τις αμαρτίες των ανθρώπων. Το κάψιμο του Ιούδα που ακόμα αποτελεί πασχαλινό έθιμο πολλών περιοχών της Ελλάδας συμβολίζει την καύση του κακού. Επειδή και εγώ κατάγομαι από νησί που το κάψιμο του Ιούδα είναι βασικό Πασχαλινό έθιμο, η ιστορία αυτή μου έφερε στο μυαλό αρκετές παιδικές μνήμες.

Η διαφοροποίηση του βιβλίου έγκειται στο γεγονός ότι βασίζεται σε φιλολογικές πηγές της Κρήτης και όχι μόνο σε φανταστικά γεγονότα, τα οποία αναφέρουν τον Ιούδα και τον συσχετίζουν με τον ευρέως γνωστό μύθο του Οιδίποδα. Λόγος σμιλευμένος που καθηλώνει τον αναγνώστη και κεντρίζει συνεχώς το ενδιαφέρον του. Ο συνδυασμός του μύθου με την σύγχρονη ζωή, των κοινωνικών αντιλήψειων με το αρχέτυπο της αρχαιοελληνικής τραγωδίας και την ρατσιτστική αντιμετώπιση των Εβραίων, συνθέτουν ένα μοναδικό τρόπο γραφής που ξεπερνάει τα όρια του φανταστικού και αγγίζει σύγχρονα θέματα που λίγοι μπορούν να τα εξιστορήσουν με τέτοια αφηγηματική δύναμη.

Κατέβηκε βιαστικά τις σκάλες του σταθμού και μπήκε στο συρμό που, σαν να την περίμενε, έκλεισε αμέσως τις πόρτες πίσω της και ξεκίνησε μ’ένα τράνταγμα. Βρήκε μια θέση ανάμεσα σε δυο άλλες γυναίκες, κουρασμένες και έτοιμες να καταρρεύσουν, κοίταξε από το παράθυρο, μαύρα σκοτάδια, φρίκη, μόνο το πρόσωπό της είδε μέσα στο τζάμι, έφτιαξε λίγο τα μαλλιά της και ακούμπησε το μέτωπό της στο δροσερό τζάμι. Αχ, έτσι δροσερή θα είναι και η αγάπη.

Ο συρμός έτρεχε μονότονα, ξεσχίζοντας τα εντόσθια της πόλης.

Πήδηξε βιαστικά έξω από το βαγόνι, ουφ, παραλίγο θα’χανε τη στάση, τόσο είχε απορροφηθεί από τις σκέψεις της, ανέβηκε τρέχοντας τις σκάλες μαζί με πολλούς άλλους που βιάζονταν το ίδιο –όλοι ήταν βιαστικοί σ’αυτήν την πόλη, βγήκε έξω στον καθαρό αέρα και τράβηξε για το σπίτι της. Τα σύννεφα είχαν διαλυθεί, τώρα φυσούσε για τα καλά, η ψύχρα είχε γίνει κρύο, πότε Χριστέ μου θα ζεστάνει ο καιρός; Αχ Ελλάδα, Ελλάδα με τις γλύκες σου…

Μπήκε στο σπίτι της, σκοτεινό και κρύο ήτανε, άναψε αμέσως τη σόμπα με το υγραέριο, έβγαλε το καπέλο και το παλτό της, έπλυνε το πρόσωπό της, τα χέρια της και κοιτάχτηκε στον καθρέφτη. Μεγάλης γυναίκας ήταν το βλέμμα της, γυναίκας ώριμης, προβληματισμένης, φορτωμένης με ευθύνες και προβλήματα. Έψαξε. Ηρέμησε και έψαξε στο βάθος των ματιών της, έψαξε να βρει τη φλόγα –για να μην πει πυρκαγιά- τη φλόγα του έρωτα που έβλεπε στα μάτια του Τζόνυ. Την πυρκαγιά που έβλεπε η μάνα της στα δικά της τα μάτια, τότε στη Σαλονίκη, τότε που της είπε «Φύγε! Φύγε για να σωθείς!»

Πήγε προς το κρεβάτι και έφτιαξε με την παλάμη της τις ζάρες από το μουντό πάπλωμα. Φάνηκε ένα κομμάτι από το σεντόνι με τις σκούρες υφαντές ρίγες. Παράταιρο ήταν. Ανασήκωσε το πάπλωμα και χάιδεψε το σεντόνι, εκείνο το παράταιρο με τις σκούρες ρίγες. Και με τη ζεστασιά της αγάπης του. Αχ η αγάπη του… Παράταιρη ήταν και εκείνη μέσα της...

Ο διαγωνισμός «Κερδίστε μία συλλογή των Εκδόσεων ΨΥΧΟΓΙΟΣ» διεξήχθη μέσω των καταλόγων των Εκδόσεων ΨΥΧΟΓΙΟΣ «Νέες Κυκλοφορίες / Άνοιξη-Καλοκαίρι 2010» και «Θεματικές προτάσεις βιβλίων για το νηπιαγωγείο και το δημοτικό / Σχολικός Κατάλογος 2010» με τη συμπλήρωση και ταχυδρομική αποστολή του ειδικού δελτίου συμμετοχής.

Από την κλήρωση αναδείχθηκαν 50 νικητές που κερδίζουν από μία συλλογή των 5 βιβλίων έκαστος. Η επιλογή των βιβλίων-δώρων γίνεται από τις Εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ.

Οι νικητές έχουν ειδοποιηθεί και γραπτώς.

Οι διαμένοντες εντός Αττικής θα παραλάβουν το δώρο τους με επίδειξη αστυνομικής ταυτότητας από το κεντρικό μας κατάστημα στην οδό Μαυρομιχάλη 1 (ΑΘΗΝΑ: κοντά στην πλατεία Ομονοίας, κάθετη στην Ακαδημίας και σχεδόν απέναντι από τη Λυρική Σκηνή – Ώρες λειτουργίας: Δευτέρα-Παρασκευή 8.00π.μ.-4.00μ.μ. και Σάββατο 8.00π.μ.-1.00μ.μ.).

Οι διαμένοντες εκτός Αθηνών παρακαλούνται να επικοινωνήσουν με την κύρια Γεωργακοπούλου Σταυρούλα, μέσω e-mail στο stagemarketing@psichogios.gr ή τηλεφωνικά στο 2102804846 για να συνεννοηθούν για την παραλαβή του δώρου τους.

Σας ευχαριστούμε πολύ για την μεγάλη σας συμμετοχή στην κλήρωσή μας και μείνετε σε επαφή με τις Εκδόσεις μας, καθώς περισσότερα βιβλία και κληρώσεις έρχονται προσεχώς!

Με εκτίμηση,

Η ομάδα των Εκδόσεων ΨΥΧΟΓΙΟΣ

Απουσίες μαθητών ή απουσίες μαθημάτων;

του Δ.Κ.Παπαϊωάννου

Με αφορμή τις δηλώσεις της υπουργού Παιδείας για μείωση του ορίου απουσιών των μαθητών, με την έναρξη της νέας σχολικής περιόδου, είναι αναγκαία μια περιήγηση στον «κόσμο» τους.
Ο τίτλος του άρθρου κατ' αρχάς δεν είναι εφεύρημα. Το Π.Δ. 485/ΦΕΚ 184 τ.Α'/21.12.1983 αναφέρει σχετικά στο άρθρο 3 παράγραφος 5: «Σε καμία περίπτωση δεν θεωρούνται δικαιολογημένες απουσίες μαθητών»: υποπαράγραφος β «Οταν οφείλονται σε ομαδική, κατά την κρίση του προϊσταμένου της Διεύθυνσης ή του Γραφείου Μέσης Εκπαίδευσης, απομάκρυνση των μαθημάτων από το σχολείο». Τώρα, δεν είναι λίγο άδικο να απομακρύνονται τα μαθήματα και να παίρνουν απουσία οι μαθητές; «Ισως», θα πείτε. Εσφαλμένη διατύπωση; Πιθανόν. Θεωρητικά θα μπορούσαμε να το δούμε από δύο πλευρές.
Από την άποψη του Wittgenstein, ότι η γλώσσα εκφράζει την πραγματικότητα όπως είναι, δηλαδή πράγματι απουσιάζουν τα μαθήματα από τα σχολεία, γι' αυτό τα εγκαταλείπουν οι μαθητές τους, είτε από τη μεταηθική άποψη της θεωρίας του λάθους, του J.L. Mackie, σύμφωνα με την οποία η καθημερινή μας σκέψη έχει αρκετά «μολυνθεί» από λανθασμένες φιλοσοφικές απόψεις. Οπως, λ.χ., η θέση ότι είναι απαραίτητη η αναγκαστική -με διατάξεις της πολιτείας- καθημερινή παρουσία των μαθητών στα σχολεία στην εποχή των υπολογιστών. Και θα μπορούσε να ρωτήσει κάποιος: Χωρίς να έχουμε καμία υποχρέωση να εξετάσουμε αν δημιουργούμε ένα ελκυστικό περιβάλλον γνώσης για τα παιδιά και χωρίς να θεωρούμε ότι έχουμε τέτοια υποχρέωση; Η δυνατότητα λοιπόν πραγματοποίησης αδικαιολογήτων απουσιών είναι για το μεν Γυμνάσιο 64, για το δε Λύκειο 50. Γιατί άραγε; Πρόκειται για την Υ.Α. Γ2/2209/18-03-1998, ΦΕΚ 314/τ.Β'/30.03.1998 του Γεράσιμου Αρσένη η οποία στην παράγραφο 6, υποπ. 1 έλεγε ότι «Για τον χαρακτηρισμό της φοίτησης των μαθητών όλων των Γυμνασίων στα οποία εφαρμόζονται αυξημένο εβδομαδιαίο πρόγραμμα διδασκαλίας ισχύουν τα αριθμητικά όρια που προβλέπονται για κάθε περίπτωση από το άρθρο 2 του Π.Δ. 485/83, ΦΕΚ 184/τ.Α'/2.12.83 προσαυξημένα κατά δεκατέσσερις (14) απουσίες».
Παραβλέποντας και εδώ την πάσχουσα σύνταξη, η απόφαση αυτή στηριζόταν φυσικά στον Ν. 2525/1997, αλλά και στην πράξη 19/1997 του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου. Τίποτα δεν άλλαξε, αλήθεια, από τότε στο πρόγραμμα του Γυμνασίου για να υπολογίζονται οι απουσίες με τον ίδιο τρόπο, προσαυξημένες κατά 14; Και εκεί που το 1986 όλα έβαιναν καλώς, με τη γραφειοκρατία σε πλήρη άνθηση, έρχεται ο Ν. 1599/ΦΕΚ 75 τ.Α'/11.6.1986, ο οποίος καθόριζε τότε νέο τύπο ταυτότητας, ενώ ταυτόχρονα επεδίωκε τη «βελτίωση σχέσεων κράτους-πολίτη και καταπολέμηση της γραφειοκρατίας», καταργώντας πλήθος γραφειοκρατικών διατάξεων, μαζί αυτές περί απουσιών. Διατηρεί όμως -άρθρο 10 παρ. 2- τη δυνατότητα εντός τεσσάρων μηνών, με δυνατότητα παράτασης δύο μηνών, να διατηρηθούν ορισμένες διατάξεις διότι, όπως αναφερόταν στο άρθρο 10 παρ. 3, «...διατάξεις που δεν τροποποιούνται ούτε διατηρούνται ρητώς, παύουν να ισχύουν». Στο μεσοδιάστημα λοιπόν αυτό κινδύνευσε η γραφειοκρατία των απουσιών. Αλλά η γραφειοκρατία πάντα νικά και μέσω υπουργών που δεν πίστευαν σ' αυτήν. Ετσι με την απόφαση ΣΤ. 5/71/ΦΕΚ 834 τ. Β'/3.12.1986, του Αντώνη Τρίτση, 6 μήνες μετά τη δημοσίευση του νόμου και σχεδόν στη λήξη της προθεσμίας, η γραφειοκρατία ανασυστάται. Η απόφαση είναι ένα κομψοτέχνημα γραφειοκρατίας. «Διατηρούνται σε ισχύ οι διατάξεις των άρθρων 21 και 25 του Π.Δ. 104/1979 (ΦΕΚ 23) όπως συμπληρώθηκαν και τροποποιήθηκαν αντίστοιχα από τα άρθρα 1 και 3 του Π.Δ. 485/1983 (ΦΕΚ 184)», αλλά και τόσες άλλες, ενώ τροποποιούνται «ελαφρώς» «οι διατάξεις της παρ. 5 του άρθ. 9 του Β.Δ. 490/1968 (ΦΕΚ 161) του υπουργού της χούντας Θεοφ. Παπακωνσταντίνου "για τους μη προσερχομένους στις παραγωγικές και απολυτήριες δοκιμασίες"». Και εδώ βέβαια κυριαρχεί το λάθος ή η αλήθεια (;) της γλώσσας. Το «προαγωγικές» έχει γίνει «παραγωγικές». Εάν θεωρήσουμε ότι το νόημα είναι το προϊόν αυτής καθ' εαυτήν της γλώσσας, η «παιδεία» πάντα θεωρούνταν μια «παραγωγή».
Σήμερα, λοιπόν, η κύρια νομοθεσία περί απουσιών αποτελείται από το Π.Δ. 104/ΦΕΚ 23 τ.Α'/7.2.1979 του Ιωάννη Βαρβιτσιώτη, το Π.Δ. 294/ΦΕΚ 81 τ.Α'/12.4.1980 του ιδίου, το Π.Δ. 485/ΦΕΚ 184 τ.Α'/21.12.1983 του Απόστολου Κακλαμάνη, το Π.Δ. 188/ΦΕΚ 75 τ.Α'/26.4.1985 του Πέτρου Μώραλη και φυσικά τις αποφάσεις του Αντώνη Τρίτση και του Γεράσιμου Αρσένη, όπως έχουν αναφερθεί. Για το Λύκειο, μετά την αναφορά στα προαναφερθέντα Π.Δ. ισχύουν και 3 Π.Δ. του Πέτρου Δ. Ευθυμίου: Π.Δ. 86/ΦΕΚ 73 τ.Α'/12.4.2001, Π.Δ. 26/ΦΕΚ 21 τ.Α'/12.2.2002, Π.Δ. 80/ΦΕΚ 77 τ.Α'/2.4.2003 και δύο Π.Δ. της Μαριέττας Γιαννάκου, τα Π.Δ. 128/ΦΕΚ 96 τ.Α'/12.5.2004, Π.Δ. 64/ΦΕΚ 99 τ.Α'/26.5.2005. Οπως διαπιστώνεται, η νομοθεσία περί απουσιών «σέρνεται» από το 1943 (!) αφού π.χ. οι διατάξεις των «κατ' ιδίαν διδαχθέντων μαθητών», δηλαδή των μαθητών που μπορούν να δώσουν εξετάσεις διαβάζοντας στο σπίτι τους εξαιτίας κάποιου λόγου, ξεκινούν από τον Ν. 877/ΦΕΚ 369 τ.Α'/30.8.1943, του πρωθυπουργού της κατοχικής κυβέρνησης Ιωάννου Δ. Ράλλη, περνούν στο Ν.Δ. 2702/ΦΕΚ 320 τ. Α'/11.11.1953 του πρωθυπουργού Αλέξανδρου Παπάγου, το οποίο υπογράφεται μάλιστα από τον βασιλέα Παύλο και τον ίδιο εν τη Β. Ελληνική Πρεσβεία Ουασιγκτώνος, την 31η Οκτωβρίου 1953, συνεχίζονται με το Β.Δ./ΦΕΚ 173 τ.Α'/8.7.1955, του υπουργού Α. Γεροκωστόπουλου και του βασιλέως Παύλου, συναντώνται με τη χούντα και το Ν.Δ. 1197/ΦΕΚ 109 τ.Α'/5.7.1972 του αντιβασιλέα Γεωργίου Παπαδοπούλου και φτάνουν ώς τις μέρες μας. Το όλο νομοθετικό πλαίσιο ορίζει, επίσης, και άλλες περιπτώσεις δικαιολογημένης απουσίας, όπως απουσίες για λόγους μετεγγραφής, απουσίες για μαθητές άλλων δογμάτων κ.λπ. (Π.Δ. 104/1979, άρθρο 21). Ωστόσο, στο «εθιμικό δίκαιο» ορισμένων σχολείων και λόγω μιας κάποιας «διασταλτικής ερμηνείας» εκ μέρους της διοίκησής τους, αυτές οι απουσίες αλλά και απουσίες που γίνονται με προφορική συνήθως απόφαση του Διευθυντή του σχολείου ή και του Συλλόγου διδασκόντων χαρακτηρίζονται «ακαταχώρητες». Είναι δηλαδή απουσίες που γίνονται μεν, δεν καταγράφονται δε, χωρίς να προσδιορίζεται και ο αριθμός τους.
Οι μαθητές, τουλάχιστον ορισμένοι, τελικά πραγματοποιούν «ακαταχωρήτως», περισσότερες απουσίες από αυτές που γνωρίζει το υπουργείο. Επιπλέον, υπάρχουν και ορισμένα bonus. Bonus αρρώστιας του καλού μαθητή. Οταν συγκεντρώνεις 15 και έχεις διαγωγή κοσμιωτάτη, μπορείς να αρρωστήσεις περισσότερο, ίσον με 50 απουσίες, ενώ ο «κακός» μαθητής δεν μπορεί. Υπάρχουν βέβαια και bonus απουσιών αθλητών. Θα μπορούσε κάποιος να συνεχίσει με τις διατάξεις της Τεχνικής Εκπαίδευσης, των Νυχτερινων Σχολείων, των Αθλητικών, των Μουσικών κ.λπ., αλλά δεν είναι απαραίτητο. Το καθεστώς των ιατρικών βεβαιώσεων που χορηγούνται για μη πραγματικούς ιατρικούς λόγους μπορεί να είναι ντροπή, αλλά ο μαθητής παραβιάζει τη συγκεκριμένη διοικητική πρακτική και όχι μια αφηρημένη κατάσταση δικαίου. Και ως κοινωνία θα πρέπει να αναρωτηθούμε αν αυτή η διοικητική πρακτική έχει ποιότητα συμβατή με την εποχή μας και τα προβλήματα του νέου ανθρώπου, χωρίς να μετατρέπουμε τα ζητήματα διοίκησης σε ηθικά διλήμματα.

της Κατερίνας Καρακασίδου
Βιβλίο παραλίας δεν το λες... Επτακόσιες σελίδες και μια ιστορία που μπορεί να σε κρατήσει ώρες μακριά απο τα κύματα ή να σε κάνει να χάσεις το μαγευτικό ηλιοβασίλεμα στον ορίζοντα. Ωστόσο μέσα σε μισό μόνο καλοκαίρι το έχω δανείσει ήδη σε τέσσερις φίλες! Κι αυτές το επέστρεφαν πάντα ενθουσιασμένες έχοντας προσθέσει στις σελίδες του μπόλικη άμμο, κομμάτια απο στάχτυ κι αγωνία, σταγόνες δακρύων και φραπέ...

Δεν συνηθίζω να δανείζω τα βιβλία μου. Είναι ένα «βίτσιο» που απέκτησα απο πολύ μικρή. Τα θέλω εκεί στη βιβλιοθήκη μου να κλείνουν μέσα τους τις ώρες που ξόδεψα να τα φυλλομετρώ. Ωστόσο θεώρησα ιεροσυλία να κρατήσω μόνο για μένα αυτήν την ιστορία! Αυτήν την αληθινή ιστορία! Ειδικά σε καιρούς που στην πρώτη αναποδιά λυγίζουμε και ξεκινάμε τη μεμψιμοιρία. Η Αθηνά όχι! Τα είχε όλα, η ζωή της τα πήρε αλλά αυτή συνέχισε. Πάλεψε, σπούδασε, δούλεψε, ταξίδεψε... Κυνήγησε τη ζωή στην άκρη του κόσμου. Απο την Κεφαλλονιά στη Βενετία, στην Αγία Πετρούπολη, στο Κάιρο...Τι κι αν ήταν τέλη του 19ου αιώνα και ο ρόλος της γυναίκας ήταν συγκεκριμένος και περιοριστικός;

Ύμνος στην ανθρώπινη και κυρίως στη γυναικεία θέληση. “Ευαγγέλιο” για κάθε νέα κοπέλα...Μια σπουδαία γυναίκα, μια συγκλονιστική, αληθινή ιστορία δια χειρός Κώστα Καρακάση.

πηγή: www.protagon.gr

Ενίοτε ιδιαιτέρως όταν ο ουρανός βρέχει Περσίδων προσπαθώ να αποκλείσω το γεγονός ότι η γη τρέχει με ταχύτητα 1800 χιλιομέτρων την ώρα. Είναι πασιφανές ότι το ακίνητο είναι ένα όριο, που δεν μπορούμε καν να αγγίσουμε. Στα κύτταρα επίσης οι ταχύτητες των ηλεκτρονίων είναι μεγάλες όπως και σε αυτό που ονομάζουμε ύλη γύρω μας και που στην πραγματικότητα δεν υπάρχει. Όπως δεν υπάρχει ο κενός χώρος, ούτε ο ακίνητος τόπος και χρόνος. Ο κοσμικός χορός αυτός θα έπρεπε να συνεπάρει και τους κρατούντες και τους κρατούμενους ότι δεν είναι δυνατόν να θεωρούν ότι προασπίζουν τα συμφέροντά τους ως κινούμενο όλο μπορεί κάποιος να δει και όχι σαν φούσκες μεμονωμένες, που κάνουν τα παιδιά με διάρκεια ζωής λίγων δευτερολέπτων.

Όταν το συνειδητοποίησα αυτό αισθάνθηκα μειονεξία στην αρχή, απορία μετά και ύστερα ήρθε η ζέστη και δεν αισθανόμουν τίποτα παρεξ του ιδρώτος. Βέβαια είμαι σίγουρος ότι παρόμοιες σκέψεις αποδίδονται σε αυτούς που ακόμα δεν έχουν εισέλθει στα ιδρύματα περίθαλψης και είναι μία απόδειξη ότι το σύστημα δεν παρέχει ασφάλεια για κανένα. Τι θα συνέβαινε αίφνης αν πατούσε φρένο με τέτοια ταχύτητα η γη; Που θα σταματούσαμε; Και θα είχε προφθάσει ο Παπανδρέου να κάνει την σύγκλιση του χρέους και να βγούμε στις δημόσιες αγορές του διαστήματος με υψηλό ανάστημα; Θα μπορούμε πλέον να έχουμε επενδύσεις από ξένα γαλαξιακά συστήματα καθώς οι ιθαγενείς πρώτον μας γνωρίζουνε και δεύτερον μάλλον μετά αυτό το φρενάρισμα δεν θα έχουν διάθεση να επενδύσουν;

Το "μπαμπά μην τρέχεις" έχει νόημα με τέτοιες ταχύτητες;

Μετά προσπαθώ να καταλάβω γιατί ο Παπαδιαμάντης στο μέσον της έκρηξης αυτού του κοσμικού φωτός που άλλοτε είναι κύμα άλλοτε σωμάτιο τοποθετεί τον γερό - Φραγκούλα καπνίζων την παλιά του πίπα. Και αυτός ο ρεμβασμός έχει τελικά διπλή φύση ως απώλεια και ως σωτηρία κι αν ναι μπορούν να συνυπάρξουν ταυτόχρονα;

"ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ : Ο Αμέλιος μου είπε Πλωτίνε, ότι για να φιλοσοφήσω πρέπει πρώτα να γνωρίσω τις παγκόσμιες αρχές. Γι' αυτό σε ερωτώ. Τι βρίσκεται πίσω απ' όλες τις μορφές της ζωής; Τι είναι η φύση; Πώς μπορεί να περιγραφεί;

ΠΛΩΤΙΝΟΣ : Πάνω απ' όλα πρέπει να βρίσκεται κάτι που να είναι απλό. Γιατί αν δεν είναι απλό και δεν είναι το ΕΝ, τότε δεν θα είναι η αιτία. Η αιτία των πάντων πρέπει να είναι μία και μοναδική.

ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ : Μα το δημιουργημένο σύμπαν είναι πολλαπλασιαζόμενο και σύνθετο. Θέλεις να πεις ότι το σύνθετο προέρχεται από το απλό;

ΠΛΩΤΙΝΟΣ : Δεν είναι δυνατό για τα πολλά να υπάρχουν εκτός κι αν υπάρχει το ΕΝ, απ' το οποίο αποτελούνται και το οποίο υπάρχει πριν απ' όλα τα άλλα. Το ΕΝ είναι η αιτία όλων.

ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ : Πώς μπορεί δάσκαλε το ΕΝ να περιγραφεί; Έχω την εντύπωση ότι το ΕΝ υπερβαίνει τη δυνατότητα της ανθρώπινης αντίληψης, και ότι η ανθρώπινη έκφραση θα μπορούσε μόνο το αλλοιώσει.

ΠΛΩΤΙΝΟΣ : Πώς αλήθεια μπορούμε να μιλήσουμε γι' αυτό; Μπορούμε να πούμε κάτι γι' αυτό, αλλά δεν μπορούμε να το περιγράψουμε. Ούτε έχουμε κάποια γνώση ή διανοητική αντίληψή του. Μπορούμε να πούμε τι δεν είναι και όχι τι είναι. Αυτό όμως δεν μας εμποδίζει να το γνωρίσουμε.

ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ : Μπορούμε να πούμε ότι το ΕΝ είναι η ύπαρξη;

ΠΛΩΤΙΝΟΣ : Το ΈΝΑ δεν είναι η ύπαρξη, αλλά η ύπαρξη είναι η εκπόρευσή του, η πρώτη γέννηση. Για το λόγο αυτό δεν υπάρχει όνομα για το ΕΝ, είναι ανέκφραστο..

ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ : Κατάλαβα. Είναι περισσότερο μη ύπαρξη παρά ύπαρξη. Δεν έχει όμως σχέση με την εκδηλωμένη πεπερασμένη ύπαρξη;

ΠΛΩΤΙΝΟΣ : Το ΕΝ είναι τα πάντα, και ταυτόχρονα τίποτα. Το ΕΝ είναι τα πάντα, για το λόγο ότι όλα ενυπάρχουν μέσα του. Στους κόλπους του υπάρχουν, και ΘΑ υπάρξουν τα πάντα.

ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ : Κατάλαβα. Το ΕΝ αντιπροσωπεύει τη δυνατότητα. Ποια όμως η σχέση του Ενός με την ζωή;

ΠΛΩΤΙΝΟΣ : Υπάρχει πριν από την ζωή και είναι η αιτία της, εφόσον η ενέργεια της ζωής δεν προηγείται αλλά αντίθετα απορρέει από την ανέκφραστη πηγή του ΕΝΟΣ.

ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ : Πρέπει να υποθέσουμε λοιπόν ότι το ΕΝ που υπάρχει πριν απ' όλα, δεν είναι το εκδηλωμένο σύμπαν. Που βρίσκεται λοιπόν το ΕΝ;

ΠΛΩΤΙΝΟΣ : Το ΕΝ υπάρχει παντού. Δεν υπάρχει μέρος όπου δεν είναι, γι' αυτό και γεμίζει τα πάντα. Μέσω αυτού υπάρχουν τα πάντα. Το ΕΝ γεμίζει τα πάντα, παράγει τα πάντα, χωρίς να είναι αυτό που παράγει.

ΠΟΡΦΥΡΙΟΣ : Μα Πλωτίνε ξέρεις καλά ότι το εκδηλωμένο σύμπαν χαρακτηρίζεται από την κίνηση. Είναι το ΕΝ η κίνηση; Ή είναι η δυνατότητα της κίνησης μία συνθήκη στάσης; Ποια η σχέση του ΕΝΟΣ με την κίνηση και τη στάση;

ΠΛΩΤΙΝΟΣ : Το ΕΝ υπερέχει και της κίνησης και της στάσης. Είναι η δυνατότητα και της κίνησης και της στάσης, υπερέχει και των δύο."

[...] Άφησεν εις την άκρην το τσιμπούκι, το οποίον είχε σβήσει ήδη ανεπαισθήτως, εν μέσω της αλλοφροσύνης και των ρεμβασμών του καπνιστού, και ακουσίως ήρχισε να υποψάλλη.

Έλεγε τον Μέγαν Παρακλητικόν κανόνα τον εις την Παναγίαν, όπου διεκτραγωδούνται τα παθήματα και τα βάσανα μιάς ψυχής, και την σειράν όλην των κατανυκτικών ύμνων, όπου εις βασιλεύς Έλλην, διωγμένος, πολεμημένος, στενοχωρημένος, από Λατίνους και Άραβας και τους ιδικούς του, διεκτραγωδεί προς την Παναγίαν τους ιδίους πόνους του, και τους διωγμούς όσους υπέφερεν από τα στίφη των βαρβάρων, τα οποία ονομάζει νέφη.

Είτα, κατά μικρόν, αφού είπεν όσα τροπάρια ενθυμείτο από στήθους, ύψωσεν ακουσίως την φωνήν, και ήρχισε να μέλπη το αθάνατον εκείνο:

“Απόστολοι εκ περάτων, συναθροισθέντες ενθάδε,

Γεθσημανή τω χωρίω, κηδεύσατέ μου το σώμα.

Και συ, Υιέ και Θεέ μου, παράλαβέ μου το πνεύμα”.

[...] Και είτα προσέτι, παρεκάλει δια του άσματος την Παναγίαν, να είναι μεσίτρια προς τον Θεόν, “μη μου ελέγξη τας πράξεις, ενώπιον των Αγγέλων [...]“. Ω, αυτό είχε την δύναμιν και το προνόμιον να κάμνη πολλά ζεύγη οφθαλμών να κλαίωσι, τον παλαιόν καιρόν, όταν οι άνθρωποι έκλαιον ακόμη εκούσια δάκρυα εκ συναισθήσεως [...]

«Ένα από τα θέματα που με απασχολούν στα βιβλία μου είναι ο τρόπος με τον οποίο οι παλιοί ‘‘ξεβάφουν’’ στους νεότερους. Όταν ξεκινάμε την ενήλικη ζωή μας, κουβαλάμε και το ‘‘χρώμα’’ των προηγούμενων γενιών. Θέλω να δω τη ρυτίδα του ήρωα. Το παρελθόν του.

Άλλοτε έρχεται μια εικόνα, σαν να ανοίγεις ένα βιβλίο και σου έρχεται ξαφνικά η κεντρική του σελίδα. Άλλοτε έρχεται ο ήρωας, και ξαφνικά υπάρχει στη ζωή μου. Στο τελευταίο μου βιβλίο βρισκόμασταν σε διακοπές στη Θάσο και καθόμασταν κοιτάζοντας τα κύματα. Ξαφνικά η κεντρική ηρωίδα, η Σουλτάνα, εμφανίστηκε σαν να την έφερνε το κύμα. Ήταν σαν μια οπτασία, αλλά πολύ έντονη, ένα πρόσωπο που έβλεπα, με όλα του τα χαρακτηριστικά, σαν να ήταν μέλος της παρέας. Από εκεί και πέρα άρχισε να χτίζεται η υπόθεση. Σαν ένα παζλ από επιμέρους στοιχεία.

Στο προηγούμενο βιβλίο σας, «Από δρυ παλιά και από πέτρα», τι είχε συμβεί;

Εκεί είχε έλθει μια εικόνα από το βιβλίο, η κεντρική ιδέα. Μετά άρχισαν να μπαίνουν σκέψεις σκόρπιες που με απασχολούσαν επί χρόνια. Όπως η ιδέα της «Οδύσσειας», που ήλθε στο μυαλό μου όταν είχα πάει την κόρη μου να δει την Καβάλα. Είχα να πάω 25-30 χρόνια, από τότε που είχα φύγει δηλαδή. Τότε αισθάνθηκα πως είμαι τυχερή που εγώ έχω κάπου να επιστρέψω. Αντίθετα, υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που δεν έχουν πού να πάνε. Σκεφτόμουν τι θα γινόταν αν ο Οδυσσέας δεν εύρισκε την Ιθάκη!... Αν ήταν από εκείνους τους Έλληνες που δεν έχουν πια πατρίδα.

Σας τρομάζει η πιθανότητα να μην έχει κάποιος πατρίδα;

Αυτό το θέμα με έχει απασχολήσει από τότε που γεννήθηκα. Γιατί είμαι μισή Ελληνίδα, μισή Βρετανίδα. Στην Ελλάδα θεωρούμαι Αγγλίδα, στην Αγγλία θεωρούμαι Ελληνίδα! Δηλαδή, δεν ανήκω πουθενά εκατό τοις εκατό.

Πώς δημιουργήθηκε το ενδιαφέρον για τις χαμένες πατρίδες του ελληνισμού που κυριαρχεί και στα δύο βιβλία σας;

Το πρώτο βιβλίο ήταν ο δικός μου τρόπος να αποχαιρετίσω τον 20^ό αιώνα. Ο αιώνας που είχε χαμένες πατρίδες –που δεν είναι μόνο η Μικρά Ασία, η Ιωνία, είναι και ο Πόντος και η Κύπρος–, που είχε Κατοχή, είχε Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, είχε την προσφυγική Ελλάδα. Με το τωρινό μου βιβλίο λέω «ευχαριστώ» σε μια πόλη, την Καβάλα, και σε μια εποχή της στην οποία βρίσκονται τα παιδικά μου χρόνια. Μιλάμε για τη δεκαετία του ’60 και του ’70, που ήταν σημαντική για όλη τη Βόρεια Ελλάδα. Τότε είχε ακόμη προσφυγικό πληθυσμό που ενσωματωνόταν. Μπορούσα να δω τη διαφορετική κουλτούρα. Έβλεπα Μικρασιάτες, έβλεπα Πόντιους, και καταλάβαινα πώς μπορεί να υπάρξει ένα σύνολο από πολλά μέρη, γιατί κι εγώ έτσι ήμουνα.

Με ποιον τρόπο σάς έχει επηρεάσει η διπλή σας καταγωγή;

Θεωρώ τον εαυτό μου Ελληνίδα κι έχω πει ότι είμαι μια Ελληνίδα συγγραφέας με ξενικό όνομα. Πιστεύω ότι, αν για σήμερα είμαι μια εξαίρεση, στην επόμενη γενιά συγγραφέων θα υπάρχουν σίγουρα και άλλα ξένα ονόματα. Γιατί από τόσα παιδιά μεταναστών στην Ελλάδα σίγουρα θα δημιουργηθούν και νέοι συγγραφείς.

Πότε πρωτοπήγατε στην Αγγλία;

Ο πατέρας μου δεν είχε συγγενείς εκεί και πηγαίναμε κάποια ταξίδια σαν τουρίστες. Όταν τελείωσα το πανεπιστήμιο, πήγα στην Αγγλία για να κάνω μεταπτυχιακά. Ήθελα να διερευνήσω σε ποιον βαθμό είμαι και Αγγλίδα. Σας πληροφορώ ότι δεν μου άρεσε τίποτα! Όταν ήρθα πίσω, ήμουν πολύ πιο συνειδητοποιημένη Ελληνίδα από όσο ήμουν όταν έφυγα. Μου έλειπαν οι Έλληνες φίλοι και η ελληνική οικογένεια όπως την γνώρισα. Δεν ήταν τόσο ο ήλιος, αλλά οι άνθρωποι.

Σε επίπεδο κουλτούρας, ποια σας έχει επηρεάσει περισσότερο; Ο Όμηρος ή ο Σαίξπηρ;

Ήταν και ο Όμηρος και ο Σαίξπηρ, και η γερμανική και η γαλλική λογοτεχνία! Μεγάλωσα σε ένα σπίτι που διάβαζαν πάρα πολύ, υπήρχαν πάρα πολλά βιβλία, και αυτό με είχε τρομάξει στην εφηβεία. Έβλεπα όλα αυτά τα βιβλία, με τα ράφια να φτάνουν μέχρι το ταβάνι. Η μητέρα μου χρησιμοποιούσε τον όρο «οι κλασικοί» και τόνιζε ότι είναι αδύνατον να μην ξέρεις κάποιον από αυτούς! Όλη αυτή η παγκόσμια λογοτεχνία μού φαινόταν απρόσιτη. Εκείνο που δεν είχα κατανοήσει τότε ήταν ότι το ζήτημα δεν ήταν να τα μάθω όλα αυτά, αλλά να τα απολαύσω.

Ποια είναι η δική σας ματιά στο φαινόμενο της παγκοσμιοποίησης που χαρακτηρίζει την εποχή μας;

Η παγκοσμιοποίηση στην τέχνη είναι ελευθερία. Είναι ένα ποτάμι που έχει τη δική του ροή. Νομίζω ότι όλα έχουν την καλή και την κακή τους πλευρά. Η παγκοσμιοποίηση δεν είναι ούτε μάστιγα, αλλά ούτε και το μεγάλο όφελος. Προερχόμενη από μια «πανευρωπαϊκή» οικογένεια, έκανα αγώνα να βρω τον εαυτό μου ως ενήλικας. Ο άνθρωπος έχει απόλυτη ανάγκη από μια πατρίδα, γιατί έτσι έχει μια σημαδούρα. Αλλιώς πηγαίνει κι έρχεται και τον παρασύρει το κύμα.

Τη νύχτα που γύρισε ο χρόνος
Νοέλ Μπάξερ
Ψυχογιός 2010

* http://noellebaxer.psichogios.gr

Στην κλήρωση συμμετείχαν όλοι οι αναγνώστες που εγγράφηκαν στο FAN CLUB/ΛΕΣΧΗ ΑΝΑΓΝΩΣΤΩΝ το χρονικό διάστημα από 01/01/2010 μέχρι και 30/06/2010, όσοι έστειλαν συμπληρωμένα ερωτηματολόγια των βιβλίων μας ή κατέθεσαν την κριτική τους στο site μας, όσοι χρησιμοποίησαν τις υπηρεσίες που παρέχονται από το site μας (Ηλεκτρονική εγγραφή, Εγγραφή στο newsletter, Αγορές, Πρόταση βιβλίου, Μάντης, Εκδοτικές προτάσεις, Γνώμη για site, Γνώμη για newsletter, Σύμβουλος δώρων, Forum, Social Networks) και όσοι έστειλαν τα στοιχεία τους ή ανανέωσαν την εγγραφή τους μέσω sms το ίδιο χρονικό διάστημα.

Οι νικητές έχουν ειδοποιηθεί και γραπτώς.

Οι διαμένοντες στην Αθήνα μπορούν να παραλάβουν άμεσα το μυθιστόρημα της επιλογής τους από το κεντρικό μας κατάστημα στην οδό Μαυρομιχάλη 1 (ΑΘΗΝΑ: κοντά στην πλατεία Ομονοίας, κάθετη στην Ακαδημίας και σχεδόν απέναντι από τη Λυρική Σκηνή – Ώρες λειτουργίας: Δευτέρα-Παρασκευή 8.00π.μ.-4.00μ.μ. και Σάββατο 8.00π.μ.-1.00μ.μ.).

Οι διαμένοντες εκτός Αθηνών παρακαλούνται να επικοινωνήσουν με την κύρια Γεωργακοπούλου Σταυρούλα, μέσω e-mail στο stagemarketing@psichogios.gr ή τηλεφωνικά στο 2102804846 για να συνεννοηθούν για την παραλαβή του δώρου τους.

Η επόμενη κλήρωση για 100 μυθιστορήματα των Εκδόσεών μας θα πραγματοποιηθεί τον Ιανουάριο του 2011 και θα αφορά τα άτομα που έκαναν οποιαδήποτε από τις περιγραφόμενες δραστηριότητες το χρονικό διάστημα 01/07/2010 έως 31/12/2010.

Έγραφε ο conte Gamba που συνόδευσε τον Byron στο τελευταίο ταξίδι στην Ελλάδα για το πόσο απογοητεύτηκε ο ίδιος όταν μετά από αγώνες για να βρει χρήματα να στηρίξει την κυβέρνηση κατάλαβε ότι πολλοί καπεταναίοι των αγωνιστών έφτιαχνα καταλόγους με ψεύτικα ονόματα για να παίρνουν τα χρήματα από το γκουβέρνο και το περίσσευμα να το βάζουν στην τσέπη τους. Δεν δημιουργήθηκε τώρα η κατάσταση στη χώρα μας. Εμείς προκρίναμε πάντα τους μέτριους γιατί ελπίζαμε ότι με την μετριότητά τους κάτι θα μπορέσουμε να αποσπάσουμε και μεις χωρίς να κουραστούμε. Αναρωτιέμαι γιατί αυτή την ύστατη στιγμή δεν κλήθηκαν επιφανείς Έλληνες που στελεχώνουν Διεθνείς Οργανισμούς, επιχειρηματίες, επιστήμονες να δημιουργήσουν μια Επιτροπή ώστε πραγματικά να βρει σωτηρία ο τόπος; Η απάντηση είναι η ίδια. Γιατί θέλουμε οι ίδιοι οι μικροί να βρίσκονται εκεί προασπιζόμενοι θέσεις και εξουσίες.

Πρόκειται για ένα δυνατό ιστορικό μυθιστόρημα που καταγράφει με συναρπαστικό τρόπο τα γεγονότα της εποχής του μεγάλου ρώσου συγγραφέα και δίνει ιδιαίτερη έμφαση στους χαρακτήρες. Tα μέλη της οικογένειας Τολστόι σπαράσσονται από τις μεταξύ τους συγκρούσεις, ζουν στη σκιά του διάσημου συγγραφέα και διεκδικούν το δικό τους μερίδιο στη ζωή. Ιδιαίτερο βάρος δίνεται στη δύσκολη σχέση του Τολστόι με τη σύζυγό του Σοφία, καθώς και στην άκρως ανταγωνιστική σχέση εκείνης με τους μαθητές του και τις κόρες τους.

Ο Γκορ Βιντάλ έγραψε για το βιβλίο: «Ένα από τα καλύτερα ιστορικά μυθιστορήματα που γράφτηκαν τα τελευταία είκοσι χρόνια».

Το μυθιστόρημα του Τζέι Παρίνι μεταφέρθηκε με επιτυχία στον κινηματογράφο από τον σκηνοθέτη Μάικλ Χόφμαν με τον Κρίστοφερ Πλάμερ στο ρόλο του Τολστόι, την Έλεν Μίρεν στο ρόλο της Σοφίας και τον Τζέιμς ΜακΑβόι στο ρόλο του γραμματέα του Τολστόι Μπουλγκάκοφ.

Η ταινία έχει σημειώσει μεγάλη καλλιτεχνική επιτυχία καθώς έχει ήδη βραβευτεί σε κινηματογραφικά φεστιβάλ στην Ιταλία, στη Γερμανία, στην Αγγλία και στις ΗΠΑ.

Οι δύο πρωταγωνιστές ήταν υποψήφιοι για τις Χρυσές Σφαίρες 2010 καθώς και για τα βραβεία Όσκαρ 2010.

"Ο τελευταίος σταθμός" θα βγαίνει στις κινηματογραφικές αίθουσες την Πέμπτη 29 Ιουλίου 2010.

Χωριό Πύργος (Κοινότητα Πανόρμου): Δέκα συγγραφείς και ποιητές διαβάζουν και μιλούν για το έργο τους και για τη λογοτεχνία της πατρίδας τους. Συμμετέχουν: Ομέρο Αρίτζις (Μεξικό), Ματθίλδη Γουόλτερ Κλαρκ (Δανία), Άνταμ Ζαγκαγιέφσκι (Πολωνία), Φράνκο Λόι (Ιταλία), Μαίρη Ο’ Μάλεϊ (Ιρλανδία), Μάριος Μιχαηλίδης (Κύπρος), Βέρα Πάβλοβα (Ρωσία), Έλλη Παιονίδου (Κύπρος), Τόμαζ Σαλαμούν (Σλοβενία), Γιώργος Σκαμπαρδώνης (Ελλάδα). Μουσική και χορός από τοπικά συγκροτήματα.