- Πρώτον: Από την αύξηση των ρυθμών ανάπτυξης. Στόχος μας είναι να πετύχουμε ρυθμούς ανάπτυξης πάνω από το 5% του ΑΕΠ.
Κι όμως, ο ρυθμός οικονομικής ανάπτυξης ήταν 5,6% το 2003 και η Ελλάδα κατείχε την 4η θέση στην Ε.Ε.-27. Σήμερα, ενώ η επίσημη κυβερνητική πρόβλεψη αναφέρεται σε ρυθμό αύξησης του ΑΕΠ 1,1%, στην έκθεση του Διοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος κ.Προβόπουλου περιλαμβάνεται η εκτίμηση ότι ο ρυθμός ανάπτυξης θα υποχωρήσει έως το 0,5% και ότι η ανεργία το 2009 θα αυξηθεί ενδεχομένως και πάνω από το 8%. Η πρόβλεψή του για το ρυθμό ανάπτυξης είναι υψηλότερη από εκείνη της Κομισιόν, που προέβλεπε ρυθμό ανάπτυξης 0,2%, αλλά αποτελεί σημαντική επιβράδυνση σε σχέση με το 3,1% το 2008.
- Δεύτερον: Από την πλήρη, την έγκαιρη, την ορθολογική και διαφανή αξιοποίηση των κοινοτικών πόρων. Δεν χρειάζεται να υπενθυμίσω, ούτε ότι χάθηκαν τεράστιοι κοινοτικοί πόροι επειδή δεν ζητήθηκαν από κανένα, ούτε ότι η Χώρα μας δέχθηκε μεγάλα κοινοτικά πρόστιμα για αδιαφανείς διαδικασίες, ούτε τους εξαιρετικά χαμηλούς ρυθμούς απορροφητικότητας.
Κι, όμως, σημαντικά οδικά έργα, ύδρευσης, βιολογικών καθαρισμών, διαχείρισης απορριμμάτων, αλλά και πυροπροστασίας που χρηματοδοτεί το κοινοτικό Ταμείο Συνοχής κινδυνεύουν να μη γίνουν ποτέ. Η συνολική απορρόφηση των κοινοτικών κονδυλίων φτάνει στο 59,5 % του συνόλου των δεσμεύσεων (2,6 δισ. ευρώ), όπως προκύπτει από απάντηση της αρμόδιας επιτρόπου για θέματα Περιφερειακής Πολιτικής Danuta Hubner σε σχετική ερώτηση του ευρωβουλευτή του ΠΑΣΟΚ Σταύρου Αρναουτάκη. Πολύ μεγάλη είναι η καθυστέρηση των έργων Περιβάλλοντος (μόλις 47,2%), ενώ στα έργα του τομέα μεταφορών, η απορροφητικότητα ανέρχεται στο 68,9%. Το μέλλον δεν αναμένεται ιδιαίτερα... ρόδινο: ο φετινός προϋπολογισμός προβλέπει κονδύλι για το Ταμείο Συνοχής μόνο 492 εκατ. ευρώ. Τα έργα του πρέπει να ολοκληρώνονται το πολύ 2 χρόνια μετά την υπογραφή της σύμβασης. Ωστόσο, στην πράξη «επιβιώνουν» μέσα στον χρόνο με συνεχείς παρατάσεις. Ομως, για όποιο έργο μείνει στη μέση, θα πρέπει να επιστραφεί στην Ε.Ε. το σύνολο των κονδυλίων που δόθηκαν, ενώ τα λεφτά θα πάνε σε άλλο κράτος. Όσο για τα κοινοτικά πρόστιμα, εκατοντάδες εκατομμύρια ευρώ χάνονται κάθε χρόνο σε πρόστιμα, ενώ δεν αξιοποιούνται τα κοινοτικά ταμεία για να εισρεύσουν κεφάλαια που έχει ανάγκη η οικονομία.Για ποιο λόγο; Μα, γιατί η κυβέρνηση δεν θέλει ή δεν μπορεί να οργανώσει στοιχειωδώς το δημόσιο τομέα. Δεν προχωρεί παρά τις επανειλημμένες διακηρύξεις σε μεταρρύθμιση του Δημοσίου. Κατά τα λοιπά μας βομβαρδίζει με παχιά λόγια. Μόνο που τώρα έπαψε-ευτυχώς-να πείθει
- Τρίτον: Από τη μείωση του δημόσιου χρέους και, κατ επέκταση, τη μείωση των τόκων εξυπηρέτησης του δημόσιου χρέους.
Ο αείμνηστος Ανδρέας Παπανδρέου είχε πει εύστοχα ότι «ή η χώρα θα φάει το χρέος ή το χρέος τη χώρα». Κι, όμως, το δημόσιο χρέος προβλέπεται να αναρριχηθεί στα 260,7 δις ευρώ, το 2009. Ποσό αστρονομικό που αντιπροσωπεύει το 93,8% του ΑΕΠ και υποχρεώνει την Ελληνική Οικονομία σε διαρκή αφαίμαξη, αφού οι τόκοι και τα χρεολύσια θα επιβαρύνουν τη χώρα με 41,1 δις ευρώ.Με την αναιτιολόγητη σύναψη νέων δανείων στη πρώτη τριετία διακυβέρνησης, η ΝΔ διόγκωσε το Δημόσιο χρέος κατά 68 δις ευρώ. Μόνο το 2008 δανείστηκε 20 δις ευρώ, παραπάνω. Σύμφωνα με τον Προϋπολογισμό του 2009 το ύψος του Δημόσιου χρέους θα ξεπεράσει τα 260,7 δις ευρώ! Εύλογα θα ερωτήσει ο πολίτης. Γιατί; Την τελευταία 20ετία το Δημόσιο χρέος αυξήθηκε κατά 191 δις ευρώ. Απ’ αυτά, ιδού η αποκάλυψη, τα 111,3 δις ευρώ ή το 45,8% του ποσού με το οποίο αυξήθηκε το χρέος στην 20ετία οφείλονται στις περιόδους διακυβέρνησης της Χώρας από τη ΝΔ. Ιδιαίτερα η περίοδος 1989-1993 δεν έχει προηγούμενο στην οικονομία της χώρας. Μόλις σε μια τριετία η διακυβέρνηση Μητσοτάκη, που επίμονα αποσιωπείται στις προσφιλείς αναδρομές της ΝΔ, ύψωσε το Δημόσιο χρέος κατά 35 ποσοστιαίες μονάδες του ΑΕΠ. Παρέλαβε ο επίτιμος, το ύψος του χρέους το 1989 στο 65,7% του ΑΕΠ και το παρέδωσε το 1993 στο 100,5% του ΑΕΠ! Αντίθετα, στη δεκαετία 1994-2004 μειώθηκε στο μισό από το ύψος ρεκόρ της διακυβέρνησης Μητσοτάκη, παρά τις αυξημένες Δημόσιες επενδύσεις που απορρόφησαν τα μεγάλα Ολυμπιακά έργα. Στην Ολυμπιακή τετραετία 2001-2004 το Δημόσιο χρέος αυξήθηκε κατά 43 δις ευρώ, δικαιολογημένα, για την αποπεράτωση των έργων. Όμως το γεγονός της αύξησης του Δημοσίου χρέους κατά 45,6 δις ευρώ, στη μετά Ολυμπιακή τετραετία (2005-2008) γεννά απορίες. Γιατί παρά την κατακόρυφη μείωση των Δημοσίων επενδύσεων, την αλματώδη αύξηση της φορολογίας και τις αποκρατικοποιήσεις το Δημόσιο χρέος απογειώθηκε 4 χρόνια μετά.. Οφείλει λοιπόν η ΝΔ να απαντήσει για τη σπατάλη των 5 τελευταίων ετών. Με τις ισχνές επενδύσεις, τη φοροεπιδρομή και την εκποίηση του Δημόσιου πλούτου πώς θα εκλογικευτεί η κατακόρυφη αύξηση του Δημόσιου χρέους; Πώς θα δικαιολογηθούν οι Πρωθυπουργικοί εξορκισμοί για το σπάταλο και διεφθαρμένο Κράτος; Και ακόμη, η προγραμματική δέσμευση για τη «χρηστή διοίκηση» κατά την προεκλογική περίοδο;
Συνολικά, από τα 200 δισεκ. ευρώ που αυξήθηκε το χρέος κατά την τελευταία εικοσαετία, τα 114 δισεκ. ευρώ αυξήθηκαν σε περιόδους διακυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας.
- Τέταρτον: Από τη μεσοπρόθεσμη μείωση των αμυντικών δαπανών, που μπορεί να προέλθει, τόσο από την εδραίωση της ειρήνης στην περιοχή μας, όσο και από το σεβασμό του δημόσιου χρήματος, που χάνεται σε αδιαφανείς και ύποπτες μεθοδεύσεις.
Παρότι είναι πασιφανές ότι οι αμυντικές δαπάνες είναι υποχρεωτικές, εντούτοις τριάντα δισεκατομμύρια ευρώ θα πληρώσουμε για εξοπλισμούς την επόμενη δεκαετία παρά την οικονομική ύφεση και τις δυσοίωνες προβλέψεις.
- Πέμπτον: Από το δραστικό περιορισμό της φοροδιαφυγής, αλλά και της εισφοροδιαφυγής που αποτελεί μεγάλη πληγή για τα Ασφαλιστικά Ταμεία.
Κι, όμως, από το 2004 που ανέλαβε η Νέα Δημοκρατία, η φοροδιαφυγή και η εισφοροδιαφυγή ξέφυγαν από κάθε έλεγχο. Η φοροαποφυγή χρήστηκε νόμιμη και ηθική και έγινε υπουργικό άθλημα. Μειώθηκαν οι φόροι στα υψηλά εισοδήματα και στις μεγάλες επιχειρήσεις. Καταργήθηκε ο φόρος μεγάλης ακίνητης περιουσίας. Δεν έγινε η παραμικρή πρόοδος στην αναδιάρθρωση του δημόσιου τομέα και του κοινωνικού κράτους. Έχουμε ένα κράτος που σπαταλά κάθε χρόνο όλο και περισσότερα, ενώ έχει όλο και λιγότερα έσοδα.Το κράτος δεν μπόρεσε να εισπράξει ούτε τους φόρους που είχε υπολογίσει πάνω στην περιουσία (κυρίως το περίφημο ΕΤΑΚ). Η πραγματική καταστροφή ήταν πάντως στην εξαφάνιση του φόρου στις πωλήσεις (ΦΠΑ), παρά στα πρόσθετα μέτρα-κίνητρα. Το δημόσιο ταμείο έλαβε μόλις 5% περισσότερα από το προηγούμενο έτος, με τη φοροδιαφυγή να εκθέτει και τη χώρα (αφού μέρος του ΦΠΑ «επιστρέφει» στα κοινοτικά ταμεία) και όσους πολίτες έχουν την ανάγκη του κράτους. Η εικόνα χειροτερεύει επειδή οι δαπάνες αυξήθηκαν ασταμάτητα και το 2008 με ρυθμό 13% έναντι αύξησης 11% για το 2007. Ο ρυθμός κρατικής σπατάλης έχει γίνει ασυγκράτητος. Αμοιβές προσωπικού που προπορεύονται κατά 10,3%, επιχορηγήσεις στα ταμεία ασφάλισης που μεγαλώνουν κατά σχεδόν 20%.
- Έκτον: Από τη δραστική μείωση της γραφειοκρατίας, που συνεπάγεται σοβαρότατο κόστος για το Δημόσιο, αποτελεί εμπόδιο στην επενδυτική δραστηριότητα και προκαλεί καθημερινή ταλαιπωρία στους πολίτες.
Κι, όμως, η γραφειοκρατία εξακολουθεί να βασιλεύει και τους πολίτες να δυναστεύει. Σε ομιλία του κ.Καραμανλή στη Βουλή, κατά τη συζήτηση επί της πρότασης νόμου της Ν.Δ.για τη διαφάνεια δήλωσε αυτολεξεί ότι "Απόλυτα αξιόπιστη Έκθεση της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας υπογράμμιζε ότι η διαφθορά και η γραφειοκρατία στοιχίζουν κάθε χρόνο στην Ελλάδα περίπου 10 δισ. ευρώ (3,5 τρις δραχμές).Έγγραφο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, για τη διαχείριση των κοινοτικών πόρων, που σημειωτέον ζητήθηκε από την ίδια την Κυβέρνηση, στηλίτευε φαινόμενα αδιαφάνειας και παραβίασης της νομιμότητας. Ανάλογα φαινόμενα επισημαίνονται κάθε χρόνο από το Ελεγκτικό Συνέδριο".
- Έβδομον: Από τη συγκράτηση της αύξησης των καταναλωτικών δαπανών του Δημοσίου. Από την αντιμετώπιση της κακοδιοίκησης, και της κρατικής σπατάλης. Από τη δυναμική σύγκρουση με τη διαφθορά και τη διαπλοκή. Οι βασικές αιτίες της αύξησης των πρωτογενών δαπανών συνδέονται κατά κύριο λόγο με την κρατική σπατάλη και την αδιαφανή διαχείριση του δημόσιου χρήματος. Συνδέονται με το χάος και την αδιαφάνεια που επικρατεί στο τομέα των κρατικών προμηθειών. Συνδέονται με τις εγγυήσεις του δημοσίου που χορηγούνται αφειδώς σε εταιρείες και οργανισμούς του ευρύτερου δημόσιου τομέα, καταπίπτουν και επιβαρύνουν τον προϋπολογισμό. Συνδέονται με την κρυφή δημοσιονομική διαχείριση μέσα από ειδικούς λογαριασμούς. Οι πρακτικές αυτές δεν χωρούν στη Νέα Εποχή. Οι πρακτικές αυτές δεν υιοθετούνται από τη Νέα Διακυβέρνηση.
Κι, όμως, η διαχείριση των δημόσιων οικονομικών απέτυχε. Η σπατάλη του κράτους αυξήθηκε χωρίς καμιά ποιοτική αναβάθμιση των παρεχόμενων υπηρεσιών. Οι πρωτογενείς δαπάνες διογκώθηκαν από 18% του ΑΕΠ το 2003 στο 20% το 2008. Τα έσοδα κατέρρευσαν. Οι καταγεγραμμένες απώλειες εσόδων από ΦΠΑ το 2005 ήταν 3 δισεκ. ευρώ και για το 2007 εκτιμάται ότι ξεπέρασαν τα 4 δισεκ. ευρώ. Οι λογιστικές αλχημείες και οι μαύρες τρύπες ξεπέρασαν κάθε προηγούμενο. Το δημοσιονομικό έλλειμμα της χώρας το 2007 ανήλθε στο 3,5% του ΑΕΠ έναντι προϋπολογισθέντος ελλείμματος 2,2%. Στην περίπτωση της δημοσιονομικής απογραφής μπορούμε τώρα να παραδεχθούμε μεταξύ μας ότι ποτέ τόσο λίγοι δεν κορόιδεψαν τόσους πολλούς – κρατώντας ίσως για μοναδική παρηγοριά μας ότι, ευτυχώς, η μηχανή που στήθηκε δεν κράτησε τόσον πολύ καιρό. Πολλούς μήνες πριν από τις νικηφόρες εκλογές του 2004 η Ν.Δ. είχε επεξεργαστεί ένα χαμηλής πολιτικής νοημοσύνης τέχνασμα, που όμως στις κάλπες αποδείχθηκε εξαιρετικά αποδοτικό. Αντιμέτωπη με έναν επίφοβο όγκο υποσχέσεων που σκόρπισε με τη σέσουλα ο σημερινός πρωθυπουργός στο εκλογικό σώμα, επινόησε το τέχνασμα της απογραφής, ώστε και η πίτα της αξιοπιστίας της νέας κυβέρνησης να μείνει ολάκερη και ο σκύλος – δηλαδή ο λαός – «αχόρταγος» και χωρίς πολλές διαμαρτυρίες. Εκτός από την παράταση της λιτότητας επ’ αόριστον και την ξεγυρισμένη διεθνή ξεφτίλα που εισπράξαμε ως χώρα, το μέλλον είναι γεμάτο έξοδα, αφού ως συνέπειά της η Ελλάδα εισπράττει εφεξής μειωμένους πόρους από τα Ταμεία Συνοχής, καθώς, χάρη και στις ιερόδουλες, λογίζεται πλέον... οικονομική υπερδύναμη!
Τελικά, επί θητείας της Ν.Δ. στην διακυβέρνηση της χώρας η Ελλάδα παίζει κορώνα γράμματα όσα πέτυχε και όσα κατέκτησε με κόπους και θυσίες την τελευταία δεκαετία. Ποιός είναι αυτός που θα συνέχιζε να χειροκροτεί την καταρρέουσα κυβέρνηση, όταν γνωρίζει, πλέον, ότι το φως στην άκρη του τούνελ δεν είναι η ποθούμενη έξοδος από τα προβλήματά μας, αλλά το τρένο που έρχεται κατά πάνω μας... Φτάνει πιά!!
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Οι δημόσιες υποθέσεις είναι ευθύνη όλων μας " »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
