]]>
]]>
]]>
]]>
]]>
]]>
Never Forget You !!! ...
]]>
]]>
]]>
]]>
]]>
Κάπου εδώ θα συνηθίσω να ‘χω το χρόνο κλειδωμένο στο κορμί...
Σαν πυρετό θα τον κρατήσω σφιχτά στο μέτωπο, στα μάτια στη φωνή...
Και κάθε βράδυ θα κοιτώ ξανά πίσω απ’ τις γρίλιες των ματιών σου τη φωτιά...
Θα περιμένω λίγο φως ξανά , ξανά να ζήσει πάλι… ό,τι δεν είναι πια εδώ...
Κάπου αλλού, κάπου εδώ γύρω ,όλα συμβαίνουν κι όλα γίνονται ζωή...
Στου ποταμού το γύρισμα θα γείρω αργά σαν άνοιξη που άργησε να ‘ρθει...
Και κάθε βράδυ θα κοιτώ ξανά πίσω απ’ τις γρίλιες των ματιών σου τη φωτιά...
Θα περιμένω λίγο φως ξανά, ξανά να ζήσει πάλι… ό,τι δεν είναι πια εδώ...
]]>
]]>
]]>
]]>
]]>
]]>
]]>
]]>
]]>
]]>
Είναι κάποιες στιγμές που δεν έχεις κουράγιο...Σε πληγώνει το χθες, σ'αρρωσταίνει το αύριο...Είναι κάποιες στιγμές που δεν θέλεις να ζήσεις...Σ'αγαπώ θες να πεις μα σε ποιον να μιλήσεις...;;;
]]>
]]>
]]>
]]>
]]>
]]>
]]>
]]>
]]>
Σὰ βγεῖς στὸν πηγαιμὸ γιὰ τὴν Ἰθάκη, νὰ εὔχεσαι νά ΄ναι μακρὺς ὁ δρόμος,
γεμάτος περιπέτειες, γεμάτος γνώσεις...
Τοὺς Λαιστρυγόνας καὶ τοὺς Κύκλωπας, τὸν θυμωμένο Ποσειδῶνα μὴ φοβᾶσαι,
τέτοια στὸν δρόμο σου ποτέ σου δὲν θὰ βρεῖς, ἂν μέν᾿ ἡ σκέψις σου ὑψηλή, ἂν ἐκλεκτὴ
συγκίνησις τὸ πνεῦμα καὶ τὸ σῶμα σου ἀγγίζει...
Τοὺς Λαιστρυγόνας καὶ τοὺς Κύκλωπας, τὸν ἄγριο Ποσειδῶνα δὲν θὰ συναντήσεις,
ἂν δὲν τοὺς κουβανεῖς μὲς στὴν ψυχή σου, ἂν ἡ ψυχή σου δὲν τοὺς στήνει ἐμπρός σου...
Νὰ εὔχεσαι νά ΄ναι μακρὺς ὁ δρόμος...
Πολλὰ τὰ καλοκαιρινὰ πρωινὰ νὰ εἶναι ποῦ μὲ τί εὐχαρίστηση, μὲ τί χαρὰ
θὰ μπαίνεις σὲ λιμένας πρωτοειδωμένους...
Νὰ σταματήσεις σ᾿ ἐμπορεῖα Φοινικικά, καὶ τὲς καλὲς πραγμάτειες ν᾿ ἀποκτήσεις,
σεντέφια καὶ κοράλλια, κεχριμπάρια κ᾿ ἔβενους, καὶ ἡδονικὰ μυρωδικὰ κάθε λογῆς,
ὅσο μπορεῖς πιὸ ἄφθονα ἡδονικὰ μυρωδικά...
Σὲ πόλεις Αἰγυπτιακὲς πολλὲς νὰ πᾷς, νὰ μάθεις καὶ νὰ μάθεις ἀπ᾿ τοὺς σπουδασμένους...
Πάντα στὸ νοῦ σου νά ΄χεις τὴν Ἰθάκη...
Τὸ φθάσιμον ἐκεῖ εἶν᾿ ὁ προορισμός σου...
Ἀλλὰ μὴ βιάζεις τὸ ταξίδι διόλου...
Καλλίτερα χρόνια πολλὰ νὰ διαρκέσει...
Καὶ γέρος πιὰ ν᾿ ἀράξεις στὸ νησί, πλούσιος μὲ ὅσα κέρδισες στὸν δρόμο,
μὴ προσδοκώντας πλούτη νὰ σὲ δώσει ἡ Ἰθάκη...
Ἡ Ἰθάκη σ᾿ ἔδωσε τ᾿ ὡραῖο ταξίδι...
Χωρὶς αὐτὴν δὲν θά ΄βγαινες στὸν δρόμο...
Ἄλλα δὲν ἔχει νὰ σὲ δώσει πιά...
Κι ἂν πτωχικὴ τὴν βρεῖς, ἡ Ἰθάκη δὲν σὲ γέλασε...
Ἔτσι σοφὸς ποὺ ἔγινες, μὲ τόση πεῖρα, ἤδη θὰ τὸ κατάλαβες οἱ Ἰθάκες τὶ σημαίνουν...
]]>
]]>
]]>
]]>
]]>
]]>
]]>
Ένας καλοφαγάς και μέγας σεφ λαγός, ο Αγησίλαγος, μπλέκει σε διάφορες διασκεδαστικές φαγητοπεριπέτειες, με αφορμή ένα επεισόδιο μαγουλάδων που του συνέβη...
Aγαπάει τη μαγειρική, την παρέα και τα ωραία γεύματα!!!
Ζητά τη γνώμη του γιατρού πελεκάνου για τις μαγουλάδες που έβγαλε και τον συμβουλεύει να τρώει το κάτι άλλο!!!...
Ο Αγησίλαγος όμως παρερμηνεύοντας τα λόγια του γιατρού καταλήγει να τρώει μόνο το... "κάτι άλλο"!!!
Αποτέλεσμα αυτού; Το δέρμα του παίρνει το ίδιο χρώμα με αυτό!
Τρώει πιπεριές κάθε μέρα; Γίνεται και αυτός πράσινος!
Τρώει συνέχεια ντομάτες; Γίνεται και αυτός κόκκινος!
Κατά την διάρκεια της αναζήτησης όμως του "κάτι άλλου" στο δάσος, ο Αγησίλαγος θα συναντήσει πολλούς ήρωες με αποτέλεσμα αρκετά απολαυστικά περιστατικά.
Θα βρεθεί με τον γιατρό Πελεκάνο, τον Μάκη τον Ιπποπόταμο και την υπόλοιπη παρέα του δάσους με τις κερασιές και τις κοντές βερικοκιές.
Τι κοινό μπορεί να έχουν ένα πιάτο ζεστή σουσαμόσουπα, η δίαιτα του Μάκη του ιπποπόταμου, η συνταγή ενός πελεκάνου γιατρού από το Μεξικό, ένα δέντρο που τραγουδάει, το αναψυκτικό της καμήλας με τα δύο μπικίνι και τα γυαλιστερά λουστρίνια του ασβού;
Θα το ανακαλύψετε λοιπόν στο πολύ όμορφο παραμύθι ο "Αγησίλαγος", για μικρά και πιο...μεγάλα παιδιά!!!
Ρίξτε επίσης μια ματιά στον παιχνιδιάρικο ιστότοπο του Δημήτρη Μπασλάμ: www.baslam.gr
]]>
]]>
Μία φορά και έναν καιρό ήταν μία μικρούλα κάμπια!
Κολλημένη πάνω σ' ένα φύλλο η κάμπια κοιτούσε
με ενδιαφέρον τα έντομα που τραγουδούσανε, έτρεχαν, πηδούσανε και διασκέδαζαν.
Όλα γύρω της ήταν σε κίνηση.
Μόνο αυτή η καημένη δεν μπορούσε ούτε ήχο να βγάζει, ούτε να τρέχει, ούτε να πετάει.
Με μεγάλη δυσκολία κατάφερνε μόνο να σέρνεται.
Και ως που να μετακινηθεί από ένα φύλλο σε άλλο, χρειαζόταν πάρα πολύ ώρα.
Παρόλα αυτά δεν παραπονιόταν και δεν ζήλευε κανέναν.
Κατανοούσε πως ο καθένας κάνει αυτό που του ορίζει η φύση.
Γνώριζε ότι αφού ήταν κάμπια έπρεπε να υφαίνει πολύ λεπτά μεταξένια νήματα και να πλέκει με αυτά το σπιτάκι-κουκούλι της.
Χωρίς πολλές κουβέντες η κάμπια άρχισε με υπομονή και επιμέλεια να εκτελεί το έργο της και να υφαίνει, να υφαίνει,
να υφαίνει... ώσπου την κατάλληλη ώρα βρισκόταν τυλιγμένη ολόκληρη μέσα σε ένα θερμό κουκούλι.
- Και μετά τι; - αναρωτιότανε η μικρούλα κάμπια μέσα στο κουκούλι της, αποκομμένη από τον υπόλοιπο κόσμο.
- Όλα έχουν τη σειρά τους, άκουσε την απάντηση, να έχεις υπομονή και θα δεις.
Πέρασε ο καιρός και η υπομονετική κάμπια ξύπνησε και ανακάλυψε πως δεν ήταν πια δυσκίνητη. Δεν ήταν καν κάμπια! Γρήγορα και με επιδεξιότητα βγήκε από το κουκούλι.
Με έκπληξη αντιλήφθηκε πως είχε δυο ελαφρά, πολύχρωμα και φανταχτερά φτερά.
Ενθουσιασμένη κούνησε τα φτερά της με χαρά και σαν πούπουλο τινάχτηκε στον αέρα και πέταξε στο γαλανό ουρανό.
Είχε μεταμορφωθεί!
]]>
]]>
]]>
]]>
]]>
]]>
]]>
]]>
]]>
Και να θυμάσαι...Ο χρόνος ποτέ δεν συγχωρεί,ούτε μπορεί να γυρίσει πίσω...
]]>
]]>
]]>
Σαν ένα χαμόγελο στα χείλη ενός που κλαίει, σαν βροχή που δεν σε βρέχει...
Σαν μια καρδιά που έπαψε να χτυπάει, σαν την θάλασσα χωρίς ήλιο...
Σαν αστέρια χωρίς λάμψη...
Αυτό είμαι χωρίς εσένα...
Εσύ που ανήκεις στην ζωή μου, εσύ που δεν καταλαβαίνεις ότι μου λείπεις...
Εσύ που είσαι πιο σημαντικός από ένα χαμόγελο, πιο σημαντικός και από μια ανάσα...
Εγώ που πονάω για μια αγάπη που δεν μπορώ να έχω...
Eγώ που προσπαθώ να κολυμπήσω σε μια θάλασσα στεναχώριας...
Εγώ που καιρό τώρα δεν χαρίζω στα χείλη μου ένα χαμόγελο...
Εγώ που για να αγαπάω εσένα...
Ζω με δάκρυα...
]]>
]]>
]]>
]]>
]]>
]]>
]]>Το χρόνο θέλω τώρα να γυρίσω πάλι πίσω και όσα ζήσαμε μαζί εγώ να ξαναζήσω...
Ζήσαμε τόσα πολλά μαζί και εσύ με ξέχασες σε μια στιγμή...
Μου έλειψες και θέλω να να σε δω...
Το σώμα σου να νιώσω λαχταρώ...
Για κοίτα πως μπορεί και πως είναι δυνατόν για σένα εγώ να είμαι πλέον παρελθόν...
Σκέψου αν μπορείς μόνο για ένα λεπτό τόσες πολλές θυσίες που έκανα εγώ...
Και πως με ξεπληρώνεις τώρα εσύ για όλα αυτά με ρίχνεις με σκοτώνεις και πώς να ζήσω πια...
Πόσες φορές ακόμα να σου πω πως σ’ αγαπώ...
Δε λες να καταλάβεις πως για σένα μόνο ζω...
Σε αγαπώ...
]]>
Μέσα στη νύχτα ψάχνω το φως των ματιών σου να βρω...Τ’ όνειρο έμεινε μισό...Κλείσαν οι πόρτες μα ένα παράθυρο αφήνω ανοιχτό...Μη σβήσει η ελπίδα να γυρίσεις μια μέρα εσύ............
Απ’ την αρχή να ονειρευτώ κι από του χρόνου τις πληγές να γιατρευτώ...
Να ‘ρθεις εδώ χωρίς εσένα η καρδιά περιπλανιέται...Δίχως σκοπό σα μελωδία που πια δεν τραγουδιέται...Μέσα απ’ της λύπης το βυθό ν’ αναστηθώ...
Άδειες οι ώρες, πίσω απ’ το τζάμι τον κόσμο κοιτώ...Λείπεις και ξέχασα να ζω...Γκρίζες εικόνες γύρω μου όλα αφού δεν είσαι εδώ...
Έλα και φέρε της αγάπης το χρώμα εσύ...
]]>
]]>
]]>
]]>
]]>
]]>
]]>
]]>
]]>
]]>Πόσο πολύ, πόσο πολύ,
πόσο πολύ σ’ αγάπησα
πόσο πολύ σ’ αγάπησα
ποτέ δε θα το μάθεις...
Απ’ τη ζωή, απ’ τη ζωή,
απ’ τη ζωή μου πέρασες
κι αλάργεψες κι εχάθης
καθώς τα διαβατάρικα
κι αγύριστα πουλιά...
Πόσο πολύ σ’ αγάπησα,
ποτέ δε θα το μάθεις...
Κι αν δεν προσμένεις να με δεις
κι αν δεν προσμένεις να με δεις....
Κι εγώ πως θα ξανάρθεις,
εσύ του πρώτου ονείρου μου
γλυκύτατη πνοή...
Αιώνια θα το τραγουδώ,
αιώνια θα το τραγουδώ
κι εσύ δε θα το μάθεις,...
πως οι στιγμές που μου ‘δωσες
αξίζουν μια ζωή...
Πόσο πολύ σ’ αγάπησα,
ποτέ δε θα το μάθεις...
]]>
]]>
]]>
]]>
]]>
]]>
]]>
]]>
]]>
]]>
]]>
]]>
]]>
]]>
]]>
]]>
]]>
]]>
]]>
]]>
]]>
]]>
]]>
]]>
]]>
]]>
Ένα διαφορετικό ραδιόφωνο στο [musicovery.com]
Επιλέγεις το είδος της μουσικής και τo ύφος ανάλογα με την διάθεση σου και εκείνο επιλέγει μουσικά κομμάτια μόνο για εσένα!!!
]]>
]]>