Αδυνατώ να θυμηθώ... που ήταν όταν διαμαρτύρονταν εκατοντάδες άλλοι απολυμένοι εργαζόμενοι; Όταν η Κωνσταντίνα Κούνεβα λουζόταν κι έπινε βιτριόλι; Όταν η εκπαιδευτική κοινότητα, οι ομάδες εργαζομένων, πολιτών της ελεύθερης και δημοκρατικής αυτής χώρας διεκδικούσαν ένα μεροκάματο και μια θέση στον ήλιο;
Σας χρειαζόταν λοιπόν να σας φτύσουν οι Αγγελόπουλοι να δείτε τι ωραία που είναι να μην έχεις δουλειά ενώ οι απεργοσπάστες της δημοσιογραφίας τυπώνουν φύλλα.
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Διόπτρα" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »

