Και το χειρότερο είναι ότι ΑΥΤΗ την φορά είναι και πρωτότυπο! Την κοπέλα την έχω συναντήσει ελάχιστες φορές. Δεν κάνω κινήσεις χωρίς να γνωρίζω πολύ καλά άτομα.
Μαλακίες. Θα μου πεις, καλά ρε φίλε τι μας νοιάζει; Δεν θα γράψω για αυτήν, πόσο όμορφη είναι και τέτοια κουραφέξαλα, εγώ το μόνο που θέλω είναι την συζήτησή σας για το γενικό πρόβλημα που προκύπτει. Τι αμπελοφιλοσοφίες πιάνω και γω νυχτιάτικα ρε φίλε....
Υπάρχει έρωτας χωρίς να γνωρίζεις τον άλλο;
Καταρχήν τι σημαίνει γνωρίζω... Δεν μπορείς να ξέρεις απόλυτα την προσωπικότητα του άλλου. Ακόμα και επιστήμονας ψυχολόγος να είσαι δεν μπορείς παρά να βασίζεσαι σε αυτά που λέει ο άλλος, τα οποία μπορεί απλά να μην είναι αλήθεια (και δεν λέω να μην είναι εσκεμένα αλήθεια, σπάνια οι άνθρωποι γνωρίζουν καλά τους εαυτούς τους). Παρόλα αυτά μπορείς να γνωρίζεις κάποιον σε ένα ικανοποιητικό επίπεδο. Με την έννοια ότι ξέρεις πως αντιδράει σε καθημερινές καταστάσεις, με την υποκειμενική έννοια των δικών σου καθημερινών καταστασεων. Αυτή είναι μικρή γνώση, αλλά αρκετή για να μπορείς να έχεις μια σχέση. Οπότε το ερώτημα επαναδιατυπώνεται:Υπάρχει έρωτας χωρίς να γνωρίζεις ΑΡΚΕΤΑ τον άλλο;
Μια ακραία περίπτωση είναι ο έρωτας με την πρώτη ματιά. Εγώ μια φορά δεν το έχω δει αυτό πουθενά. Παρόλα αυτά έχω δει σχέσεις να φτιάχνονται μετά τα πρώτα 2-3ραντεβού. Αυτό δεν το κατάλαβα όμως ποτέ. Διότι θεωρούσα (τουλάχιστον μέχρι τώρα) ότι δεν είναι ώριμο κάτι τέτοιο. Πως μπορείς να ερωτεύεσαι κάποιον χωρίς να ξέρεις ποιός είναι αυτός; Αν είναι έτσι, τότε γιατί τον ερωτεύτηκες; Αν δεν μπορείς να το εξηγήσεις στον εαυτό σου, τότε πως μπροείς να είσαι σίγουρος;
Βέβαια για τίποτα δεν μπορεί κανείς να είναι σίγουρος, αλλά μπορείς να έχεις μια ΜΕΓΑΛΗ πιθανότητα να έχεις δίκιο. Όταν ερωτεύεσαι κάποιον που δεν γνωρίζεις, πόσο μεγάλη είναι η πιθανότητα αυτός να σου ταιριάζει όντως;
Δεν ξέρω. Παλιά δεν θα το ρωτούσα γιατί ήμουν πεπεισμένος ότι η ερώτηση αυτή έχει την μοναδική απάντηση "ελάχιστη" αλλά τώρα πλέον αμφιβάλλω! Διότι και το ένστικτο μπορεί μερικές φορές να μην είναι καθόλου λανθασμένο! Και αυτό γιατί....
Όταν παίζουμε μπάλα απλά "πετάμε" την μπάλα και την "πιάνουμε" με κάποιο τρόπο. Αυτά γίνονται ασυναίσθητα. Όμως ως ασυναίσθητα είναι και απλά; Κάθε άλλο! Το μυαλό μας λύνει μια αρκετά δύσκολη εξίσωση τροχιάς κάτω από βαρυτικό πεδιό στον τρισδιάστατο χώρο
και δίνει μια αρκετά πολύπλοκη εντολή στα νεύρα που ελέγχουν το χέρι προκειμένου να πάει το χέρι στο σημείο που πρέπει με την σωστή θέση ώστε να πιάσουμε την μπάλα ή να την ρίξουμε εκεί που πρέπει. Λύνουμε αυτές τις εξισώσεις συνειδητά; Αμφιβάλλω! Μάλλον το χέρι μας πάει εκεί ασυνείδητα απλά για να "πιάσει" και κανείς δεν μπορεί να εξηγήσει πλήρως γιατί, εκείνη την στιγμή.
Ίσως έτσι είναι και ένας τέτοιος έρωτας. Είναι κάτι πολύ πολύπλοκο για να εξηγήσεις, όμως το πιάνεις "έτσι" και έχεις και δίκιο στο τέλος! Αλλά κάτι τέτοιο δεν με κάνει να νιώθω καθόλου μα καθόλου άνετα. Όταν πατάς κάπου χωρίς να ξέρεις γιατί, δεν μπορείς να έχεις τον έλεγχο. Και ο έλεγχος είναι καλό πράγμα. Όχι να τον έχεις συνέχεια, αλλά να τον έχεις όποτε τον χρειάζεσαι!
Για να ακούσω γνώμες....
(σόρυ για τα ορθογραφικά, αλλά θα τα διορθώσω λίαν συντομως :P)
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Βραδυνές σκέψεις" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
