Και εγώ αυτό αναρωτιέμαι... Ώρες ώρες θέλω να τα παρατήσω όλα. ΟΛΑ! Να κλείσω τα βιβλία και τις σημειώσεις, να αφήσω τα μαθήματα και να κάνω το εξής: Να βγαίνω την μισή μέρα βόλτα σε όλο τον Βόλο να βλέπω τους φίλους, να εξερευνώ μέρη, να περπατάω και να τρέχω και την άλλη μισή να σερφάρω στο Internet μαθαίνοντας συνέχεια καινούργια πράγματα, να βλέπω πως να φτιάχνω διάφορα πράγματα, να παίζω πιάνο να βλέπω ταινίες... Και την επόμενη μέρα τα ίδια! Αλλά με την ανάποδη σειρά...
Δεν το κάνω όμως. Και ευχαριστώ τον πατέρα μου για αυτό. Ο πατέρας μου είναι στρατιωτικός. Και από όλες εκείνες τις στρατιωτικές "αρετές"(ο Θεός να τις κάνει) που προσπάθησε να μου μάθει εγώ κράτησα την καλύτερη και χρησιμότερη. Την αρετή της αυτοπειθαρχίας. Πραγματικά είναι δύσκολο να πηγαίνεις κόντρα στις ορμόνες σου, στις ανάγκες σου, στα πράγματα που θες εκείνη την στιγμή να κάνεις. Όμως το κάνεις. Γιατί το κάνεις; Γιατί ξέρεις ότι αυτή η ρουτίνα στην οποία είσαι μπλεγμένος σε πάει κάπου. Διότι συνεχίζοντας αυτή την ρουτίνα θα πετύχεις τους σκοπούς που έχεις βάλει. Σταματώντας την ρουτίνα και κάνοντας κάτι άλλο, αποκλίνεις από τους σκοπούς που έχεις βάλει. Είναι σκληρό να το κάνεις αυτό στον εαυτό σου. Πάει μάλιστα ενάντια στον εαυτό σου. Αλλά είσαι στο σημείο όπου έχεις βάλει τον σκοπό πάνω από τον εαυτό σου. Και πράγματι, ο σκοπός που έχω είναι πάνω από μένα. Και δεν είναι για μένα. Αυτό λέγεται καθήκον.
Με βλέπετε λοιπόν να δουλεύω και να δουλεύω... αλλά που οδηγεί όλη αυτή η ρουτίνα; Γιατί τόσο διάβασμα; Μερικοί μου έχουν πει ότι απλά είμαι φυτό (άλλοι στα αστεία, άλλοι στα σοβαρά). Αλλά όχι. Τουλάχιστον όχι σύμφωνα με τον δικό μου ορισμό. Ένα φυτό διαβάζει για να διαβάζει. Ή για το βαθμό. Εγώ όμως δεν κάνω ούτε το ένα ούτε το άλλο.
Άλλοι μου λένε ότι έχω πάθει εξάρτηση από την δουλειά! Αλλά όχι, αυτός που έχει εθισμούς εκλιπαρεί για λίγη παραπάνω δόση... Εγώ εκλιπαρώ για πολύ λιγότερη!
Γιατί λοιπόν κακομεταχειρίζομαι τόσο πολύ τον εαυτό μου; Μήπως είμαι ΜΑΖΟΧΑΣ;; Όχι ευχαριστώ δεν θα πάρω. Θα σας πω γιατί με βιάζω καθημερινά.
Τι θέλω: Θέλω να εξασφαλίσω για την οικογένεια που έχω τώρα και την οικογένεια που πρόκειται να φτιάξω πολλά περισσότερα από όσα εξασφαλίστηκαν για μένα. Γιατί αυτό; Γιατί αυτό είναι εξέλιξη. Θεωρώ χρέος του κάθε ανθρώπου να προσφέρει περισσότερα πράγματα στους επόμενους από αυτόν από αυτά που του προσφέρθηκαν. Δείτε τα torrent. Όταν οι seeders δίνουν τα κερατά τους και οι leechers έχουν ένα ratio του στυλ 0,000000000000000000000000000000000000000000000000001 τότε το torrent πεθαίνει. Έτσι είναι και η ανθρώπινη κοινωνία. Και αν δείτε την εξέλιξή της από την αρχαιότητα, θα δείτε ότι οι σημερινές κοινωνίες έχουν πολλά περισσότερα από τις αρχέγονες επειδή κάθε γενιά φρόντισε να δώσει παραπάνω από όσα πήρε. Έτσι θέλω να είμαι και εγώ.
Θέλω να εξασφαλίσω στους γονείς μου όσο καλύτερη ζωή γίνεται από εδώ και πέρα μόνο και μόνο για να τους ευχαριστήσω για τα καλά που μου προσέφεραν και ας μην ζητούν τίποτα από όλα αυτά. Θέλω να μπορέσω να δώσω στην οικογένεια που θα φτιάξω εγώ και ιδιαίτερα στα παιδιά μου ότι επιλογές δεν είχε καταφέρει μου εξασφαλίσει η δική μου. Όταν θα περνάω την σκυτάλη στους νεότερους, θέλω να ξέρω ότι έκανα το καθήκον μου απέναντί τους. Αλλά κυρίως, ότι οι επιλογές που έκανα και οι θυσίες που δέχτηκα να κάνω ενάντια στον εαυτό μου απέδωσαν και είναι αυτές οι επιλογές που μου επέτρεψαν να τους προσφέρω και κατά συνέπεια να τους κάνω ευτυχισμένους. Θέλω οι φίλοι μου να με κοιτούν και να βλέπουν κάποιον που μπορούν να στηριχθούν. Κάποιον που δεν πρόκειται να ζητήσει ανταλλάγματα για την βοήθειά του. Κάποιον που να ξέρουν ότι θα είναι εκεί όταν κάτι πάει στραβά (και βέβαια περιμένω το ίδιο και για αυτούς αν θέλουν να λέγονται φίλοι μου)
Πως θα τα πετύχω: Λεφτά δεν έχω πολλά. Γνωριμίες έχω πολύ λίγες και ασήμαντες για αυτό που θέλω να κάνω. Μυαλό δεν έχω καθόλου. Πως λοιπόν μπορώ να εξασφαλίσω όλα τα παραπάνω; Εδώ είναι που έρχεται το μέρος της δουλειάς!! Μόνο με σκληρή δουλειά και τύχη (που δεν μπορώ ελέγξω)θα μπορέσω να πετύχω όλα αυτά που έχω στο νου μου. Να λοιπόν γιατί δεν τα παρατάω όλα. Γιατί αν τα παρατήσω μπορεί να διασκεδάσω, αλλά θα χάσω τον πραγματικό σκοπό που έχω βάλει στην ζωή μου, να μπορώ να προσφέρω. Και αυτό είναι πάνω από αυτά που θέλω εγώ. Πάνω από τον εαυτό μου.
Να λοιπόν γιατί διαβάζω! Δεν είναι ούτε ο βαθμός, ούτε οι φιλοδοξίες ούτε το ψώνιο. Διαβάζω για να μπορώ αύριο - μεθαύριο να είμαι χρήσιμος σε μένα και στην κοινωνία μου. Σε μερικούς φίλους έχω εξηγήσει αυτή την φιλοσοφία. Άλλοι συμφωνούν άλλα οι περισσότεροι λένε ότι είναι πολύ νωρίς να τα σκέφτομαι αυτά. Ότι τώρα είναι μια φάση που θα πρέπει να ζήσω την ζωή μου όπως γουστάρω.
Είναι όντως νωρίς; Μπορεί και να είναι. Μπορεί όμως να είναι κανείς απόλυτα σίγουρος ότι δεν θα τον χτυπήσει μια ατυχία; Ξέρετε είμαι και λίγο γκαντέμης αν μη τι άλλο... Κάθε μέρα υπάρχει μια πιθανότητα να την πάθεις και να αλλάξουν οι στόχοι σου βίαια από την μια μέρα στην άλλη. Δεν μπορείς βέβαια να το σκέφτεσαι αυτό. Κάθε μέρα όμως που κάνεις κάτι που σε φέρνει πιο κοντά σε αυτό που θες να κάνεις, αυτή η μέρα πήγε καλά! Αυτή η μέρα μειώνει τις πιθανότητες να μην πετύχεις αυτό που θες. Δεν μπορώ να πω ότι δεν διασκεδάζω (και μάλιστα πολλές φορές έντονα) Δεν μπορώ όμως να αφήσω την διασκέδαση να με κάνει να παρεκλίνω. Εξάλλου κάθε φορά που συνειδητοποιώ ότι έρχομαι πιο κοντά στον στόχο μου, κάθε φορά αυτό είναι διασκέδαση για μένα και μια επιβεβαίωση ότι ζω.
Σας φαίνεται ανώριμο όλο αυτό; Μπορεί και να είναι. Πάντως μια φορά θεωρώ τους στόχους μου αρκετά ώριμους. Επίσης θεωρώ πως είμαι αρκετά ώριμος για να ξέρω ότι κάθε στιγμή μπορεί να αλλάξω γνώμη είτε μόνος μου, είτε όταν με πείσει κάποιος. Αλλά να πως τα βλέπω τα πράγματα... (*Τεράστια Ανάρτηση σιγά μην διαβαστεί/ κομενταριστεί...*)
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Βραδυνές σκέψεις" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
