Θεωρούμε ότι μια εβδομαδιαία εφημερίδα της Αριστεράς είναι αναγκαία. Μια εφημερίδα που θα σκοπεύει να ικανοποιήσει συγκεκριμένες ανάγκες, που σήμερα δεν καλύπτονται από τον υπάρχοντα αριστερό τύπο.
Είναι αναγκαία μια ενωτική εφημερίδα, ένα ενωτικό εκδοτικό εγχείρημα που να υπηρετεί ένα διακριτό πολιτικό και ιδεολογικό στίγμα. Μια εφημερίδα που να αναγνωρίζει με σαφήνεια τη σημερινή κατάσταση της Αριστεράς, αλλά και τις ειδικές ανάγκες που υπάρχουν για το προχώρημά της, για να αλλάξουν τα πράγματα και στην Αριστερά.
Αποβλέπουμε να εκδοθεί:
• Μια εφημερίδα της Ενωτικής Αριστεράς. Μιας Αριστεράς που θα θέλει να συσπειρώσει τις δυνάμεις, που θεωρούν ότι το καπιταλιστικό σύστημα είναι πηγή δυστυχίας και καταστροφών και πρέπει να αντικατασταθεί από μια ανώτερη κοινωνική οργάνωση, τον σοσιαλισμό, και θα επιβεβαιώνει πως ο κομμουνισμός είναι η μοναδική απελευθερωτική δυνατότητα για την ανθρωπότητα.
• Μια εφημερίδα που θα εστιάζει στα προβλήματα και καθήκοντα μιας σύγχρονης αριστεράς, μιας αριστεράς που δρα, προβληματίζεται, τοποθετείται στα ζητήματα του 21ου αιώνα, με την ματιά στραμμένη στο παρόν και το μέλλον του κινήματος και όχι κυριαρχούμενη από μια νοσταλγία για το παρελθόν και το χτες, χωρίς, φυσικά, να το απορρίπτει γενικά και να το εξορκίζει.
• Μια εφημερίδα με έντονο προσανατολισμό στον σύγχρονο διεθνισμό και την αλληλεγγύη, στα προβλήματα, τις αγωνίες και τους αγώνες των εργαζομένων στη χώρα μας, στην Ευρώπη και σε ολόκληρο τον κόσμο.
• Μια εφημερίδα στραμμένη στους αγώνες και τα λαϊκά κινήματα που αναπτύσσονται σε κάθε χώρο και χώρα, που δίνει λόγο και βήμα στα κινήματα αυτά μέσα από τις στήλες της, μια εφημερίδα με ανεβασμένο το κινηματικό ενδιαφέρον που θα αναδεικνύει τα κινήματα και τις αντιστάσεις από όλους τους χώρους καθώς και τα μεγάλα ξεσπάσματα στην χώρα μας και αλλού.
• Μια εφημερίδα, που ακριβώς γιατί θέλει να είναι αριστερή, δεν μπορεί να παραβλέπει τη μεγάλη σημασία που έχει το πολιτιστικό, μορφωτικό, αισθητικό και περιβαλλοντολογικό μέτωπο και που θα πασχίζει να ανταποκρίνεται και σε αυτές τις ανάγκες.
Αυτή η εβδομαδιαία εφημερίδα – όσο και αν κατανοεί την «αφηρημένη τάση προς το καινούργιο» – θα είναι κυρίως στρατευμένη στη ανάγκη να αλλάξουν οι συσχετισμοί παντού, σήμερα, τώρα. Σε κάθε χώρο, σε κάθε μέτωπο, σε κάθε τόπο δουλειάς και διαβίωσης των εργαζόμενων και της νεολαίας, σε κάθε εκδήλωση της κοινωνικής ζωής, στην εκπαίδευση, στον πολιτισμό, στην ιδεολογία, στην ηθική.
Επομένως θα είναι αντιθετική και ανταγωνιστική προς όλες τις πολιτικές του κεφαλαίου, εγχώριου και ξένου, που θέλουν να εκμεταλλεύονται την εργατική τάξη και τα άλλα πλατιά λαϊκά στρώματα, να τα υποτάξουν και να τα αποβλακώσουν.
Θα είναι, επίσης, κριτική και ανταγωνιστική προς όλες τις λογικές, νοοτροπίες και πρακτικές που επιδιώκουν να καθηλώνουν την αριστερά και να την καθιστούν ανήμπορη να προωθήσει τους στόχους της να αναπτύξει την πάλη και να πρωταγωνιστήσει.
Θα παλεύει για την αλλαγή των συσχετισμών μέσα στην κοινωνία και στους μαζικούς κοινωνικούς χώρους, αναδεικνύοντας ιδιαίτερα την κατεύθυνση της παρέμβασης αγώνων και αντιστάσεων για την αλλαγή των συσχετισμών. Ειδικά αυτή η κατεύθυνση δεν καλύπτεται από τον υπάρχοντα αριστερό τύπο.
Θεωρούμε ότι η σημερινή Αριστερά έχει ανάγκη από έμπρακτα παραδείγματα ενωτικών πρωτοβουλιών, έχει ανάγκη όχι μόνο από λόγια και διακηρύξεις αλλά και από την συγκεκριμένη πράξη που πιστοποιεί τα λόγια. Έχει ανάγκη από ανάπτυξη του διαλόγου, της αντιπαράθεσης, της σύνθεσης. Η σημερινή Αριστερά δεν μπορεί να διακατέχεται από τον φόβο προς το καινούργιο, από τον δογματισμό, τη δειλία της σκέψης μπροστά στις πιο μικρές αλλαγές, ούτε να είναι «μονολιθική».
Η ενωτική εφημερίδα θα είναι ένα βήμα ενημέρωσης, πληροφόρησης, διαλόγου, συντονισμού δυνάμεων της διάχυτης πολιτικής και κοινωνικής Αριστεράς, που αγωνιούν για μια άλλη πορεία και ανιχνεύουν δρόμους για αυτήν την πορεία. Που έχουν τόλμη και όρεξη να διανοίξουν δρόμους, να προχωρήσουν μαζί με άλλους, με πολλούς άλλους για να αλλάξουν το τοπίο και την κατάσταση πραγμάτων μέσα στην Αριστερά. Μια εφημερίδα-βήμα πολιτικής στράτευσης στην υπόθεση συγκρότησης της Αριστεράς της εποχής μας.
Η πρόταση για την εβδομαδιαία εφημερίδα και τα εγχειρήματα που υπάρχουν στην Αριστερά
Η πρωτοβουλία που παίρνουν σήμερα, η ΚΕΔΑ και η ΚΟΕ, δύο οργανώσεις της ενωτικής και ριζοσπαστικής Αριστεράς, που έχουν διαφορετική ιστορική και ιδεολογική πορεία και καταβολές, να εκδώσουν την ενωτική εβδομαδιαία εφημερίδα, είναι μια πρωτοβουλία, που, με τον τρόπο της, τονίζει ότι πρέπει να αλλάξουν τα πράγματα στην Αριστερά, που διαπιστώνει την στασιμότητα και την υποχώρηση της Αριστεράς, παρά το αντικειμενικά ευνοϊκό περιβάλλον που δημιουργεί, για την Αριστερά, η οικονομική κρίση και τα αδιέξοδα που πολλαπλασιάζονται.
Απευθύνεται, επομένως, και θέλει να εκφράσει και να εκφραστεί μέσα από τις στήλες της, όλο το δυναμικό που πήρε και παίρνει μέρος στον ΣΥΡΙΖΑ, το πιο τολμηρό ενωτικό – αλλά σε κρίση και σε σταυροδρόμι – εγχείρημα της Αριστεράς των τελευταίων χρόνων. Δεν περιορίζεται, όμως, μόνο στο ακροατήριο που έχει κατανοήσει την αναγκαιότητα της κοινής δράσης της Αριστεράς.
Απευθύνεται σε όλο το φάσμα των δυνάμεων της πολιτικής και κοινωνικής Αριστεράς, οργανωμένων και ανένταχτων αριστερών όπου κι αν βρίσκονται. Αυτό το δυναμικό δεν είναι μικρό και αμελητέο. Στο χώρο της Αριστεράς υπάρχουν διεργασίες και η ιδέα της ενωτικής κοινής δράσης έχει κερδίσει χώρο και πρέπει να δώσει ζωή σε εγχειρήματα και σημαντικά γεγονότα. Τόσο στο χώρο του ΚΚΕ, όσο και στο χώρο της εξωκοινοβουλευτικής Αριστεράς, είδαμε όλα τα προηγούμενα χρόνια ότι υπάρχει ένα σημαντικό δυναμικό που αντιλαμβάνεται τα περιορισμένα όρια μιας γραμμής που εξαγγέλλει μέτωπα αλλά δεν τα οικοδομεί. Ότι δυναμώνει η ιδέα μιας ενωτικής πορείας.
Η πρωτοβουλία για την έκδοση μιας εβδομαδιαίας εφημερίδας έρχεται σε μια ιδιαίτερη στιγμή για την ελληνική Αριστερά, ενώ έχει διανυθεί ένας δρόμος ενωτικών εγχειρημάτων, έχει συσσωρευτεί μια ορισμένη πείρα. Η ιδέα της κοινής δράσης της Αριστεράς, η ιδέα της ενότητας όλων απέναντι στον αντίπαλο, τον νεοφιλελευθερισμό και τον δικομματισμό, για την υπεράσπιση ή κατάκτηση στοιχειωδών δικαιωμάτων, έχει προχωρήσει αρκετά αλλά προσκρούει ακόμα σε πολλά εμπόδια που πρέπει να τα ξεπεράσουμε. Το παραπέρα προχώρημα και ρίζωμα του ενωτικού σπόρου, έχει ανάγκη από την δημιουργία κατάλληλων συνθηκών και «λιπασμάτων» ώστε να δώσει καρπούς σύντομα και –μεταφορικά – «βιολογικά» συμβατών με τις αξίες, την ηθική, την πολιτική, τους ορίζοντες, το όραμα, τους αγώνες της σύγχρονης Αριστεράς.
Ο ανοικτός χαρακτήρας του εγχειρήματος
Παρόλο που οι εκδότες της εφημερίδας είναι δεδομένοι, η ΚΕΔΑ και η ΚΟΕ – η σύμπτωσή τους για ένα τέτοιο εγχείρημα με παράλληλο τερματισμό των εφημερίδων που εκδίδανε μέχρι σήμερα πρέπει να ειδωθεί σαν μια ειλικρινής διάθεση να υπάρξουν βήματα – η κατεύθυνση της εφημερίδας καθορίζεται από το χαρακτήρα του εγχειρήματος και το στίγμα που εκθέσαμε. Πρόκειται δηλαδή για μια ενωτική εφημερίδα της Αριστεράς και όχι το έντυπο δύο οργανώσεων. Αυτό που κάνουν σήμερα είναι να στηρίξουν την απαραίτητη υλικοτεχνική–οικονομοτεχνική και κυκλοφοριακή υποδομή, θέτουν ένα πλαίσιο και προσδοκούν σε μια εφημερίδα–εγχείρημα που ξεπερνά κατά πολύ την εμβέλεια και τις προδιαγραφές των δύο αυτών οργανώσεων.
Η εφημερίδα αυτή θέλουμε να είναι ένα βήμα, ένα όργανο, μια αφετηρία, ένα εργαλείο, ένα εγχείρημα της Αριστεράς, με ανοικτή συντακτική επιτροπή και συνεργάτες σε ολόκληρη την Ελλάδα, που θα αποτελούνται από αριστερούς ανθρώπους με διαφορετικές διαδρομές, με διαφορετικές εκτιμήσεις και εμπειρίες και με κοινό τον πόθο για μια άλλη Αριστερά, για μια αλλαγή της κατάστασης πραγμάτων στην κοινωνία, στην πολιτική και στην ίδια την Αριστερά.
Στην συντακτική επιτροπή της εφημερίδας θα παίρνουν μέρος σύντροφοι και συντρόφισσες, που δεν ανήκουν στις δύο οργανώσεις, σύμφωνα με κανονισμό λειτουργίας που θα συναποφασίσουμε. Στις σελίδες της εφημερίδας θα μπορούν να δημοσιεύουν τις απόψεις τους συλλογικότητες και ανένταχτοι της αριστεράς και θα υπάρχει ένα πλατύ δίκτυο συνεργατών και ανταποκριτών της εφημερίδας σε όλους τους κοινωνικούς χώρους και περιοχές της χώρας.
Για όλα αυτά τα ζητήματα θα συζητήσουμε σε συνελεύσεις που θα γίνουν σε βασικές πόλεις, ενόψει της έκδοσης του πρώτου φύλλου της νέας εφημερίδας, που έχει σχεδιαστεί να κυκλοφορήσει την 30η Ιανουαρίου 2010.
Με όσα περιγράψαμε νομίζουμε ότι γίνεται αντιληπτό ότι θέλουμε ένα τολμηρό εγχείρημα, αντάξιο των αναγκών και των επιθυμιών χιλιάδων αριστερών στη χώρα μας. Μια τέτοια αριστερή εφημερίδα δεν υπάρχει και φιλοδοξούμε να καλύψουμε ένα υπαρκτό κενό.
Γι αυτό σας καλούμε να το στηρίξετε και να πάρετε μέρος στο «ταξίδι» του. Το έχουμε ανάγκη όλοι και κυρίως ο κόσμος της Αριστεράς!
Σαν σχόλιο
Κάποιος ήταν κομμουνιστής γιατί οποιοσδήποτε πήγαινε κόντρα ήταν κομμουνιστής!
Κάποιος ήταν κομμουνιστής γιατί δεν άντεχε πια αυτό το βρώμικο πράγμα που επιμένουμε να αποκαλούμε «Δημοκρατία».
Κάποιος πίστευε ότι είναι κομμουνιστής και ίσως κάτι να ήταν.
Κάποιος ήταν κομμουνιστής γιατί ονειρευόταν μια ελευθερία διαφορετική από αυτήν της Αμερικής.
Κάποιος ήταν κομμουνιστής γιατί πίστευε πως μπορούσε να είναι ζωντανός και ευτυχισμένος μόνο εάν ήταν και οι άλλοι.
Κάποιος ήταν κομμουνιστής γιατί είχε ανάγκη από μια ώθηση προς κάτι νέο, γιατί ήταν διατεθειμένος να αλλάζει κάθε μέρα, γιατί αισθανόταν την ανάγκη για μια διαφορετική ηθική.
Γιατί ίσως ήτανε μόνο μια δύναμη, ένα πέταγμα, ένα όνειρο, ήταν μια παρόρμηση, μια επιθυμία να αλλάξει τα πράγματα, να αλλάξει τη ζωή.
Κάποιος ήταν κομμουνιστής γιατί με την ατέλειωτη αυτή ώθηση ο καθένας ήταν κάτι παραπάνω από τον εαυτό του.
Ήταν σαν δύο πρόσωπα σε ένα. Από τη μία η προσωπική καθημερινή κόπωση και από την άλλη η αίσθηση του να ανήκεις σε μια φυλή που θέλει να απογειωθεί για να αλλάξει πραγματικά την ζωή!
Ίσως ακόμα και τότε πολλοί να είχαν ανοίξει τα φτερά τους χωρίς να είναι ικανοί να πετάξουν. Σαν υποθετικοί γλάροι. Και τώρα; Και τώρα νοιώθεις σαν δύο. Από την μια ο άνθρωπος δουλοπρεπής προβάλλεται μέσα από την αθλιότητα της καθημερινής του επιβίωσης και από την άλλη ο γλάρος που δεν έχει καν την πρόθεση να πετάξει πια γιατί το όνειρο έχει πλέον σακατευτεί. Δύο δυστυχίες σε ένα μόνο σώμα.
Από το Giorgio Gaber «Κάποιος ήταν κομμουνιστής επειδή...»
Ο Gaber (1939 – 2003) υπήρξε ένας από τους πιο σημαντικούς και προβληματισμένους καλλιτέχνες των τελευταίων χρόνων στην Ιταλία και ξεχώρισε για την καθιέρωση αυτού που ονομάστηκε «θεατρικό τραγούδι». Το απόσπασμα που δημοσιεύουμε είναι από το «Κάποιος ήταν κομμουνιστής επειδή…» και μπορείτε να το δείτε ολόκληρο με υπότιτλους ΕΔΩ
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Αριστερή Ενότητα" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
