Εκεί σε έψαχνα, μακριά από τον κόσμο, στην αφθαρσία του εμείς, μακριά από το θνητό μας εγώ.Όταν αποκαλύφθηκες -ίσως να ήταν η υγρασία της νύχτας-μου φάνηκε πως έβγαινες από παραμύθι. Από το δικό μου μονόχνωτο παραμύθι, στάθηκες σαν ξωτικό ξεπεσμένο στην καταχνιά.
Όταν κοίταξες εμένα, ο χρόνος αλλοιώθηκε και το εγώ έγινε εμείς, πλημμυρισμένος από την αφέλεια και την φρεσκάδα σου ένιωσα ζωντανός.
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Ένα Blog για ακομπλεξάριστα σκεπτόμενους" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
