Ένας μονόσπερμος φτωχός και βρώμικος μέσα στην κτηνωδία του κόσμου ελπίζει. Ελπίζει ανάμεσα στους χιλιάδες που μαζεύτηκαν στο παλάτι να διεκδικήσουν το θηλυκό κορμί – αυτά τα χρυσαφένια μαλλιά και τα βελούδινα χείλη που περιμένουν αχόρταγα για μια σταλιά κρύο νερό.
Και μέσα στον μονόσπερμο παφλάζουν τα άλλοτε νερά της νιότης του που τη στερήθηκε από θεούς και δαίμονες – ανύπαρκτες θρησκευτικές εκρυθμίες των ανθρώπων.
Και μέσα απ’ το μονόσπερμο προβάλλει ο Οδυσσέας και ξεκοιλιάζει τους μνηστήρες και την καρδιά της γυναίκας εμβαπτίζει στο νερό. Μαζί και τα χείλη της.
Διαβάστε όλο το άρθρο στο "Ένα Blog για ακομπλεξάριστα σκεπτόμενους" »
Μεταφράστε αυτό το άρθρο (Translate this article) »
